Κάποτε οι αντάρτες που αντιστέκονταν στο φασισμό χαρακτηρίζονταν τρομοκράτες από τη μια, Κομμουνιστοσυμμορίτες και ΕΑΜοβούλγαροι από την άλλη. Όσοι επιβίωναν το μακελειό του ναζισμού τρώγαν το μολύβι της ντόπιας αντίδρασης. Σήμερα αυτοί που δε σκύβουν το κεφάλι στον ιμπεριαλιστικό ζυγό δοκιμάζουν στα σώματά τους κάθε μορφή σύγχρονου μαρτυρίου μελετημένη στα εργαστήρια ανά τον κόσμο.
Κάποτε αυτοί που έφτιαξαν με τα κορμιά τους τους δρόμους της Αμέρικας, τα αυτοκίνητα της Γερμανίας το κάρβουνο του Βελγίου ήταν υπάνθρωποι, η ζωή τους άξιζε λιγότερο απ’ότι παρήγαγαν.
Κάποτε γυρνούσαν τα χωριά μας οι συμμορίες των φασιστών οπλισμένες απ’ την αντίδραση και τρομοκρατούσαν με τα κουμπούρια όποιον τολμούσε να μιλήσει για το δίκιο.
Επειδή η περιφρούρηση του κάστρου δεν έχει ιερά και όσια , αρχίσαμε και τους ξαναβλέπουμε τους κουμπουράδες ξεθαρρεμένους να θυμούνται τις παλιές τους δόξες. Η ελληνική δικαιοσύνη διώκει με πλημμέλημα τους δυο κουμπουράδες που έδεσαν τους μετανάστες στη μηχανή και τους έσερναν μέσα στο χωριό γιατί τάχα τους έκλεψαν δυο πρόβατα. Διώκει τους μετανάστες με κακούργημα.
Κάποιοι νόμιζαν πως οι καιροί του “κάποτε” είχαν περάσει οριστικά, αλλά γελάστηκαν. Τότε στο κάποτε διάλεγες στρατόπεδο. Έτσι είναι και τώρα.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Τραβέρσο" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
