Στα πολύ παλιά χρόνια ,όλα τα βουνά γύρω από το χωριό εκαλύπτοντο από δάση. Υπήρχαν αρκετές πηγές και πολύ κυνήγι. Ο κόσμος ήταν φτωχός και οι λαγοί και οι πέρδικες εκάλυπταν ένα μέρος των αναγκών τους.
΄Οπλα δεν υπήρχαν και έπρεπε να χρησιμοποιηθούν άλλοι τρόποι, για να συλληφθούν τα άγρια ζώα. Και τι δεν ανακάλυψε το ανθρώπινο μυαλό ,για να τα καταφέρει.
Οι μικροί χρησιμοποιούσαμε το πανάρχαιο όπλο τη σφεντόνα. Κόβαμε από λυγαριές ξύλα και φτιάχναμε το δίχαλο. Από λάστιχα αυτοκινήτων ,κόβαμε λεπτές ρίγες ,τις δέναμε πάνω στο δίχαλο από τη μια μεριά και πάνω σε ένα πετσί ,στο οποίο έμπαινε η πέτρα. Βρίσκαμε μικρές στρογγυλές πέτρες ,που τις βάζαμε στις τσέπες μας και πηγαίναμε στο κυνήγι για μικρά πουλάκια. ΄Επρεπε να είσαι καλός σημαδευτής ,για να τα καταφέρεις.
Οι μεγαλύτεροι χρησιμοποιούσαν τα τέλια για λαγούς και πέρδικες ,τα σίδερα(παγίδες) για λαγούς και τις πλάκες για τις πέρδικες.
Τα τέλια ,ήταν σύρματα που τα τοποθετούσαν στα στρατάκια ,από όπου περνούσαν οι λαγοί και οι πέρδικες και τα έπιαναν.
Τα σίδερα ήταν παγίδες από σίδερο ,που άνοιγαν και τα κρατούσε ανοιχτά ένα ξύλο. ΄Εσκαβαν λάκκο τα έβαζαν μέσα ,τα σκέπαζαν με χώμα ,δίπλα πάνω σε ξύλο τοποθετούσαν βρώμη και πρωί πρωί πήγαιναν να τα δουν.
Οι πλάκες ήταν τέσσερις πέτρες ,σε σχήμα τετραγώνου, έσκαβαν εσωτερικά και σχηματιζόταν μια λακκούβα που μέσα τοποθετούσαν σιτάρι. ΄Εβρισκαν μια πλατιά πέτρα, την πλακούτα , την στήριζαν με ξύλο ,καθισμένο πάνω σε άλλο και μπροστά τοποθετούσαν άχυρο. Οι πέρδικες πήγαιναν να φάνε το σιτάρι , έπεφταν στη λακκούβα και η πλακούτα τις σκέπαζε και τις κρατούσε ζωντανές.
Σήμερα όλα αυτά αποτελούν παρελθόν και κάποια από τα σύνεργα αυτά είναι οικογενειακά κειμήλια.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Μεσαναγρός-Ρόδου" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
