My.Aegean.gr student initiative posted a photo:
Featured article about student initiatives - Tribute to 'MyAegean' on newspaper issue
#2 of 'AIGAIO_EDU' (p12), publisher: University of the Aegean
# issuu.com/aigaio.edu/docs/aigaio_edu_2
# www.aegean.gr/newspaper/
Και φέτος - η έκπληξη.
Δυστυχώς δεν μπόρεσα λόγω διαφόρων υποχρεώσεων να πεταχτώ τη Δευτέρα 21 Δεκεμβρίου 2009 στις 7 το απόγευμα και να δω το ντοκυμαντέρ "Γυναίκες της Άμμου/Women of Sand" που βραβεύθηκε ως η καλύτερη ταινία με αντιπολεμικό περιεχόμενο, που σκηνοθέτησαν ο πολύ καλός μου φίλος Νίκος Μπίστινας και η Κατερίνα Πανταζοπούλου. Και ήταν μια ταινία που πραγματικά ήθελα να δω, ύστερα από τόσο background που είχα την τύχη να παρακολουθώ από κοντά όσο χρόνο προετοιμαζόταν να βγει αυτή η δουλειά στο πανί. Ελπίζω οι υπεύθυνοι του Συλλόγου να βρουν μια ευκαιρία να την ξαναπροβάλουν (μήπως και τη δω κι εγώ τελικά)
πλάνα από την ταινία
]]>
]]>
]]>
]]>
ΕΣΥ ποιό χαπάκι πιπιλάς ακόμα;;Ας μη γελιόμαστε λοιπόν.
Στην Ελλάδα του σήμερα, στην Ελλάδα που αντικρύζει την αυγή του 21ου αιώνα από τον βόθρο της αναξιοπιστίας σε όλα τα επίπεδα, αλλά πρωτίστως στο μακρο-οικονομικό, το συγκρουσιακό δίπολο συγκροτείται από δυό αυστηρά καθορισμένες και οριοθρτημένες αντιθέσεις που δεν έχουν να κάνουν ούτε με τη δεξιά ή την αριστερά, ούτε με την πατριδολαγνία ή τον ευρωπαϊσμό, ούτε με τον μονεταρισμό ή τον κεϋνσιανισμό.
Έχουν να κάνουν με σχίσμα ανάμεσα στον λαϊκισμό και την αξιοπιστία και το ρήγμα ανάμεσα στον κρατισμό και την παραγωγικότητα.
Εγώ όλα τα άλλα τα ιδεολογικά τα ακούω βερεσέ και εκ του περισσού.
Γκέγκε;
Ταύτα και μένω. Επί του παρόντος (βεβαίως).
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
Στο εξώφυλλο του debut album της, η 16χρονη κουκλίτσα έκρυψε το αγγελικό της πρόσωπο πίσω από ένα μικρόφωνο.
Πολλοί θεωρούν τους Coldplay την επόμενη 'μεγαλύτερη μπάντα στον κόσμο', αυτούς δηλαδή που θα πάρουν τη σκυτάλη απ' τους U2.
Ο Robbie δεν είναι ρόμπα! Απέδειξε ότι είναι ένας γνήσιος superstar που μπορεί να φέρει σε πέρας οποιαδήποτε αποστολή, όσο δύσκολη κι αν είναι.
Οι Βρετανοί τους αγάπησαν εξ' αρχής. Στην Αμερική έγιναν μεγάλοι το 2003. Εμένα με κέρδισαν το 2006 με τον δίσκο Black holes and revelations, τον οποίο θεωρώ τον σημαντικότερο της καριέρας τους.
Ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας παίζοντας βαρετή κιθαριστική pop. Ήταν μόνο 22 χρονών.
Οι Long blondes ήταν πέντε φίλοι (αγόρια και κορίτσια) που ήθελαν να κάνουν κάτι σχετικό με την τέχνη, αλλά δεν ήξεραν τι. Όταν μια απ' τις κοπέλες της παρέας έλαβε σαν δώρο μια κιθάρα απ' τον θείο της, οι Long Blondes αποφάσισαν να κάνουν μουσική.
Δραματικό ροκ ντεμπούτο από Αυστραλούς που πολιτογραφήθηκαν Λονδρέζοι. Αν του δώσεις την ευκαιρία, μετά από μερικά ακούσματα θα σου στοιχειώσει το μυαλό.
Τα χρόνια της άρνησης της σόλο καριέρας του Morrissey ανήκουν στο παρελθόν. Ο frontman των Smiths διανύει μια περίοδο δεύτερης νεότητας.
Όταν ο Loopa scava (Ηλίας Μιμιλίδης) συνάντησε τον Cayetano (Γιώργο Μπρατάνη) δημιούργησαν την πιο όμορφη ελληνική δουλειά που έχουμε ακούσει τα τελευταία χρόνια. Τραγουδά η Πελίνα Στέφου. Δύσκολα κατατάσσεται κάπου αυτός ο δίσκος. Trip Hop / Down Tempo, κάτι τέτοιο. Μου θυμίζει και λίγο Gotan project.
Gnarls barkley είναι το σχήμα που προέκυψε απ' την συνεργασία του πανέξυπνου παραγωγού Danger mouse και του πολύ καλού soul τραγουδιστή Cee-Lo Green. Αυτοί οι δύο κύριοι είναι οι κατασκευαστές εκείνου του πνευματώδους σουξεδακίου που λέει Does that make me craaaaaaaaaaaaaaaazy? Το συγκεκριμένο τραγούδι δεν είναι απ' τα καλύτερα αυτού του πολύ δυνατού pop funk δίσκου.
Ο R.L. Burnside ήταν ένα λουλούδι που άνθισε στη δεύτερη πεντηκονταετία της ζωής του. Αν και γεννηθείς το 1926, ο σπουδαίος bluesman χρειάστηκε να περιμένει μέχρι τα 90s για να δει την καριέρα του να απογειώνεται. Απολαύστε τον σε ηλικία 78 χρονών, να πιάνει τα μπλουζ απ' τα μαλλιά και να τα τραβάει μέχρι τα όρια τους, και λίγο παραπέρα (λίγο πριν ο ίδιος πάθει καρδιακή προσβολή, κάνει bypass και αποβιώσει).
Ίσως το σημαντικότερο ντεμπούτο της δεκαετίας. Τόσο πλούσιο / σκοτεινό / fresh, yet vintage / ροκ ήχο έχω να ακούσω ούτε και εγώ ξέρω από πότε. Βρετανοί βέβαια.
Αν ήξερε ο Ronny Jordan πως αυτό που έκανε στα early nineties θα ονομαζόταν αργότερα acid jazz και θα κακοποιούταν βάναυσα στα χέρια διάφορων άσχετων, ίσως να μην το είχε κάνει ποτέ.
Ευτυχώς, ο παππούς δεν λέει να τα παρατήσει. Ο μεγάλος αυτός μυθοπλάστης απ' ότι φαίνεται θα συνεχίζει να μας συναρπάζει μέχρι τα βαθιά του γεράματα.
Θα μπορούσα να είχα επιλέξει το It's Blitz, αλλά μια που το έχω μνημονεύσει παλιότερα, είπα να βάλω εδώ το Show your bones που είναι εξίσου καλό. Παρεξηγημένος δίσκος επειδή απογοήτευσε το punk κοινό που είχε αγαπήσει το Fever to tell. Ξεκολλήστε, το punk έχει πεθάνει προ πολλού. Το ζητούμενο είναι βασιζόμενοι στην σπουδαία παρακαταθήκη του, να προχωράμε μπροστά. Αυτό κάνουν οι Yeah yeah yeahs.
Πρωτοπόροι. Πήγαν την Electronica σε νέα ανεξερεύνητα λημέρια. Εκεί συνάντησε το Αργεντίνικο Τango και ο έρωτας μεταξύ τους ήταν κεραυνοβόλος. Τον δρόμο που χάραξαν οι Gotan project τον ακολούθησαν κι άλλοι. Το ταγκό είχε επιτέλους πάρει την εκδίκηση του!
Ένα μαγικό soundtrack από μια μαγική ταινία. Αμφότερα παίχτηκαν περισσότερο από όσο τους άξιζε.
Σοβαρός; Γελοίος; Χυδαίος; Rapper; Κλασικός πιανίστας; Μουσικός παραγωγός; Ή απλά entertainist;
Τους είναι αδύνατο να μη βγάλουν τέλειο δίσκο.
Όπως καταλάβατε στη σύνθεση της συγκεκριμένης λίστας δεν υπήρξε ίχνος αντικειμενικότητας.
]]>
]]>