Αθήνα, 20.10.2011Δεν μπορώ να φανταστώ τι είναι αυτό που θα σταματήσει τη χώρα από όλη αυτήν την κατρακύλα. Και δεν ξέρω πώς τέλος πάντων θα εξοφληθεί αυτό το χρέος. Δεν ξέρω πώς θα σωθεί η χώρα με τα χρήματα που θα στερηθεί καθένας από μας. Δεν ξέρω τι σόι λύσεις σχεδιάζονται και ποιό θα είναι το αποτέλεσμά τους. Δεν ξέρω για πόσο ακόμα χρόνο θα βλέπουμε την πατρίδα μας και θα τη λυπόμαστε. Δεν ξέρω μέχρι ποιού σημείου θα φτάσουμε όχι μόνο σαν κοινωνία αλλά και σαν άνθρωποι, σαν χαρακτήρες, σαν προσωπικότητες. Δεν ξέρω καν γιατί γράφω αυτούς τους προβληματισμούς και τα τόσα πολλά 'Δεν Ξέρω', αφού πραγματικά... δεν ξέρω πού μάς οδηγούν όλα αυτά.
Η χθεσινή μέρα ήταν μία από τις χειρότερες που ζήσαμε, με έναν νεκρό και με μια τόσο έντονη κοινωνική πόλωση που ακόμα ίσως δεν καταλάβαμε πόσο βαθειά είναι.
Και δεν ξέρω -κι ούτε θέλω να ξέρω- ποιά θα είναι η συνέχεια.
Αθήνα, 20.10.2011
Αυτό όμως που πραγματικά Ξέρω είναι ότι Εγώ Δεν Δέχομαι Να Φαγωθούμε Μεταξύ Μας.
Και σήμερα, 21 Οκτωβρίου 2011, ευτυχώς Ξέρω ότι θέλω μόνο αυτό το απλό πράγμα.
Γιατί δεν αξίζει να φαγωθούμε μεταξύ μας για κανέναν και για τίποτα.
Αθήνα, 20.10.2011
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Αλλού κι αλλού" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
