Του Χρήστου Γιανναρά
Hμερομηνία δημοσίευσης: 07-02-10 Καθημερινή
Το να είσαι Ιταλός, Γάλλος, Βρετανός, Ελληνας ή ό, τι ανάλογο δεν
δηλώνει μόνο μια συμβατική, κρατική υπηκοότητα. Δηλώνει ότι «ανήκεις»
σε μια συλλογικότητα με μεγαλύτερη ή μικρότερη ώς τώρα διαδρομή στην
ανθρώπινη Ιστορία ανήκεις σε μια γλώσσα, σε μια συνείδηση κοινού
παρελθόντος, σε κοινή νοο-τροπία, κοινό θησαύρισμα πείρας που
παραδίνεται από γενιά σε γενιά και διαμορφώνει συν-ήθειες, ένα κοινό
ήθος, περίπου συλλογικό χαρακτήρα.
Οταν στη μητρική σου γλώσσα (τη γλώσσα που σε πρωτομπόλιασε στην κοινή
«λογική»: σε σκέψη και κρίση) η συλλογικότητα σημαίνεται ως «κοινωνία»
(δυναμική σχέσεων, συμ-μετοχή και αλληλεξάρτηση στην πραγμάτωση της
ζωής), δεν είναι δυνατό να έχεις την ίδια οπτική και την ίδια εκδοχή
της πραγματικότητας με συνάνθρωπό σου, καθ’ όλα σεβαστόν και αγαπημένο,
που στη μητρική του γλώσσα η συλλογικότητα είναι μόνο «societas»,
δηλαδή «εταιρισμός επί κοινώ συμφέροντι». Αλλη νοο-τροπία και άλλα
αντανακλαστικά σκέψης και πράξης διαμορφώνει το νοηματικό και βιωματικό
φορτίο της λέξης «α-λήθεια» και άλλο της λέξης «veritas», διαφορετικό
της λέξης «νόμος» και διαφορετικό της λέξης «lex» το ίδιο και με
αναρίθμητα ακόμη ζεύγη λέξεων: «λόγος» και «ratio», «πρόσωπο» και
«persona», «δημοκρατία» και «res publica» κ. λπ., κ. λπ.
Περισσότερα... »
