για μιας αυγής την αλλαγή
μα αυτή δε δίνει σημασία
Μαζεύει ξημερώματα
και τα χαράζει με γραμμές
στα πρόσωπα που γύρεψαν να χάσουν την ελπίδα
Μην είναι τα σημάδια αυτά παράσημα
μιας μάχης που δε χάθηκε ;
Μην είναι αυτοί οι νικητές της αλλαγής ;
Ένας παλιάτσος διασκεδάζει με τις ώρες που περνούν
και χτίζει τοίχους αστραπής
για βολεμένες αυταπάτες
Ένας καινούριος θίασος περνάει περιοδεύον
και ψάχνει για τυφλούς τραγουδιστές
Πόσο ακόμα να δακρύζεις για το χαμένο χρόνο;
Βγάλε κι εσύ τα μάτια σου και μπες μες στο χορό
Το τρένο φεύγει στις οχτώ και δε γυρίζει πίσω
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Σκορπασελιδεσαποχαος" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
