σε μονοπάτια φωτεινά και σκοτεινά
γίνεται φίλος μαγικός που με πλανεύει
κι όλους τους φόβους μου τους διώχνει μακριά
Ένα απόλυτο απλώνεται οριζόντια
μια σιωπή που περιγράφει υποσχέσεις
Ίσως μπορέσεις να γυρέψεις απ’ την άβυσσο
Αρκεί να ξέρεις σε πιο άγνωστο θα πέσεις
Ένα ρυάκι μυστικό με συντροφεύει
κυλάει τη σκέψη μου αργά κι ορμητικά
γίνεται υπόγειος ρυθμός με γαληνεύει
και η ζωή μπροστά απ’ τα μάτια μου περνά
Αυτά δεν είναι υλικά για το ξημέρωμα
ούτε αποφάσεις που επιλέγεις να διαλέξεις
μπορεί να κλέψεις το κλειδί για τον παράδεισο
μα τότε πρέπει δυο φορές να το επιστρέψεις
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Σκορπασελιδεσαποχαος" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
