Ναι, ομολογώ πως η θέα της Πλατείας Συντάγματος και της Βουλής από την καφετέρια-σνακ μπαρ του πολυκαταστήματος ήταν πραγματικά η καλύτερη που έχω δει στη ζωή μου. (και οι τιμές του επίσης, λογικότατες). Είχα και την τύχη να βρω ένα τραπεζάκι στο μπαλκόνι (όπου και καπνίζουμε), και δε σάς λέω τίποτε άλλο!! Οι φωτογραφίες μιλούν νομίζω από μόνες τους.
Από το από δίπλα τραπέζι παίρνει ξαφνικά το αυτί μου μια γνώριμη φωνή. Γυρνώντας από τα δεξιά μου, αναγνώρισα μία γνωστή βουλευτή (δεν θα σάς πω όνομα, γιατί πραγματικά δεν έχει καμία σημασία ούτε ποιά είναι, ούτε σε ποιόν χώρο ανήκει.)
Και ακριβώς από δίπλα της κάθονταν σε άλλο τραπέζι δύο νέα παιδιά -της ηλικίας μου(;)- , που όταν την αναγνώρισαν φάνηκαν να ενθουσιάζονται και έσπευσαν να τής συστηθούν και να πιάσουν κουβέντα μαζί της. Δούλευαν και εκείνοι σε κάποιο πολιτικό γραφείο.
Η στιχομυθία που ακολούθησε ήταν καταπληκτική, όση τουλάχιστον κατάφερε να πιάσει το αυτί μου (εἶμαι καί μιᾶς κάποιας ἠλικίας..)
"Πώς τα πάτε εδώ;" ρώτησε με ενδιαφέρον η βουλευτής. Το ύφος των νεαρών κάπως σοβάρεψε, ο τόνος της φωνής τους όμως, που θύμιζε σπασίκλες/γλύφτες μαθητές του Γυμνασίου, συνέχιζε να είναι το ίδιο προσποιητός..
"Ε, δύσκολα τα πράγματα." (παύση) "Ναι, μα τα ακούμε κι εμείς από τις Βρυξέλες", απάντησε όλο κατανόηση η βουλευτής."Αλλά, ευτυχώς που έχει μπει στη μέση τώρα και το ΔΝΤ και όλοι αυτοί οι συνδικαλιστές θα μπουν στη θέση τους.", συμπλήρωσαν οι νεαροί. (εδώ έμεινα με το στόμα ανοιχτό..). "Μα είναι θέμα χρόνου να μπουν τα πράγματα στη θέση τους. Αυτά έχουν αποφασισθεί πια. Τελείωσε." συνέχισε η βουλευτής, προφανώς συμφωνώντας σιωπηλά στην προηγούμενη ατάκα των νεαρών .Και μπαίνει στη μέση και ο γνωστός της και γενικώς όλοι συμφωνούν σε όλα, και όλα τα επαγγέλματα θα ανοίξουν, και πώς φτάσαμε ως εδώ, και πώς δεν το κα-τα-λά-βα-με ότι εκεί πήγαινε το πράγμα τόσα χρόνια, και γενικώς όλα τα πράγματα είναι δύσκολα παντού, και η συζήτηση συνεχίστηκε ομαλά, με χαμόγελα, με διθυραμβικά σχόλια για κάποια εμφάνισή της στην τηλεόραση.
Συγχωρέστε με αν υπάρχει κάποιο κενό στη διήγησή μου, αλλά ειλικρινά δεν θυμάμαι αν μπήκαν και στο θέμα του εάν είχε ή εάν δεν είχε φωτογένεια σε εκείνη την εκπομπή που ήταν πρωινή (και ως γνωστόν ξέρετε, το πρωί και οι κοινοί θνητοί είναι κάπως 'κομμένοι΄).
Δεν πρόσεχα παραπάνω επειδή είχα αποφασίσει να απασχοληθώ αποκλειστικά και μόνο με την φωτογραφική μου μηχανή και να δοκιμάζω εάν οι φωτογραφίες έβγαιναν καλύτερα με φλας ή χωρίς φλας όταν σουρούπωνε.
Ήταν νομίζω το καλύτερο που είχα να κάνω, αφού άλλωστε οι φίλοι μου δεν θα μπορούσαν να μετακινηθούν. Όχι τόσο επειδή δεν είχαν βενζίνη για το αυτοκίνητό τους αλλά επειδή προφανώς δεν θα τούς περίσσευαν τα χρήματα για να έρθουν και να φύγουν με ταξί...
Εν τέλει, για να μη σάς τα πολυλογώ, η βουλευτής και ο γνωστός της έπρεπε κάποτε να φύγουν."Καλό κουράγιο", είπε ευγενέστατα η κυρία και έφυγε., ενώ οι νεαροί συνέχιζαν να μιλούν επαινετικά για την κυρία που τούς μίλησε τόσο άμεσα και ευπροσήγορα.
Το είχα πάρει πια χαμπάρι ακόμα κι εγώ :Είχε ήδη πια νυχτώσει.
Άφησαν κάτι κέρματα στο τραπέζι για τους καφέδες τους και έφυγαν.
Δεν πήρα απάντηση.Τι απάντηση να πάρω, άλλωστε. Θα μού έκανε εντύπωση αν μού έδιναν μια απάντηση.Αλλά, ακόμα και να είχα πάρει μια κάποια απάντηση, ..ποιά άραγε θα ήταν η σημασία της;
Καιρός για βόλτα, σκέφτηκα.Άλλωστε, η πλατεία Μοναστηρακίου δεν είναι μακρυά.Και δεν χρειάζεται ταξί για να πας ως εκεί.Ούτε χρειάζεται να πληρώσεις βενζίνη, που έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει για να αγοράσεις.Και στο κάτω κάτω, ούτε καν 'πολύ κουράγιο' χρειάζεται.. για να πάρεις τα πόδια σου......και να πάς αλλού!η πανδαμάτωρ μουσικήπλατεία Μοναστηρακίου, 28.7.2010
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Αλλού κι αλλού" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »

