Rhodes Blogs » Αλλού κι αλλού

Feeds

41982 άρθρα από 62 πηγές

Aa - Zz (27654)

• About Bicycle (60)
• Blog της Mania (58)
• Blog85100 (145)
• Chefood-Chefcooks (23)
• Cityofpetaloudes.gr - Free Greek Portal for Petaloudes of Rhodes Island (5278)
• CloudConnected (29)
• e-rodios (2697)
• fanenos.blogspot.com (80)
• Green Deers (784)
• Hidden trails (42)
• In12.gr Blog (97)
• K. Samiotakis (268)
• Kalithies.blogspot.com (1714)
• Manosbak (23)
• MY.aegean.gr Νέα - Ενημέρωση (555)
• Paralia Radio Rodos (4363)
• Parapona-Rodou (8344)
• ParaponaRodos (1513)
• Public Intelligence (11)
• Rodos International Film and Visual Arts Festival (24)
• Rodos News (1)
• rodostraffic (2)
• shoppingandbeautyblog (36)
• Time out (1454)
• Why not both? (56)

Αα - Ωω (14328)

• Όλα είναι δρόμος (23)
• Αρχαιολογία.wordpress.com (22)
• Ασκληπειό Ρόδου (28)
• Αλλού κι αλλού (509)
• Δες τα όλα (367)
• Διατροφή και Υγεία (4)
• Ε.Υ.ΘΥ.Τ.Α. Παράρτημα Ρόδου (736)
• Ελεύθερη Αγορά (150)
• Ιστός (110)
• Ιστός Κτηματομεσιτική Ρόδου (137)
• Ιστοχώρος Εμμανουήλ Χρύση (1971)
• Ιερά Μονή Παναγίας Υψενής (141)
• Κοράκι (46)
• Μαγικός Κήπος (6)
• Μεσαιωνικό Ρόδο (48)
• Μεσαναγρός-Ρόδου (571)
• Μελισσοκομία & Αλόη Βέρα (52)
• Μικρό Καφέ (12)
• Ξεφτιλoκατάσταση! (11)
• Ολοκληρωμένη Περιβαλλοντική Διαχείριση (2)
• Π.Ε. Προσκόπων Δωδεκάνησου (32)
• Παλιά Πόλη Ρόδου Old town of Rhodes (72)
• Περί τεχνολογίας (1)
• Πολιτιστικός Σύλλογος Ιστρίου (23)
• Πολιτική και Απόψεις (27)
• Πολλά και διάφορα και λίγο απο όλα (19)
• ΡΟΔΟΣυλλέκτης (3058)
• Σαϊτα - Πετάει ελεύθερη (279)
• Σιάννα (97)
• Σκακιστικός Όμιλος Ρόδου Ιππότης (53)
• Σκορπασελιδεσαποχαος (2)
• Τόνοι και Πνεύματα (2188)
• Ταξιδεύοντας (335)
• Τεχνολογία - Εξέλιξη - Υγεία - Καινοτομία - Μέλλον (3)
• Το Blog του Ζαφ (18)
• Χρυσόστομος Blogger Ρόδος (3134)
• Χρυσή Αυγή - Πυρήνας Ρόδου (41)

Αλλού κι αλλού (100)

• Ρόδος, 04.02.2012
• 04:48

  η Αρκκόντισα της Πλάτσας

   »  Αλλού κι αλλού
  Οι αμύητοι έχουν την εντύπωση πως συλλήβδην οι θεατρικές ομάδες που έχουν σημείο αναφοράς έναν τόπο ή μια ντοπιολαλιά ασχολούνται σώνει και καλά με ηθογραφία, λαογραφία και άλλα συναφή..
  Δε λέω, πολλές φορές δεν πέφτουν έξω.Έλα όμως που υπάρχουν και οι εξαιρέσεις!..
  
  Το Συμιακό Θέατρο κλείνει φέτος 27 ολόκληρα χρόνια ζωής, έχοντας στο ενεργητικό του ούτε λίγο-ούτε πολύ 22 θεατρικές παραστάσεις. 22 θεατρικά έργα που όλα τους γράφτηκαν, 'κτίσθηκαν' και σκηνοθετήθηκαν ειδικά για τους ερασιτέχνες ηθοποιούς του, που όλοι τους έλκουν την καταγωγή τους από τη Σύμη. Και βέβαια όλα τα έργα τους παίχτηκαν αποκλειστικά στο τοπικό συμιακό ιδίωμα.
  Κάνοντας μια μικρή ανασκόπηση των παραστάσεών του όλα αυτά τα χρόνια, αυτό που κατά τη γνώμη μου κάνει το Συμιακό Θέατρο πραγματικά ξεχωριστό είναι η συνειδητή του επιλογή να μην πέφτει ποτέ στην παγίδα της ..'αγιοποιημένης ηθογραφίας'.
  Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι το Συμιακό Θέατρο δεν καταπιάστηκε ιδιαίτερα με βαρετές δραματοποιημένες αναπαραστάσεις γάμων και αρραβώνων. Και ευτυχώς! (γιατί, αν το καλοσκεφτούμε όλα αυτά τα δήθεν λαογραφικά/ηθογραφικά εγχειρήματα που έχουμε κατά καιρούς δει επί σκηνής, δεν αποκλείεται να αποτελούν και μία από τις κύριες αιτίες να τεθούν τόσα και τόσα όμορφα τοπικά έθιμα σε κάποιο χρονοντούλαπο της ιστορίας, αν όχι της ..κακογουστιάς).
  Αντιθέτως, πέρα από τη διατήρηση των συμιακού ιδιώματος -που αν το καταλαβαίνεις κιόλας 100%, δεν μπορεί- θα σκάσεις στα γέλια!- το Συμιακό Θέατρο επί 27 ολόκληρα χρόνια έχει αποδείξει κάθε φορά πόσο εύπλαστο και πόσο εφευρετικά χειμαρρώδες αποδεικνύεται το ιδιότυπο συμιακό χιούμορ, ακόμα και σε καταστάσεις που δεν προϋποθέτουν ως απαραίτητο σκηνικό τα πέτρινα σκαλοπάτια του νησιού.
  η συμιακιά "Λυσιστράτη"Δεν μπορώ να βρω καλύτερη απόδειξη γι'αυτό από την συμιακή έκδοση της ..Λυσιστράτης -μια παράσταση που άφησε πραγματικά εποχή στα δωδεκανησιακά θεατρικά χρονικά του 1989, κόβοντας 12.500 εισιτήρια στη Ρόδο (ρεκόρ αξεπέραστο μέχρι σήμερα για τα τοπικά δεδομένα!). Μια παράσταση που για τους δωδεκανήσιους αποδείχθηκε κάτι σαν.. θρύλος, αφού ήταν η πρώτη φορά που μια συμιακή παράσταση έφθασε μέχρι και το Θέατρο του Λυκαβητού!
  
  
  Δεν υπάρχει άνθρωπος στη Ρόδο που να μην έχει δει τουλάχιστον μία από τις συμιακές κωμωδίες, όλες γραμμένες, κομμένες και ραμμένες στα μέτρα μας. Η αρχή έγινε το 1985 με "Το Γκαστρί του Λυσαβιού" που εγώ σαν παιδί θυμάμαι ακόμα και σήμερα. Η συνέχεια που επακολούθησε ήταν ακόμα πιο ξεκαρδιστική, το 1986 με "Τα Καώμματα της Αννίκας" (Σαν να βλέπω μπροστά μου τους γονείς μου να γυρνάνε στο σπίτι και να ξεκαρδίζονται στα γέλια με τις ατάκες των πρωταγωνιστών.. Τι να σας λέω τώρα...)  Και σιγά σιγά, η 'παράσταση των Συμιακών' καθ'όλη τη δεκαετία του '80, του '90 και μέχρι σήμερα ήταν και συνεχίζει να είναι για τη Ρόδο και το κοινό της κάτι σαν το καθιερωμένο μας..ετήσιο πάρτυ, το σταθερό μας θεατρικό ραντεβού. 
  Οι παλιότεροι από σας είμαι σίγουρος ότι θα έχετε κάτι να θυμάστε από τους ακόλουθους τίτλους : "Τους Άντρες μας Χωρίτζουμε, τον Μιλιανό Ψηφίτζουμε", "Τ'Αναχούχλι το Χουχλί", Ἡ Σασέρα", "Ο Αλέμηνας", "Ο Καλλιτερεσένος", "Οι Εκκλησιάτζουσες", "Οι Θεσμοφοριάτζουσες" (εδώ δεν θέλει μετάφραση, είπαμε δα!), "Οι Γαπηνιάρηδες" και άλλα πολλά.. Όλα γραμμένα, σκηνοθετημένα και σχεδιασμένα από την πρώτη μέχρι και την τελευταία ατάκα από τον 100% συμιακό Μανόλη Αντώνογλου,  εμπνευστή και ψυχή του Συμιακού Θεάτρου όλα αυτά τα χρόνια.
  
  Φέτος το ραντεβού μας με το Συμιακό Θέατρο ανανεώνεται και η ολοκαίνουργια συμιακή κωμωδία του Μανόλη Αντώνογλου "Η Αρκόντισσα της Πλάτσας" είμαι σίγουρος ότι θα σας κερδίσει, όχι μόνο με τις έξυπνες ατάκες της αλλά και με τις πολλαπλές της αναγνώσεις..
  
  Ο Προκόπης είναι ένας γέρος, χήρος, τσιγκούνης και -βέβαια- πλούσιος που ζει με τα δυό του παιδιά -την Αλεμίνα και τον Παερμιώτη- και τον υπηρέτη τους, τον Σωτήρη.Ο Προκόπης σκέφτεται αφού παντρέψει πρώτα την κόρη του με τον ηλικιωμένο προύχοντα Δημητρό, και μετά τον γιο του με κάποια ευκατάστατη χήρα, να παντρευτεί μία όμορφη νεαρή κοπέλα από την Πόλη, την Μαριάττη -με την οποία όμως, συμβαίνει να είναι ερωτευμένος και ο γιος του..Όλο αυτό το κουβάρι αναλαμβάνει να ξεμπερδέψει ο Σωτήρης, ο οποίος με συνεργούς του τον Παερμιώτη, την Αλεμίνα και τον κρυφό της έρωτα, τον Κωνσταντίνο, καταφέρνουν και ρίχνουν τον Προκόπη στα δύχτια της .. Αρκόντισσας της Πλάτσας : μια πλούσια συμιακιά "από τα Παρίσσα", η οποία μάλιστα τυγχάνει και αδελφή της Πριγκήπισσας Μαντρούχ από την Πικάτζα (σ.σ. Βεγγάζη στο συμιακό ιδίωμα).Μόνο που για να καταφέρει ο Προκόπης να ..αποκατασταθεί και να τού πει το πολυπόθητο 'Ναι' η Αρκκόντισα της Πλάτσας, πρέπει "να σενιαριστεί και λλίο!" για να μπορεί να συναναστρέφεται "με τους Βαρόνους και τους Κόμητες.." 
  Κι έτσι ξεκινά ο.. Γολγοθάς του Προκόπη που ξαφνικά αρχίζει να μαθαίνει μουσική, χορό, μέχρι και Φραντσέτζικα..! Κι όλα τούτα, υπό την αυστηρή επιτήρηση της Αρκκόντισας της Πλάτσας αλλά και την καθοδήγηση του Σωτήρη, του υπηρέτη του.
  Μη με ρωτήσετε περισσότερα.. Τίποτε άλλο δε σας λέω!Είπαμε- Η συνέχεια επί σκηνής.. 
  
  Π α ί ζ ο υ ν :  Μανόλης Αντώνογλου (Προκόπης), Ελένη Διασινού (Αλεμίνα), Σωτήρης Πατατούκος του Ιωάννη (Παερμιώτης), Κώστας Οθείτης (Κωνσταντίνος), Σωτήρης Ζουρούδης (Σωτήρης), Μαριάνθη Καρπαθάκη (Δίκισσα), Μαρούλα Κολιδάκη (Μαριάττη), Ευαγγελία Πατατούκου (Αλεξάντρα), Αντώνης Φωτάρας (Δημητρός), Κλεονίκη Σουλίρα (Τζαΐρα), Γιάννης Μαλιάκας (Μοσκιού Φλερύ), Μυρσίνη Πατατούκου (Μαντάμ Ντορεμί), Σωτήρης Πατατούκος του Κοκκιμίδη (Μετρ Τιτίκος), Πέτρος Μπαρδάνης (Ελ Φράνγκο) Η πολυπληθής ομάδα των Yπηρετών συναποτελείται από τους : Γεράσιμο Γιακουμάτο, Μάρκο Γιακουμάτο, Πηγή Κοντού, Χριστίνα Πιλάτου, Στέλλα Μαυρίκου, Μαρίνα Λουλουργά, Κώστα Χαζηγιαννάκη, Γιάννη Πατατούκο, Ιωάννα Κουρδουμπά και Βαρβάρα Χατζηπέτρου. 
  Όσο για το ρόλο της "Αρκόντισσας", όλοι οι συντελεστές της παράστασης αρνήθηκαν πεισματικά να αποκαλύψουν το όνομα της πρωταγωνίστριας! Σφίγγες όλοι τους! Ένα φοβερό πράγμα δηλαδή!..
  Ο Μανόλης Αντώνογλου σκηνοθετεί την παράσταση, επιμελείται τα σκηνικά και τη μουσική επένδυση, ενώ από κοινού με τη Σταματία Ζουρούδη επιμελήθηκαν τα κοστούμια.
  
  
  Συμιακοί και μη -σπεύσατε!
  Η Αρκόντισσα της Πλάτσας σας περιμένει στο Δημοτικό Θέατρο Ρόδου, σήμερα Σάββατο 4.2.2012 και αύριο Κυριακή 5.2.2012 στις 8 το βράδυ.
  
  Τιμή Εισιτηρίου : 10€
  Διοργάνωση : Το Σπίτι της Ευρώπης στη Ρόδο.
  
  Μέρος των εσόδων θα διατεθεί στο Κοινωνικό Παντοπωλείο της Ρόδου.
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 02.02.2012
• 00:01

  Γενέθλια, υπ'αριθμόν 4 !

   »  Αλλού κι αλλού
  Όπως είναι γνωστό, ο χρόνος είναι μια πολύ σχετική μονάδα μετρήσεως για πολλά πράγματα. Κι όσο για την έννοια του 'χρόνου' στην ελληνική μπλογκόσφαιρα, το θέμα γίνεται ακόμα πιο περίπλοκο. Έτσι, όσα μπλογκ είναι π.χ. 5-6 ετών θεωρούνται 'υπέργηρα'. Από την άλλη, ένα μπλογκ που 'αναπνέει' μόλις ένα με δυο χρόνια, δεν απέχει πολύ από την μετεφηβική του ηλικία.. Αυτό όμως εδώ το μπλογκ που σήμερα συμπληρώνει ολόκληρα τέσσερα χρόνια ζωής, άραγε σε ποιά ηλικιακή κατηγορία να το κατατάξω; Άδικα αναρωτιέμαι, αφού έτσι κι αλλιώς με τις ηλικίες δεν τα πάω καθόλου καλά έτσι κι αλλιώς. Και τελικά, σημασία έχει ότι σήμερα το ΑλλούΚιΑλλού γιορτάζει τα τέταρτά του Γενέθλια, ούτε λίγο - ούτε πολύ.
  
  Οι 12 μήνες που περάσαμε εδώ μέσα παρέα, σίγουρα δεν μάς έκαναν να βαρεθούμε. Τα ραγδαία γεγονότα μέσα κι έξω από την Ελλάδα μάς τσίτωσαν τόσο πολύ, που όσο και να προσπάθησα να βρω κάποια θεματική.. μονωτική ταινία, τελικά δεν μπόρεσα να αποφύγω την επικαιρότητα. Εκ του αποτελέσματος μάλιστα βλέπω ότι μάλλον δεν ήθελα να το παίξω 'υπερπροστατευτικός γονιός' και να αφήσω το μπλογκ να χαίρεται την παιδικότητά του. Κι έτσι έχω την εντύπωση ότι κατά τους μήνες που πέρασαν, το ΑλλούΚιΑλλού με το ανάλαφρο ονοματάκι του έγινε λίγο περισσότερο ειδησεογραφικό απ'όσο θα περίμενα. 
  Ο Φεβρουάριος του 2011 βρήκε τον Αραβικό Κόσμο σε μία από τις περισσότερο δραματικές φάσεις της νεώτερής του Ιστορίας. ΄Υστερα από την πολιτειακή ανατροπή της Τυνησίας και της Αιγύπτου, σειρά πήρε ο πιο 'αδύναμος κρίκος' στο πολιτειακό status quo στα αραβικά κρατίδια του Περσικού Κόλπου : το Μπαχρέιν. Ένα μικροσκοπικό νησιωτικό βασίλειο που είχα την τύχη να το επισκεφθώ επανειλημμένα κατά το παρελθόν. Οι συχνοί αναγνώστες των αναρτήσεών μου θα έχετε παρατηρήσει μια 'εμμονή'  με τα εκεί τεκταινόμενα. Δεν είναι τυχαίο αυτό - και όσοι από σας έχετε ταξιδέψει πολύ, θα με καταλάβετε : Όποια πέτρα έχεις πατήσει παίρνει κάτι από σένα - κι ό,τι έχει δει η σκιά σου ποτέ δεν το ξεχνά εντελώς. 
  
  Είναι αυτονόητο ότι η μοίρα αυτής της μικρής χώρας δεν είναι σπουδαιότερη από άλλες μεγαλύτερες και σημαντικότερες γεωστρατηγικά. Όμως -και θυμηθείτε το αυτό-, τα λιγοστά τετραγωνικά του χιλιόμετρα αποτελούν τον 'μπούσουλα' για την οριοθέτιση των περιφερειακών συσχετισμών μεταξύ Ιράν - Δύσης και αυτό που είχε επικρατήσει να ονοματίζεται ως "Αραβική Άνοιξη".
  
   Τον Μάρτιο βρέθηκα να αναπολώ το παρελθόν. Αναπόφευκτο αυτό, όταν ύστερα από 20 ολόκληρα χρόνια βρέθηκα να τα πίνω με παλιούς αγαπημένους συμμαθητές και συμμαθήτριες στο πρώτο επίσημο Reunion όλων των αποφοίτων του '90 , όλων των σχολείων της Ρόδου. Μια βραδιά που θα τη θυμάμαι πιστεύω για πάντα -και επάξια θα τη χαρακτήριζα ως ΤΟ γεγονός της μπλογκοχρονιάς που πέρασε. Τι βίντεο, τι δημοσιεύσεις στον τοπικό Τύπο, τι γκλαμουριά αλλά και τι συγκίνηση! Και τι ωραία που είναι να γερνάς με παρέα! Να συναντάς ανθρώπους  που έχεις να τους δεις χρόνια και χρόνια και παράλληλα να μη χρειάζεται να συστήνεσαι. 
  
  Ο ίδιος μήνας ήταν βέβαια ξεχωριστός και για έναν ακόμα λόγο : Ενδεικτικό του γενικότερου ξεχαρβαλώματος που διανύουμε, η επέτειος της Ενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα ..άργησε μια μέρα και γιορτάσθηκε στις 8 Μαρτίου, ανήμερα της ..Ημέρας της Γυναίκας.
  Θα μού πείτε, από γραμματικής απόψεως "η Δωδεκάνησος" θηλυκού γένους είναι.. Σωστό κι αυτό, δε λέω. Αξέχαστο όμως ήταν το μπάχαλο που προηγήθηκε, αλλά όπως διαπιστώθηκε λίγους μήνες αργότερα, το μπάχαλο που συνόδευσε παρελάσεις και επετειακές εκδηλώσεις την 28η Οκτωβρίου 2011 ήταν ακόμα πιο μεγαλειώδες.. 
  
  Τέλος, ο Μάρτιος τελείωσε με μια άκρως τσαντισμένη ανάρτηση για κάποια αφίσα που κυκλοφόρησε στο τοπικό διαδίκτυο, που διαφήμιζε κάποιο πάρτυ με ένα απίστευτο photoshop με θύμα το.. Λάβαρο της Αγίας Λαύρας, παραμονές 25ης Μαρτίου. Ευτυχώς όμως, δόθηκαν οι αναγκαίες εξηγήσεις, η αφίσα 'κατέβηκε' και τα πάντα μπήκαν στη θέση τους και ευτυχώς χωρίς παρεπόμενα.. (τι ιστορία κι αυτή! και μάλιστα με κλικαρίσματα-ρεκόρ).
  
  Και όλος αυτός ο πραγματικά επεισοδιακός Μάρτιος πλαισιώθηκε και με τον σεισμό στην Φουκουσίμα της Ιαπωνίας, αλλά και με μία άλλη τραγωδία λίγο πιο κοντά μας -και όλα αυτά συνέβησαν σχεδόν συγχρόνως.
  Μιλάμε, για μεγάλη γρουσουζιά αυτός ο Μάρτιος..
  
  Ο Απρίλιος του '11 είχε βρει το μπλογκ μπουχτισμένο από τα κακά μαντάτα πανταχόθεν, και έτσι αποφάσισε να προσπαθήσει να κάνει τη διαφορά καθ'όλη τη διάρκεια της Εβδομάδας των Παθών με μία σύντομη ενότητα αναρτήσεων με κοινό σημείο αναφοράς κάποια "Καλά Νέα". Η καταχνιά στην επικαιρότητα αλλά και στη διάθεσή μας συνεχίζεται -άρα εκ του αποτελέσματος θεωρώ ότι μάλλον απέτυχα να μάς 'αισιοδοξήσω'.. Ήταν όμως μια ενότητα αναρτήσεων που (περιέργως πως) διαβάστηκε πολύ. 
  
  Πολύ διαβάστηκε και η ανάρτηση για το φωτογραφικό ενσταντανέ/τσάκωμα κάποιων αμέριμνων Ροδιτών να κάνουν βουτιές χειμωνιάτικα από το αθάνατο Τραμπολίνο μας (οράτε ανωτέρω..), ενώ αμφιλεγόμενες κρίσεις (όρα: επικρίσεις) δέχθηκα όταν στράβωσα με τις ανεκδιήγητες απαγορεύσεις που θεσμοθετήθηκαν στη Γαλλία σχετικά με τις τακτικές τύπου Ιράν -αλλά στην ευρωπαϊκή τους έκδοση- (ναι, για την απαγόρευση της μαντήλας δια νόμου σε δημόσιους χώρους μιλάω.. Απαράδεκτο και ως μέτρο αλλά και ως ιδεολογικό υπόβαθρο για νομοθετικές πρακτικές μιας χώρας ευρωπαϊκής και δημοκρατικής.) Απαράδεκτος ήταν και ο τρόπος που μάς εκλαμβάνουν οι γείτονές μας, Τούρκοι καταναλωτές, ειδικά όταν μάς χαρίζουν με φιλευσπλαχνία τα.. μπισκότα τους στα σύνορα του Έβρου. Αν την ξεχάσατε αυτήν την ανάρτηση, ρίξτε της μια ματιά, δε βλάπτει. Παραμένει επίκαιρη, όσο συνεχίζεται η τουρκόφωνη κατάληψη των prime time των καναλιών μας. (Περαστικά σας, όλων σας που έχετε ζαλίσει τα μηχανάκια της AGB, άντε μην πω..)
  
  Ο Μάιος ήταν ένας μήνας όλος κατάθλιψη. Το παραδέχομαι.Οι διαμαρτυρίες στο Σύνταγμα είχαν την τιμητική τους σε όλη την ελληνική μπλογκόσφαιρα. Έκρινα πως πραγματικά δεν είχα τίποτα να προσθέσω από τους συναδέλφους αθηναίους μπλόγκερ, που έβλεπαν τα γεγονότα μπροστά στα μάτια τους. Προσπάθησα να διασκεδάσω τις εντυπώσεις και προσπάθησα να βρω κάποιον τρόπο να δω την πραγματικότητα αλλιώς. Τελικά, την κατάθλιψη δεν την απέφυγα. Το Σύνταγμα και ό,τι αυτό έλεγε μέσα από τις οθόνες των υπολογιστών μας αποτελεί ακόμα κοινωνικό αίτημα. Ακούει κανείς;.. 
  (μπα!.. ακόμα νομίζουν ότι απλώς ψιχαλίζει..)
  
  
  
  
  Με το που μπήκε ο Ιούνιος αποφάσισα επιτέλους να ανεβάσω μια ανάρτηση που σάς την είχα 'φυλαγμένη' έξι μήνες πριν. Οι φωτογραφίες που είχα τραβήξει από εκείνο το παζάρι σκουπιδιών στο Θησείο κάποια Κυριακή του Ιανουαρίου του 2011 με είχαν κάνει να μην ξέρω πού πατώ και πού βρίσκομαι. Αφορμή, εκείνο το βιντεάκι της τότε κυβέρνησης για τα επιτεύγματά της ύστερα από 20 μήνες ευδοκίμου υπηρεσίας. Δεν αντέχω ούτε να την ξαναδιαβάσω. Όσοι από σας όμως το θέλετε πραγματικά, τι να πω : ιδού.
  Οι υπόλοιποι αρκεστείτε στο αξέχαστο εκείνο κυβερνητικό βίντεο και είμαι σίγουρος ότι θα οργιστείτε κι εσείς -εκ νέου. Όπως και τότε :
  
  
  Και εκεί, κάπου στα μέσα Ιουνίου αποφάσισα ότι πραγματικά δεν αντέχω να μιλάω για την επικαιρότητα. Ήταν ο μήνας που υπέγραψα το διαζύγιό μου με την τηλεόραση και την ενημέρωση γενικότερα -και αποφάσισα να αλλάξω ρότα, γιατί δεν μπορούσα άλλο ρε παιδιά, πώς να σάς το πω αλλιώς..
  Σωσίβιο τελικά αποδείχθηκε και για μένα αλλά και γι'αυτό εδώ το μπλογκ η προβολή της χορευτικής παράστασης "Πινόκιο" που διοργάνωσε με επιτυχία η σχολή χορού της παιδικής μου φίλης Σοφίας Μελισσουργού. 
  

  το συνεργείο εκείνης της μέρας : Νίκος Τζεδάκης, Γιώργος Τζεδάκης, Γαβριήλ Χαρίτος

  Ναι, υπάρχουν παιδιά που ζουν τη δική τους παιδική ηλικία και τολμούν να ξεκαρδίζονται στα γέλια. Μια αξέχαστη εμπειρία γυρισμάτων στα τείχη της μοναδικής μας Παλιάς Πόλης, στη Ρόδο, που ακόμα και σε αυτή τη συγκυρία είναι το πιο όμορφο και το πιο ανεπτυγμένο νησί της χώρας -κι ας ακούγεται υποκειμενικό αυτό. Στο κάτω κάτω Ροδίτης είμαι, τι άλλο θα σάς έλεγα; 
  
  Βάλσαμο ήταν και οι πραγματικά πρωτοποριακές για τα τοπικά δεδομένα θεατρικές παραστάσεις που αυτό το μπλογκ είχε την τύχη και την τιμή να προβάλλει στο ευρύ κοινό. Από πού ν'αρχίσω και πού να τελειώσω, πραγματικά δεν ξέρω. Από τον "Μπήντερμαν και τους Εμπρηστές" που ανέβασε η θεατρική ομάδα "Εξαίρεση" σε σκηνοθεσία Παναγιώτη Σταθόπουλου; Από το "Rhodeway Musical" που ξαναζωντάνεψε το ξεχασμένο "Ήχος καί Φως" με τις πιο ελπιδοφόρες φωνές της νέας γενιάς ροδιτών τραγουδιστών με ιθύνοντα νου την αγαπημένη χορεύτρια και χορογράφο Μαρία Μανιώτη; 
  Και μιας και τα λέμε όλα τώρα μαζεμένα - α;ς μεταφερθούμε μερικούς μήνες μετά : Ποιός δεν θυμάται τους "Ηλίθιους" που ανέβασε η θεατρική ομάδα "Τεχνηέντως" σε σκηνοθεσία Σουσάνας Καρδούλια, τον περασμένο Νοέμβριο; Την έκθεση φωτογραφίας "Επινοώντας την Ελπίδα" της Τάνιας Φραράκη. Την καθιερωμένη χριστουγεννιάτικη συναυλία της Μικτής Χορωδίας του Δήμου Ρόδου στον Ι.Ν. Ευαγγελισμού που διηύθυνε ο Μιχάλης Καλαεντζής. Την πρωτοποριακή παιδική παράσταση "Χριστουγεννιάτικα Μπερδέματα" με τους γονείς στο ρόλο των ηθοποιών, που συναποτελούν την πολλά υποσχόμενη ομάδα θεάτρου "Τα Παιδία Παίζει", σε σκηνοθεσία Βίκυς Θεολόγη. Και τέλος, το πρώτο πανευρωπαϊκό βραβείο που κέρδισε ποτέ μία φωτογραφία ..made in Rhodes!
  
  
  Και αν κάτι με κάνει να μην το κλείνω αυτό το μπλογκ (δε σας κρύβω πως το σκέφτηκα αρκετές φορές τους μήνες που πέρασαν) είναι ότι μέσα από δω πιστεύω ότι δίνεται σε ροδίτες καλλιτέχνες η απαραίτητη ώθηση αλλά και το κίνητρο να κάνουν πολλά πράγματα ακόμα. Να προχωρήσουν μπροστά και να φτάσουν ακόμα πιο ψηλά -μιας και ο,τιδήποτε γράφεται εδώ, αναρτάται παράλληλα και στο ευρείας πλέον αναγνωσιμότητας πόρταλ TheInsider.gr, με το οποίο πλέον με συνδέουν ισχυροί διαδικτυακοί δεσμοί, σχεδόν... συγγενικοί, ύστερα από τόσο καιρό συνεργασίας.    
  
  Τον περασμένο Ιούλιο, Αύγουστο και Σεπτέμβριο το μπλογκ μεταφέρθηκε στο Ισραήλ -ξέρω, οι παλιοί αναγνώστες, δεν εκπλήσσεσθε πια. Μέσα σε αυτά τα τέσσερα χρόνια 'μπλογκοζωής' δεν νομίζω πως υπάρχει άλλο ελληνικό μπλογκ που μιλά περισσότερο για εκείνη την τόσο ενδιαφέρουσα αλλά και τόσο αμφιλεγόμενη γωνιά της Γης -και για τα καλά της αλλά και για τα στραβά της-. Με τις γεωπολιτικές συνθήκες να αλλάζουν δραματικά, αλλά και την πρόσφατη αναθέρμανση των σχέσεων Κύπρου, Ελλάδας και Ισραήλ, νομίζω πως τελικά οι αναρτήσεις που κατά καιρούς έχουν γραφτεί εδώ μέσα μπορούν να βοηθήσουν τον μέσο έλληνα αναγνώστη να πάρει μια γεύση με τι μοιάζει η ζωή εκεί, χωρίς να θεωρηθεί ότι περιγράφω έναν.. Παράδεισο επί της Γης.
  
  Το περασμένο καλοκαίρι βρέθηκα στην κυριολεξία μέσα στην καρδιά των διαδηλώσεων της ισραηλινής μεσαίας τάξης κατά του πολυετούς άκρατου φιλελευθερισμού που δοκίμασε η μικρή εκείνη χώρα. Άνθρωποι σαν εμένα και σαν εσάς, που και εκείνοι φώναζαν αγανακτισμένοι για την καθημερινή μείωση της αγοραστικότητας του μισθού τους. Διαδηλώσεις μαζικές, κατά τη διάρκεια των οποίων οι διαδηλωτές.. γιουχάιζαν (μα, στην κυριολεξία γιουχάιζαν όμως!)  τους πολυώροφους ουρανοξύστες των 5-6 τρισεκατομμυριούχων της τοπικής επιχειρηματικής πραγματικότητας που ελέγχουν όλη την οικονομία. Ένα κίνημα αγανακτισμένων πολιτών με αίτημα την επιστροφή του Κράτους Πρόνοιας, που ολοένα και εκεί εξαφανίζεται μέρα με τη μέρα. 
  
  Δεν είμαι φαν των διαδηλώσεων. Ίσως επειδή κατά βάθος παραμένω -και πάντα θα είμαι- ένας ροδίτης επαρχιώτης που ο κόσμος μου περιορίζεται εκεί που θέλω εγώ και όχι εκεί που θέλει η πραγματικότητα. Επειδή όμως πιστεύω ότι έτσι όπως έχει καταντήσει η παγκόσμια πραγματικότητα, η μεσαία τάξη είναι παντού. Και μια χαρά διαδήλωσα, και φώναξα και γιουχάισα και το ευχαριστήθηκα κιόλας.
  Θεωρώ μεγάλη τύχη που είδα και αυτήν την πλευρά μιας κοινωνίας που μπορώ να κατανοήσω λόγω της γλώσσας αλλά και λόγω πολλών παλιών καλών αναμνήσεων. Θεωρώ όμως και μεγάλη τύχη ότι αυτό εδώ το μπλογκ είχε αποτελέσει εκείνους τους μήνες την μοναδική ελληνόφωνη  πηγή πληροφόρησης για ένα κοινωνικό κίνημα που πολλά είχε να 'πει' σε όλους εμάς τους Έλληνες, τους απλούς πολίτες που βρισκόμαστε εγκλωβισμένοι σε αυτό το κοινωνικά απάνθρωπο δημοσιονομικό γκέτο. 
  Οι αναρτήσεις για τους ισραηλινούς αγανακτισμένους (αν θέλετε να τις διαβάσετε, είναι όλες τους συγκεντρωμένες εδώ)  κέρδισαν νέο αναγνωστικό κοινό που δεν το περίμενα, όχι μόνο στην Ελλάδα μέσω του Insider, αλλά και πλήθος ελληνόφωνων και ελληνομαθών που ζουν μόνιμα στο Ισραήλ. Και αυτό ήταν άλλη μια ατίμητη εμπειρία, που κατάλαβα ακόμα περισσότερο όταν ήρθα σε επαφή με αναγνώστες που δεν φαντάστηκα πόσο πολύ με κλίκαραν επί σειρά ετών.
  Είπαμε, οι εμπειρίες του blogging είναι μοναδικές, όπως και να το κάνουμε.
  Πέραν όμως αυτών, δεν μπορούσαν να λείψουν και οι αναλύσεις για τα γεγονότα που τάραξαν την τοπική επικαιρότητα όσον καιρό βρισκόμουν εκεί, και που ελπίζω να διαφώτισαν τον μέσο έλληνα αναγνώστη.
  Τι να πρωτοθυμηθώ από το καλοκαίρι που μάς πέρασε;
  Την ΙΟΝ Αμυγδάλου στα βουνά της Ιερουσαλήμ; (ξέρετε πόσα πολλά κλικαρίσματα κερδίζει αυτή η ανάρτηση όλους αυτούς τους μήνες; Θα εκπλαγείτε!). Τα ..μπουζουκομάγαζα στη Γιάφα;  Τα δημοσιεύματα του Τύπου που μύριζαν.. 'Νταλάρα'; Το αντιτουρκικό μένος στους δρόμους του Τελ Αβίβ; Τον τρελλό τελαβιβιώτη ταξιτζή;;
  Τι να λέμε τώρα! 
  Αποκάλυψη το μπλογκίστικο καλοκαίρι του 2011.. Καλά δε λέω;
  
  Ο Οκτώβριος με προσγείωσε απότομα στην ελληνική πραγματικότητα. Μια χώρα αγνώριστη που βράζει στους κεντρικούς δρόμους της Αθήνας σχεδόν καθημερινά. Αποκορύφωμα : οι μαζικές αυθόρμητες διαδηλώσεις στις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου. Και δεν σάς κρύβω ότι εκείνη η μέρα έχει μείνει στη μνήμη και στην καρδιά μου ως η πιο ελπιδοφόρα μέρα που γνώρισε η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Ναι, υπήρξε μια εξαιρετικά σκληρή μέρα για πολλούς. Αλλά υπήρξε αληθινή. Υπήρξε ακομμάτιστη. Υπήρξε μια όμορφη μέρα, που δεν χόρταινα να βλέπω τα βίντεο που ανέβαιναν στο ίντερνετ το ένα μετά το άλλο, απ'άκρη σ'άκρη της Πατρίδας. Ίσως η μοναδική μέρα που πραγματικά μίλησε ο Λαός, χωρίς καν υπόνοια κομματικής ντιρεκτίβας κανενός.
  Απόδειξη για τη γνησιότητά της : η μαζική κομματική καταδίκη της.
  Θυμηθείτε αυτήν εδώ την ανάρτηση για να μην ξεχάσετε ποτέ αυτήν την τόσο κακόηχη ομοφωνία.
  
  Τον Νοέμβριο αυτό εδώ το μπλογκ έκανε γνωστό ένα νέο site που πιστεύω ότι σίγουρα θα πιάσει τόπο και θα βοηθήσει πολύ την πολυπληθή πλέον ευπαθή ομάδα των ελλήνων ανέργων. Πρόκειται για μία πρωτοποριακή ιδέα ανευρέσεως εργασίας, με τη βοήθεια του διαδικτύου που ως γνωστόν δεν γνωρίζει όρια. Η δημιουργική ομάδα του Videografiko.gr που βρίσκεται στην Αθήνα, μάς ζήτησε να τής σκαρώσουμε ένα μικρό διαφημιστικό για το διαδίκτυο, δίνοντάς μας έτοιμο το κείμενο και αφήνοντάς μας να βρούμε μόνοι μας τι κρύβεται στον πάτο ενός κάδου απορριμάτων.. Όσοι ψάχνουν δουλειά, δε χάνουν τίποτα να δοκιμάσουν την τύχη τους και εκεί. Προς το παρόν, η υποβολή μαγνητοσκοπημένου βιογραφικού (ή όπως λέγεται.. "Βιντεογραφικού") είναι δωρεάν!
  Τα πρώτα δείγματα της νέας αυτής προσπάθειας είναι ενθαρρυντικότατα, και πιστεύω ότι θα ακούσουμε για αυτήν την πρωτοπόρο ιστοσελίδα πολλά περισσότερα, μέσα στο 2012.
  Ο Δεκέμβριος αλλά και ο Ιανουάριος που μάς πέρασε ήταν μήνες αποχωρισμών. Το 2011 δεν θα το πεθυμήσουμε, αυτό είναι σίγουρο, έτσι κι αλλιώς.
  Θα πεθυμήσουμε όμως τη μεγάλη Λουκία Ρικάκη που μάς έφυγε άκαιρα τον Δεκέμβριο του περασμένου χρόνου, όπως και τον Θόδωρο Αγγελόπουλο που έκανε την πατρίδα μας διάσημη παντού.
  
  Τελειώνοντας την αναδρομή του τέταρτου χρόνου ζωής αυτού εδώ του μπλογκ, δεν μπορώ να παραλείψω το τρίπτυχο διαφημιστικό πρότζεκτ που ανέθεσε σε μένα και στον καλό φίλο, συνάδελφο δικηγόρο και συνεργάτη ως προς την κοινή μας κινηματογραφίζουσα τρέλλα Νίκο Τζεδάκη, η Εταιρεία Ανάπτυξης Κοινοτικών Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας Παιδιών και Ενηλίκων "ΠΑΝΑΚΕΙΑ" που εδρεύει στη Ρόδο.Ήταν η πρώτη φορά που μάς ζητήθηκε να κάνουμε μια καθαρά τηλεοπτική διαφήμιση με κοινωνικό μήνυμα, και οφείλω να ομολογήσω πως και τα τρία αυτά βίντεο τα αγαπώ ιδιαίτερα. Δεν  είναι λίγο πράγμα για δύο καθαρά ερασιτέχνες του χώρου να βλέπουν τη δουλειά τους να παίρνει τη βούλα και τη σφραγίδα του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης. 
  Ούτε στο πιο τρελλό μας όνειρο! 
  
  
  Τελικά, πλάκα στην πλάκα, τώρα που το ξανασκέφτομαι, και παρά τη γκρίνια μου -που κινδυνεύει να μού γίνει δεύτερη φύση- πολλά καλά πράγματα άφησε τελικά στο μπλογκ μία από τις πιο καταθλιπτικές χρονιές που γνώρισε ποτέ. 
  Και ενώ σταθερά όλες οι αναρτήσεις του μπλογκ συνεχίζουν να αναδημοσιεύονται στο πόρταλ TheInsider.gr, πρόσφατα εγκαινιάσθηκε και μία καινούργια συνεργασία στην ιστοσελίδα  γνώμης New-Deal.gr, με καθαρά ειδησεογραφικό περιεχόμενο.
  Με λίγα λόγια, ανασκουμπώθηκα για τα καλά..
  Έτσι, το μόνο που μού απομένει να ..μού ευχηθώ για τους επόμενους 12 μήνες είναι να συνεχίσω να έχω την ..πολυτέλεια να μπλογκάρω. Πες οι συνθήκες ζωής, πες το κόψιμο των αποδοχών γενικώς, πες ίσως και η επιλογή των αρχηγών του μικρού μας Γκέτο να αυξήσουν το κόστος πρόσβασης στο ίντερνετ -για ευνόητους λόγους πάντα-, όλα αυτά με βάζουν σε σκέψεις.. Τέλος πάντων, ας μην κλείσω τα φετινά γενέθλια με απαισιοδοξία!
  Θα τα πούμε λοιπόν και του χρόνου από δω, θέλουν-δεν θέλουν όλοι αυτοί...
  
  Κι όπως είπαμε και παλαιότερα :Την ώρα που κάποιοι μεγαλώνουν παιδιά, κάποιοι άλλοι συνεχίζουν να αναθρέφουν ..Μπλογκς.
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 25.01.2012
• 03:39

  σκηνοθετώντας τον Xρόνο

   »  Αλλού κι αλλού
  
  Θα με θεωρήσετε απαίδευτο και απολίτιστο, ίσως ακόμα και αγενή.Και όλα αυτά μαζί, θα μού τα καταλογίσετε ειδικά σήμερα. Μια μέρα που βάζω στοίχημα πως όλοι -ακόμα και όσοι κοιμόντουσαν στην καρέκλα μέχρι να τελειώσει κάποιο από τα αργά πλάνα κάποιας από τις ταινίες του Αγγελόπουλου- θα δηλώνουν λάτρεις του πράγματι διασημότερου έλληνα σκηνοθέτη των νεωτέρων χρόνων.
  Κι εγώ συγκινήθηκα όταν έμαθα τον ξαφνικό του θάνατο. Επειδή όμως θέλω να είμαι ειλικρινής μαζί σας, ομολογώ πως σε μένα -τον μέσο και εν πολλοίς κινηματογραφικά απαίδευτο θεατή- οι ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου δεν θα μού λείψουν.
  Εξαιρετικά χρονοβόρα πλάνα. Μεγάλες παύσεις στους διαλόγους. Αργή κίνηση σε όλα. Ναι, θα το παραδεχτώ : όλα αυτά με απωθούσαν. Όσες φορές προσπάθησα να τον προσεγγίσω, αναρωτιόμουν γιατί θα πρέπει να πλατυάζει κανείς τόσο πολύ όταν θέλει να πει πράγματα απλά. Έχω την αίσθηση πως την ίδια εντύπωση μοιράζεται χρόνια τώρα μεγάλη μερίδα κοινού στην Ελλάδα και στο εξωτερικό -κι ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας-.
  Δεν θα μπορούσε άλλωστε να κάνει κι αλλιώς, αφού ακόμα και ο ίδιος το παραδεχόταν : Ο Χρόνος κατά τον Θόδωρο Αγγελόπουλο είχε τη δική του ιδιαίτερη διάρκεια, παράλληλα όμως είχε και τη δική του ιδιαίτερη σημασία.
  
   
  Από την άλλη, είμαι σίγουρος ότι αυτό που ειλικρινά θα μού λείψει από τον Αγγελόπουλο είναι η προσέγγισή του ως προς τον τρόπο που πραγματευόταν την Ελλάδα και τις δύσκολες περιόδους που πέρασε κατά το παρελθόν. 
  Μια προσέγγιση ευαίσθητη, ποιητική, γεμάτη με τόνους ομιχλώδεις και μυστηριακούς. Η θεματολογία αλλά και ο τρόπος της κινηματογραφικής του γραφής παρέπεμπαν σε μία ενδελεχή προσπάθεια οπτικής καταγραφής ξεχασμένων λεπτομερειών. Γεγονότα που όταν συνέβαιναν σε πραγματικό χρόνο, κάθε άλλο παρά ποιητικά ήταν. Όταν όμως ο καιρός είχε πια περάσει, τότε όλα τα δύσκολα με κάποιο μαγικό τρόπο αποκρυσταλλώνονται, γίνονται αντικείμενο αναπώλησης, μετασχηματίζονται και είναι μοιραίο να καταγραφούν σε νέα, διαφορετική διάσταση. 
  Κατά τρόπο ανεπαίσθητο, η ομίχλη και η καταχνιά μετατρέπονται σε ρομαντικές αδρές γραμμές κάποιας ξεχασμένης γκραβούρας. Και αυτός ο αργός τρόπος αποτύπωσης της εικόνας, της δράσης και της πλοκής έδινε την εντύπωση της επίπονης προσπάθειας για μια πιστή αναπαραγωγή κάποιων μακρυνών, ξεχασμένων αναμνήσεων. Ένα εγχείρημα πανδύσκολο για έναν σκηνοθέτη, πλην όμως ακόμα πιο δύσκολο για τον μέσο θεατή που είχε κληθεί να ακολουθήσει τα αργά -αλλά και συνάμα γρήγορα- βήματα των εκάστοτε χαρακτήρων.
  ο Θόδωρος Αγγελόπουλος μιλάει για τον χρόνο
  Θα μού λείψει ο Αγγελόπουλος για την εμμονή του στο δικό του στυλ. Δεν μπορώ να φανταστώ ότι δεν θα είχε ακούσει στο στενό του περιβάλλον τις πλείστες ενστάσεις ή έστω απορίες σχετικά με το πώς αντιλαμβάνεται τον χρόνο εκείνος και το πώς αντιλαμβάνονται τον χρόνο όσοι βλέπουν τις ταινίες του. Πιστεύω ακράδαντα ότι η εμμονή στο δικό του χρονόμετρο αποτέλεσε συνειδητή επιλογή και άποψη. Και ως ιδιαίτερη άποψη, είναι καθ'όλα σεβαστή. Μία άποψη πολυβραβευμένη, γεγονός που κατέστησε τον Αγγελόπουλο έναν σκηνοθέτη που για πολλά χρόνια θα αποτελεί σημείο αναφοράς, και μάλιστα σε διεθνές επίπεδο.
  
  Η ζωή τού χαμογέλασε και τού χάρισε αναγνώριση και μια λαμπρή καριέρα στον τομέα που αγάπησε. Με τον ξαφνικό του θάνατο όμως, έχω την εντύπωση πως η ίδια η ζωή αποφάσισε άγαρμπα να τού επιβάλει εκείνη πια τους δικούς της ρυθμούς. 
  Το τελευταίο πλάνο της ζωής του Θόδωρου Αγγελόπουλου διήρκησε εξαιρετικά λίγο. Και η απώλειά του εμένα με αφήνει ακόμα μια φορά με μία ακόμη απορία: 
  Πώς άραγε θα αποφάσιζε στο μέλλον να αποτυπώσει κινηματογραφικά τη σημερινή ελληνική πραγματικότητα ;  Θα είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον.
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 24.01.2012
• 01:27

  ψωνίζοντας ελληνικά (και άλλες περιπέτειες..)

   »  Αλλού κι αλλού
  Δεν υπάρχει κανόνας χωρίς εξαιρέσεις..
  Αυτό διαπίστωσα από τη στιγμή που αποφάσισα να αγοράζω συνειδητοποιημένα και να κάνω τον κόπο να βλέπω στο πίσω μέρος της συσκευασίας το barcode για τη χώρα προέλευσης κάθε προϊόντος που θα έβαζα στο σπίτι μου. Και ομολογώ ότι σε πολλές περιπτώσεις, προσπαθώντας να 'αγοράζω ελληνικά', ομολογώ πως δεν πίστευα στα ίδια μου τα μάτια..
  
  Κατ'αρχάς, ως μανιώδης πότης καφέ, στάθηκε αδύνατον να βρω ελληνικό καφέ φίλτρου ή έστω κάποιον ταπεινό στιγμιαίο. Έχοντας πλέον πάρει απόφαση ότι η πράσινη συσκευασία του καφέ Jacobs δεν θα ξανάβλεπε το κατώφλι μου, είπα να γυρίσω για τελευταία φορά το στρογγυλό μπουκαλάκι -και τι να δω; Τον κωδικό 520 ! Σαν να επρόκειτο δηλαδή για καφέ ντόπιο γέννημα-θρέμα..Την ίδια ..'ελληνοποίηση' παρατήρησα σε όλα τα πακέτα τσιγάρα, από τα L&M μέχρι και τα Camel! Κι ας μην ανοίξω το στόμα μου για τα κάθε είδους Ουίσκυ, Whiskey ή Whisky. Τα πάντα ήταν.. 520!
  
  Σαν να μην έφταναν όλ'αυτά, η θεωρία του '520' άρχισε να καταρρίπτεται και με αντίθετα παραδείγματα! Έπαθα μεγάλη ήττα διαπιστώνοντας ότι η good-old Σοκο-Φρέτα της ΙΟΝ, αντί για κωδικό 520 έχει τελικά 501 (Ηνωμένο Βασίλειο!) - κι ας φιγουράρει η γαλαζόλευκη λεζάντα "Ελληνικό Προϊόν" φαρδιά πλατιά.
  Αλλά και πάλι μπερδεύτηκα ακόμα περισσότερο όταν ύστερα από σχετικό ψάξιμο στο ίντερνετ, διαπίστωσα ότι η ΙΟΝ ανήκει ακόμα σε ελληνικά χέρια..! Τι να πω; 
  
  Τελικά, η θεωρία του '520' έχει σίγουρα πολλά ψιλά γράμματα που αξίζει να τους ρίχνουμε και μια, και δυό, και τρεις ματιές.Και δεν μιλάω για το φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης, που σε πολλές περιπτώσεις καθιστά όλους αυτούς τους κωδικούς των barcodes παντελώς άνευ σημασίας. Μιλάω για προϊόντα που μέχρι τώρα παράγονταν σε ελληνικά εργοστάσια και έδιναν δουλειά σε συμπολίτες μας, τα οποία πλέον ουδεμία σχέση έχουν με την ουσιαστική και πηγαία εγχώρια παραγωγή -και τώρα στην ουσία εισάγονται και είναι παντελώς 'ξένα'. Κι έτσι, ο μαγικός αριθμός '520' κρύβει πολλά μυστικά..
  
  Ας αρχίσουμε λοιπόν από τα απλά : 
  Παραδοσιακά ελληνικά προϊόντα, που παράγονται από μικρές βιοτεχνίες, φέρουν επάξια τον κωδικό '520'. Ελληνικό προϊόν 100% , και το προτιμάμε -τελεία και παύλα.
  Με τον κωδικό '520' καταχωρούνται προϊόντα που είναι ξένα, παράγονται και τυποποιούνται στο εξωτερικό, αλλά είτε συσκευάζονται στην Ελλάδα -ειδικά για τους έλληνες καταναλωτές- είτε εισάγονται από θυγατρικές εταιρείες ξένων συμφερόντων, που έχουν την έδρα τους στην Ελλάδα. Αυτά τα προϊόντα δεν είναι ελληνικά, αλλά για τους παραπάνω λόγους έχουν απλώς καταχωρηθεί ως ελληνικά.
  Αντιθέτως πάλι, υπάρχουν προϊόντα που είναι 100% ελληνικά  ως προς τις πρώτες ύλες και την τυποποίηση, πλην όμως παραδόξως δεν είναι καταχωρημένα με τον κωδικό 520! Οι λόγοι ποικίλουν, οι περισσότεροι όμως σίγουρα έχουν σχέση με καθαρά επιχειρηματικές επιλογές.
  Και έτσι... η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά!
  Συμπερασματικά πάντως, αγοράζοντας ελληνικά προϊόντα ενισχύουμε όσο μπορούμε την ταλαίπωρη ελληνική οικονομία, έστω και τώρα. Από την άλλη όμως, ακόμα και οι εταιρείες συσκευασίας, εισαγωγής ή και οι θυγατρικές εταιρείες των ξένων πολυεθνικών, που δραστηριοποιούνται στη χώρα απασχολώντας κι αυτές ελληνικά χέρια -άρα, δεν θα ήταν ούτε σωστό ούτε έξυπνο να τις θέσουμε συλλήβδην στο πυρ το εξώτερον.. Έτσι δεν είναι;
  
  Ύστερα από αρκετή σκέψη, αυτό που θα πρότεινα, προτού αποφασίσουμε τι να πρωτοδιαλέξουμε από το ράφι του σούπερ μάρκετ, θα ήταν καλό να θέσουμε στον εαυτό μας το εξής απλό ερώτημα :
  Η καθαυτή αγορά ενός συγκεκριμένου προίόντος, είτε φέρει κωδικό 520 είτε όχι, οφελεί ουσιαστικά την ελληνική οικονομία ή όχι; Και οι απαντήσεις σε αυτό το ερώτημα είναι σχετικά απλούστερες :
  

  • Εάν οι πρώτες ύλες είναι προϊόντα της ελληνικής γης, φυσικά και οφελούν την εγχώρια οικονομία χωρίς δεύτερη σκέψη.

  • Εάν πάλι η συσκευασία γίνεται στην Ελλάδα, προφανώς και δίνει δουλειά σε συμπολίτες μας και φέρνει έναν μισθό σε κάποιο σπιτικό.

  • Ακόμα κι αν είναι γνωστό ότι ένα προίόν ή μια εταιρεία είναι ελληνική αλλά έχει την έδρα της στο εξωτερικό, τότε βάζουμε λίγο νερό στο κρασί μας και το προτιμάμε, αποκλείοντας κάτι το παντελώς ξένο -και άρα παρείσακτο.

  
  Όσο για τις δύσκολες ερωτήσεις πάντως, υπάρχουν αρκετά αναλυτικοί κατάλογοι προϊόντων στο διαδίκτυο που σίγουρα αποτελούν έναν χρήσιμο μπούσουλα για τα ψώνια μας (δείτε π.χ. αυτόν εδώ!), και εάν δεν υπάρχουν ελληνικά προϊόντα που να μπορούν να αντικαταστήσουν τα ξένα, δεν θα ήταν καθόλου μα καθόλου άσχημη ιδέα να... ελληνοποιήσουμε τις καταναλωτικές μας ανάγκες και συνήθειες. Ας αρκεστούμε επιτέλους σε ό,τι οφελεί την εγχώρια αλλά και την τοπική μας οικονομία, όσο γίνεται περισσότερο.
  Δεν είναι ποτέ αργά.
  
  Κανείς δεν είπε ότι είναι εύκολο να ψωνίζουμε συνειδητά. Καιρός να ξεβολευτούμε.. Δεν πειράζει.
   Α! Να μην το ξεχάσω.. Αν πέσει το μάτι σας σε barcode με κωδικό 529, καλό είναι να ξέρετε ότι προέρχεται (ή έχει κάποια σχέση τέλος πάντων) με την Κύπρο μας.  Οπότε, ελλείψει "520" ,  προτιμάμε τον κωδικό 529 έναντι όλων των άλλων..(Βυσινάδα ΚΕΑΝ ή μπύρα ΚΕΟ έχετε πιεί; 
  Όχι;!  Ε, χάνετε!)
  
  
  Διαβάστε περισσότερα
  για τον κωδικό 520
  πατώντας εδώ
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 17.01.2012
• 03:35

  από σήμερα - μόνο '520' !

   »  Αλλού κι αλλού
  Δεν ξέρω αν σάς έχει συμβεί ποτέ. Κάποια άσχετη στιγμή, χωρίς καμία ιδιαίτερη σημασία, σού καρφώνεται μια ιδέα στο μυαλό και χωρίς δεύτερη σκέψη  λες ξαφνικά ένα.."Το αποφάσισα. Και το κάνω."  Και αυτό που σκέφτηκες το εφαρμόζεις αμέσως και χωρίς κανέναν ενδοιασμό. Σάς έχει τύχει να σάς ζαλίζει η αδιάφορη μουσική υπόκρουση των σούπερ-μάρκετ, ειδικά όταν αυτά είναι παντελώς άδεια, τα ράφια παντελώς γεμάτα και οι διάδρομοι εκνευριστικά καθαροί, σαν να μην έχει πατήσει άνθρωπος ποτέ; Έχετε ποτέ χάσει τον προσανατολισμό σας από τις ταχείες εναλλαγές χρωμάτων των διαφόρων άθικτων συσκευασιών; Ε λοιπόν, όταν όλα αυτά μαζί συνδυάζονται με ένα αγχωτικότατο δελτίο ειδήσεων στο ραδιόφωνο την ώρα που οδηγούσατε, τότε θα με καταλάβετε. 
  Έπιασα τον εαυτό μου να περιτριγυρίζομαι από πλήθος ξένα γάλατα, ξένα μακαρόνια, ξένες μαρμελάδες, χίλιες μύριες υπαρκτές αιτίες να μένουν άνεργοι τόσοι και τόσοι άνθρωποι γύρω μου, άλλες χίλιες μύριες υπαρκτές αιτίες να ετοιμάζουν τις βαλίτσες τους τόσοι νέοι άνθρωποι με όνειρα και με μόρφωση για να βρουν αλλού μια καλύτερη τύχη. 
  Δεν υπερβάλλω, με έπιασε κάτι σαν πονοκέφαλος. Και συνέχιζα να προσπαθώ να βρω τι στο καλό θα έπρεπε να αγοράσω από ένα σούπερ-μάρκετ που δεν υπήρχε ψυχή. Μόνο εγώ, τα ξένα ράφια, οι ανύπαρκτες ουρές μπροστά στα ταμεία κι ένα μάτσο ευρωπαϊκά κέρματα στη τσέπη - ξένα κι αυτά.
  
  Από εκείνη ακριβώς τη στιγμή αποφάσισα το αυτονόητο, που μέχρι τότε -για να είμαι ειλικρινής- δεν το είχα συνειδητοποιήσει : Αποφάσισα να μην ξαναξοδέψω ούτε μισό λεπτό του ευρώ για να αγοράσω ξένο προϊόν. Έδωσα την υπόσχεση στον εαυτό μου ότι από το κατώφλι του σπιτιού μου δεν θα περάσει τρόφιμο που δεν θα αρχίζει το barcode του με τον αριθμό 520 !
  Για όσους δεν το ξέρουν : για να σιγουρευτείτε εάν το προϊόν που θέλετε να αγοράσετε παράγεται στην Ελλάδα, δεν έχετε παρά να γυρίσετε το πίσω μέρος της συσκευασίας, να δείτε τον αριθμό που βρίσκεται κάτω από τις παράλληλες μπάρες και εάν αυτός αρχίζει με τον αριθμό 520 -τότε σωστά μαντέψατε :
  Πρόκειται για έναν ακόμα λόγο να μην χαθούν άλλες δουλειές στη χώρα μας.
  Πρόκειται για ακόμα μία αιτία να συνεχίσει να έρχεται ένας μισθός στο σπίτι του γείτονά σας, του αδερφού σας, του άντρα σας, της γυναίκας σας, του πατέρα και της μάνας σας.
  
  Το να αγοράζουμε εμείς ένα ελληνικό προϊόν είναι μία πράξη αγάπης προς τον ίδιο μας τον εαυτό. Το να αγοράζουμε σήμερα ένα ελληνικό προϊόν είναι ίσως η μόνη πράξη άμυνάς μας απέναντι σε όλα όσα γίνονται για μάς, χωρίς κανείς να μπαίνει καν στον κόπο να μάς ρωτήσει. 
  Ξέρω πως αυτό το μπλογκ δεν το διαβάζουν μόνο συμπατριώτες μας που βρίσκονται στο εξωτερικό. Το διαβάζουν τακτικά και ξένοι, φίλοι της χώρας, που ξέρουν ελληνικά.
  Θα είναι καλό και εκείνοι να κάνουν τον κόπο να ψάξουν να βρουν το νούμερο 520 στην πίσω πλευρά της συσκευασίας και να προτιμήσουν να αγοράσουν ένα καθημερινό είδος πρώτης ανάγκης, που φτιάχνεται από ελληνικά χέρια. 
  Αποφασίστε το κι εσείς.Συνειδητοποιήστε το.Πείτε το στους φίλους σας, εδώ και στο εξωτερικό.
  Δεν είναι αργά.
  
  Πληκτρολογήστε σήμερα το barcode οποιουδήποτε προϊόντος υπάρχει στην κουζίνα σας πατώντας εδώ και μάθετε τη χώρα προέλευσής του.
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 15.01.2012
• 19:48

  μικρές καλές ειδήσεις

   »  Αλλού κι αλλού
  Ποιά είναι η χώρα που προσπάθησε επανειλημμένως να πείσει τους πολίτες της να αγοράζουν εγχώρια προϊόντα και όχι ξένα; Ποιά είναι η ευρωπαϊκή χώρα που όσες φορές και να το προσπάθησε, απέτυχε παταγωδώς; Ποιά είναι η χώρα που είχε.. τιμωρηθεί με πρόστιμο από την τότε ΕΟΚ για την 'αθέμιτη' προσπάθεια προώθησης των εγχώριων προϊόντων της έναντι των ξένων; Και σε ποιά χώρα κατά κανόνα τα εγχώρια προϊόντα παρέμεναν χρόνια τώρα στα αζήτητα;Η απάντηση είναι περιττή.
  
  Τις τελευταίες μέρες παρατηρώ ότι δεν μπορώ να βρω προϊόντα που είχα συνηθίσει να αγοράζω χρόνια τώρα για απλά καθημερινά πράγματα, π.χ. για το ξύρισμα.
  Ξαφνικά οι συσκευασίες των 5 λεπίδων γνωστής ξένης μάρκας για ξυραφάκια έγιναν άφαντες από τα περίπτερα και τα μανάβικα της γειτονιάς. "Είναι πολύ ακριβά και δεν τα φέρνουμε πια" ήταν η τυπική απάντηση. Κι έτσι έπρεπε να περιμένω στην ουρά στο γειτονικό μισοάδειο μεγάλο σούπερ-μάρκετ για να βρω τις τελευταίες λεπίδες που είχαν απομείνει στα ράφια. Και κανείς πια δεν ξέρει αν την επόμενη φορά θα υπάρχουν -όχι μόνο οι εισαγόμενες λεπίδες αλλά και το ίδιο το σούπερ μάρκετ, που σιγά σιγά αδειάζει κι αυτό από προϊόντα..-
  Αρχίζω πια και παρατηρώ τι αγοράζουν στο παντοπωλείο της γειτονιάς μου όσοι περιμένουν μαζί μου στο ταμείο. Και έχω να σάς πω καλά νέα : 
  Ύστερα από δεκαετίες αναποτελεσματικής πλύσης εγκεφάλου περί αγοράς εγχώριων προϊόντων, τελικά στην Ελλάδα το 2012 τόσες ώρες διαφημιστικού χρόνου, τόσες αφίσες και τόσα άρθρα στις εφημερίδες έπιασαν τόπο δεκαετίες αργότερα! 
  Χυμοί, γάλατα, σοκολάτες, μακαρόνια, ρύζι, όσπρια, φρούτα -όλα ελληνικότατα- είχαν αραδιαστεί μπροστά στο ταμείο του μικροσκοπικού μανάβικου. Μέχρι και τα ροδίτικα τυποποιημένα πλέον μελεκούνια αρχίζουν να καταλαμβάνουν με την αξία τους τη θέση που ανέκαθεν τούς ανήκε : δίπλα στις άγευστες και άνοστες πολυεθνικές ..τσίκλες, δίπλα από τις πλαστικές σακούλες κοντά στην έξοδο. 
  
  Αυτή η ξαφνική προτίμηση στα εδώδιμα ελληνικά προϊόντα δεν οφείλεται μόνο στην χαμηλότερη τιμή τους (όλα είναι ακόμα πολύ ακριβότερα από όσο θα έπρεπε, διαπιστωμένο αυτό). Οφείλεται πρώτον και κύριον στη γενική 'έλλειψη πίστωσης' προς την ελληνική αγορά, και έτσι τα ξένα προϊόντα δυσκολεύονται να φτάσουν πια μέχρι εδώ, στην άκρη της άκρης του Αιγαίου, αφού οι παραγγελίες πρέπει πια να συνοδεύονται με 'ζεστό χρήμα'. 
  Και ζεστό χρήμα πλέον δεν υπάρχει.
  
  Το φαινόμενο της έλλειψης προϊόντων είναι ακόμα πιο έντονο στα καταστήματα που πουλούν είδη βασικών ηλεκτρικών ειδών γαι το σπίτι. Διαπίστωσα τελευταία πόσο δύσκολο είναι να αγοράσεις.. λάμπες (!). Πρέπει να περιμένεις τουλάχιστον μια βδομάδα ώσπου να τις παραγγείλουν (και να τις πληρώσουν μετρητοίς) οι έμποροι στη Ρόδο για να τούς τις στείλουν από την Αθήνα, που κι εκείνοι με τη σειρά τους θα πρέπει να τις πληρώσουν cash για να τούς έρθουν από το εξωτερικό.. Πράγματα αδιανόητα μερικούς μήνες πριν -αν και πιο αδιανόητο είναι να μην ..υπάρχουν στην αγορά λάμπες ελληνικής παραγωγής...-
  Όλα αυτά ελπίζω να σταματήσουν να συμβαίνουν, όταν πια θα αναγκαστούμε να βρούμε μια κάποια φθηνότερη εναλλακτική εγχώρια λύση. Γιατί -δεν μπορεί-, κάποτε θα αναγκαστούμε να ξαναπάρουμε μπρος! 
  
  Σάς βλέπω που κουνάτε το κεφάλι σας με δυσπιστία..Κι εγώ στη θέση σας, το ίδιο θα έκανα. 
  Έλα όμως που τις προαλλες βρέθηκε μπροστά μου μία μπύρα που δεν είχα ξαναδεί ποτέ μέχρι τώρα. Το όνομα αυτής : Volkan και παραγωγής - Σαντορίνης (!)
  
  Όχι, δεν είναι είδηση η ύπαρξη μιας μπύρας που παράγεται από κάποια μικρή βιοτεχνία της ελληνικής περιφέρειας.
  Είδηση όμως είναι η χάρτινη ετικέτα στο πίσω μέρος του μπουκαλιού της : 
  "Για κάθε 1 ευρώ κέρδους, η VOLKAN εξαγοράζει 50 λεπτά ελληνικού εθνικού χρέους για λογαριασμό του ελληνικού κράτους"
  Ακόμα κι αυτό, είναι μία μικρή καλή αρχή.Ή έστω ένα μικρό δείγμα της.
  
  Τα καλά νέα αργά ή γρήγορα θα έρθουν, πού θα πάει..
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 14.01.2012
• 03:34

  ένας Πρόεδρος χωρίς Κράτος

   »  Αλλού κι αλλού
  Η σημαντικότερη πολιτική προσωπικότητα που συνδέθηκε άρρηκτα με την εθνοτική τουρκοκυπριακή οντότητα της Κύπρου, από χθες το βράδυ αμετάκλητα πια τίθεται στην κρίση των ιστορικών του μέλλοντος. Ο Ραούφ Ντενκτάς έφυγε από τη ζωή, πλήρης ημερών, έχοντας αφήσει το στίγμα του επί μισό και πλέον αιώνα στην πολυτάραχη νεότερη Κυπριακή Ιστορία.
  
  Ex officio αμφισβητίας της Κυπριακής Δημοκρατίας και του νομικού status που προσέδιδε το Κυπριακό Σύνταγμα στην εθνοτική κοινότητα της οποίας ηγήθηκε επί σειρά δεκαετιών, ο Ντενκτάς με τις δηλώσεις, τις πράξεις αλλά την αδιαμφισβήτητη σταθερή σχέση αλληλεξάρτησής του με την Άγκυρα σε όλες τις περιόδους της πολιτικής του καριέρας, κατέστησε σαφές στην ως επί το πλείστον διαιρεμένη πολιτικά ελληνοκυπριακή πλευρά ότι η de facto διχοτόμηση του νησιού αποτελούσε ανέκαθεν την μόνη και κύρια προτεραιότητά του. Εκμεταλλεύθηκε κατά τρόπο αποφασιστικό τις διεθνείς και περιφερειακές ισορροπίες προς το συμφέρον της τουρκικής πολιτικής που υπηρέτησε πιστά και απαρέγκλιτα. Και δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι σε αυτό το εγχείρημα, υπήρξε άριστος.
  Το βασικό του επίτευγμα ήταν η αποφασιστική του συμβολή στη δημιουργία μίας ιδιαίτερης 'τουρκοκυπριακής εθνοτικής συνείδησης', παρά το ότι η συνταγματική έννομη τάξη της Κυπριακής Δημοκρατίας ουδέποτε την αμφισβήτησε, ούτε ως προς τους θεσμούς που εισήγαγε, ούτε και ως προς την εσωτερική ή εξωτερική πολιτική που το νεοσύστατο κυπριακό ανεξάρτητο κράτος είχε κληθεί να εφαρμόσει με βάση το Σύνταγμα του 1960.
  Από την άλλη, διαπιστώνεται σαφώς ότι κατά την περίοδο προ των δραματικών γεγονότων του '74, σε καμμία από τις δύο κοινότητες δεν είχε εμπεδωθεί αυτό που θα μπορούσε να ονοματισθεί ως 'κοινή κυπριακή εθνική συνείδηση'. Ο Ραούφ Ντενκτάς, σε αντίθεση με τους ελληνοκύπριους ηγέτες που διαδέχθηκαν θέσεις-κλειδιά, από την αρχή εξέφρασε ανοικτά την αμφισβήτησή του προς το κυπριακό κρατικό υβρίδιο, που αποτέλεσε στην ουσία αποτέλεσμα εθνικών συμβιβασμών ένθεν και ένθεν. Βασικός άξονας της πολιτικής του στάσης ήταν η εκπεφρασμένη του στήριξη στην ιδέα της τουρκοκυπριακής αυτονομίας, αν όχι ανεξαρτησίας. Και ο προσωπικός του στόχος δεν άργησε να επιτευχθεί :
  Απόγειο της πολιτικής του καριέρας υπήρξε η ανακήρυξή του ως ο πρώτος "Πρόεδρος" του τουρκοκυπριακού Ψευδοκράτους. Η ύπαρξη του παράνομου κρατικού μορφώματος της αποκαλούμενης ως "Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου" θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μία ηχηρή απόπειρα της πολυπόθητης για την Άγκυρα 'de jure διχοτόμησης' της ενιαίας και μοναδικής διεθνώς αναγνωρισμένης Κυπριακής Δημοκρατίας. Υπήρξε όμως παράλληλα και η μεγάλη προσωπική νίκη του εκλιπόντος τουρκοκύπριου ηγέτη.
  
  Πολύ λίγη σημασία πλέον έχει εάν και κατά πόσον η δράση, οι επιλογές και οι χειρισμοί του Ραούφ Ντενκτάς αποτέλεσαν την μόνη τίμια και συνεπή εθνική αναγκαιότητα για τους τουρκοκύπριους πολίτες. Άλλωστε, η κυπριακή πολιτική σκηνή ήταν ανέκαθεν αλληλένδετη με τις εξελίξεις στην Ελλάδα, την Τουρκία αλλά και τους γενικότερους διεθνείς και περιφερειακούς συσχετισμούς. Θα ήταν όμως μεγάλο σφάλμα να παραβλέψουμε τώρα ότι η πάλαι ποτε πολυετής ενδοκοινοτική διαμάχη πολύ λίγη σχέση έχει πια με τη σημερινή πραγματικότητα. Μία πραγματικότητα στην κυριολεξία 'αγνώριστη' με αυτήν που ίσχυε το '60, το '70 ή το '80 στην Κύπρο.Αντιθέτως, εξετάζοντας τα σημερινά γεωπολιτικά δεδομένα αλλά και τα άλυτα προβλήματα που αναζητούν επείγουσα λύση, δεν είναι δυνατόν να αγνοηθούν τα αποτελέσματα των επιλογών του Ραούφ Ντενκτάς αλλά και της τουρκικής πολιτικής στην Κύπρο.
  Η τουρκοκυπριακή κοινότητα από το 1974 μέχρι σήμερα απομονώθηκε διεθνώς. Έπεσε στην ουσία θύμα της αδιέξοδης τακτικής της "προστάτιδας Μητρόπολης" να μην σέβεται τελικά ούτε η ίδια την ανάγκη αυτοδιάθεσης ή αυτονομίας των κυπρίων ομοεθνών της.
  Οι επιλογές Ντενκτάς έφεραν τον τουρκοκυπριακό πληθυσμό στη δυσάρεστη θέση να κατοικεί σε σπίτια και να καλλιεργεί χωράφια, που κατά κυριότητα στην ουσία δεν τους ανήκουν. Οι τουρκοκύπριοι υποβιβάστηκαν ηθικά σε κοινούς σφετεριστές ξένων περιουσιών, γεγονός το οποίο προφανώς τούς αδικεί. Ακόμα περισσότερο : υποβιβάσθηκαν σε σιωπηρή μειονότητα, με το να ανέχονται τους τούρκους εποίκους από την Ανατολία, ένα ξένο συμπαγές σώμα που φέρεται να έχει ισχυρότερο λόγο στα κέντρα λήψεως αποφάσεων του Ψευδοκράτους. Ο τουρκικός στρατός κατοχής απομόνωσε το βόρειο τμήμα του νησιού, το έθεσε υπό τον πλήρη διοικητικό έλεγχο της μητροπολιτικής Τουρκίας, και έτσι ο ουσιαστικά εγκλωβισμένος τουρκοκυπριακός πληθυσμός καταδικάσθηκε στην ένδεια και στην οικονομική καθυστέρηση επί δεκαετίες. Τα ψευδεπίγραφα 'διαβατήρια' της αυτοαποκαλούμενης "ΤΔΒΚ" δεν μπορούν στην ουσία να χρησιμοποιηθούν από τους "πολίτες" της. Και εν τέλει, το μόνο που όντως μπόρεσε να καταφέρει η αδιέξοδη πρακτική του Ραούφ Ντενκτάς και της Άγκυρας όλα αυτά τα χρόνια ήταν να αυξηθεί κατά πολύ η τουρκοκυπριακή διασπορά στη Βρετανία και στην Αυστραλία -μέρη στα οποία αναγκάστηκαν να διαφύγουν γενιές και γενιές τουρκοκυπρίων για μια καλύτερη τύχη.
  Απόδειξη των αποτυχημένων τυχοδιωκτικών τακτικών της πολιτικής Ντενκτάς ήταν να εγκλωβιστούν οι Τουρκοκύπριοι υπό τον ζυγό της Μητέρας-Πατρίδας Τουρκίας, με αποτέλεσμα τώρα να κινδυνεύουν να χάσουν τη μεγάλη ευκαιρία της επανένωσης αλλά και της συνεκμετάλλευσης των μεγάλων πλουτοπαραγωγικών πηγών που πρόσφατα ανακαλύφθηκαν στον θαλάσσιο χώρο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Απόδειξη της επίγνωσης του αδιεξόδου της πολιτικής του απομονωτισμού, ήταν η μαζική έξοδος των απλών τουρκοκυπρίων στις ελεύθερες περιοχές για να εφοδιασθούν με τα νόμιμα διαβατήριά τους που η Κυπριακή Δημοκρατία πολύ ορθά τούς χορήγησε με το άνοιγμα των οδοφραγμάτων.
  
  Ο Ραούφ Ντενκτάς ακολούθησε κατά γράμμα το τουρκικό σχέδιο διχοτόμησης, το οποίο με μεγάλη προσοχή και ακρίβεια είχε εξυφάνει η Άγκυρα πολύ πριν από τη δημιουργία της ανεξάρτητης Κυπριακής Δημοκρατίας το 1960. Λάθη και παραλείψεις της ελληνοκυπριακής πλευράς και της εν πολλοίς τυχοδιωκτικής ελλαδικής πολιτικής, σε συνδυασμό πάντα με τους τότε διεθνείς συσχετισμούς, προσέφεραν απλόχερα πλείστες ευκαιρίες στον φιλόδοξο τουρκοκύπριο ηγέτη να ανελιχθεί πολιτικά.
  Και όμως, αυτή η πρόοδός του στην τοπική πολιτική σκηνή δεν συνοδεύτηκε με την πρόοδο και την ανάπτυξη της κοινότητας, το συμφέρον της οποίας διατεινόταν ότι υπηρετούσε. Αντιθέτως, η εμμονή του στην προάσπιση των συμφερόντων της δικής του Μητρόπολης καταδίκασε εν τέλει τους τουρκοκυπρίους πολίτες να χαρακτηρίζονται μέχρι σήμερα σε πολίτες ενός μη-κράτους, χωρίς ουσιαστικά δικαιώματα ούτε καν στο εσωτερικό της εδώ και χρόνια γκετοποιημένης "ΤΔΒΚ" , τελώντας σε πλήρη απομόνωση και αποτελώντας το ένα και μοναδικό παράδειγμα 'κρατικής πειρατείας', που όμοιό του δεν υπάρχει πουθενά.
  Μήπως θα ήταν καιρός η ίδια η τουρκοκυπριακή κοινωνία να πάρει στα χέρια της την τύχη της, να αντιληφθεί την πλάνη στην οποία υπέπεσε όλα αυτά τα χρόνια, αλλά και να δει καθαρά πια ότι η επανένταξή της στην κυπριακή συνταγματική νομιμότητα αποτελεί τον μόνο ασφαλή μονόδρομο προς την ευημερία και την πρόοδο;
  Ίσως τελικά να μην είναι πολύ αργά..
  
  Παρακολουθείστε απόσπασμα συνέντευξης
  που παραχώρησε πριν χρόνια ο Ραούφ Ντενκτάς
  στο Πρώτο Κανάλι της Τηλεόρασης του ΡΙΚ
  πατώντας εδώ.
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 11.01.2012
• 04:01

  τα Ραδιόφωνά μου

   »  Αλλού κι αλλού
  
  
  Πολλοί από σάς που μπαινοβγαίνετε από δω μέσα γνωρίζετε ότι βρίσκομαι σε διαδικασία μετακόμισης. Κι όσοι δεν το ξέρετε, ε καιρός είναι πια να το μάθετε και επισήμως. Κούτες παντού, βαλίτσες γεμάτες, σούρτα-φέρτα με τ'αμάξι μεταφέροντας ό,τι μπορεί να φανταστεί ένα ανθρώπινο μυαλό. Και παρά το ότι δεν πάω στην άκρη του κόσμου (βασικά μεταφέρομαι λίγα τετράγωνα παραπέρα), για μένα όλη αυτή η ιστορία της μετακόμισης είναι ένα Βουνό -με Βήτα κεφαλαίο.
  Μέσα σ'όλον αυτό το χαμό πακεταρίσματος, μοιραία έρχομαι αντιμέτωπος με τόσα αντικείμενα που καλώς ή κακώς με ανέχθηκαν όλα αυτά τα χρόνια, έζησαν μαζί μου καλές και κακές μου μέρες, πέρασαν όλες μου τις παραξενιές, άκουγαν υπομονετικά τη γκρίνια μου παρακολουθώντας με αμίλητα.
  Δεν θα ήταν υπερβολή να πω πως και εγώ ώρες-ώρες μόλις που τ'ανεχόμουν, και τελικά -ορίστε που δεν τα πέταξα ένα ωραίο πρωί στον πράσινο κάδο της γωνίας. Και είναι αλήθεια ότι πολλά τέτοια αντικείμενα 'καθημερινής χρήσεως'  ήθελα κατά καιρούς να τα ξεφορτωθώ για να πάνε να δουν τι πά' να πει χωματερή. Πάρα πολλά!Εκτός από μία ειδική κατηγορία : 
  Τα Ραδιόφωνά μου!
  
  
  Κειμήλιο! Μόνο αυτή η λέξη μου ήρθε στο μυαλό όταν είδα αυτό το θρυλικό διπλό ραδιοκασετόφωνο Sony. Επρόκειτο περί ειδικής παραγγελίας στον πατέρα μου που είχε φύγει για ταξίδι στο εξωτερικό. "Διπλό ραδιοκασετόφωνο που να πιάνει όχι μόνο Μεσαία αλλά και Βραχέα και Μακρά και FM Stereo!". 
  Ε λοιπόν αυτό το μηχάνημα βρισκόταν σε μόνιμη βάση ανοιχτό από δίπλα από το κρεβάτι μου. Η πρώτη μου κίνηση κάθε πρωί ήταν να πατάω το OFF, αφού όοοοολο το βράδυ έπαιζε ασταμάτητα. Από την Πρώτη Γυμνασίου μέχρι και που τελείωσα το Λύκειο. Ετέθη σε μόνιμη αχρησία όταν άρχισαν να τρώγονται οι κασσέτες. Αλλά κατά τα άλλα δουλεύει ακόμα. 
  Το δοκίμασα χθες -δεν ξέρω τι μ'έπιασε. Δεν πετιέται με τίποτα.
  
  Όχι, μη γελιέστε. Δεν είναι τόσο παλιό όσο φαίνεται. Αντίκα-απομίμηση και το βασικότερο : το πρώτο μου δώρο που έκανα στον εαυτό μου όταν πέρασα στο Πανεπιστήμιο στην Αθήνα το 1990. 
  Δεν θα το ξεχάσω. Ήταν η πρώτη δυνατή βροχή που με βρήκε για πρώτη φορά στην οδό Σκουφά, παρέα με την αγαπημένη μου παιδική φίλη Μαρία. Εκείνη 'παλιά' στην Αθήνα -είχε ..μετοικήσει λόγω σπουδών έναν ολόκληρο χρόνο πριν από μένα στη μαγική αυτή πόλη και σπούδαζε παράλληλα και ηθοποιός και δημοσιογράφος-. Σ'εκείνη τη φάση θυμάμαι  αισθανόμουν σαν τη μύγα μες στο γάλα μέσα σε μια τόσο μεγάλη πόλη, και την άκουγα με μεγάλη προσοχή για το ο,τιδήποτε! (Ακόμα και σήμερα η Μαρία έχει το ταλέντο να μου λέει τα σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη, να έχει πάντα δίκιο, και να δέχομαι χωρίς καμμία αντίρρηση την κριτική της, που είναι πάντα σωστή.)
  Παρά το γεγονός όμως ότι στο κεφάλαιο "Αθήνα" η Μαρία έπαιρνε άριστα κι εγώ ήμουν πάντοτε μετεξεταστέος, παραμέναμε κατά βάθος το ίδιο "γνήσιοι Ροδίτες". Και ως  τέτοιοι, δεν τα πολυείχαμε καλά με τις ομπρέλες Σεπτέμβριο μήνα (ξεθάβαμε τις ομπρέλες μας κατά τον Δεκέμβριο για να τις ξαναξεχάσουμε από Απρίλιο μέχρι του χρόνου..). Και εννοείται πως αυτές οι εξωτικές αλλαγές του καιρού στο Λεκανοπέδιο ντάλα-φθινόπωρο μάς ξάφνιασαν δυσάρεστα. Εκείνο το ημιυπόγειο κατάστημα στη Σκουφά ήταν η πρώτη πόρτα που βρήκαμε ανοιχτή να σωθούμε από τη νεροποντή και εκεί ακριβώς με περίμενε αυτό εδώ το αριστούργημα. 
  Έκανε 34 ολόκληρες χιλιάδες δραχμές και ευτυχώς εγώ είχα μόλις πάρει το πρώτο μου φοιτητικό μηνιάτικο από την πάλαι ποτε Ιονική και Λαϊκή -μία τράπεζα που παιδιόθεν είχα συμπαθήσει εξ αιτίας του λογοτύπου και του σύνθετου ονόματός της-.  
  
  Η αντίκα-απομίμηση της General Electric κάλυψε ηχητικά όλη τη φοιτητική μου ζωή. Από την αρχή της μέχρι και το τέλος της. Ήταν το τελευταίο αντικείμενο που πακέταρα, όταν πια είχα το πτυχίο στο χέρι. Δεν θυμάμαι πόσες μέρες είχα αναβάλει να το βγάλω από την πρίζα. Το έφερα πολύ βαρέως να το ξεβολέψω. Τέλος πάντων. 
  Δουλεύει ακόμα -μονοφωνικά.
  
         
  Μού έκανε κλικ σε μοδάτο παλιατζίδικο στο Μπόντρουμ, εκεί που έψαχνα να βρω τι δωράκια να πάρω πίσω στη Ρόδο. Τελικά δεν αγόρασα τίποτα για κανέναν, γιατί αυτό εδώ το ραδιοφωνάκι-ψευδαίσθηση κόστιζε 50 ολόκληρα εκατομμύρια λίρες Τουρκίας (ίσχυαν ακόμα τα μηδενικά στην Γείτονα). Δεν ξέρω αν με γελάσανε, πάντως εμένα και παραμύθι της Χαλιμάς να είναι τελικά, εμένα μού αρέσει να το πιστεύω και θέλω να σάς το διηγηθώ. 
  Λοιπόν που λέτε, όταν επί Κεμάλ Ατατούρκ ιδρύθηκε στην Τουρκία ο ένας και μόνος ραδιοφωνικός σταθμός της χώρας, ο κόσμος δεν ήξερε καν τι πάει να πει 'Ραδιόφωνο'. Έτσι λοιπόν, για να αρχίσει ο λαός να γνωρίζει το νέο αυτό μέσο, η νεοσύστατη Τουρκική Ραδιοφωνία μοίραζε μικρές συσκευές ραδιοφώνου, σαν κι αυτήν που βλέπετε στη φωτογραφία! Κι όταν λέω "μοίραζε" εννοώ ότι τις μοίραζε εντελώς δωρεάν.Με τη συμπλήρωση των 70 χρόνων ζωής της Τουρκικής Ραδιοφωνίας, η TRT επανακυκλοφόρησε αυτά τα μικρά 'συλλεκτικά' ραδιόφωνα-απομιμήσεις εκείνων των promotional πρώτων οικιακών δεκτών που γνώρισε η χώρα. 
  Τώρα, αλήθεια είναι αυτό ή ψευτιές ασύστολες; Ακόμα και σήμερα, εγώ τουλάχιστον πιστεύω πως είναι αλήθεια, επειδή στο πίσω μέρος του μικροσκοπικού αυτού ραδιοφώνου που βλέπετε, είναι τοποθετημένη μία μεταλική υδατογραφημένη ετικέτα με το σήμα της TRT, που φέρει και αύξοντα αριθμό παρακαλώ! 
  Συλλεκτικό-ξεσυλλεκτικό, η ποιότητα αποδείχθηκε μεγάλη μάπα. Σκούριασε σε χρόνο ρεκόρ η υποδοχή των μπαταριών, τα FM ακούγονταν χάλια, τα κουμπιά μετά από κανά-δυο γυρίσματα πατάγανε φρένο.. Εν πάση περιπτώσει, ήταν μία ατυχής αγορά -πλην όμως συλλεκτική. Δεν θα επαναληφθεί βέβαια, αλλά δεν μού πάει καρδιά να το ξαποστείλω. 
  Έχει και αύξοντα αριθμό, το ρημάδι..
  
  
  Άλλη μια επανέκδοση, αυτή τη φορά αμερικανικής προελεύσεως. Τα ραδιόφωνα BUSH είχαν αφήσει εποχή το '50 και το '60 στις ΗΠΑ. Εδώ δεν νομίζω ότι κυκλοφόρησαν ποτέ, πάντως αυτό το μαραφέτι μού γυάλισε κάποια Χριστούγεννα στον πεζόδρομο Μέιρ στο κέντρο της Αμβέρσας. 60 ευρώ τότε έκανε και άξιζε τα λεφτά του. Όχι τόσο για την απόδοσή του, όσο κυρίως για το λουκ του και το πρωτότυπό του καντράν. Περισσότερα πάντως δεν μπορώ να πω, αφού στην ουσία δεν το πολυχρησιμοποίησα. 
  Με το που το εγκατέστησα στην κουζίνα του σπιτιού, γνώρισα λίγες μέρες αργότερα τη μία και μοναδική, μεγάλη, τρελλή ραδιοφωνική μου αγάπη, που είναι η εξής μία και ουδεμία άλλη : 
   
  Τι να λέμε τώρα.  Στον ουρανό το έψαχνα και στη Γη το βρήκα. 
  Μιλάμε, κάτω από τη μύτη μου στην κυριολεξία, δυο βήματα από το σπίτι μου στη Ρόδο ανακάλυψα αυτό το καταπληκτικό wifi-radio μάρκας Noxxon-Terratec αξίας 160€ πριν τέσσερα χρόνια. Συνδέεται με το wifi του σπιτιού και πιάνει όλους τους σταθμούς της Γης, χωρίς παρεμβολές και εκνευριστικά παράσιτα. Όλοι οι σταθμοί καταχωρημένοι ανά χώρα και είδος, και η λίστα ανανεώνεται αυτόματα. Σεισμός στην Ιαπωνία; Ο εκφωνητής έδινε οδηγίες από τα στούντιο του Τόκυο. Συναυλία τζαζ στο τάδε ημιπαρακμιακό μπαρ της Νέας Υόρκης; Κανένα πρόβλημα-Πρώτο τραπέζι πίστα! Και η λίστα δεν έχει τέλος. 
  Το συνιστώ ανεπιφύλακτα και δεν το συζητώ καν.
  Πάει, τ'αποφάσισα.Τελικά, στη χωματερή δεν πάει τίποτα.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 08.01.2012
• 16:39

  Αίγυπτος : Επανάσταση για Panda

   »  Αλλού κι αλλού
  Το 2011 η Αίγυπτος είχε την τιμητική της στους τίτλους των διεθνών ειδήσεων ανά τον κόσμο. Μία πλατεία, μπόλικα tweets, πολλή αστυνομία, νεκροί, η φυγή και στη συνέχεια η φυλάκιση του άλλοτε κραταιού Προέδρου Χόσνι Μουμπάρακ και του περιβάλλοντός του, η διενέργεια των πρώτων εκλογών και τελευταία η άνοδος των ισλαμιστικών κομμάτων ενώ παράλληλα ο στρατός της χώρας είναι αυτός που καθορίζει την τύχη των πολιτών -μέχρι να ξεκαθαριστεί το ενεργειακό τοπίο της Νοτιοανατολικής Μεσογείου.
  Παρ'όλ'αυτά όμως, η Αίγυπτος του 2011 χαρακτηρίσθηκε και από μια άλλη επανάσταση, ευχάριστη αυτή τη φορά : αυτήν της διαφήμισης. Αφορμή μία τοπική μάρκα τυριού με σήμα το φαινομενικά αθώο εξωτικό ζωάκι : Ένα.. αρκουδάκι Πάντα. 
  
  Το πάντα μπορεί να μην ενδημεί στη χώρα των Φαραώ.  Η επιτυχημένη όμως διαφημιστική εκστρατεία του τυριού 'Panda'  το έφερε -ή μάλλον, σχεδόν το επέβαλε- στο μέσο αιγυπτιακό τραπέζι. Και όταν μιλάμε για την Αίγυπτο -την μέχρι σήμερα 'Μητέρα' της αραβικής μουσικής, του αραβικού κινηματογράφου και του παναραβικού σταρ-σύστεμ κάθε μορφής- τα ευρηματικά διαφημιστικά σποτάκια με ένα εξαγριωμένο Πάντα να κάνει .. τους πάντες να σπεύδουν και να αγοράζουν έντρομοι το τυρί που μέχρι σήμερα σνόμπαραν, αφήνει εποχή στον αραβικό διαφημιστικό χάρτη.
  Τα αιγυπτιακά ΜΜΕ, που μέχρι σήμερα τροφοδοτούσαν με ψυχαγωγικά προγράμματα όλες τις υπόλοιπες κρατικές αραβικές τηλεοράσεις, ζουν και αυτά τη δική τους επανάσταση, αν και προς το παρόν 'συγκρατούνται' από τη στρατιωτική λογοκρισία, από την οποία ίσως προέλθει η επερχόμενη 'ισλαμιστική' που είναι πολύ πιθανόν να τη δούμε κατά τη διάρκεια του έτους που μόλις άρχισε. 
  Το μέλλον της φιλοσοφίας των διαφημιστικών concept σε μία χώρα που από ένα ανελεύθερο καθεστώς δεν θα αργήσει να μεταβεί σε ένα άλλο, εξίσου ανελεύθερο, είναι μάλλον δυσοίωνο.
  Και επειδή ο χώρος της διαφήμισης στην Αίγυπτο είναι σίγουρο πως δεν θα μπορέσει να αντισταθεί στο γενικό συντηρητικό trend που είναι μάλλον αναπόφευκτο πως θα επικρατήσει στο άμεσο μέλλον, αξίζει να δούμε πόσο ανατρεπτικά πρόλαβε να εκφρασθεί η δυναμική των αιγυπτίων σεναριογράφων, μέσα σε αυτό το ιστορικό για τη χώρα 'κοινωνικοπολιτικό μεταίχμιο' : Αφ΄ενός μεταξύ της δυτικότροπης συντηρητικότητας του καθεστώτος Μουμπάρακ, της τωρινής λογοκρισίας του στρατού και αφ' ετέρου λίγο πριν από την επερχόμενη θρησκευτική λαίλαπα των νομιμοποιημένων πλέον κοινοβουλευτικά Αδελφών Μουσουλμάνων, ένα.. τυρένιο Πάντα κατάφερε να κάνει τη διαφορά !
  
  Πάντα όμως θα υπάρχει μια κρυφή ελπίδα ότι το επίσης φαινομενικά..αθώο σλόγκαν "Μην λες ποτέ Όχι σε ένα Πάντα", θα μπορέσει στο μέλλον να υπονοήσει πολλά περισσότερα.
  Πατήστε το play..
  
  
  Παραγωγή : The House Productions, Κάιρο 2010-2011Διανομή : Advantage Marketing, Κάιρο 2010-2011Σκηνοθεσία : Ali Ali     
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 06.01.2012
• 19:43

  πανευρωπαϊκή καριέρα, made in Rhodes!

   »  Αλλού κι αλλού
  Προφανώς δεν το γνωρίζετε : 
  Το 2012 είναι το "Ευρωπαϊκό Έτος Διαλόγου μεταξύ των Γενεών" και με αυτήν την ευκαιρία το "Ευρωπαϊκό Δίκτυο Εκπαίδευσης και Εξειδίκευσης" γνωστό και ως EU-NET, είχε διοργανώσει έναν πανευρωπαϊκό διαγωνισμό φωτογραφίας με αυτό ακριβώς το θέμα. Έτσι, διάφοροι κοινωνικοί φορείς και σωματεία των χωρών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης κλήθηκαν να επιλέξουν και να στείλουν από μία φωτογραφία επαγγελματία ή ερασιτέχνη φωτογράφου, για να επιλεγεί η φωτογραφία εκείνη που θα πλαισιώσει και θα χρωματίσει με τον πιο εύστοχο τρόπο το φετινό Ευρωπαϊκό Έτος Διαλόγου μεταξύ των Γενεών. Και παρ'όλο που όλο αυτό ακούγεται σαν κάτι το εξαιρετικά απλό, στην πράξη κάθε άλλο παρά εύκολο ήταν.. Επί μήνες οι υπεύθυνοι του Σπιτιού της Ευρώπης στη Ρόδο έσπαγαν το κεφάλι τους να βρουν ποιά φωτογραφία να στείλουν -και κατ'αρχάς, από πού θα τη βρουν..!
  Ήταν μέσα Ιουλίου του 2011, και όπως κάθε χρόνο ο Σύλλογος "Ωρίωνας" πραγματοποιεί στο Παραδείσι (σ'ένα από τα πιο αγαπημένα μου ροδίτικα χωριά, άλλωστε σάς το'χω ξαναπεί αυτό) την ετήσια έκθεση φωτογραφίας και ζωγραφικής. Αν και η έκθεση ήταν φέτος ελαφρώς αδικημένη, από άποψης χώρου και δημοσιότητας σε σχέση με τις προηγούμενες, μπορώ να πω ότι με εξέπληξε ακόμα μια φορά ευχάριστα. Το κυριότερο όμως : ανάμεσα στις φωτογραφίες της, μία από αυτές μού χτύπησε δυνατά το "καμπανάκι". Αυτουργός ήταν ο ερασιτεχνικός φακός της Κατερίνας Χατζηχριστοδούλου. 
  Με το που είδα τη φωτογραφία, χωρίς δεύτερη σκέψη και 'επί τόπου' έριξα τα σχετικά τηλέφωνα. Δείτε την όμως κι εσείς, πριν σας πω τη συνέχεια:
  
  Η Κατερίνα Χατζηχριστοδούλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Ρόδο. Αποφοίτησε από το ΤΕΙ Φυσιοθεραπείας στη Λαμία και οι μεταπτυχιακές της σπουδές είχαν αντικείμενο μεθόδους αντιμετώπισης του πόνου στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Από το 2007 εργάζεται ως φυσιοθεραπεύτρια στο Κέντρο Αποθεραπείας, Φυσικής και Κοινωνικής Αποκατάστασης Ρόδου (ευρύτερα γνωστού ως ΚΑΦΚΑ) και η ερασιτεχνική της ενασχόληση με τη φωτογραφία συστηματοποιήθηκε μόλις πριν ένα χρόνο, μέσα από τα μαθήματα φωτογραφίας του "Ωρίωνα". 
  Η χαμογελαστή ηλικιωμένη κυρία είναι μία από τους ασθενείς του Κέντρου και η κοπέλα που μάς χαμογελάει στο φακό είναι μία από τις συναδέλφους της Κατερίνας. Μία λήψη τυχαία και καθόλου σκηνοθετημένη, όπως έμαθα εκ των υστέρων. Μια ματιά 'της στιγμής', χωρίς πολλή σκέψη αλλά με γερή δόση αυθορμητισμού. Οι κακές γλώσσες μάλιστα λένε πως η Κατερίνα, μανιώδης ερασιτέχνης φωτογράφος, κυκλοφορεί νυχθημερόν με τη μηχανή της παραμάσχαλα και με το που έπιασε το ενσταντανέ είπε στα ξαφνικά ένα "Ώπα! Ακίνητες!" -και όλα τα υπόλοιπα, είναι γνωστά..
  από την απονομή του Πρώτου Βραβείου που έγινε στην πόλη Μετς της Γαλλίαςτον Οκτώβριο του 2011
  
  Κι έτσι, κυριολεκτικά από το πουθενά και κατά τύχη, αυτή η φωτογραφία κατάφερε και... τσέπωσε χωρίς πολύ κόπο το Πρώτο Πανευρωπαϊκό Βραβείο του Διαγωνισμού παρακαλώ. Η επιλογή έγινε στο Μετς της Γαλλίας, τον Οκτώβριο που μας πέρασε.
  Και ορίστε , νά'την!  
  Η φωτογραφία της ροδίτισας Κατερίνας Χατζηχριστοδούλου φιγουράρει πρώτη πρώτη στην αφίσα που μέσα στο 2012 θα κυκλοφορεί συχνά-πυκνά ανά την Ευρώπη, και μαζί μ'αυτήν και όλες οι υπόλοιπες φωτογραφίες που διαγωνίσθηκαν, σε μία κινητή ομαδική έκθεση, που θα ταξιδέψει όλη τη Γηραιά Ήπειρο -ούτε λίγο, ούτε πολύ!-
  
  Ε, δεν έχω δίκιο κι εγώ να νιώθω πραγματικά πολύ τυχερός, που όσο νἀ'ναι, έβαλα το χεράκι μου λιγουλάκι..; Ε;
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 31.12.2011
• 10:38

  2011 : μια Χρονιά-Σταυρόλεξο

   »  Αλλού κι αλλού
  "Γαβριήλ καλημέρα!  Να δυο εύκολες ερωτησούλες : 1) Με ποιό συναίσθημα, εικόνα φωτογραφία κ.λ.π. αποχωρίζεσθε το 2011; και 2) Με τι προσδοκίες υποδέχεσθε το 2012;  Σε παρακαλώ στείλε μου τις απαντήσεις μέχρι τις 27/12 για να δημοσιευθούν στη 'Δημοκρατική" και στη στήλη μου. Α! Ε, και καλό θα ήταν να είναι μέχρι 50 λεξούλες το κείμενο. Ok; Ευχαριστώ και περιμένωΜαρίλια Φούρλα"
  Οι έννοιες της 'ευκολίας' και της 'δυσκολίες' είναι ίσως οι πιο σχετικές και ασαφείς που θα μπορούσε να εφεύρει το ανθρώπινο μυαλό. Ομολογώ όμως πως πράγματι δεν δυσκολεύθηκα να διαλέξω τη φωτογραφία που μού έμεινε χαραγμένη στο μυαλό από μια τέτοια φοβερή και τρομερή χρονιά που (επιτέλους) παίρνει δρόμο. Ούτε δυσκολεύθηκα να πω δυο λέξεις για το τι θα ήθελα να περιμένω από το 2012 που (δυστυχώς)  μάς έρχεται, τι να κάνουμε.. Αυτό βέβαια που δεν κατάφερα ήταν να περιορισθώ σε 50 λέξεις...
  Οι απαντήσεις λοιπόν..
  
  Σε λίγες μέρες φεύγει το 2011, μια χρονιά που κανένας μας δεν θα πεθυμήσει. Μια Χρονιά-Σταυρόλεξο που δεν κατάφερε κανείς να το λύσει. Κι ας δόθηκαν δόσεις επί δόσεων, κι ας επιβλήθηκαν φόροι επί φόρων. Και οι συνταγματικές διατάξεις τελικά χρησίμευσαν για να αιτιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Αποτέλεσμα : η πολιτική ηγεσία παραχώρησε πανηγυρικά τη θέση της σε μία άλλη κυβέρνηση, που κανείς μας δεν εξέλεξε, για να επιβάλλουν οι τεχνοκράτες (και όχι οι πολιτικοί..) και άλλα φορολογικά μέτρα που όλοι ανεξαιρέτως ξέρουμε ότι σε τίποτα δεν θα αποδώσουν. Μια Χρονιά-Σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες, που δυστυχώς εκλείπουν από το παρών γίγνεσθαι της χώρας. Αντ'αυτών, οι κατέχοντες έδρανα και θέσεις αποδείκνυαν επί 365 συναπτές μέρες περίτρανα και σε όλους μας πόσο 'λίγοι' είναι.. Το φωτογραφικό στιγμιότυπο αφιερώνεται εξαιρετικά σε εκλεγέντες (αλλά και σε μάς, τους απλούς Έλληνες ψηφοφόρους).  Όσο για το 2012 που βρίσκεται προ των πυλών, εύχομαι απλώς .."Και μη χειρότερα...!"
  
  Εκτός από ό,τι διαβάσατε παραπάνω, περισσότερες γνώμες κι εντυπώσεις από το 2011 αλλά και εκτιμήσεις για το 2012, θα βρείτε μαζεμένες στο αυριανό Πρωτοχρονιάτικο φύλλο της εφημερίδας "Η Δημοκρατική της Ρόδου". και στη στήλη 'Ατάκτως Ερριμμένα' της καλής φίλης και συναδέλφου blogger, Μαρίλιας Φούρλα.
  Ελπίζω το 2012 , να με βγάλει ψεύτη...άααααντε, ...Καλή Χρονιά (...)
  
   
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 29.12.2011
• 20:10

  κα. Ρικάκη, μπορώ να σας λέω 'Λούξ';

   »  Αλλού κι αλλού
  Ήταν Ιούνιος του 2006, πίσω από το Εθνικό Θέατρο της Ρόδου, παραμονές του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ecofilms. Ζέστη πολλή."Γειά σας κυρία Ρικάκη. 
  Είμαι ο Γαβριήλ από την Κινηματογραφική Λέσχη της Ρόδου"."Α, εσύ είσαι ο Γαβριήλ λοιπόν! Γαβριήλ σε φωνάζουνε; Δύσκολο λίγο."
  "Πράγματι δύσκολο, αλλά έτσι με φωνάζουνε" 
  "Να σε λέω Γκάμπριελ; Μ'αρέσει περισσότερο"
  "Γκάμπριελ; (..σιωπή..) Εντάξει!  Αφού έτσι θέλετε.. 
  ..'Γκάμπριελ' λοιπόν! Έγινε!
  
  ...εεμμ, ε, Μήπως μπορώ κι εγώ να σάς λέω Λούξ; "
  
  Και κάπως έτσι άρχισε μια φιλία.Και συνεχίστηκε μέσα από τα φεστιβάλ που ακολούθησαν, μέσα από διαδικτυακές αναρτήσεις, μέσα από κινηματογραφικές προβολές στη Ρόδο.. Συνεχίστηκε χωρίς διακοπές, απρόσκοπτα, με αγάπη, αλληλοκατανόηση και αλληλοεκτίμηση μέχρι τέλους.  
  Μέχρι χθες.
  
  Μισώ τους επικήδειους.Για μένα, το να γράφεις ή ακόμα και να σκέφτεσαι πώς να γράψεις έναν επικήδειο είναι στην ουσία μία παραδοχή ότι κάποιος αγαπημένος άνθρωπος δεν είναι πια εδώ. Δεν θα απαντήσει ποτέ ξανά στο τηλέφωνο. Δεν θα τον ξαναδείς ποτέ στα μάτια. Δεν θα σου σφίξει ποτέ τα χέρια. Δεν θα ξαναμαλώσεις και δεν θα ξαναφιλιώσεις ποτέ μαζί του. Τα αποφθέγματα του τύπου "ό,τι έγινε έγινε" ή "ό,τι ήταν να ειπωθεί ειπώθηκε" είναι παντελώς ασύμβατα σε σχέση με τη δική μου ιδιοσυγκρασία. Και συνειδητοποιώντας το κακό νέο που μού ήρθε με το χθεσινό email, μόλις ένα μισάωρο μετά την αμετάκλητη αναχώρησή της από κοντά μας, μόλις χθες κατάλαβα πως η βασική 'κόλλα' που κράτησε ζωντανή τη φιλία μου με τη Λουκία Ρικάκη για χρόνια ήταν αυτή ακριβώς η άρνηση απλών, πασίδηλων παραδοχών.
  μ'αρέσεις Λουξ
  Η φιλία μου με τη Λουκία υπήρξε μία φιλία ουσιαστική. Χωρίς περιττές εκδηλώσεις αβροφροσύνης. Μια φιλία-πυξίδα, μια φιλία-οδηγός. Μία φιλία που αναπτύσσεται μεταξύ τυχαίων συνοδοιπόρων, που μόλις κατάλαβαν τα πολλά κοινά που είχαν.Όταν πρωτογνωριστήκαμε περνούσα μια φάση μεγάλου ενθουσιασμού, ανακαλύπτοντας για πρώτη φορά πράγματα που για κείνην ήταν προ πολλού γνωστά. Το νέο τότε μέσο επικοινωνίας, το ίντερνετ, εκείνη είχε καταφέρει να το φέρει στα μέτρα της : η ανθρώπινη επαφή μέσα από τις ψυχρές οθόνες που γέμιζαν με μυριάδες megapixel ήταν η δική της προσωπική σπεσιαλιτέ.
  Από την άλλη, παρακολουθούσε από κοντά τα όσα έκανα μέσα στο διαδικτυακό μας κοινό σπίτι για την προβολή του καλού σινεμά στη Ρόδο, για το Ecofilms και για την ενημέρωση του κοινού επί τρία περίπου χρόνια -και πάντα το "Μπράβο" της ήταν πηγαίο, ειλικρινές, αγαπησιάρικο, παιχνιδιάρικο.  
  "Άντε πάλι Γκάμπριελ, θα νικήσουμε", και μετά έρχονταν τα χάχανα... Μεγάλη δασκάλα.
  Περισσότερες συστάσεις, ήταν περιττές.  Χωρίς φανφάρες, καφέδες και κεράσματα. Συμπέσαμε ερχόμενοι από τελείως διαφορετικές αφετηρίες. Ηταν ένα συναπάντημα με νόημα και περιεχόμενο. Μία ευτυχής σύμπτωση με αφορμή τη Ρόδο που εκείνη αγάπησε όσο κανένα άλλο μέρος, και βέβαια τον κινηματογράφο, που υπηρέτησε φανατικά μέχρι τέλους. Μία φιλία που αναπτύχθηκε στην πράξη, μέσα από καθημερινή κοινή δουλειά μέσω αμέτρητων email και sms,  και βέβαια μέσα από το blogging - την κοινή μας μεγάλη αγάπη.
  
  Δεν θα το ξεχάσω ποτέ : το πρώτο κλικ σ'αυτό εδώ το μπλογκ ήταν δικό της. Όπως δικό της ήταν και το πρώτο-πρώτο σχόλιο που ήρθε στην πρώτη-πρώτη ανάρτησή μου στις 2 Φεβρουαρίου του 2008.
  Σαν να την ακούω : "dear Gabriel kaloriziko to blogaki..kai min anisyxeis tha sybesoume kai ektos internet when tha time is right!!! filia"
  
  Τις συγκυρίες δεν τις επιλέγουμε εμείς. Εκείνες μάς επιλέγουν. Κι όσο για τα τερτίπια των ανθρώπων, τι να πω -ποικίλουν. Η Λουκία είχε το ταλέντο να διακρίνει το αληθινό, το ουσιώδες, το πραγματικό. Και όταν σε δεδομένη στιγμή κλήθηκε να κρίνει, έκρινε σωστά. Γι'αυτό και η φιλία μας συνεχίσθηκε, χάρη στην τύχη που πάντα βρίσκει τρόπους να φέρνει κοντά ανθρώπους ομοειδείς.
  Αμέτρητες οι συμπτώσεις που μάς βρίσκανε στα ίδια απίστευτα μέρη στην Αθήνα, χωρίς να το έχουμε προσχεδιάσει. Αμέτρητες και οι ουσιώδεις κουβέντες που ανταλλάξαμε, κυριολεκτικά μες στο πουθενά. Αμέτρητα και τα σταθερά αλληλοκλικαρίσματα στα γραπτά μας όλα αυτά τα χρόνια. Πάντα βοηθός η Λουκία σε ό,τι ήθελα και για ό,τι καταπιανόμουν. Με κατανόηση, με εκτίμηση, με αγάπη πραγματική και όχι κατά συνθήκην.
  Η Λουκία είχε μνήμη και τσαγανό. Πάντα φίλη καλή.
  Είχε κρίση. Ήταν ένας άνθρωπος ευφυής.
  
  Το νέο της αρρώστιας της με βρήκε ένα φθινόπωρο καθώς επέστρεφα στο νησί. Να πω την αλήθεια, δεν το πίστεψα. Το θεώρησα κακεντρεχή φήμη, πιστεύοντας ότι εάν όντως είχε κάτι σοβαρό θα το έλεγε από μόνη της.
  
  Δεν διαψεύσθηκα.
  Με ειλικρίνεια αφοπλιστική , μοιράστηκε την περιπέτειά της μέσα από τις αναρτήσεις της. Την θαύμασα. Δάκρυσα γι'αυτήν. Αλλά και πάλι, πίστευα ακράδαντα πως γρήγορα ό,τι ήταν όλο αυτό που τής έτυχε, θα το ξεπερνούσε.
  
  Αναθάρρησα όταν μού είπε ότι θα με περίμενε φέτος στο Φεστιβάλ Ταινιών Υγείας της Κω με τα τρία τηλεοπτικά σποτάκια για την Εταιρεία Ψυχικής Υγείας 'Πανάκεια'. Αναθάρρησα ακόμα περισσότερο όταν μού έγραψε όλο χαρά πως θα πήγαινε στη Χαλκίδα, στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ που θα γινόταν εκεί -και σηκώθηκε και πήγε, η αθεόφοβη! 
  Όταν πια μού έστειλε κι αυτό το μήνυμα στο facebook ότι στην τελευταία της ταινία για τη 'Σωτηρία' με.. περιέλαβε σε 4 πλάνα (!), είπα στον εαυτό μου ότι "Αυτό ήταν! Πάει, φυσά η ομάδα! Τα κατάφερε! Και το κέρδισα και το στοίχημα! Χα!", κι ότι όλο αυτό που περνούσε ήταν ένα μικρό κεφάλαιο της ζωής της και μετά από χρόνια θα το συζητάμε και θα γελάμε μεταξύ αστείου και σοβαρού.
  
  
  Χθες βράδυ διάβαζα όλα τα μηνύματα που είχαμε ανταλλάξει εδώ μέσα στο διαδίκτυο, το κοινό μας σπίτι. Το εικονίδιό της απαράλλαχτο και χαμογελαστό.
  Η οθόνη των megapixel, με τα Share και τα Like δεν πήρε χαμπάρι τι είχε συμβεί. Ο θάνατος δεν υπάρχει στο προηγμένο λογισμικό της
  
  Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς να τελειώσω αυτόν τον επικήδειο.
  Το μόνο που μού'ρχεται στο μυαλό είναι ένα μικρό αποσπασματάκι από εκείνο το μικρό βραβειάκι που τής έδωσα φέτος τον Οκτώβριο για το μπλογκ της alwaysthesea.blogspot.com (ναι, εκείνη μπορεί να έφυγε, το μπλογκ της όμως υπάρχει ακόμα). 

  Δεν ξέρω πώς στο καλό βρήκε τη δύναμη να κάτσει και να παρατηρεί τον εαυτό της παίζοντας το ρόλο του οπερατέρ. Να το πω 'κινηματογραφικό δαιμώνιο'; Ή μήπως 'αυτοθεραπεία'; 'Λήψη αμοντάριστων πλάνων' για την εν τω πράττεσθαι μελλοντική της ταινία, με το υποκείμενο να ταυτίζεται με την κάμερα σε θέση 'record'; Σίγουρα πάντως, βαθειά ανάγκη καταγραφής. Κι αν αυτό δεν είναι η πεμπτουσία του blogging, τότε τι άλλο θα μπορούσε να είναι;

  Ακόμα και αν ένα μόνο από όλα αυτά ισχύει, το μπλογκ Always The Sea της Λουκίας Ρικάκη διανύει αυτήν την περίοδοτην καλύτερη φάση του, όσα χρόνια το διαβάζω. 
  Όσοι δεν το ξέρετε, γνωρίστε το. Όσοι το ξέρατε και το παρατήσατε, ξαναδείτε το. Θα το εκτιμήσετε από την αρχή.

  
  Λουκία μου, φίλη μου.
  Μάς άφησες.
  
  
  
  μόνο εσύ θα μπορούσες να κάνεις ταινία τις ακτινογραφίες σου
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 28.12.2011
• 00:01

  Λιβύη : μία χώρα , δύο σημαίες

   »  Αλλού κι αλλού
  Πριν λίγες μέρες η Λιβύη ξαναγιόρτασε μετά από πολλές δεκαετίες μία επέτειο που είχε ξεχάσει. Την 24η Δεκεμβρίου 1951 η Λιβύη είχε κερδίσει την ανεξαρτησία της και από ιταλική αποικία έγινε κυρίαρχο κράτος. Ο πρώτος (αλλά και τελευταίος) Λίβυος Μονάρχης, Ίντρις Α', είχε φροντίσει να επιβεβαιώσει τις αποικιακές δυνάμεις της εποχής, ότι η προαγωγή του στάτους της χώρας του από αποικία σε ανεξάρτητο κράτος δεν θα έθετε σε κίνδυνο την απρόσκοπτη εκμετάλλευση της Δύσης επί των πλουτοπαραγωγικών πηγών που θα βρίσκονταν υπό την δικαιοδοσία του. Επρόκειτο για ένα από τα πολύ λίγα 'βελούδινα διαζύγια' μεταξύ αποικίας και μητρόπολης.
  οι δύο σημαίες της Λιβύης
  Η κατάληψη της εξουσίας από τον τότε νεαρό Μουαμάρ Καντάφι to 1969 και η ρητορική που ανέπτυξε κατά τα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησής του, βρισκόταν σε πλήρη συμφωνία με το επαναστατικό-παναραβικό κλίμα της εποχής. Καθ'ομοίωση του Γκαμάλ Αμπντελ Νάσερ της γειτονικής Αιγύπτου, ο Μουαμάρ Καντάφι προέβαλε τη δική του άποψη περί αραβικής ταυτότητας, υιοθέτησε σκληρή γλώσσα απέναντι στην δυτική διείσδυση στον αραβικό κόσμο και η εξωτερική πολιτική που ακολούθησε είχε περάσει από ποικίλες διακυμάνσεις.
  
  Άλλοτε συγκέντρωνε τον θαυμασμό άλλων ηγετών και αντάρτικων κινημάτων που κατά καιρούς εμφανίζονταν -και εξαφανίζονταν- σε άλλες χώρες του Τρίτου Κόσμου. Άλλοτε προκαλούσε την επιθετικότητα των ΗΠΑ και της Μεγάλης Βρετανίας, με αποκορύφωμα τον αεροπορικό βομβαρδισμό της Τρίπολης τη δεκαετία του '80. Σχεδόν πάντοτε όμως, η απομόνωσή του από τους άλλους άραβες ηγέτες ήταν δεδομένη. Μία απομόνωση που έφθασε στα όρια της γελοιοποίησης του λίβυου ηγέτη, γεγονός που δεν συνηθίζεται στον άγραφο κώδικα στοιχειώδους αραβικης αλληλεγγύης, που διέπει τις σχέσεις των κρατών-μελών του Αραβικού Συνδέσμου.
  Και όμως, παρά το πλήθος εχθρών και αμφισβητούντων στη Δύση αλλά και μέσα στον Αραβικό Κόσμο, το καθεστώς Καντάφι κρατήθηκε γερά στην εξουσία επί 42 ολόκληρα συναπτά έτη. Ένα γεγονός που δεν πρέπει να θεωρείται τυχαίο.
  
  Η διοικητική οργάνωση της χώρας και η μέθοδος λήψης αποφάσεων στη Λιβύη διέφερε παντελώς από την αντίστοιχη συνταγματική πραγματικότητα των άλλων αραβικών εννόμων τάξεων που προέκυψαν μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Συνταγματάρχης Καντάφι αγνόησε πλήρως τα συνταγματικά και διοικητικά πρότυπα της Δύσης και έτσι η έννοια του κοινοβουλευτισμού, της βασιλείας, του μονοκομματισμού ή έστω ένας συγκερασμός αυτών των θεσμών δεν εισήχθησαν ποτέ στο λιβυκό πολιτικό σκηνικό.
    Ο ευφυής σχεδιασμός του πολιτεύματος που εγκαθίδρυσε ο Συνταγματάρχης Καντάφι συνίστατο στην νομιμοποιητική υιοθέτηση των ήδη υπάρχοντων εθίμων και άγραφων θεσμών που ανέκαθεν ίσχυαν  σε μια χώρα αραιοκατοικημένη και με πολλές φυλές, οι οποίες ανεξάρτητα από την ύπαρξη των Ιταλών ή της σύντομης σχετικά θητείας του Βασιλιά Ίντρις Α', στην ουσία ανέκαθεν αυτοδιοικούνταν, αποφάσιζαν, εφάρμοζαν τους δικούς τους νόμους και έβρισκαν μόνες τους λύσεις στις διαφορές τους χωρίς να υπολογίζουν τη γραφειοκρατία της μακρυνής πρωτεύουσας.
  
  Έτσι, το ιδιαίτερο πολίτευμα της Λιβυκής Τζαμαχιρίας, όσο πρωτότυπο και να φαίνεται σε έναν δυτικό παρατηρητή, στην ουσία αποφάσισε να μην πρωτοτυπήσει. Απλώς νομοθέτησε τους θεσμούς και τα έθιμα που ήδη προϋπήρχαν και ίσχυαν στη χώρα επί γενιές. Πρόεδρος της χώρας επίσημα ποτέ δεν υπήρξε, αφού ο Συνταγματάρχης Καντάφι ήταν απλώς ο 'Ηγέτης της Επανάστασης' -ένα αξίωμα που δεν υπόκειται σε συνταγματικούς κανόνες διαδοχής και σε γραφειοκρατικές διαδικασίες παντελώς άγνωστες για τα τοπικά δεδομένα-.
  Βασικό όμως σημείο του καθεστώτος ήταν ότι κάθε απόφαση για τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας, τις σχέσεις με το εξωτερικό και κυρίως με τις ξένες επιχειρήσεις εκμετάλλευσης πετρελαίου και φυσικού αερίου οριζόταν αποκλειστικά  από τον ένα και μοναδικό ηγέτη και το στενό του περιβάλλον.
  
  η τελευταία επίσημη εμφάνιση του Συνταγματάρχη Καντάφι στην κρατική Λιβυκή τηλεόραση, μεσούσης της εξέγερσης κατά του καθεστώτος του. Λιβυκή τηλεόραση - 22.3.2011
  Είναι αλήθεια ότι αυτό το σύστημα εσωτερικής κατανομής αρμοδιοτήτων λειτούργησε για τέσσερεις ολόκληρες δεκαετίες, με τις φυλές της χώρας να συνεχίζουν να προστατεύουν τα συμφέροντά τους, ενώ παράλληλα ο Καντάφι και το επιτελείο του απολάμβαναν τα μεγαλύτερα επιχειρηματικά οφέλη. Είναι επίσης αλήθεια ότι η Λιβύη είχε καταστεί η μόνη χώρα που εξασφάλισε στους πολίτες της το υψηλότερο βιοτικό επίπεδο στην Αφρική. Απουσία φορολογίας, απουσία ανεργίας, απουσία ισλαμικού φανατισμού και θρησκευτικού μισογυνισμού, τεχνολογική πρόοδος στους τομείς της γεωργίας και της άρδευσης, ελεύθερη αγορά, εκπαίδευση και δημόσια υγεία προσβάσιμες σε όλους ήταν μερικοί από τους άσσους που είχε στο μανίκι του το μονολιθικό καθεστώς Καντάφι -το οποίο δεν ήταν ούτε λιγότερο αλλά ούτε και περισσότερο ανελεύθερο από τα αντίστοιχα αραβικά καθεστώτα που επικράτησαν στην ευρύτερη Μέση Ανατολή μετά την αποχώρηση των δυτικών αποικιοκρατικών δυνάμεων. 
  Μοναδική προϋπόθεση ομαλής ζωής στη Λιβύη ήταν η μη αμφισβήτηση των ρήσεων του Ηγέτη στο Πράσινο Βιβλίο -το επίσημο μανιφέστο της 'Επανάστασης της Τζαμαχιρία', που κάθε παιδί είχε την υποχρέωση να αποστηθίζει στο σχολείο. Ένα Βιβλίο που είχε δανείσει το χρώμα του εξωφύλλου του στη μοναδική μονόχρωμη και καταπράσινη σημαία της Γης. Ένα βιβλίο που καθόρισε τη θέση της χώρας στον κόσμο, και που ήταν έτσι γραμμένο ώστε τελικά να μην φανεί καθόλου περίεργη η ξαφνική θετική μεταστροφή της Λιβύης έναντι των ΗΠΑ.
  Από το Μάιο του 2006 η αμερικανική σημαία κυμμάτιζε δίπλα στη σημαία της Επανάστασης στην Πρεσβεία των ΗΠΑ στο κέντρο της Τρίπολης και όλα έδειχναν ότι οι μέρες των δυτικών βομβαρδισμών και του επίσημου εμπάργκο δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια μακρυνή ανάμνηση. Όλα έδειχναν ότι όσο περιθωριοποιημένο και να φαινόταν το λιβυκό καθεστώς, είχε ακόμα πολλές δεκαετίες μπροστά του, αφού θα ήταν απλώς θέμα χρόνου ο γιος του Συνταγματάρχη Καντάφι, Σαΐφ Αλ-Ισλάμ, να αναλάβει πανηγυρικά την ηγεσία της χώρας.
  
  Το 2011 η αποκαλούμενη 'Αραβική Άνοιξη' έφτασε και στη Λιβύη του Μουαμάρ Καντάφι, χωρίς να γίνει σαφές για ποιά αιτία ακριβώς οι φυλές της Βεγγάζης αποφάσισαν να ξαναθυμηθούν την τρίχρωμη σημαία που είχαν επιβάλλει οι δυτικές αποικιοκρατικές δυνάμεις στο νεαρό λιβυκό κράτος του ενδοτικού Ίντρις Α᾿. Ούτε τα διεθνή ΜΜΕ κατάφεραν να εξηγήσουν ποιά ακριβώς ήταν τα αιτήματα των επαναστατημένων. Αρκέστηκαν στο να εντυπωσιάσουν με τις εικόνες πολέμου που έρχονταν από τη λιβυκή έρημο αλλά και με τα μαγνητοσκοπημένα αποσπάσματα των οργισμένων αντιδράσεων του Ηγέτη και των γιων του, που ήταν τόσο αντιεπικοινωνιακές που κανέναν δεν συγκίνησαν, όπως ήταν φυσικό. Αντίθετα , οι πληροφορίες ότι η λιβυκή αεροπορία βομβάρδιζε τους πολίτες της χώρας δικαίως εξόργισαν τη διεθνή κοινή γνώμη.
  
  η τρίχρωμη σημαία της Λιβύης, (1951-1969 και 2011-  )
  Όπως κάθε εθνικό σύμβολο, έτσι και οι σημαίες των κρατών έχουν τη δική τους σημασία - ιστορική και ιδεολογική. Η Λιβύη είναι ίσως από τις πολύ λίγες χώρες στη Γη που η ιστορικά σύντομη ανεξάρτητη κρατική τους πραγματικότητα χαρακτηρίζεται από δύο σημαίες: από τη μια, την τρίχρωμη που αντιπροσώπευσε μία ξενόφερτη Βασιλεία κατά τα πρότυπα των δυτικών προπολεμικών και μεταπολεμικών προτεκτοράτων της Μέσης Ανατολής και από την άλλη, την μονόχρωμη που συμβόλισε ακόμα μια επανάσταση που ήταν μοιραίο να μην πραγματωθεί ποτέ αλλά και έναν ακόμα δικτάτορα με προδιαγεγραμμένο βίαιο τέλος μπροστά στις κάμερες.
  
  
  Η Λιβύη σήμερα βρίσκεται και πάλι υπό τον έλεγχο επαναστατών, που επέλεξαν να υιοθετήσουν την παλιά δοτή τρίχρωμη φιλοδυτική σημαία. Μια σημαία που μόλις λίγους μήνες πριν το μόνο που συμβόλιζε ήταν η άνευ όρων υποτέλεια της χώρας στην αποικιοκρατική Δύση.
  
  Και κάπως έτσι, η λιβυκή Ιστορία επαναλαμβάνεται, αφού και πάλι η Δύση επικρίνει τον βίαιο τρόπο ανάληψης της εξουσίας από τους εξεγερθέντες -όπως ακριβώς είχε συμβεί και με το πραξικόπημα του Μουαμάρ Καντάφι το 1969-.
  
  Κι όσο για τα αιτήματα της 'λιβυκής Άνοιξης' που επικράτησε το 2011 :
  μέχρι σήμερα παραμένουν άγνωστα.
  
  
  
  Διαβάστε ολόκληρη την αγγλική έκδοση του "Πράσινου Βιβλίου" του Συνταγματάρχη Καντάφι πατώντας εδώ 
  
  Πώς κρίνει το "Πράσινο Βιβλίο" το Κοινοβούλιο ως πολιτειακό θεσμό;
  Διαβάστε περισσότερα στο AllouKiAllou Plus!  πατώντας εδώ
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 27.12.2011
• 17:09

  η αξύριστη τραγουδίστρια

   »  Αλλού κι αλλού
  Όσοι από σάς νομίζατε πως τα είχατε δει όλα όταν εμφανίστηκε η τρανσέξουαλ Dana International  στον ταλαίπωρο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision, πλανάσθε πλάνην οικτράν.
  Κι αυτό επειδή αυτό που πιθανότατα μάς περιμένει στον ερχόμενο διαγωνισμό που θα πραγματοποιηθεί περίπου σε πέντε μήνες από σήμερα, ξεπερνά κάθε φαντασία.
  
  Τη λένε Conchita Wurst, είναι από την Αυστρία και άφησε άναυδους τους τηλεθεατές του talent show της χώρας της, όχι λόγω των (έτσι κι αλλιώς) μέτριων φωνητικών της ικανοτήτων όσο εξ αιτίας της .. αρρενωπότατης τριχοφυίας του προσώπου της. Κάτι δεν πήγε καλά στην εγχείριση αλλαγής φύλου και το αποτέλεσμα -αποκαρδιωτικό έως απωθητικό.
  η Conchita Wurst στην εμφάνισή της μπροστά στα έκπληκτα μάτια θεατών και κριτών στο δημοφιλές talent show "Die Grosse Chance"της αυστριακής κρατικής τηλεόρασης ORF
  Δεν είναι σίγουρο εάν θα εκπροσωπήσει την Αυστρία στον διαγωνισμό τραγουδιού που θα γίνει το 2012 στο Αζερμπαϊτζάν. Είναι όμως βέβαιο ότι η αξύριστη τραγουδίστρια θα συμμετάσχει στη διαδικασία επιλογής του αυστριακού τραγουδιού της 24ης Φεβρουαρίου 2012..
  Το ανακοίνωσε η κρατική ORF.. Δεν υπάρχουν λόγια.
  Μήπως είναι καιρός κάποιοι θεσμοί να καταργούνται σιγά σιγά...;
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 25.12.2011
• 18:29

  "Λεφτά Υπάρχουν!" ..

   »  Αλλού κι αλλού
  Περιέργως η είδηση της μέρας, ανήμερα των φετινών Χριστουγέννων της Κρίσης της Ευρωζώνης δεν μάς έρχεται ούτε από το χωριό του Άη Βασίλη (που κι αυτό βρίσκεται εντός Ευρωζώνης, μην ξεχνιόμαστε!), ούτε καν από την ίδια την Βηθλεέμ όπου συνέβη το ευτυχές γεγονός πριν από 2011 χρόνια.. 
  Ευτυχώς, ο Θεός του Ίντερνετ φροντίζει να μην μένει ουδέν κρυπτόν- ακόμα και αν πρόκειται για ένα σεμνό άρθρο της Matangi Tonga, της αγγλόφωνης δηλαδή εφημερίδας του μακρυνού ξεχασμένου Βασιλείου των Νησιών Τόνγκα, στον Νότιο Ειρηνικό Ωκεανό.
  Λεφτά Υπάρχουν! (...στα Τόνγκα)
  Με χαρά και αγαλίαση λοιπόν, οι συντάκτες της Matangi Tonga ανακοινώνουν στο αναγνωστικό κοινό της χώρας ότι η κραταιά Ευρωπαϊκή Ένωση θα δώσει τελικά το ποσό των 12 εκατομμυρίων ευρώ στις μακρινές εκείνες χώρες του Ειρηνικού Ωκεανού, προκειμένου να αναπτυχθεί ο Τουρισμός τους και να βελτιωθούν οι κτηριακές εγκαταστάσεις όπου στεγάζονται οι τελωνειακές τους αρχές. Το ποσό αυτό αποτελεί μόνο ένα μέρος του 10ου κατά σειρά ευρωπαϊκού μερικότερου χρηματοδοτικού πακέτου ανάπτυξης του Νοτίου Ειρηνικού, στο οποίο περιλαμβάνεται το πρόγραμμα 'SPEITT' (Strengthening Pacific Economic Integration Through Trade)..
  (το άρθρο της εφημερίδας Matangi Tonga βρίσκεται αυτούσιο εδώ!)
  Η χαρμόσυνη αυτή συμφωνία εκατομμυρίων ευρώ υπεγράφη μεσούσης της κρίσης της Ευρωζώνης και δη μόλις πριν από 5 μέρες, στις 20 Δεκεμβρίου 2011. Και όπως ήταν αναμενόμενο και λογικό, γέμισε τους εκεί ιθαγενείς με ανείπωτη χαρά, που ταιριάζει και στο πνεύμα των Αγίων τούτων Ημερών!
  χαρούμενοι Τονγκανοί το γλεντάνε άγρια χορεύοντας ένα παραδοσιακό "Λάκα-Λάκα"και με το δίκιο τους!
  Ύστερα από αυτά τα υπέροχα νεά, το μόνο που μού έρχεται στο μυαλό αυτήν την όμορφη ώρα, είναι να απευθυνθώ σε όλους εμάς τους γαλαντώμους Ευρωπαίους πολίτες και να μάς ευχηθώ μέσα απ'όλη μου την καρδιά : Καλά Χριστούγεννα!
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 24.12.2011
• 15:19

  Χριστούγεννα με πραγματικά πυρά στην Κυπριακή ΑΟΖ

   »  Αλλού κι αλλού
  Μετά από την ανακοίνωση του Ισραήλ στις 22/12 ότι ακυρώνει την πώληση των προηγμένων συστημάτων ραντάρ προς την Τουρκία αλλά και ύστερα από τη δήλωση του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Δημήτρη Χριστόφια (23/12) με την οποία κάλεσε την Τουρκία να εγκαταλείψει την τακτική της 'διπλωματίας των όπλων' στην περιοχή, ο άξονας Κύπρου-Ισραηλ ολοένα και ενισχύεται.
  
  Σύμφωνα με σημερινό εκτενές ρεπορτάζ της έγκυρης ισραηλινής ιστοσελίδας για θέματα ασφάλειας Tik-Debka, τόσο η ακύρωση της αμυντικής συμφωνίας μεταξύ Άγκυρας και Ιερουσαλήμ αλλά και οι δηλώσεις Χριστόφια ήρθαν ως απάντηση στις προκλητικές ρήψεις πραγματικών πυρών του τουρκικού στόλου που πραγματοποιούνται συνεχώς από την Τετάρτη 21.12.2011 και συνεχίζονται σποραδικά μέχρι σήμερα εντός των διεθνών χωρικών υδάτων και μεταξύ του οικοπέδου 12 της Κυπριακής ΑΟΖ και του ισραηλινού κοιτάσματος Λεβιάθαν. Η ίδια ιστοσελίδα μάλιστα αναφέρει ότι εξ αιτίας αυτής της εξέλιξης, τόσο ο ισραηλινός όσο και ο κυπριακός πολεμικός στόλος έχουν αυξήσει τις δυνάμεις τους στη γύρω περιοχή.
  Επικαλούμενη στρατιωτικές πηγές που η ισραηλινή ιστοσελίδα δεν κατονομάζει, ήταν επιλογή της Κύπρου και του Ισραήλ να μην δοθεί έκταση στο γεγονός αρχικά, στη συνέχεια όμως ο κ. Χριστόφιας αποφάσισε να λύσει τη σιωπή του την Παρασκευή 23/12, ενόσω το τουρκικό πολεμικό ναυτικό συνέχιζε τις προκλητικές βολές στην περιοχή. Εν τω μεταξύ, ισραηλινές πηγές αναφέρουν ότι η Ιερουσαλήμ προειδοποίησε ότι και άλλες αμυντικές συμφωνίες με την Τουρκία θα ακυρωθούν όσο η Άγκυρα συνεχίζει να παρεμποδίζει τις έρευνες για την ανεύρεση κοιτασμάτων φυσικού αερίου εντός της Κυπριακής και Ισραηλινής ΑΟΖ, τονίζοντας ότι η Αθήνα, η Λευκωσία και η Ιερουσαλήμ θα συνεχίζουν να στηρίζουν σταθερά και με κάθε μέσο την επιτυχή συνέχεια των ερευνών.
  
  Η ισραηλινή ιστοσελίδα αναφέρει πως τα κοιτάσματα αερίου της Κυπριακής ΑΟΖ έχουν τη δυνατότητα να αποτελέσουν την κύρια πηγή αερίου για όλη την Ευρώπη, με αποτέλεσμα να απεξαρτηθεί από τους ρωσικούς και τουρκικούς αγωγούς. Ενδεικτικό είναι ότι την 19/12 η αμερικανική εταιρεία Noble Energy ανακοίνωσε ότι τα ισραηλινά κοιτάσματα 'Λεβιάθαν' ανέρχονται σε 20 τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια -αντί των 16 τρισεκατομμυρίων που αρχικά υπολογίζονταν. Η ίδια ιστοσελίδα αναφέρει ότι πολύ σύντομα η Κύπρος θα ανακοινώσει επίσημα ότι εντός της ΑΟΖ της ανευρέθηκαν νέα κοιτάσματα φυσικού αερίου, άνω των 20 τρισεκατομμυρίων κυβικών ποδών. Σύμφωνα με την ίδια πηγή, ο λόγος της καθυστέρησης αυτής της επίσημης ανακοίνωσης εκ μέρους της Λευκωσίας οφείλεται στην εκτίμηση ότι η Τουρκία θα αυξήσει ακόμα περισσότερο την παρουσία του στόλου της στην περιοχή.
  Από την άλλη πλευρά, στο ίδιο ρεπορτάζ τονίζεται ότι οι ΗΠΑ στηρίζουν πλήρως τις κυπριακές έρευνες, γεγονός το οποίο επιβεβαιώνουν οι δηλώσεις της Υπουργού Εξωτερικών Ερατούς Κοζάκου-Μαρκουλλή μετά το πέρας της συνάντησής της με την αμερικανίδα ομόλογό της Χίλαρι Κλίντον στην Ουάσιγκτον, στις 19/12
  Πηγή : Tik-Debka
  Αποκλειστικότητα για το www.theinsider.gr
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 00:02

  η σβάστικα των Χριστουγέννων

   »  Αλλού κι αλλού
  Τα φετινά Χριστούγεννα κυλούν ανέμελα στη Σουηδία του 2011, μία χώρα που δεν την άγγιξε η κρίση της Ευρωζώνης, αφού ποτέ της δεν αποχωρίστηκε το εθνικό της νόμισμα. Η σουηδική ειδησεογραφία δείχνει να έχει τελείως διαφορετική ατζέντα από αυτήν των άλλων κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που είτε άμεσα είτε έμμεσα απασχολούνται με τη γερμανική οικονομική διείσδυση και τις επιπτώσεις των αποφάσεων του Βερολίνου. 
  Και όμως, παρά τη σκανδιναβική της ευδαιμονία, στα φετινά Χριστούγεννα το θέμα "Γερμανία" δεν αφήνει αδιάφορη τη σουηδική κοινή γνώμη, κι ας συνεχίζουν οι εκεί τραπεζικές καταθέσεις να βρίσκονται στο απυρόβλητο της γερμακρατούμενης Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Αφορμή : μία σημαία-σύμβολο. Αυτή της πάλαι ποτε ναζιστικής Γερμανίας.
  ο μικρός σουηδός Karl-Bertil Jonsson
  Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος, στο παιδικό χριστουγεννιάτικο πρόγραμμα της κρατικής σουηδικής τηλεόρασης περιλαμβάνεται  το κλασικό παραμύθι "Η Παραμονή των Χριστουγέννων του Καρλ-Μπέρτιλ Γιόννσον" ("Sagan om Karl-Bertil Jonssons Julafton"), η πιο διάσημη σουηδική τηλεοπτική εκπομπή κινουμένων σχεδίων, παραγωγής 1975, που προβάλλεται από την κρατική SVT κάθε Χριστούγεννα.. (Δείτε ολόκληρη την ταινία, πατώντας εδώ)
  Η ιστορία είναι απλή : Ο μικρός Καρλ-Μπέρτιλ είναι ο μοναχογιός μιας πλούσιας οικογένειας της Στοκχόλμης. Κάποια Χριστούγεννα βρίσκει τα πακέτα με τα δώρα που προορίζονταν για τους εύπορους φίλους τους. Τα παίρνει, αλλάζει τις διευθύνσεις και τελικά τα πλούσια δώρα καταλήγουν στα χέρια των φτωχών ανθρώπων της πόλης για να τούς δώσει λίγη χαρά. Ο πατέρας του, όταν αντιλαμβάνεται τα καμώματα του γιου του, τον αναγκάζει να πάει αυτοπροσώπως στους φίλους τους και να τους εξηγήσει ότι εκείνος φταίει που δεν έφθασαν τα χριστουγεννιάτικα δώρα στους σωστούς παραλήπτες. Αντί όμως να τον κατσαδιάσει η αφρόκρεμα της κοινωνίας της Στοκχόλμης, ο μικρός Καρλ-Μπέρτιλ παίρνει από όλους θερμά συγχαρητήρια.
  
  Το πρόβλημα δεν βρίσκεται στο σενάριο του διδακτικού αυτού παιδικού παραμυθιού, αλλά σε κάποια λιγοστά καρέ αυτής της σουηδικής ταινίας κινουμένων σχεδίων: Το παραμύθι διαδραματίζεται στα χρόνια που η Γερμανία διοικείτο από τους Ναζί, και έτσι όταν κάποια στιγμή φαίνεται στην ταινία ένα σκοινί με σημαιούλες της Ευρώπης, ανάμεσά τους κυματίζει και η σημαία της ναζιστικής Γερμανίας.
  Φέτος λοιπόν, 36 χρόνια από την πρώτη τηλεοπτική προβολή της "Παραμονής των Χριστουγέννων του Καρλ-Μπέρτιλ Γιόννσον" αλλά και ..66 ολόκληρα χρόνια από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, η κοινή γνώμη της Σουηδίας προβληματίζεται εάν και κατά πόσον είναι σωστό να "μπαίνει στα σπίτια" των σουηδών τηλεθεατών ένα ναζιστικό σύμβολο, και δη ανήμερα τα Χριστούγεννα -έστω κι αν αυτό απεικονίζεται για μόνο τρία δευτερόλεπτα..
  
  το τρίτο και τελευταίο μέρος της σουηδικής ταινίας κινουμένων σχεδίωντο επίμαχο σημείο : από το 4'28'' έως το 4'32''
  Το 2011 δεν αποκλείεται να μείνει στην ιστορία των ελληνικών ΜΜΕ ως το πιο αντιγερμανικό όλων των ετών που ακολούθησαν το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Οι αναγωγές που συνέδεσαν την παρουσία της Τρόικας στην Αθήνα με αυτήν της Γερμανίας των Ναζί ήταν πάμπολλες και η φράση "Γερμανική Κατοχή" έδινε κι έπαιρνε όλους τους μήνες που μας πέρασαν. 
  Αυτό όμως το καθαρά αντιγερμανικό φαινόμενο δεν ήταν αποκλειστικά ελληνικό. Παρόμοιος έντονος αντιγερμανισμός επανεκδηλώνεται σε όλες τις χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης που βρίσκονται αντιμέτωπες με τα σκληρά μέτρα που εισηγείται η μόνη κυρίαρχη οικονομία της Γηραιάς Ηπείρου. 
  
  
  Άραγε η γερμανική σύγχρονη πανευρωπαϊκή επανακυριαρχία αδικεί έναν ολόκληρο λαό ή μήπως επανεπιβεβαιώνει τις προτεραιότητες και τους στόχους μίας ισχυρής κρατικής οντότητας και οικονομίας -εν προκειμένω της γερμανικής- ; 
  Η σημερινή 'Ενωμένη Ευρώπη' και τα ιδεώδη περί ευμάρειας, δημοκρατίας και αλληλοσεβασμού ανάμεσα στους ευρωπαϊκούς λαούς είναι τελικά δυνατόν να εμπεδωθούν από τους απλούς πολίτες των κρατών-μελών της Ένωσης ή μήπως τελικά τίποτα ουσιαστικά δεν έχει αλλάξει στον τρόπο που βλέπουμε ο ένας τον άλλον; 
  Μήπως η κρίση του Ευρώ θα αποτελέσει την αφορμή να δούμε εάν οι λαοί της Γηραιάς Ηπείρου είναι πραγματικά σε θέση να αποβάλλουν τις σκληρές αναμνήσεις του παρελθόντος και τις αμοιβαίες προκαταλήψεις τους προχωρώντας μαζί και μπροστά ή μήπως τελικά το 2011 ήταν απλώς μία ουσιαστική επιστροφή σε μια πολλαπλώς διαιρεμένη Ευρώπη;
  Και εν τέλει, είναι ικανή η Ευρωπαϊκή Ένωση με την παρούσα της διάρθρωση, να αλλάξει βασικά στερεότυπα και να αποτελέσει πραγματική ευκαιρία για κάτι καλύτερο στον ευρωπαϊκό πολιτικό πολιτισμό ή δεν ήταν τίποτε άλλο από μια ευκαιρία των καιροσκόπων να πλουτίσουν εις βάρος των αφελών; 
  Ερωτήσεις αναπάντητες.
  
  
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 22.12.2011
• 02:13

  Ουτσουντζού Προγκραμμά..

   »  Αλλού κι αλλού
  Είναι παρατηρημένο ότι η επέλαση των τουρκικών σήριαλ στην ελληνική τηλεόραση από τη μια έχει δημιουργήσει φανατικούς εχθρούς αλλά και -όπως φαίνεται από τα ποσοστά τηλεθέασης- εξίσου φανατικούς θεατές και υποστηρικτές. Ανεξάρτητα από το χαμηλό τους κόστος αλλά και από την έτσι κι αλλιώς 'μαγεία' που πάντοτε ασκούσε στην ελληνική κοινή γνώμη ο,τιδήποτε είχε να κάνει με τη Μικρά Ασία, όπως και να το κάνουμε κάθε τι καινούργιο ασκεί ξεχωριστή γοητεία στο τηλεοπτικό κοινό, παγκοσμίως. Κακά τα ψέμματα : η μανία των τουρκικών σήριαλ δεν είναι τίποτα άλλο παρά ακόμα μία παιδική αρρώστια που απ'ό,τι φαίνεται, πρέπει να περάσει το ελληνικό τηλεοπτικό κοινό. Αρκεί να θυμηθούμε τις συνεχόμενες τηλεοπτικές μεταφορές των μυθιστορημάτων του Γρηγορίου Ξενόπουλου της πάλαι ποτε ΥΕΝΕΔ, αργότερα τα νεοελληνικά σήριαλ της άχαρης "πράσινης" εποχής της τηλεόρασης του '80, μετά ήρθαν τα λεγόμενα 'μεσοαστικά' δήθεν χιουμοριστικά επεισόδια τύπου "Ρετιρέ".. Μετά ήρθαν οι σαπουνόπερες με πρώτη και καλύτερη την αλήστου μνήμης "Τόλμη και Γοητεία", με φυσικό επακόλουθο τα αντίστοιχα δικά μας (ποιός θυμάται τη λαίλαπα της "Λάμψης" και τις απομιμήσεις της;), που και αυτά έδωσαν με τη σειρά τους τη γνωστή συνταγή του σύγχρονου ελληνικού sitcom -που απαιτούσε την ύπαρξη ενός σπιτιού και πολλών συγκατοίκων ή γειτόνων που ανοιγόκλειναν πόρτες ίσα ίσα για να δικιολογηθεί κάποια στοιχειώδης πλοκή και πολλά -μα πάρα πολλά όμως!-διαφημιστικά διαλείμματα.. Και τέλος, φτάσαμε στο άρτιο καλλιτεχνικά αλλά τραγικά  καταθλιπτικό "Νησί", που επιτέλους έκανε τους έλληνες τηλεθεατές να αποκτήσουν την ευτυχή ψευδαίσθηση ότι επιτέλους εκείνοι βλέπουν από τον καναπέ τους κάποιους άλλους να ζουν σε γκέτο λεπρών, ξεχνώντας για λίγο το γκέτο που οι ίδιοι χτίσαμε για τον εαυτό μας (οράτε Ειδήσεις..). Και κάπως έτσι, φτάσαμε στη σημερινή τουρκόφωνη τηλεψυχαγωγία..
  
  Ανάλογες παιδικές ασθένειες βιώσαμε όμως και στο ραδιόφωνο. Το Πρώτο, το Δεύτερο και το Τρίτο Πρόγραμμα της ΕΡΤ έδωσαν τη θέση τους στη λεγόμενη 'Ελεύθερη Ραδιοφωνία' που επιτέλους μιλούσε χωρίς τη βούλα και την έγκριση του εκάστοτε αρμόδιου Υπουργείου. Αλλά με τα χρόνια δυστυχώς καταλήξαμε στο παλιό αγαπημενο, γνωστό και πανάρχαιο ρητό  
  "ουκ εν τω πολλώ το ευ".. Κι έτσι φτάσαμε στο σημείο οι θεματικοί μουσικοί σταθμοί να έχουν σήμερα το μεγαλύτερο μερίδιο ακροαματικότητας -μιας και δυστυχώς οι ειδήσεις και η πολλή ενημέρωση τελικά βλάπτουν σοβαρά την υγεία..
  
  Εμείς, στην παραμεθόρια Ρόδο, όταν η υπόλοιπη χώρα είχε να διαλέξει ανάμεσα στα ραδιοφωνικά προγράμματα της ΕΡΤ ή στα ραδιοσήριαλ σε συνέχειες της ΥΕΝΕΔ, είχαμε το προνόμιο να ακούμε από τη συχνότητα 96 των FM το τρίτο πρόγραμμα της τουρκικής ραδιοφωνίας -το λεγόμενο "Ουτσουντζού Προγκραμμά" -και δεν υπάρχει ούτε ένας Ροδίτης της ηλικίας μου που να μην έχει γελάσει τουλάχιστον μία φορά, ακούγοντας εκείνη την γυναικεία φωνή να προφέρει με νάζι αυτό το "Ουτσουντζού" (κι ας μην επεκταθώ, πιστεύω με πιάνετε..)-. 
  Και όμως, από εκείνον τον σταθμό οι περισσότεροι από μας είχαμε την πρώτη μας επαφή με την κλασική μουσική και κυρίως την τζαζ -ένα είδος που μονίμως η ελληνική ραδιοφωνία (ελεύθερη ή μη) σνόμπαρε επιδεικτικά. Και με τα χρόνια κατάλαβα επιτέλους ότι αυτή η αστεία φράση "Ουτσουντζού Προγκραμά" δεν σήμαινε τίποτε άλλο παρά το τελείως α-σέξουαλ "Τρίτο Πρόγραμμα" στην τουρκική του έκδοση και γλώσσα.
  Ακούγεται περίεργο, αλλά είναι αληθινό : Δεν θα είναι υπερβολή να πω ότι η συμβολή του ραδιοφωνικού σταθμού TRT3 ήταν μοναδική, αφού μόνο εκείνο "έμαθε" πολύ κόσμο στη Ρόδο να ακούει κλασική μουσική και τζαζ -κι ας συνειδητοποιούσε χρόνια αργότερα ότι τελικά οι τούρκοι εκφωνητές πρόφεραν τελείως , μα τελείως λάθος τα ονοματεπώνυμα των κλασικών συνθετών. 
  
  Η χθεσινή είδηση περί δραστικού περιορισμού της εμβέλειας του θρυλικού πλέον TRT3 δεν σάς κρύβω ότι μού έπεσε ως κεραυνός εν αιθρία. Η απόφαση για τη μείωση των αναμεταδοτών αυτού ειδικά του σταθμού δεν οφείλεται σε κάποιο πρόγραμμα 'οικονομικής εξυγίανσης' της κρατικής ραδιοφωνίας της γείτονος.
  
  Όπως γράφτηκε χθες στις τουρκικές εφημερίδες, αιτία για αυτόν τον ..άγριο υποβιβασμό του μοναδικού 'εκλεκτικού' ραδιοφωνικού σταθμού της Τουρκίας υπήρξε μια δημοσκόπηση που πραγματοποιήθηκε για λογαριασμό της TRT , σύμφωνα με την οποία το 92,3% των Τούρκων σήμερα δεν ακούει κλασική μουσική, ενώ το 82,2% δεν ακούει καν ροκ! Οι συνολικά 80 αναμεταδότες του TRT3 που κάλυπταν σχεδόν όλη τη χώρα των 80 περίπου εκατομμυρίων, κατά τα τελευταία τρία χρόνια σίγησαν και αναμεταδίδουν πλέον το δημοφιλέστατο TRT-Türkü και το ακόμα πιο hard-core TRT Nağme , με δημοτικά και τουρκοπόπ χιτ αντίστοιχα.. 
  Όσο για το.. 'ψηλομύτικο' TRT3 ακούγεται πλέον σε τουριστικότερες περιοχές της χώρας (μετρημένες στα δάχτυλα) και βέβαια στην Κωνσταντινούπολη -πάντοτε όμως 'κρυμμένο' σε συχνότητες που μόνο οι πολύ φανατικοί ακροατές του μπορούν να αντέξουν τις πνιγηρές αμανετζίδικες παρεμβολές..
  Το γενικό αντιδυτικό trend που μαστίζει την τουρκική κοινωνία τελευταία βρήκε ως εύκολο θύμα τη μοναδική εναλλακτική ραδιοφωνική γωνιά των ερτζιανών της. Απώλεια όμως μεγάλη και για μας εδώ στην παραμεθόριο, όπου τα ελληνικά ραδιόφωνα δεν δείχνουν να έχουν ποιοτικότερες  προτεραιότητες.  
  Κι όποιος καταφέρνει να ακούσει καθαρά και χωρίς παρεμβολές την -έστω απελπιστικά κονσερβοποιημένη και αποστεωμένη- ΕΡΑ3 , παρακαλώ να σηκώσει το χέρι ψηλά! Nα το δω!...
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 19.12.2011
• 22:22

  το Μπαχρέην σε τροχιά μίσους

   »  Αλλού κι αλλού
  Πέρασαν περίπου δώδεκα μήνες από τις πρωτοφανείς εκδηλώσεις διαμαρτυρίας της Τύνιδας που είχαν  απώτερο αποτέλεσμα να διαφανεί η χρόνια πολιτική κρίση που μάστιζε επί δεκαετίες τις κοινωνίες όλων των αραβικών κρατών. Αυτή η δυσαρέσκεια των απλών αράβων πολιτών αλλού είχε ως αποτέλεσμα τη σχετικά ομαλή και λιγότερο αναίμακτη ανάληψη της εξουσίας από νέες πολιτικές δυνάμεις, αλλού έφεραν νέες διαδηλώσεις χωρίς ουσιαστική αλλαγή στα πολιτικά πράγματα, ενώ σε άλλες περιπτώσεις οδήγησαν σε αιματηρό εμφύλιο σπαραγμό -ανοίγοντας ακόμα ένα νέο κεφάλαιο καταπίεσης και βίαης καταστολής.
  Σε κάθε περίπτωση όμως, είναι παρακινδυνευμένο να χρησιμοποιείται ο όρος "Αραβική Άνοιξη" για ό,τι συμβαίνει σήμερα στον αραβικό κόσμο, αφού σε κάθε χώρα τόσο τα αίτια των διαμαρτυριών όσο και τα αποτελέσματά τους ποικίλουν.
  
  Μετά την Τυνησία, το δεύτερο κατά σειρά επεισόδιο του πολιτικού δράματος που βιώνουν συλλήβδην οι αραβικές κοινωνίες παίχτηκε στα μέσα του περασμένου Φεβρουαρίου στο Μπαχρέην. Τα αιτήματα όμως των πολιτών που κατέβηκαν στους δρόμους της πρωτεύουσας Μανάμα και αντιμετώπισαν τη σκληρή στάση των στρατιωτικών δυνάμεων της χώρας και εν συνεχεία της πολυεθνικής δύναμης που σχηματίσθηκε από όλες τις άλλες αραβικές φιλοδυτικές γειτονικές χώρες του Περσικού Κόλπου, ήταν παντελώς διαφορετικά από αυτά που ακούγονταν στους δρόμους της Τύνιδας και μετέπειτα του Καΐρου, της Σανάα, της Τρίπολης και ίσως και της Δαμασκού. 
  Έκτοτε, η μικροσκοπική αυτή χώρα, με την πιο περιπεπλεγμένη εθνοτική και θρησκευτική σύνθεση στον Κόλπο, ταλανίζεται συνεχώς από τις συγκρούσεις μεταξύ της σιιτικής πλειοψηφίας που δεν κυβερνά και της σουνιτικής μειοψηφίας που ελέγχει όλη την κρατική μηχανή.
  Σταθερός σύμμαχος των διαδηλωτών στο Μπαχρέην είναι το Ιράν. Μία συμμαχία που δημιουργεί εξίσου σταθερή αδιαλλαξία εκ μέρους του 'φιλοδυτικού αραβικού μπλοκ' των χωρών-μελών του Συμφώνου Συνεργασίας του Κόλπου αλλά και την αμηχανία των Ηνωμένων Πολιτειών και της Δύσης γενικότερα, που μακρόθεν παρατηρούν πόσο ευάλωτο έχει καταστεί το καθεστώς Αλ-Χαλίφα, αλλά και οι προϋποθέσεις παραμονής του 5ου αμερικανικού στόλου στα λιμάνια που ακόμα ελέγχει.
  Η 14η Φεβρουαρίου του 2011 σήμανε την έναρξη των αντικυβερνητικών διδαδηλώσεων στο εξαιρετικής στρατηγικής σημασίας Βασίλειο του Μπαχρέην, και έκτοτε η χώρα σε τίποτα δεν θυμίζει τη φήμη "της περισσότερο φιλελεύθερης χώρας του Περσικού Κόλπου". Η ύπαρξη κοινοβουλίου, οι ελευθερίες που είχαν δοθεί στις πολιτικές οργανώσεις της χώρας, οι νόμοι που επέτρεπαν μια στοιχειώδη πολυφωνία των εφημερίδων και τα δικαιώματα που αναγνωρίσθηκαν δια νόμου στις γυναίκες, τελικώς αποδείχθηκε πως αποτελούσαν ένα προπέτασμα καπνού που προσπαθούσε να καλύψει τις εθνοτικές διαφορές αλλά και να διαβρώσει τον περσικό αλυτρωτισμό. 
  Η απάντηση του φιλοδυτικού καθεστώτος συνεχίζει να είναι σκληρή, παρά το ότι η κυβέρνηση και ο Βασιλιάς -με την παραίνεση τη Δύσης- προέβησαν στη σύσταση ειδικής εξεταστικής επιτροπής για να διερευνήσει τις συνθήκες που οδήγησαν σε δεκάδες νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες των περασμένων μηνών. Το πόρισμα της πολυσέλιδης έκθεσης, γνωστής ως BICI (δείτε το πλήρες κείμενό της στα αγγλικά  πατώντας εδώ) πολύ λίγοι το έχουν διαβάσει. Αναμενόμενο βέβαια ήταν πως κανείς από την κυβέρνηση της χώρας δεν έχει ασχοληθεί με το να συλληφθούν, να καθαιρεθούν, να δικασθούν και να τιμωρηθούν οι ένοχοι, αν και γνωστοί σε όλους και μάλιστα υψηλά ιστάμενοι. Κι όλα αυτά συμβαίνουν όταν κατά κοινή ομολογία τα συμπεράσματα που εξήχθησαν από το BICI διαπνέονται από μεγάλη επιείκια προς τις κρατικές αρχές.
  Το Μπαχρέην ελέγχεται ουσιαστικά από τον σαουδαραβικό στρατό αλλά και από δυνάμεις ασφαλείας που απέστειλαν όλες οι φιλοδυτικές γειτονικές αραβικές χώρες-μέλη του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου (GCC), χωρίς όμως να καταφέρουν να ελέγξουν τις καθημερινές διαδηλώσεις της σιιτικής πλειοψηφίας. Ο αριθμός των νεκρών και των τραυματιών ανεβαίνει καθημερινά, ενώ συγχρόνως το Ιράν βάζει περισσότερο λάδι στη φωτιά μέσω των δικών του ΜΜΕ.
  
   Μπαχρέην, χωριό Αλ-Σαχούρα. 16.12.2011πηγή : www.marcowenjones.byethost2.com
  
  Η τελευταία πράξη του εμφύλιου δράματος παίχτηκε μόλις λίγες μέρες πριν, την Παρασκευή 16 Δεκεμβρίου 2011, στο μικρό χωριό Αλ-Σαχούρα., στο βόρειο τμήμα της χώρας.
  Κρατικές δυνάμεις ασφαλείας συνέλαβαν ομάδα 20 νεαρών σιιτών διαδηλωτών, τους συγκέντρωσαν στην ταράτσα μιας πολυκατοικίας και τους έδερναν αλύπητα με αποτέλεσμα τουλάχιστον ένας από αυτούς να υποκύψει χθες στα τραύματά του. Το σκηνικό μαγνητοσκοπήθηκε από τους γείτονες, που κρύβονταν πίσω από τις κουρτίνες των διαμερισμάτων τους. Λίγη ώρα αργότερα, οι βίαιες εκείνες σκηνές ανέβηκαν στο διαδίκτυο. Οι 13 αστυνομικοί φάνηκαν να δρουν σαν μέλη μαφιόζικης συμμορίας, δίνοντας ακόμα περισσότερα επιχειρήματα τόσο στις αντιπολιτευόμενες δυνάμεις όσο και στην ιρανική προπαγάνδα.
  Μπαχρέην, χωριό Αλ-Σαχούρα. 16.12.2011πηγή : www.marcowenjones.byethost2.com
  
  Στα πέντε βίντεο που ακολουθούν καταγράφονται οι αγριότητες των δυνάμεων ασφαλείας του Μπαχρέην της 16.12.2011 στο χωριό Αλ-Σαχούρα και οι λήψεις έγιναν από πέντε διαφορετικά σημεία γύρω από το κτήριο όπου έγινε ο ομαδικός ξυλοδαρμός των νεαρών διαδηλωτών.
  
  Μέχρι σήμερα, οι σκηνές που ακολουθούν δεν έχουν σχολιασθεί από την κυβέρνηση, ούτε έχουν προβληθεί από τα επίσημα μέσα ενημέρωσης της χώρας, ενώ το Al Jazeera δεν έδωσε ιδιαίτερη έκταση στο συμβάν.
  Όλα δείχνουν ότι από τον περασμένο Φεβρουάριο μέχρι και σήμερα, το εθνοτικό μίσος βαθαίνει στο Μπαχρέην -και σίγουρα, η άνοιξη εκεί θα αργήσει να φθάσει.
  *Τα βίντεο που ακολουθούν δεν έχουν ξαναπροβληθεί στο ελληνικό διαδίκτυο
  *απομακρύνετε τα παιδιά από την οθόνη του υπολογιστή σας  (ειδκά στο τελευταίο βίντεο)
  μπροστινή λήψη
  λήψη από την είσοδο της πολυκατοικίας, προς τα πάνω 
  λήψη από την πίσω πλευρά της πολυκατοικίας
  λήψη πίσω/διαγωνίως
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 18.12.2011
• 17:25

  πινελιές με νόημα

   »  Αλλού κι αλλού
  Να και μια χριστουγεννιάτικη εκδήλωση αλλιώτικη από τις άλλες.
  Η Ένωση Ξενοδόχων Ρόδου, σε συνδιοργάνωση με τον Σύλλογο Διευθυντών Ξενοδοχείων Ρόδου και τη Λέσχη Αρχιμαγείρων Κυκλάδων και Δωδεκανήσων και με τη στήριξη του Εμπορικού Επιμελητηρίου Δωδεκανήσου, την Ένωση Τουριστικών Γραφείων Ρόδου και το Παράρτημα Ρόδου του Σωματείου "Δωδεκανησιακή Μέλισσα" πραγματοποιούν τη φετινή Χριστουγεννιάτικη Εκδήλωση Αλληλεγγύης την ερχόμενη Τετάρτη 21 Δεκεμβρίου στο ξενοδοχείο Park στο κέντρο της Ρόδου, η οποία εκπλήσσει ευχάριστα. Και σάς εξηγώ αμέσως..
  
  Τελείως αυθόρμητα όπως μαθαίνω, έπεσε στο τραπέζι η ιδέα να πραγματοποιηθεί κατά τη διάρκεια αυτής της εκδήλωσης  μία δημοπρασία πινάκων ζωγραφικής με σκοπό να συγκεντρωθεί ένα χρηματικό ποσό που θα προσφερθεί σε τρία ευαγή ιδρύματα, με σκοπό να βοηθήσουν τον τόπο μας και τους συμπολίτες μας. Τα έσοδα από τη δημοπρασία θα μοιρασθούν αφ'ενός στο Ίδρυμα Υποτροφιών Ρόδου και στο Παράρτημα Ρόδου του Σωματείου "Δωδεκανησιακή Μέλισσα"  -που και τα δύο χορηγούν υποτροφίες σε φοιτητές και σπουδαστές της Ρόδου και της Δωδεκανήσου γενικότερα,  και αφ'ετέρου στο Κοινωνικό Παντοπωλείο, που εξυπηρετεί με είδη πρώτης ανάγκης όσους αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα.
  Για να είστε πλήρως ενημερωμένοι, σάς βρήκα τα τρία έργα που θα δημοπρατηθούν σε αυτήν την πρωτότυπη πρωτοβουλία που όμοιά της δεν θυμάμαι να έχει γίνει ποτέ στη Δωδεκάνησο.
  "Ο Καρπάθικος Χορός" -Πέτρος Λαρδάς
  Ο πρώτος πίνακας μάς έρχεται από κοντά, αλλά συνάμα και από πολύ μακρυά. Ο δωδεκανήσιος ζωγράφος Πέτρος Λαρδάς γεννήθηκε στο μκροσκοπικό νησί των Λειψών, κι εδώ και χρόνια ζει και εργάζεται στα μακρινά μας Γιάννενα. Ποτέ όμως δεν ξέχασε τα νησιά μας, και όπως φαίνεται από τον πίνακα που προσφέρει, ιδιαίτερη θέση στην καρδιά του φυλάει ένα από τα ομορφότερα και χαρακτηριστικότερα. Την όμορφη Κάρπαθο και ειδικότερα την μοναδική Όλυμπο και τους ανθρώπους της. Ο "Καρπάθικος Χορός" είχε εκτεθεί σε ατομική του έκθεση που πραγματοποιήθηκε τον Ιούλιο του 2010 στις Πηγές Καλλιθέας στη Ρόδο και πιστεύω ότι η κίνηση των γραμμών του αγγίζει ευαίσθητες χορδές κάθε Δωδεκανήσιου -ειδικά όσων έλκουν καταγωγή από τη μοναδική Κάρπαθο, στους οποίους συγκαταλέγομαι κι εγώ (και θεωρώ μεγάλη τύχη αυτή τη φύτρα). 
  Έργα του Πέτρου Λαρδά έχουν εκτεθεί σε πολλές εκθέσεις -ατομικές και ομαδικές- στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, και -ευτυχώς για μάς- ο ομφάλιος λώρος του με την ιδιαίτερή του πατρίδα ποτέ δεν κόπηκε. Το σίγουρο πάντως είναι πως συμπτώσεις ή εκπλήξεις δεν υπάρχουν τελικά. Είναι δυνατόν να μη γίνεις ζωγράφος, τη στιγμή που περνάς τα παιδικά σου χρόνια μέσα σε αυτόν τον φυσικό ζωγραφικό πίνακα που φέρει το όνομα "Λειψοί"; Αναμενόμενο.
  
  "Υδάτινα Πλέγματα" -Μαίρη Σαββαΐδη-Καμπουροπούλου
  Τα νησιά μας περικλείονται από νερό ή τα νερά είναι αυτά που τα αγκαλιάζουν; Δεν έχω έτοιμη την απάντηση. Και όμως, αν το καλοσκεφτεί κανείς, αν δεν υπήρχαν αυτά τα υδάτινα πλέγματα, μπορεί όλοι εμείς που ζούμε στην ομορφότερη νησιωτική περιφέρεια της πατρίδας μας να μην γνωριζόμασταν. Τα υδάτινα πλέγματα είναι αυτά που μάς συνδέουν, και στα εύκολα και στα δύσκολα. Είναι ευτυχία να το συνειδητοποιείς. Όσο για την εικαστικό Μαίρη Σαββαΐδη-Καμπουροπούλου, προσωπικά με συνδέουν παλιές γλυκιές παιδικές αναμνήσεις, τις οποίες τώρα έχω την ευκαιρία και την τύχη να τις εμπλουτίζω με την εικαστική της εκφραστικότητα. 
  Η Μαίρη Σαββαΐδη-Καμπουροπούλου είναι Λέκτορας στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Αιγαίου -που έχει έδρα τη Ρόδο-, με γνωστικό αντικείμενο την "Καλλιτεχνική Εκπαίδευση  και Δημιουργική Σκέψη στο Δημοτικό Σχολείο". Εικαστικά της έργα της έχουν εκτεθεί σε ατομικό και ομαδικό επίπεδο. Από το 2007 έως το 2011 διετέλεσε Πρόεδρος του Μουσείου Νεοελληνικής Τέχνης του Δήμου Ροδίων, το οποίο υπηρετεί και σήμερα από τη θέση της Αντιπροέδρου.
  
  "Άγγελος" -Γιάννης Μαχαιρίδης
  Δεν είναι εύκολο για έναν ενεργό πολιτικό να μπορεί να συνδυάζει την καλλιτεχνική του φύση με την δημόσια ιδιότητά του, ιδιαίτερα αυτήν την δύσκολη περίοδο που αντιμετωπίζει η χώρα σε όλους τους τομείς. Και όμως, ο κ. Γιάννης Μαχαιρίδης το καταφέρνει και μέσω της τέχνης προσελκύει υποστηρικτές και αντιπάλους αμαχητί. Ο συνδυασμός καλλιτέχνη και πολιτικού 'κερδίζει στα σημεία', και ο συγκεκριμένος πίνακας είναι χαρακτηριστικός της πινελιάς του Περιφερειάρχη Νοτίου Αιγαίου και επί σειρά ετών διατελέσαντος Νομάρχη Δωδεκανήσου.
  Γνωρίζοντάς τον προσωπικά, και παρά το ότι δεν έχω τις γνώσεις να κρίνω έναν ζωγραφικό πίνακα, έχοντας κατά καιρούς δει τα έργα του αλλά κυρίως ακούγοντάς τον να τα περιγράφει, αντιλαμβανόμουν ότι κάθε πίνακάς του είναι σαν ένα πολύ ιδιαίτερο προσωπικό γράμμα του κ. Γιάννη προς τον εκάστοτε παραλήπτη του. Γεννημενος και μεγαλωμένος στην μακρινή μας Αιτωλοακαρνανία με γονείς πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία, δεν δυσκολεύθηκε να υιοθετήσει κι αυτός με τη σειρά του μία νέα ιδιαίτερη πατρίδα, που δεν είναι άλλη από τα Δωδεκάνησα. Και έχω την αίσθηση ότι οι μορφές αγγέλων με αυτό το ιδιαίτερα εκφραστικό τους βλέμμα, δεν μπορεί παρά να κοιτάζουν κάποια κρυφή όμορφη γωνιά της κοινής μας πια ιδιαίτερης πατρίδας.
  
  Η Χριστουγεννιάτικη Εκδήλωση Αλληλεγγύης που διοργανώνει η Ένωση Ξενοδόχων Ρόδου και η δημοπρασία των έργων που είδατε θα πραγματοποιηθούν στο ξενοδοχείο Park την Τετάρτη 21 Δεκεμβρίου 2011, από τις 7.30 έως τις 10 το βράδυ και η είσοδος είναι 15€ . Την εκδήλωση  πλαισιώνουν μουσικά η Ναταλί Ελευθερίου και ο Δάμων, γνωστοί ροδίτες καλλιτέχνες.
  Να πάτε χωρίς δεύτερη σκέψη.
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 14.12.2011
• 19:22

  μια ιστορία, μια εκκλησία, μια συναυλία..

   »  Αλλού κι αλλού
  Κάθε εκκλησία έχει τη δική της ιδιαίτερη ιστορία. Κι εγώ μεγαλώνοντας, αρχίζω πια να πιστεύω πως καθένας από μάς έχει τη δική του 'ιδιαίτερη' εκκλησία, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πάει συχνά σ'αυτήν ή ότι νηστεύει και μεταλαμβάνει τακτικά, ή ακόμα και αν δηλώνει πως 'πιστεύει' ή 'δεν πιστεύει'. Τι είναι όμως αυτό που κάνει μια εκκλησία να είναι 'η δικιά μας' εκκλησία και όχι μια οποιαδήποτε άλλη; 
  Τι να σάς πω..Στη δική μου περίπτωση, υπεύθυνες γι'αυτό είναι αποκλειστικάοι αναμνήσεις μου.
  
  Ο Ιερός Ναός του Ευαγγελισμού στο κέντρο της Ρόδου είναι η πρώτη εκκλησία που είδα στη ζωή μου. Τεράστια, ψηλοτάβανη, επιβλητική, δίπλα στη θάλασσα, πολύ διαφορετική από όλες τις άλλες και πολύ κοντά στο σπίτι που μεγάλωσα. Εκεί θυμάμαι ότι είχα μεταλάβει για πρώτη φορά, όταν η γιαγιά μου με είχε πάει κάποια Κυριακή. Εκεί συνειδητοποίησα ότι ..δεν καταλάβαινα τα ελληνικά που έλεγε ο παπάς και οι ψάλτες. Εκεί έκανα επανάληψη στη γραμματική και στο συντακτικό των Αρχαίων Ελληνικών, διαβάζοντας τη Σύνοψη τα Χριστούγεννα πριν τις πανελλαδικές εξετάσεις. Εκεί είχα συγκινηθεί για πρώτη φορά σαν παιδάκι με τα σβησμένα φώτα και τον Εσταυρωμένο. Εκεί παντρεύτηκαν οι γονείς μου. Από εκεί αποχαιρέτησα και ξεπροβόδησα πολύ αγαπημένους ανθρώπους που δυστυχώς έφυγαν από κοντά μου, είτε πλήρεις ημερών είτε πολύ πρόωρα. Και έτσι πλέον έχω αποφασίσει ότι η Εκκλησία του Ευαγγελισμού.. ..είναι η 'δικιά μου'.
  Άσχετα όμως με το τι συνδέει εμένα με τη μεγαλύτερη εκκλησία του νησιού, ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, είναι έτσι κι αλλιώς μία ιδιαίτερη εκκλησία για πολλούς άλλους λόγους. Μία εκκλησία που μόνο στη Ρόδο θα μπορούσε να υπάρχει και πουθενά αλλού. 
  Γι'αυτό, μη γελιέστε : Το Ιερό της, που δεν κοιτά στην Ανατολή - δεν συνέβη κατά λάθος.  
  
  ο Ι.Ν. Ευαγγελισμού κατά την Ιταλική Κατοχή, ως San Giovanni
  Ύστερα από αρχαιολογικές ανασκαφές που είχαν πραγματοποιήσει στο σημερινό κέντρο της πόλης της Ρόδου οι Ιταλικές κατοχικές αρχές στα τέλη της δεκαετίας του 1920, εικάσθηκε ότι στο σημείο που σήμερα βρίσκεται ο Ευαγγελισμός είχε κτισθεί από τους Ιππότες ένας Καθολικός Ιερός Ναός που ήταν αφιερωμένος στον Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή -ένας ναός που καταστράφηκε το 1856, επειδή το υπόγειό του χρησιμοποιείτο ως αποθήκη πυρομαχικών-. Με αυτήν την αφορμή, οι Ιταλοί κατακτητές αποφάσισαν να ανοικοδομήσουν ξανά την εκκλησία των Ευρωπαίων Ιπποτών και την εγκαινίασαν το φθινόπωρο του 1930. 
  Απόφαση συνεπέστατη με την ιταλική ιδεολογική βάση προκειμένου να 'αιτιολογείται' η κατοχή της Δωδεκανήσου : Οι Ιταλοί πρόβαλαν ότι η στρατιωτική κατοχή των νησιών μας δεν ήταν τίποτε άλλο παρά η φυσική ιστορική συνέχεια της παλαιότερης κατοχής των ευρωπαίων Ιπποτών, και με αυτήν την αφορμή, καθ'όλη τη διάρκεια της παραμονής τους στη Ρόδο, φρόντιζαν να αναδεικνύουν, να ανακαινίζουν αλλά και να επανοικοδομούν οποιοδήποτε κτήριο θύμιζε την παρουσία των προκατόχων τους. Άλλωστε, δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι κατά τη διάρκεια της Ιταλικής Κατοχής, οι αρχές είχαν φροντίσει να αγνοήσουν ή ακόμα και να καλύψουν με οικοδομικά υλικά της εποχής πάμπολλα μνημεία αναγόμενα χρονικά στα χιλιάδες χρόνια αρχαίου ελληνικού και βυζαντινού παρελθόντος, για ευνόητους λόγους.
  
  ο τότε Μητροπολίτης Ρόδου Τιμόθεος μέσα στον Ευαγγελισμό, πριν την ορθόδοξη φιλοτέχνισή του, τα πρώτα χρόνια μετά την Ενσωμάτωση
  Το 1947, με την απελευθέρωση και ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου με το σύγχρονο Ελληνικό Κράτος, τα διοικητικά κτήρια που είχε αφήσει πίσω της η Ιταλική Κατοχή στο κέντρο της πόλης θα εξυπηρετούσαν πλέον τις ελληνικές δημόσιες υπηρεσίες. Ήταν φυσικό επόμενο και ο επιβλητικός San Giovanni  να εξυπηρετεί πια τις λατρευτικές ανάγκες της συντριπτικής πλειοψηφίας του ντόπιου ελληνορθόδοξου πληθυσμού. 
  Έτσι, η πάλαι ποτε καθολική εκκλησία αποδόθηκε στην Ιερά Μητρόπολη Ρόδου, χωρίς να μεταβληθεί η εξωτερική της όψη, με αποτέλεσμα η Ρόδος αλλά και η Ορθοδοξία γενικότερα, να αποκτήσουν την.. μοναδική ορθόδοξη εκκλησία που το Ιερό της "έβλεπε" στο Βορρά και όχι στην Ανατολή (!)
  Πάντως, από γεωγραφική τουλάχιστον άποψη, αυτός ο περίεργος προσανατολισμός δεν είναι τελείως παράλογος : η Ορθόδοξη Εκκλησία στη Ρόδο ανέκαθεν υπαγόταν (και συνεχίζει να υπάγεται) στο Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης -δηλαδή 'στον Βορρά'-.
  ο Ι. Ν. Ευαγγελισμού το 1952
  Η πραγματικά μοναδική ιστορία αυτής της εκκλησίας δεν θα μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστες τις αρχιτεκτονικές της γραμμές. Έτσι, ενώ κατά την Ιταλική Κατοχή είχε συγκερασθεί κατά τρόπο πρωτοποριακό ο γοτθικός ρυθμός με επιρροές της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, με την Απελευθέρωση των νησιών μας η πρωτοτυπία του παντρέματος Ανατολής και Δύσης συνεχίσθηκε : 
  Η 'ιδιοτροπία' του Ιερού που θα συνέχιζε να κοιτά προς Βορρά, πλαισιώθηκε με τη σκληρή δουλειά του εξ Ελλάδος Φώτη Κόντογλου, πατέρα της σύγχρονης ορθόδοξης αγιογραφίας, με βοηθό του τον καλύτερο μαθητή του, Ιωάννη Τερζή. 
  Οι εργασίες της αγιογράφησης μιας τόσο μεγάλης εκκλησίας δεν ήταν απλή υπόθεση. Η πρώτη πινελιά που άγγιξε τους πέτρινους άδειους γοτθικούς τοίχους φάνηκε το 1951 και ολοκληρώθηκε, ούτε λίγο ούτε πολύ, το 1961 -δέκα ολόκληρα χρόνια αργότερα.
  
  ο αγιογράφος Φώτης Κόντογλου (όρθιος αριστερά) στον Ι.Ν. Ευαγγελισμού
  
  
  Τα χρόνια πέρασαν και οι πινελιές του Κόντογλου έγιναν το μόνιμο εικαστικό φόντο σε πολύ σημαντικές στιγμές της ζωής πολλών από μας εδώ στο νησί.
  Κι αυτές οι ίδιες πινελιές αποτέλεσαν τον απλό οδηγό του σύντομου διαφημιστικού της Χριστουγεννιάτικης συναυλίας της Μικτής Χορωδίας του Δήμου Ρόδου.
  
  Όπως έγινε πέρσι, έτσι και φέτος η Μικτή Χορωδία του Δήμου Ρόδου σας περιμένει όλους στον Ι.Ν. του Ευαγγελισμού το Σάββατο 17 Δεκεμβρίου, στις 8 και μισή το βράδυ.
  Η είσοδος είναι ελεύθερη.   
  ιδέα-κάμερα-μοντάζ : Γαβριήλ Χαρίτος -Νίκος Τζεδάκης
  
  Χριστούγεννα ante portas λοιπόν... Χρόνια μας πολλά!
  
  Σημείωση : Παρακαλώ , διαβάστε το σχόλιο-παρέμβαση του αναγνώστη "Σάββας ο Ρόδιος", ο οποίος παραθέτει και άλλες πληροφορίες σχετικά με τα ιστορικά γεγονότα που αφορούν την συγκεκριμένη ανάρτηση. Χαίρομαι ιδιαίτερα που αυτή η γωνιά του διαδικτύου αποτελεί αφορμή να γνωρίσουμε καλύτερα τα ιστορικά κτήρια που έχουμε στην πόλη μας. Ευχαριστώ τον "Σάββα τον Ρόδιο" που μάς βάζει στη διαδικασία να ψάξουμε περισσότερο το παρελθόν του τόπου μας.
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 11.12.2011
• 21:01

  όταν το Ισραήλ τραγουδά στα περσικά..

   »  Αλλού κι αλλού
  Παρά το χρόνιο πολεμικό κλίμα ανάμεσα στο Ιράν και το Ισραήλ, η ισραηλινή μουσική βιομηχανία δείχνει να μην το συμμερίζεται.
  Τις εβδομάδες που μάς πέρασαν, με τη βοήθεια του ίντερνετ αλλά και της ιδιαίτερα ζωηρής διαφημιστικής 'επιχείρησης' γνωστής δισκογραφικής εταιρείας της χώρας, η περσική γλώσσα αποδεικνύεται τελευταία  ως η πιο ..αγαπητή γλώσσα στα ισραηλινά charts. 
   Ρίτα
  Η 11η Δεκεμβρίου 2011 ίσως τελικά να μείνει στην ιστορία της σύντομης ισραηλινής pop-culture, επειδή ακριβώς είναι η πρώτη ημέρα κυκλοφορίας σε όλα τα δισκοπωλεία της χώρας της πρώτης ισραηλινής δισκογραφικής παραγωγής στα.. περσικά (!)
  Η πασίγνωστη ποπ-σταρ Ρίτα (η αντίστοιχη "Άννα Βίσση" του Ισραήλ) αποφάσισε να ξεθάψει παλιές κι αγαπημένες μελωδίες μέσα από τα ξεχασμένα σεντούκια της προσφυγιάς της δικής της και της οικογένειάς της. Η αειθαλής 49χρονη τραγουδίστρια, γέννημα Τεχεράνης και θρέμμα Τελ Αβίβ, πραγματοποιεί το πολιτιστικό της Ρεσάλτο στο παρελθόν. Και μαζί μ'αυτήν, και το ισραηλινό κοινό που καλείται να γνωρίσει τη μελωδική γλώσσα ενός λαού που σίγουρα αδικείται ποικιλοτρόπως από το ακραίο ισλαμικό καθεστώς που ορίζει την τύχη του από το 1979 μέχρι σήμερα.
  Είναι αλήθεια ότι μέχρι τώρα, εξαιρώντας την εντυπωσιακότατη σκηνική της παρουσία, η Ρίτα μάλλον δεν με ενθουσίαζε (οι νέοι αναγνώστες, διαβάστε μια παλιά ανάρτηση για το θέμα, πατώντας εδώ). 
  
  Οι μέχρι σήμερα δισκογραφικές της δουλειές χαρακτηρίζονταν από το γενικότερο κλίμα της καταναλωτικής λαίλαπας που άρχιζε αργά αργά και σταθερά να αλλάζει μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο τη φυσιογνωμία της ισραηλινής κοινωνίας. Μαζί μ'αυτήν, στραπατσάρισε και την ντόπια μουσική σκηνή, μεταλλάσσοντάς την σε κακέκτυπο αμερικανικών προτύπων τύπου "Fame Story". Έτσι, η Ρίτα, όπως και πάρα πολλές άλλες pop stars παγκοσμίως, έδειχναν να ενδιαφέρονται περισσότερο για το 'φαίνεσθαι' παρά για το 'είναι', με μουσικές συνθέσεις που απλώς επαναλάμβαναν γνωστά ευρωπαϊκά μοτίβα παλιών Eurovision, και παράλληλα δεν παρέλειπαν να θυμίσουν στον ακροατή-καταναλωτή το γνωστό αξίωμα : Αν δεν χρησιμοποιήσεις την κορμοστασιά σου σωστά, το τραίνο πάει-τό'χασες! 
  Ε, αυτή η σχεδόν σταλινική προσέγγιση που είχα υιοθετήσει όλα αυτά τα χρόνια ως προς τα πεπραγμένα της Ρίτα (αλλά και όλης της παρόμοιας φουρνιάς τραγουδιστών σε ελλαδικό και παγκόσμιο επίπεδο), μ'έκανε να πατήσω με πολύ μεγάλη διστακτικότητα το "play" στο βίντεο-κλιπ που ακολουθεί.Και τελικά ...αναθεώρησα!
  Γι΄αυτό, πριν πάτε παρακάτω, δείτε την! 
  Rita - "Shaneh" (από το άλμπουμ "Ha' Smekhot Sheli") 
  Δεν είναι τυχαίο ότι το νέο της άλμπουμ ονομάζεται "Οι Χαρές Μου".
  Αυτό φαίνεται. 
  
  Επιτέλους η Ρίτα τραγουδά στη μητρική της γλώσσα, στη γλώσσα του σπιτιού της. Κι επιτέλους κατάλαβα κι εγώ τι έφταιγε τόσα χρόνια με τα κάπως "σπασμένα" της εβραϊκά : Η γλυκιά περσική της προφορά!
  Παράλληλα όμως, με αυτή τη δισκογραφική της δουλειά, η Ρίτα φέρνει στο προσκήνιο ένα Ιράν που οι περισσότεροι από μας δεν γνωρίζουμε. Ένα Ιράν που εάν θέλει και εφόσον του επιτρέπεται, μπορεί και να συγκινείται, και να ερωτεύεται, ακόμα και να διασκεδάζει με σύγχρονους ρυθμούς. Ένα Ιράν που θα έχει το δικαίωμα να αγνοεί τις απίστευτες κορώνες που κατά καιρούς ξεφωνίζουν οι εκπρόσωποι της τωρινής πολιτικής ηγεσίας της χώρας.
  
  Rita - "Shah Dumad" (από το άλμπουμ "Ha'Smekhot Sheli")
  Τώρα, για το πραγματικά εύστοχο timing που επιλέχθηκε να κυκλοφορήσει η πρώτη ..ισραηλινή μουσική παραγωγή στην περσική γλώσσα (!) -οι απόψεις διίστανται :
  Μήπως έχουμε να κάνουμε με χαρακτηριστικό δείγμα ισραηλινής πολιτικής προπαγάνδας; -Δεν αποκλείεται.
  Μήπως πρόκειται περί μίας ακόμα τακτικής ψυχολογικού πολέμου μέσω του διαδικτύου, με αποδέκτες την νέα γενιά του σημερινού Ιράν, που δεν έχει συνηθίσει να βλέπει καλλίγραμμες και ιδιαίτερα ελαφρά ντυμένες περσίδες τραγουδίστριες; -Ούτε κι αυτό αποκλείεται.
  Ή μήπως πρόκειται απλώς περί ενός έξυπνου διαφημιστικού τρικ, με σκοπό την προώθηση της τραγουδίστριας στη διεθνή μουσική σκηνή; -Σύμφωνοι. Αλλά αυτό δεν αποκλείει και όλα τα παραπάνω...
  
  Το σίγουρο συμπέρασμα όμως είναι πως, εάν η Ρίτα αποτελεί τελικά το αντιπροσωπευτικό δείγμα του περσικού γυναικείου DNA
  - αυτό και μόνο είναι ένας πολύ καλός λόγος να ..εξαφανισθούν επιτέλους τα τσαντόρ και, μαζί μ'αυτά, κι οι μουλάδες που τα επιβάλλουν..
  
  Η Ρίτα ερμηνεύει το κλασικό περσικό τραγούδι "Gole Sangam" - σε εκπομπή της ισραηλινής τηλεόρασης το 2004, με καλεσμένο τον νυν φυλακισμένο και τότε Πρόεδρο της χώρας Μοσέ Κατσάβ, ο οποίος και αυτός κατάγεται από το Ιράν.
  
  
  Ρίξτε μια ματιά στο επίσημο website της Ρίτα, όπου μπορείτε να αγοράσετε το νέο της άλμπουμ πατώντας  εδώ.
  
  
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 10.12.2011
• 01:52

  το 'φθηνό' ευρώ του Μαυροβουνίου

   »  Αλλού κι αλλού
  Η ευτυχής κατάληξη των ενταξιακών συνομιλιών μεταξύ Ευρωπαϊκής Ένωσης και Κροατίας είναι σίγουρο πως δεν αποτελεί είδηση.Ύστερα από δέκα και πλέον χρόνια διαρκούς παζαρέματος με το Ζάγκρεμπ και αφού τελικά λύθηκαν οι εδαφικές διαφορές με την Ιταλία και τη Σλοβενία (προς όφελος των δεύτερων), η Κροατία φαίνεται πως επιτέλους θα απολαύσει τις πολλές παλιές ευρωπαϊκές υποσχέσεις των παραδοσιακών της συμμάχων: της Γερμανίας και της Αυστρίας.
  Ωστόσο, ένα άλλο κράτος που προήλθε από την πρώην Γιουγκοσλαβία
  ακολούθησε την ανάποδη οδό. 
  
  Με τη λήξη του εμφυλίου της Γιουγκοσλαβίας, το μικροσκοπικό Μαυροβούνιο προσπάθησε να περισώσει τον εαυτό του από τις επιπτώσεις της ήττας του Μιλόσεβιτς, προσφέροντας 'γην και ύδωρ' όχι μόνο στις ΗΠΑ και στο ΝΑΤΟ, αλλά κυρίως στη Γερμανία. Το Γερμανικό Μάρκο υιοθετήθηκε ως το μόνο επίσημο νόμισμα στη χώρα, στέλνοντας σαφέστατο μήνυμα στο οικονομικά εξαθλιωμένο Βελιγράδι ότι η κρατική τους συγχώνευση και πολιτική τους συμπόρευση  θα έφταναν πολύ σύντομα σε ένα τέλος. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι το Γερμανικό Μάρκο κατέστη το επίσημο νόμισμα και της αυτόνομης περιοχής του Κοσόβου -παρά το ότι επισήμως ακόμα ανήκε διοικητικά στην Νέα Γιουγκοσλαβία.
  Την 1η Ιανουαρίου του 2002 τα εθνικά ευρωπαϊκά νομίσματα καταργούνται και αντικαθίστανται από το ευρώ. Το γερμανικό μάρκο πέρασε στην Ιστορία και το Μαυροβούνιο έπρεπε να επιλέξει είτε να κυκλοφορήσει κάποιο δικό του εθνικό νόμισμα είτε να ακολουθήσει την νέα νομισματική ευρωπαϊκή πραγματικότητα. Επέλεξε τη δεύτερη λύση, χωρίς να πάρει επίσημη άδεια από κανέναν.
  Το Μαυροβούνιο είναι η πρώτη χώρα που υιοθέτησε το ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα, χωρίς να ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση, χωρίς να ανήκει στην Ευρωζώνη και βέβαια χωρίς να ελέγχεται η δημοσιονομική του πολιτική από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Αθόρυβα, χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις και διαβουλεύσεις, δημιουργήθηκε ένας ..ανεπίσημος χρήστης του ευρώ μέσα στην καρδιά των δυτικών Βαλκανίων. Επρόκειτο άραγε για 'νομισματική πειρατεία';  Όχι ακριβώς.
  
  Το ευρώ στο Μαυροβούνιο είναι ..φθηνό. Τον Ιανουάριο του 2005, τρία μόλις χρόνια μετά την αυθαίρετη υιοθέτηση του ευρώ στη χώρα, για να αλλάξεις ένα 20ευρω έπρεπε να περιμένεις στην ουρά κάποιας από τις τοπικές Τράπεζες για να σου το χαλάσουν σε 4 ταπεινά χαρτονομίσματα των 5€. Το ακριβότερο πιάτο σε ένα καλό εστιατόριο δεν μπορούσε να στοιχίζει περισσότερο από 2,50€. Η 'χρυσή κασετίνα Καρέλια΄ (!) κόστιζε κάτι λιγότερο από 1,50€ ενώ στην Ελλάδα τα ίδια τσιγάρα ακριβώς φλέρταραν τότε τη διπλάσια τιμή. Τα χρήματα που κυκλοφορούσαν στις καθημερινές συναλλαγές γίνονταν αποκλειστικά με λεπτά του ευρώ, και ο μέσος μηνιαίος μισθός κυμαινόταν ανάμεσα στα160€ με 200€..Περιέργως όμως, έβρισκες τα πάντα, παντού- και φθηνά. 
  Το φθηνό ευρώ του Μαυροβουνίου μπορεί να μην είχε το 'πρεστίζ' του αυθεντικού, τη δουλειά του όμως την έκανε μια χαρά. Τα παραθαλάσσια θέρετρα της χώρας είχαν προσελκύσει ήδη από το 2005 σημαντικούς ιταλούς, γερμανούς και αυστριακούς επενδυτές. Μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες, καζίνο και μαρίνες κτίσθηκαν χάρη στο ντόπιο φθηνό εργατικό δυναμικό, που όμως μπορούσε να επιβιώσει με ένα νόμισμα κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του κόστου ζωής της χώρας. Μια ζωή που βέβαια δεν μπορούσε να αγνοήσει τα βαλκανικά έθιμα : δωροδοκία των κρατικών υπαλλήλων κάθε βαθμίδας, απουσία οργανωμένης κρατικής δομής, με δημοφιλέστατο το αθάνατο σπορ της φοροδιαφυγής. 
  Αυτή η περίεργη 'νομισματική πειρατεία' ουσιαστικά ωφέλησε το ευρωπαϊκό κεφάλαιο, με αποτέλεσμα πολύ γρήγορα η όμορφη αυτή χώρα να μεταβληθεί σε ένα de facto 'οικονομικό προτεκτοράτο' που βρισκόταν κυριολεκτικά 'κάτω από τη μύτη' της τακτοποιημένης θεσμικά Ευρωζώνης. Από τη στιγμή όμως που εξυπηρετούσε και εξυπηρετεί τα γερμανικά, αυστριακά και ιταλικά συμφέροντα, το Μαυροβούνιο σήμερα -επισήμως τουλάχιστον-,  δεν δείχνει να αντιμετωπίζει κάποιο φοβερό δημοσιονομικό πρόβλημα, αφού στην ουσία δεν ελέγχεται από κανέναν. Απλώς ..πωλείται (ξεπουλιέται) και ..επιβιώνει πέρα από κάθε είδους ανούσιες 'δομές', 'συμβούλια', 'Eurogroup' και ούτω καθ'εξής.
  από την ενθουσιώδη διαφημιστική εκστρατεία με το σύνθημα "Ευρώ : Το δικό μας νόμισμα" στο αισιόδοξο μεταπολεμικό Μαυροβούνιο του 2002
  
  Αυτή η καθαρά βαλκανική νομισματική ευρω-κωμωδία συνεχίζει να εκτυλίσσεται από την υποβολή αίτησης προσχώρησης του Μαυροβουνίου στην Ευρωπαϊκή Ένωση μέχρι και σήμερα. Μία διαδικασία που ούτως ή άλλως προχωρά με ρυθμούς χελώνας, παρέα με τις αντίστοιχα συνεχιζόμενες διαβουλεύσεις ανάμεσα στην ΕΕ, τη Σερβία και την ΠΓΔΜ.Όπως θα ήταν φυσικό, το Μαυροβούνιο έχοντας ήδη την εμπειρία του ευρώ από την πρώτη μέρα της κυκλοφορίας του,θα έπρεπε να βρίσκεται πολλά βήματα μπροστά από τους λιγότερο 'αξιοποιημένους' γείτονές του. Αντιθέτως, η πορεία του Μαυροβουνίου προς την Ευρώπη δείχνει να είναι το ίδιο τραχειά με τις απότομες κορφές των βουνών του..
  Οι κατά καιρούς λεπτομερέστατες εκθέσεις της ΕΕ σχετικά με την αίτηση του Μαυροβουνίου να καταστεί πλήρες μέλος της θίγουν τα γνωστά κεφάλαια-προϋποθέσεις εισδοχής του, εκτιμώντας ότι η μικρή αυτή χώρα θα πρέπει να γίνει ακόμα περισσότερο εξωστρεφής στα ευρωπαϊκά οικονομικά συμφέροντα. Και ενώ οι αξιολογήσεις των Βρυξελλών είναι θετικότατες σε σχέση με ζητήματα που άπτονται των δομών του πολιτεύματος, της οικονομίας, της επιχειρηματικότητας και της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ξαφνικά ανέκυψε ένα ..απρόσμενο εμπόδιο : Η ύπαρξη του 'πειρατικού ευρώ' στο Μαυροβούνιο!
  Στις 15 Οκτωβρίου 2007 η Ευρωπαϊκή Ένωση, αξιολογώντας την αίτηση προσχώρησης του Μαυροβουνίου, τόνισε στις αρχές της βαλκανικής χώρας ότι "μόνο οι 27 χώρες-μέλη της Ευρωζώνης έχουν δικαίωμα να χρησιμοποιούν το ευρώ ως το εθνικό τους νόμισμα" και ότι "μόνο μία χώρα-μέλος της ΕΕ έχει το δικαίωμα να γίνει μέλος της Ευρωζώνης, και μάλιστα εφόσον τηρήσει συγκεκριμένα κριτήρια που έχουν τεθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση". 
  "Montenegro: the best well-kept secret.." "Μαυροβούνιο: το καλά φυλαγμένο μυστικό.."
  Όσο κι αν φαίνεται παράδοξο λοιπόν, ενώ η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση (βλ. Γερμανία, Αυστρία και Ιταλία) ουσιαστικά επέτρεψε και ουσιαστικά ωφελήθηκε από αυτήν την πρωτοφανή νομισματική 'πειρατεία', η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση χρησιμοποιεί τα τετελεσμένα που η ίδια δημιούργησε για να πετύχει με ακόμα περισσότερο ευνοϊκούς γι'αυτήν όρους την εισδοχή μιας βαλκανικής χώρας που εξαρτάται εξ ολοκλήρου από την (αποκλειστικά γερμανική πλέον) ισχυρή οικονομική διείσδυση...
  Και βέβαια, η εισδοχή στην ΕΕ αυτού του μικροσκοπικού κράτους-προτεκτοράτο θα επιτευχθεί όταν ξεπουληθεί στη σημερινή Ευρώπη 100% - και μάλιστα με τόκο. 
  Διαφορετικά, αργά ή γρήγορα, είτε θα καταστραφεί είτε θα.. αυτοκαταστραφεί.
  
  Υπάρχει άραγε 'φθηνό ευρώ';Μα και βέβαια υπάρχει...! Στα Βαλκάνια όμως, πληρώνεται πολύ ακριβά...(οράτε Ελλάδα..)
   
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 07.12.2011
• 22:39

  ο φυλακισμένος Πρόεδρος

   »  Αλλού κι αλλού
  
  
  
  
  Στην Παλαιά Διαθήκη, ο διασημότερος φύλακας του Ναού του Σολομώντα ονομαζόταν Μαασιάχου, ένα όνομα που στα εβραϊκά περιγράφει τον άνθρωπο που είναι επιφορτισμένος να φυλάει ο,τιδήποτε ιερό. "Μαασιάχου" ονομάζεται και η πιο γνωστή φυλακή στο σημερινό Ισραήλ, και όχι άδικα
  Τα τελευταία είκοσι χρόνια, από το κατώφλι της έχουν περάσει τα περισσότερα από τα πιο τρανταχτά ονόματα της πολιτικής ζωής της χώρας. Υπουργοί, Υφυπουργοί, Βουλευτές και κοντινοί συγγενείς τους. Στη λίστα των διάσημων φυλακισμένων προστέθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 2011, ακόμα ένας : ο πάλαι ποτε πρώτος πολίτης της χώρας. Ο πρώην Πρόεδρος του ισραηλινού Κράτους, Μοσέ Κατσάβ.
  Ύστερα από δικαστικούς αγώνες που διήρκησαν συνολικά 5 ολόκληρα χρόνια, η ισραηλινή δικαιοσύνη απέδειξε για άλλη μια φορά ότι το μόνο που δεν την ενδιαφέρει είναι τα πολιτικά αξιώματα. Ένοχος για βιασμό κατ' εξακολούθηση μίας γυναίκας που εργαζόταν στην Προεδρία του Κράτους και μίας γραμματέως του, επί υπουργείας του πριν χρόνια στο Υπουργείο Τουρισμού. Ένοχος για σεξουαλική παρενόχληση κατ' εξακολούθηση σε δεκάδες άλλες υπαλλήλους του, που είχαν την ατυχία να συνδέσουν την επαγγελματική τους απασχόληση με την υπερχειλή σεξουαλικότητα του προϊσταμένου τους. Ένοχος ακόμα και για προσπάθεια παραπλάνησης της δικαιοσύνης κατά το προανακριτικό και ανακριτικό στάδιο των υποθέσεων για τις οποίες κατηγορείτο. 
  Η ηθική απαξία των πράξεών του δεν επιτείνεται μόνο από το αξίωμα του 8ου κατά σειρά Προέδρου της χώρας και του πρώτου που -ούτε λίγο ούτε πολύ- θα περάσει τα επόμενα 7 χρόνια της ζωής του πίσω από τα κάγκελα της φυλακής. Η ισραηλινή κοινή γνώμη δεν δείχνει να σοκάρεται από την φυλάκιση ενός τόσο υψηλόβαθμου πολιτικού, αφού δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο. 
  Η καταδίκη και φυλάκιση του Κατσάβ χρωμάτισε την τοπική ισραηλινή ειδησεογραφία, αποδεικνύοντας πως τελικά ο θεσμικός ρόλος των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης μπορεί να κάνει τη διαφορά - σε συνδυασμό πάντα με την εξαιρετικά αυστηρή δικαιοσύνη που όταν αρχίζει να εξετάζει τυχόν ποινικές ευθύνες πολιτικών, δεν λουφάζει μπροστά σε νομικίστικες συνταγματικές 'προφάσεις εν αμαρτίαις' που θα μπορούσε να επικαλεσθεί ένα οποιοδήποτε άλλο δημοκρατκά εκλεγμένο Κοινοβούλιο της Δύσης.
  στην είσοδο των φυλακών - 7.12.2011
  
  Οι εξεταστικές επιτροπές της Κνέσετ, όπως ήταν υποχρεωμένες να κάνουν σε πολλές άλλες περιπτώσεις κατά το παρελθόν,  έδωσαν αμέσως τη σκυτάλη στις ανακριτικές αρχές να κάνουν τη δουλειά τους. Το ιδιωτικό τηλεοπτικό 'Κανάλι 2' απεδείχθη εκ των υστέρων ότι οι ανατριχιαστικές λεπτομέρειες περί των όσων συνέβαιναν πίσω από τις ακριβές πόρτες των γραφείων της Προεδρικής Κατοικίας στην Ιερουσαλήμ, και που μεταδίδονταν επί σειρά μηνών στα κεντρικά του δελτία ειδήσεων, ήταν όλες αληθινές -και μάλιστα με τη βούλα του Ανωτάτου Δικαστηρίου της χώρας. Επιβεβαιώθηκαν και όλες οι φήμες που συνέδεαν επί δεκαετίες την έντονη 'επιτυχία' του Μοσέ Κατσάβ στις γυναίκες με την πολιτική του σταδιοδρομία, από τα πρώτα χρόνια της παρουσίας του στην Τοπική Αυτοδιοίκηση μέχρι και την ανέλιξή του στο ανώτατο αξίωμα της χώρας.
  το διάσημο πλέον ρεπορτάζ του 'Καναλιού 2', στο οποίο δημοσιογράφοι, επικοινωνιολόγοι και ψυχολόγοι ερμηνεύουν τη γλώσσα του σώματος του κατηγορουμένου τότε Μοσέ Κατσάβ, προκειμένου να αποδείξουν την ενοχή του.
  Από την άλλη πλευρά όμως -και ανεξάρτητα από τη δίκαιη ή μη αντιμετώπισή του από την ισραηλινή δικαιοσύνη-, δεν πρέπει να μάς διαφεύγουν οι μικρές λεπτομέρειες που συνθέτουν τον θεσμικό μικρόκοσμο μιας χώρας μόλις 6 εκατομμυρίων κατοίκων, όπου πολύ λίγα μένουν κρυφά.Εκτός από τη σταθερή επιμονή του Κατσάβ για την αθωότητά του, δεν παρέλειπε να καταγγέλει τόσο τους θεσμούς όσο και την μεγάλη πλειοψηφία των δημοσιογράφων που είχαν λάβει θέση μάχης εναντίον του,  τονίζοντας εμμέσως πλην σαφώς την μη-ευρωπαϊκή του καταγωγή, σε αντίθεση με τους επώνυμους επικριτές του που προέρχονταν από την δυτικοευρωπαϊκή εβραϊκή διασπορά. 
  Τη θεώρηση αυτή ασπάζονταν όλα αυτά τα χρόνια και οι ανώνυμοι υποστηρικτές του, κατακρίνοντας εμμέσως πλην σαφώς το 'δυτικότροπο' θεσμικό ισραηλινό κατεστημένο.'Δυτικότροπο' όχι τόσο εξ αιτίας της υιοθέτησης αγγλοσαξονικών προτύπων - παρακαταθήκη της Βρετανικής Εντολής πριν από την ανεξαρτησία του Ισραήλ-, όσο την θεσμοθέτηση διαδικασιών και προτύπων πολιτικής συμπεριφοράς, που έφεραν μαζί τους οι εβραίοι επιζώντες του Ολοκαυτώματος στην πρώτη δεκαετία ύπαρξης του κράτους. Εποχή κατά την οποία οι μετανάστες από τις άλλες μεσανατολικές χώρες θεωρούνταν 'πολίτες β' κατηγορίας' σε μια χώρα που έδειχνε να ανήκε αποκλειστικά στις άτυχες και αποδεκατισμένες από τους Ναζί εβραϊκές κοινότητες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης... 
  Είναι αλήθεια ότι αυτές οι σεκταριστικές αντιλήψεις λίγο-πολύ συνεχίζουν να υπάρχουν στο σημερινό Ισραήλ και όποτε η κοινή γνώμη ταλανίζεται από κάθε είδους σκάνδαλα, είτε στην πολιτική είτε ακόμα και στην επιχειρηματική ή καλλιτεχνική ζωή, η αυθόρμητη ερώτηση των απλών εβραίων ισραηλινών πολιτών αφορά την καταγωγή των εμπλεκομένων ομοθρήσκων τους. 
  οι Φυλακές Μαασιάχου
  Το πιθανότερο είναι κανείς να μην μάθει ποτέ εάν όντως ο άλλοτε κραταιός Πρόεδρος και νυν εξευτελισμένος και φυλακισμένος Μοσέ Κατσάβ έπεσε θύμα σκευωρίας ή δικαίως θα βλέπει τα τελευταία χρόνια της ζωής να κυλούν πίσω από τα κάγκελα των Φυλακών Μαασιάχου. 
  Η αλήθεια δεν θα μαθευτεί ίσως ποτέ, ούτε καν μετά από 1 χρόνο και 9 μήνες - αφού τότε μόνο θα μπορέσει να ζητήσει από τις σωφρονιστικές αρχές να πάρει την πρώτη του άδεια που θα τού επιτρέψει να κοιμηθεί λίγες μέρες στο σπίτι του και ίσως τότε να θελήσει να μιλήσει στους δημοσιογράφους που θα τον περιμένουν να απαντήσει στις ερωτήσεις τους. 
  Το σίγουρο όμως είναι ότι η ισραηλινή κοινή γνώμη δεν θα ξεχάσει εύκολα ότι στη λίστα των φυλακισμένων πολιτικών προστέθηκε ακόμα ένας μη-δυτικοευρωπαίος διάσημος πολίτης αυτής της χώρας, επιβεβαιώνοντας ακόμα μια φορά ότι οι ισραηλινοί θεσμοί εξαντλούν την αυστηρότητά τους σε όσους πολιτικούς, επιχειρηματίες ή καλλιτέχνες είναι ίσως κατά τι πιο μελαχροινοί από το πολιτικώς ανεκτό..
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 04.12.2011
• 17:25

  Χριστουγεννιάτικα μπερδέματα

   »  Αλλού κι αλλού
  Κανείς δεν αμφιβάλλει ότι η χρονιά που σε λίγο θα μάς αποχαιρετίσει, ήταν μία από τις περισσότερο αποδομητικές που γνώρισε η χώρα εδώ και πάρα πολλά χρόνια - και σε κάθε επίπεδο. Τίποτα δεν έμεινε άθικτο, κι απ' ό,τι φαίνεται αυτή η τάση αλλαγής, ανακατάταξης και ευρείας αμφισβήτησης των πάντων θα συνεχιστεί. 
  Ο οδοστρωτήρας που έβαλε μπρος τους μήνες που μάς πέρασαν, δείχνει να μην σταματά πουθενά, επηρεάζοντας ακόμα και ό,τι πιο παραδοσιακό απέμεινε σχετικά άθικτο μέχρι στιγμής :  το πώς βλέπουμε τα Χριστούγεννα! 
  Aπό τις πολλές χριστουγεννιάτικες παιδικές παραστάσεις που θα παρουσιαστούν στις επόμενες μέρες στη Ρόδο, μία έχει όλα τα φόντα να κάνει τη μεγάλη διαφορά! Κι αυτό σάς το λέω υπεύθυνα, επειδή την είδα πριν την ώρα της ....και σάς τη συνιστώ ανεπιφύλακτα 
  (είτε έχετε, είτε δεν έχετε παιδιά, ανήψια, εγγόνια κ.λ.π....!)
  
  Η θεατρική ομάδα ενηλίκων "ΤαΠαιδίαΠαίζει" μού έκανε την τιμή να με προσκαλέσει ως τον μοναδικό της θεατή, σε μία από τις τελευταίες πρόβες της παρθενικής της παράστασης "Χριστουγεννιάτικα Μπερδέματα". Μία παράσταση βασισμένη στο έργο της Μαρίας Κίτρα "Ο Άγιος Βασίλης..Κοκκινοσκουφίτσα!", αλλά κατάλληλα προσαρμοσμένη τόσο για το ροδιακό κοινό όσο και για το απρόσμενα ευχάριστο συναπάντημα των ερασιτεχνών ηθοποιών-γονιών! Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το μυστικό της επιτυχίας της.
  Τα "Χριστουγεννιάτικα Μπερδέματα" που σκηνοθέτησε η θεατρολόγος και εκπαιδευτικός Βίκυ Θεολόγη, ακολούθησαν πιστά το κλίμα της εποχής. Όπως αποδομήθηκαν και καθημερινά συνεχίζουν να αποδομούνται τα πάσης φύσεως "Παραμύθια" του κοινωνικού μας γίγνεσθαι, έτσι ακριβώς αποδομούνται οι καθιερωμένοι μύθοι των γνωστών σε όλους μας παιδικών παραμυθιών. Έτσι, ο Άγιος Βασίλης αποφασίζει να τα βροντήξει όλα χάμω και να το ρίξει έξω. Η Κοκκινοσκουφίτσα κάνει την επανάστασή της και το σκάει απ' το δάσος. Η Χιονάτη.. αναδιπλασιάζεται και, με λίγα λόγια, τίποτα δεν μένει όρθιο.. Καιρός δεν ήταν ;..
  
  
  Όμως, η αποδόμηση των μύθων πάει ακόμα παραπέρα : Το γνωστό μοτίβο των συνηθισμένων χριστουγεννιάτικων παραστάσεων που διοργανώνονται στους παιδικούς σταθμούς αλλάζει κι αυτό μορφή. Έτσι, όσοι τολμηροί θα προσέλθουν στον Πολυχώρο Χαραυγή -που το πρωί λειτουργεί ως παιδικός σταθμός-  θα δουν ότι βασικές δομές των ...εξαιρετικά βαρετών 'εκπαιδευτικών Χριστουγέννων' αποτελούν ένα μακρυνό, γλυκό παρελθόν : 
  Στη σκηνή δεν βρίσκονται τα παιδιά, με θεατές τους γονείς να κλαψουρίζουν συγκινημένοι, όπως πάντα. Δε λέω, είχε κι αυτό τη χάρη του.. 
  Αυτή τη φορά όμως, γονείς και μέλλοντες γονείς παίζουν στη σκηνή, με τα παιδιά να παίρνουν τη θέση του κοινού. 
  Η σκηνοθεσία και το ευφυές κείμενο εγγυώνται λεπτό χιούμορ, που σέβεται τον λιλιπούτειο κριτή, ενώ παράλληλα κρατούν ζωηρό το ενδιαφέρον και του ενήλικου θεατή, από την αρχή ως το τέλος.
  Από την άλλη, στα 45 περίπου λεπτά που διαρκεί η παράσταση, μπορεί να αποδομούνται οι μύθοι, δεν αμφισβητούνται όμως οι αληθινοί ήρωες!
  Κι αυτό επειδή ως γνωστόν, ο Άη Βασίλης, η Κοκκινοσκουφίτσα και η Χιονάτη υπάρχουν! Και θα υπάρχουν πάντοτε! Αμφιβολία περί τούτου, ουδεμία!
  Η θεατρολόγος και εκπαιδευτικός Βίκυ Θεολόγη, έχοντας σημαντική εμπειρία στο παιδικό θεατρικό παιχνίδι, με τα φετινά "Χριστουγεννιάτικα Μπερδέματα" κάνει το σκηνοθετικό της ντεμπούτο με ενήλικες. Η διασκευή του αυθεντικού κειμένου του έργου μαρτυρά τη συγγραφική της προϋπηρεσία, αφού από το 2008 κυκλοφορεί από τις εκδόσεις "Άγκυρα" το μυθιστόρημά της "Ο Τρίτος Άγγελος".
  Στο βίντεο που ακολουθεί, η Βίκυ δίνει μια ιδέα για το τι σόι Χριστουγεννιάτικα Μπερδέματα μάς περιμένουν! Πατήστε το play.
  Χαραυγή Πολυχώρος, 2.12.2011
  
  Τη θεατρική ομάδα ΤαΠαιδίαΠαίζει αποτελούν οι (νυν και μέλλοντες) γονείς: Καίτη Παρασκευά, Καίτη Κούκουρου, Όλγα Βραϊμάκη, Τίνα Υψηλάντη, Βαγγέλης Κατσογριδάκης, Βίκυ Θεολόγη, Βάλια Μυλωνά, Ζανέτ Τριανταφύλλου, Γιάννης Παπαθεοδώρου και Θανάσης Ζαχαρόπουλος. Σκηνικά : Λίτσα Παρασκευά. 
  Επιμέλεια μουσικής επένδυσης : Γιάννης Γιακουμάκης
  Αφίσα - Φωτογραφική κάλυψη : Τάνια Φραράκη-Μπαλαμπανίδη
  Ηχητική επιμέλεια : Γιάννης Νικολουδάκης
  
  
  Τα "Χριστουγεννιάτικα Μπερδέματα" ανεβαίνουν στις 16, 18, 22 και 23 Δεκεμβρίου 2011 στις 7 το απόγευμα - στον Πολυχώρο Χαραυγή (οδός Δημοκρατίας αρ.50 - Ιαλυσός) και είναι απαραίτητο να κρατήσετε θέσεις στα τηλέφωνα :  22410 91670 και 6948 407104.
  Η είσοδος είναι ελεύθερη.
  τα Κάλαντα, αποδομημένα..
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 01.12.2011
• 16:33

  απεργιακή ανατριχίλα

   »  Αλλού κι αλλού
  Οφείλω να παραδεχθώ πως το τηλεοπτικό κανάλι που κυριολεκτικά κλέβει την παράσταση αυτές τις μέρες που απεργούν τα ΜΜΕ, δεν μπορεί να είναι κανένα άλλο παρά μόνο η Δημοτική Τηλεόραση Κω!!
  Ναι, καλά ακούσατε εκεί έξω!
  Γιατί τέτοια μακέτα αναγγελίας συμμετοχής των εργαζομένων τηλεοπτικού σταθμού σε απεργία δεν ξανάδα σε όποιο μήκος και πλάτος της Γης κι αν βρέθηκα εν καιρώ συνδικαλιστικών αγώνων.
  Απόδειξη:
  
  Σκιάχτηκα, μιλάμε!
  
  Και σάς προκαλώ να μού βρείτε άλλη ανάλογη μακέτα σε ολάκερο τον άτιμο αυτό τηλεοπτικό ντουνιά!
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 30.11.2011
• 16:46

  επινοώντας την ελπίδα

   »  Αλλού κι αλλού
  Πριν από κάμποσα χρόνια, κάποια αναγνώστρια του μπλογκ αναπολώντας την παραμονή της στη Ρόδο  και σχολιάζοντας την καλλιτεχνική δραστηριότητα του νησιού, τής είχε κάνει εντύπωση ότι η ερασιτεχνική ενασχόληση με την τέχνη φθάνει πολύ συχνά σε επίπεδο που θα ζήλευαν επαγγελματίες του χώρου. Δεν σάς κρύβω πως αυτό το μικρό σχόλιο μού έρχεται όλο και συχνότερα στο μυαλό όσο περνά ο καιρός, μη σάς πω ότι αρχίζω να το θεωρώ 'αξίωμα'.
  
  Αυτό το απλό αξίωμα λοιπόν, επιβεβαιώθηκε ακόμα μια φορά, βλέποντας την τέταρτη κατά σειρά ατομική έκθεση της Τάνιας Φραράκη-Μπαλαμπανίδη, ψυχολόγου (στο επάγγελμα) αλλά και φωτογράφου (στην ψυχή). Η πηγαία αγάπη της προς τον φακό και για ό,τι αυτός μπορεί να καταγράψει, έχει τις ρίζες της αρκετά χρόνια πριν. Το μικρόβιο του φωτογράφου το είχε κολλήσει από τον πατέρα της, όταν και εκείνος είχε ασχοληθεί ερασιτεχνικά με τη φωτογραφία και είχε κάνει έναν αυτοσχέδιο σκοτεινό θάλαμο εμφάνισης φωτογραφιών. 
  Η έκθεσή της με τίτλο "Επινοώντας την Ελπίδα" αποτελείται από μια σειρά επιλεγμένων φωτογραφιών της που τραβήχτηκαν άλλες στην ιδιαίτερη πατρίδα της, το μικροσκοπικό Καστελόριζο, και άλλες από διάφορα μέρη της Ελλάδας και του εξωτερικού. Κοινός παρονομαστής τους : οι ποικίλες αφορμές αισιοδοξίας που βρίσκονται γύρω μας.Ο φακός της Τάνιας δεν επιχειρεί να απλοποιήσει την ούτως ή αλλως πολύπλοκη έννοια της 'Ελπίδας'. Κάθε μια τους όμως κρύβει ένα 'άγραφο εγχειρίδιο' που -εάν δεχθούμε να το εφαρμώσουμε- ίσως  μάς επιτρέψει να την υποψιαστούμε, να την εντοπίσουμε, ή ακόμα και να την προκαλέσουμε. 
  
  Η ματιά της, διακριτικά διεισδυτική, δίνει στον θεατή την ευκαιρία να ακονίσει την παρατηρητικότητά του και να μπει στον πειρασμό να πειραματισθεί με συμβολισμούς, εικόνες και χρώματα. Και το μεγάλο τους ατού : όλες τους και καθέ μια τους ξεχωριστά αφήνουν την πρωτοβουλία στον θεατή να ψάξει και να βρει μόνος του την ελπίδα. Μια ελπίδα που έρχεται εξ αφορμής, και όχι καλογαρνιρισμένη κι έτοιμη προς βρώση.
  Ακολουθώντας το παράδειγμά της λοιπόν, δεν θα ήθελα να επεκταθώ αναλύοντας περαιτέρω -άλλωστε, η επινόηση της ελπίδας αυτής καθ'αυτής είναι μια καθαρά προσωπική διεργασία, που δεν έχει ανάγκη από μεσάζοντες. Η Τάνια μιλάει η ίδια για τις φωτογραφίες της στο βίντεο που ακολουθεί.
  Τεχνουργείο ArtCafe, 29.11.2011
  Όσο για τις φωτογραφίες της Τάνιας : αυτές θα σάς περιμένουν υπομονετικά κάθε μέρα μέχρι και τις 10 Ιανουαρίου 2012, από τις 8μιση το πρωί μέχρι και τις 2 μετά τα μεσάνυχτα, στον ολοκαινούργιο εκθεσιακό χώρο του Τεχνουργείου ArtCafe (οδός Αυστραλίας 26) στο εμπορικό λιμάνι της Ρόδου, που μ'αυτόν τον τρόπο κάνει το δικό του ελπιδοφόρο ντεμπούτο στον καλλιτεχνικό χάρτη της πόλης. (Ζαφείρη, καλή αρχή και καλορίζικο το νέο σου 'σπίτι'!)    
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 25.11.2011
• 13:17

  είσαι άνεργος; Videografήσου!

   »  Αλλού κι αλλού
  Πενία τέχνας κατεργάζεται. Γνωστό το ρητό.Οι αρχαίοι μας πρόγονοι όμως, εάν θα είχαν την ατυχία να ζουν στη σημερινή Ελλάδα της κρίσης και της ολοένα αυξανόμενης ανεργίας, ίσως να εφεύρισκαν την νεώτερη έκδοσή του και να αποφαίνονταν πως  στη χώρα μας, εν έτει 2011 προς 2012... η ανεργία ιστοσελίδας κατεργάζεται!..
  
  
  Πριν μόλις λίγες μέρες έκανε το ντεμπούτο του στο αχανές ελληνικό ίντερνετ ένας καινούργιος πρωτοποριακός τρόπος να βρεις δουλειά. Ένα καινούργιο website που έχει σκοπό να πάρει ένα βήμα παραπέρα όποιον αναζητά επαγγελματική απασχόληση, χωρίς να εξαρτάται απλώς από ένα απλό δισέλιδο βιογραφικό - ένα από τα πολλά που κοσμούν τους αμέτρητους γεμάτους κάδους σκουπιδιών στα γραφεία και στα καταστήματα κάθε λογής εργοδοτών.
  
  Σύμμαχος στον σύγχρονο έλληνα άνεργο δεν είναι κανείς άλλος παρά το λάπτοπ του, η ψηφιακή του φωτογραφική μηχανή ή ακόμα και η μικρή βιντεοκάμερά του ή ακόμα και το smartphone που έχει ανά χείρας. Και εκεί ακριβώς στηρίχθηκε η ιδέα της έμπειρης ομάδας που βρίσκεται πίσω από την ολοκαίνουργια ιστοσελίδα ευρέσεως εργασίας ονόματι Videografiko.gr :  στο ότι εάν κάτι μάς έχει απομείνει από τα χρόνια της καταναλωτικής μας αυθονίας είναι η προσιτή σε όλους πλέον τεχνολογία των σύγχρονων οπτικοακουστικών μέσων.
  Και μόλις ήρθε η πρόταση να δημιουργηθεί το διαφημιστικό σποτάκι για αυτήν την τόσο πρωτοποριακή ιστοσελίδα, η απάντηση δεν μπορούσε να είναι παρά μόνο ένα μεγάλο 'Ναι, we do!' 
  ιδέα-κάμερα-μοντάζ : Γαβριήλ Χαρίτος / Νίκος Τζεδάκηςσπικάζ :  Τάσος Χαμουζάς - επιμέλεια ήχου : Johannes Kroonκείμενο : δημιουργική ομάδα της ιστοσελίδας Videografiko.gr
  
  Για να μην τα πολυλογώ όμως, ιδού πώς δουλεύει αυτός ο νέος τρόπος ευρέσεως εργασίας :  Το ελάχιστο που χρειάζεται κάποιος που ψάχνει σήμερα δουλειά είναι η κάμερα του λάπτοπ του (αν και κάτι παραπάνω απ' αυτό δεν θα έβλαπτε καθόλου). Αφού έχει ήδη ετοιμάσει ένα μικρό και εύληπτο κείμενο όπου θα μιλάει για τον εαυτό του, την επαγγελματική του εμπειρία και τα στοιχεία της προσωπικότητάς του που θα ήθελε να δείξει περισσότερο, στη συνέχεια πατάει το record. Κι αυτό είναι!Αφού μαγνητοσκοπηθεί το Βιντεογραφικό του, ύστερα το ανεβάζει στη γνωστή σε όλους πλατφόρμα του YouTube, στέλνει το λινκ στο Videografiko.gr καθώς και όποιο άλλο αρχείο θα επιθυμούσε (π.χ. το έντυπο βιογραφικό του σε μορφή word, φωτογραφίες ή ηλεκτρονικά αρχεία κάθε μορφής που θεωρεί χρήσιμα για να προβληθεί η επαγγελματική του εμπειρία) και με αυτόν τον απλό τρόπο όποιος ψάχνει δουλειά ανοίγει την πόρτα του σε αμέτρητους υποψήφιους εργοδότες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. 
  Ξέρω, θα μου πείτε πως ακούγονται πολύ εύκολα όλα αυτά και είμαι σίγουρος ότι η δεύτερη σκέψη που θα σας περνά από το μυαλό είναι ότι τελικά με αυτόν τον τρόπο 'προμοτάρεται' η καλή εξωτερική εμφάνιση και η άνεση στο φακό, εις βάρος των περισσότερο ουσιαστικών προσόντων που ζητά η αγορά εργασίας. Ε λοιπόν, κάνετε μεγάλο λάθος!
  Κατ' αρχάς, το μόνο που έχω να πω είναι πως... ό,τι έχει κανείς καλό είναι. Και επίσης ότι ένας ικανός και κατηρτισμένος επαγγελματίας μπορεί κάλλιστα να είναι και ευπαρουσίαστος. Στο κάτω κάτω η ομορφιά δεν είναι κάτι το οποίο θα πρέπει να μάς κάνει να ντρεπόμαστε, όπως επίσης ότι δεν είναι και το παν. Ίσα ίσα.. Από την άλλη, ο εργοδότης βλέποντας ένα Βιντεογραφικό μπορεί να μάθει περισσότερα για την προσωπικότητα του υποψηφίου συνεργάτη του μέσα από τις μικρές εκείνες λεπτομέρειες που δεν είναι ανάγκη να συνοδευθούν με λόγια ή κείμενο. Για παράδειγμα, από τον τρόπο ντυσίματος, από τη γλώσσα του σώματος αλλά και από το πώς παρουσιάζει ένας άνθρωπος τον εαυτό του και πώς προσεγγίζει εν τέλει τους άλλους - μπορεί κανείς να μάθει πολλά. Εκτός αυτού, πολλοί που ψάχνουν δουλειά έχουν βρεθεί στη δυσάρεστη θέση να μην έχουν λάβει ποτέ τους απάντηση σε μία αίτηση πρόσληψης που έστειλαν και βέβαια χωρίς να έχουν την ευκαιρία να 'δώσουν τη μάχη τους' σε μία συνέντευξη δια ζώσης. 
  Η ομάδα του Videografiko.gr φιλοδοξεί πως όλη αυτή η Οδύσσεια ευρέσεως εργασίας είναι δυνατόν να συντομευθεί σημαντικά, και με τη βοήθεια του εξαιρετικά φιλικού προς τον χρήστη layout του site, πιστεύει πως είναι απλώς θέμα χρόνου να κερδίσει το κοινό όχι μόνον όσων ζητούν να βρουν δουλειά, αλλά και των απανταχού υποψηφίων εργοδοτών, είτε αυτοί βρίσκονται στην Ελλάδα και στην Κύπρο είτε ακόμα και στο εξωτερικό (υπάρχει ειδική κατηγορία στην οποία κατατίθενται Βιντεογραφικά και στα αγγλικά παρακαλώ..!)
  Για να σάς δώσω μια ιδέα για το τι μιλάμε, παρακολουθήστε τα ακόλουθα υποδείγματα Βιντεογραφικών και όσοι είστε στο ψάξιμο για δουλειά, θα καταλαβετε τι εννοώ - και πού ξερετε, ίσως πάρετε και ιδέες για να δημιουργήσετε ένα επιτυχημένο και πάνω απ' όλα, αποτελεσματικό Βιντεογραφικό: 
  Ένα τυπικό παράδειγμα υποψήφιου στελέχους εταιρείας.
  Η γλώσσα του σώματος, το ντύσιμο αλλά και η αυτοπεποίθηση προς τον φακό είναι από τα βασικά ατού. Η επιλογή του περιβάλλοντος της μαγνητοσκόπησης είναι επίσης καλό να ταιριάζει με την θέση που στοχεύει ο υποψήφιος (φαντάζεστε αυτό το κείμενο και με αυτό το ντύσιμο να είχε μαγνητοσκοπηθεί πχ στην κουζίνα με τον υποψήφιο να φοράει φόρμα γυμναστικής; δεν θα ήταν άσχετο;)
  Δώστε μεγάλη προσοχή και στη διάρκεια του Βιντεογραφικού :  όχι εξαιρετικά μικρό ούτε εξαιρετικά μακρόσυρτο και βαρετό. Η διάρκεια του Βιντεογραφικού δεν θα πρέπει να ξεπερνά το ένα λεπτό, όχι μόνο για να μην κουραστεί ο εργοδότης που σάς ψάχνει, αλλά και για να ανέβει εύκολα και γρήγορα στο YouTube!
  Δώστε προσοχή στην επιλογή του χώρου της μαγνητοσκόπησης του Βιντεογραφικού σας, στα ρούχα που φοράτε αλλά και στο πώς φωτίζεται το πρόσωπό σας. Δεν είναι ανάγκη να έχετε άνεση στον φακό (το συγκεκριμένο υπόδειγμα του επιλέξαμε επειδή ακριβώς η 'γραφίστριά μας'  δεν είχε ακόμα συμφιλιωθεί πλήρως με τον φακό, και αυτό δεν είναι καθόλου κακό σε ένα Βιντεογραφικό).
  Είναι πολύ σημαντικό να καταλάβει κανείς ότι ένα Βιντεογραφικό δεν είναι ..τηλεοπτική διαφήμιση. Μία ειλικρινής αυτοπαρουσίαση μπροστά στην κάμερα κερδίζει πολλούς πόντους στην απαιτητική αγορά εργασίας. Ένας εργοδότης σε οποιαδήποτε δουλειά, δεν ζητά τον συνεργάτη-σταρ. Ζητά έναν άνθρωπο αξιόπιστο, που να ξέρει καλά τη δουλειά του και να είναι αυτός που λέει ότι είναι. 
  Ποιός σας είπε ότι ψάχνουν δουλειά μόνο όσοι βρίσκονται κολλημένοι μπροστά από έναν υπολογιστή και περνάνε το 8ωρό τους μέσα σε ένα γραφείο; Υπάρχουν πάρα πολλές ενδιαφέρουσες θέσεις εργασίας που ο συντηρητικός κώδικας ενδυμασίας και συμπεριφοράς δεν είναι απαραίτητος. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που επιλέχθηκε το επάγγελμα της σεφ -ένα επάγγελμα που κυριολεκτικά μού φαίνεται πως δεν θα φάει ποτέ τα ψωμιά του, πλάκα πλάκα-.
  Ανάλογα λοιπόν, θα μπορούσε να στείλει το δικό του Βιντεογραφικό πχ ένας κηπουρός, κομμωτής, μπάρμαν, υδραυλικός, οδηγός και όποιος άλλος επαγγελματίας έχει ένα φορητό λάπτοπ ή ακόμα και μια μικροσκοπική ψηφιακή φωτογραφική μηχανή που τραβάει βίντεο.
  Μέσα σε ένα λεπτό της ώρας, καλό είναι να προσθέσετε και όσα άλλα μικρά στοιχεία της προσωπικότητάς σας, που θα έκαναν τον μελλοντικό εργοδότη σας να σάς συμπαθήσει ή ακόμα και να χαμογελάσει μαζί σας. "Η γιαγιά από την Κρήτη" ή τα άλλα 'χαμογελαστά' σχήματα λόγου αυτό ακριβώς έχουν σκοπό να σάς δείξουν.
  Η αίσθηση του χιούμορ είναι μία καθαρά προσωπική υπόθεση, και αυτό κρύβει παγίδες. Γι' αυτό, πριν εισάγετε πιο ανάλαφρη διάθεση στο Βιντεογραφικό σας, καλό θα είναι να το δείτε μαζί με ανθρώπους που σας αγαπούν πραγματικά και θα σας πουν με ειλικρίνεια τη γνώμη τους.
  Πάντως, εγώ αυτήν εδώ τη μαγείρισσα, θα την προσλάμβανα.
  
  Δεν είναι κρυφό ότι πολλοί έλληνες αυτόν τον καιρό σκέφτονται πολύ σοβαρά να βρουν μια δουλειά που να τους ταιριάζει στο εξωτερικό. Έτσι, το Βιντεογραφικό στα αγγλικά είναι μια καλή ευκαιρία να προσεγγίσετε τους εργοδότες σας που βρίσκονται μακρυά, μιλώντας στην περισσότερο κατανοητή γλώσσα στον κόσμο.
  Όχι, δεν είναι ανάγκη να ξέρετε αγγλικά από τα γενοφάσκια σας (Όσοι επισκευθήκατε την Βρετανία, είμαι σίγουρος ότι θα μείνατε ..ξεροί από την ποικιλία στις προφορές των ντόπιων αλλά και των αλλοδαπών που ζουν εκεί μόνιμα. Οπότε, κάθε άγχος νομίζω πως είναι τουλάχιστον περιττό...)
  Δεν είναι ανάγκη λοιπόν να 'φτιασιδώσετε' την προφορά σας. Άλλωστε για πολύ κόσμο, ο τρόπος που οι έλληνες προφέρουν τα αγγλικά θεωρείται από γοητευτικός έως και εξαιρετικά ..σέξυ. Γι' αυτό και επιλέξαμε τη μαγείρισσα που δεν κολλάει σε τέτοιες ανούσιες λεπτομέρειες.
  Καλού κακού όμως, ρωτήστε και έναν γνωστό σας αν ..καταλαβαίνει αυτά που λέτε στα αγγλικά, πριν στείλετε το Βιντεογραφικό σε κοινή - και μάλιστα, παγκόσμια-  θέα.
  
  Όπως με ενημερώνει η δημιουργική ομάδα της ιστοσελίδας Videografiko.gr , οι υπηρεσίες παρέχονται δωρεάν για όλους.
  
  Το μόνο που απομένει να πω είναι ότι εύχομαι αυτή η ανάρτηση αλλά και αυτό το νέο site να αποτελέσουν αφορμή κάποιοι άνθρωποι που ψάχνουν εργασία, να τη βρουν. Το μυστικό της επιτυχίας σε τέτοιες εποχές είναι να μην το βάζουμε κάτω - και σιγά σιγά, όλα θα πάνε μια χαρά.
  
  Επισκεφθείτε το Videografiko.gr πατώντας εδώ
  και ενημερώστε φίλους και γνωστούς σας που ψάχνουν για δουλειά.
  
  υ.γ. Ευχαριστώ πολύ τον Βασίλη, τη Μαρία και τη Ρούλα για το χιούμορ τους και την καλή τους αύρα : -)
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 14.11.2011
• 01:30

  οι Ηλίθιοι

   »  Αλλού κι αλλού
  Χθες, απόγευμα Κυριακής, αισθάνθηκα πραγματικά Hλίθιος- μα συνάμα και ..ευτυχής!Αλλ'όμως, ας αρχίσω από την αρχή..
  
  
  Η θεατρική ομάδα "Τεχνηέντως" της σκηνοθέτιδας και ηθοποιού Σουσάνας Καρδούλια επέλεξε το γνωστό έργο "Οι Ηλίθιοι" του Νηλ Σάιμον για να γεμίσει τη μικρή ζεστή αίθουσα της Ροδιακής Έπαυλης -και το στοίχημα το κέρδισε : Κατάφερε να μάς μπερδέψει όλους τόσο πολύ, ώστε στο τέλος κοιταζόμαστε όλοι εμείς οι θεατές σαν.. Ηλίθιοι, ρωτώντας ο ένας τον άλλον εάν όντως ήρθαμε σε παράσταση ερασιτεχνών! Δεν μάς πέρασε καν από το μυαλό, καθ'όλη τη διάρκειά της. Και δεν έχω απολύτως καμμία διάθεση να κολακεύσω κανέναν από τους συντελεστές!
  Ομολογώ πως ο Νηλ Σάιμον δεν είναι από τους αγαπημένους μου θεατρικούς συγγραφείς, ίσως επειδή η γραφή του δεν αφήνει τον θεατή να 'χωνέψει' μόνος του αυτό που πρέπει να 'χωνέψει'. Δεν ξέρω γιατί, αλλά όσες φορές είχα να αντιμετωπίσω έργο του Σάιμον, σαν να τον φανταζόμουν να μού ανοίγει το στόμα, να με μπουκώνει με απανωτές μασημένες μπουκιές και στο τέλος, πριν προλάβω να πάρω ανάσα, να με ρωτάει αν πεινάω ακόμα. Παντελώς υποκειμενική άποψη -ίσως και άδικη-, αλλά ήθελα να σάς την πω, τι να κάνουμε.
  Έτσι, αν θα μού επιτρεπόταν να αγγίξω το κείμενο των "Ηλιθίων", απλώς θα ...έριχνα 'διαφημίσεις' στην τελευταία σκηνή του, που αφορούσε την επαγγελματική εξέλιξη των χαρακτήρων του έργου. (Ήταν όταν ο συγγραφέας με ρωτούσε κατάματα αν πεινάω κι άλλο, ή εάν εν πάση περιπτώσει είμαι κι εγώ ένας ακόμα Ηλίθιος και δεν καταλάβαινα τι έβλεπα τόσην ώρα....)
  Αλλά, είπαμε, τον Νηλ Σάημον ας τον κρίνουν οι επαγγελματίες κριτικοί,
  ο Θεός ίσως, όχι όμως εγώ.
  από τις πρόβες
  Εγώ θα σταθώ απλώς σε αυτό που είδα χθες το απόγευμα : Μία ομάδα νέων ανθρώπων που έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους και που έδειξαν ότι την υποκρίτικη την έχουν στο αίμα τους -και τίποτα δεν μπορούν να κάνουν λιγότερο από αυτό που μάς έδειξαν- αφήνοντάς μας όλους ευχάριστα άφωνους. 
  Πιο συγκεκριμένα, δεν πίστευα στ'αυτιά μου όταν εκ των υστέρων έμαθα ότι ο Σπύρος Πατρός, υποδυόμενος τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Λέων, δεν είχε ξανανέβει στη σκηνή ποτέ του μέχρι τώρα. Άνετος, με άριστη άρθρωση, άψογη σκηνική παρουσία και άμεση προσέγγιση προς το κοινό. Ύστερα απ'όλ'αυτά, το μόνο που έχω να τού προτείνω είναι να αφήσει την πλάκα, να πάρει το βίντεο της χθεσινής παράστασης παραμάσχαλα και να το χρησιμοποιήσει ὅπου καί ὅπως δεῖ. Το επάγγελμα αυτού του νεαρού είναι ηθοποιός, κι όσο πιο γρήγορα το καταλάβει, τόσο το καλύτερο. Πάει και τελείωσε.
  Ο Γιάννης Ελενίτσας έπεισε όχι μόνο εμάς αλλά ίσως και τον ίδιο του τον εαυτό ότι κάπου μέσα του κρύβει έναν Κόμη! Το ζεύγος Ζουμπρίτσκυ (Ειρήνη Κυπραίου και η επίσης πρωτοεμφανισθείσα Γωγώ Παπασταθοπούλου) αλληλοσυμπληρώθηκαν αρμονικά, γαρνίροντας κομψά την πλοκή με τις αβανταδόρικες ατάκες που ο Σάημον τούς πρόσφερε απλόχερα -ατάκες, που τις έκαναν κτήμα τους. Μέσα στο πετσί του ρόλου της Σοφίας βρέθηκε αβίαστα η Μαρία Φασουλάρη. Η Φλωρεντία Χρύσαλλου, η Αναστασία Γραμματικοπούλου και η Γιεκιανέ Αλάγιαλη, ερμηνεύοντας τους υποστηρικτικούς ρόλους των Σνέτσκυ, Σλόβιτς και Γιέντσνα αντίστοιχα έδεσαν το γλυκό, παρέα με τον Δικαστή και εμπειρότερο όλων στη σκηνή Αυγουστίνο Τσιριμώκο. Και το αποτέλεσμα ήταν αυτό που έπρεπε να είναι.
  
  Η σκηνοθέτης Σουσάνα Καρδούλια (φωτο) απέδειξε για ακόμα μια φορά ότι τελικά είναι 'μάστορας' στη μύηση και επιτυχή σμίλευση νέων ταλέντων. Κι αυτά, σε μία πόλη που από τη μια είναι σίγουρο πως έχει πολλά να δώσει στο χώρο, από την άλλη όμως είναι όλα εναντίον της. 
  Είναι πραγματικά αδιανόητο να υπάρχει έλλειψη χώρων και ενεργών φορέων στη Ρόδο, ενώ κάλλιστα θα ήταν δυνατόν να αξιοποιηθεί ό,τι ήδη υπάρχει με σκοπό η πόλη μας να μπορέσει να εξελιχθεί σε μια υποδειγματική περιφερειακή θεατρούπολη. Με ένα διάσπαρτο τοπικό ανθρώπινο δυναμικό που δεν αδικείται μόνο από την γενική οικονομική δυστοκία και την γεωγραφική μας θέση, αλλά -κυρίως- από την έλλειψη οράματος και φαντασίας από πλευράς φορέων και ιθυνόντων, που πολύ λίγους φαίνεται να έχουν πείσει ότι έχουν πράγματι κάποια ιδιαίτερη σχέση με το αντικείμενο. 
  Ευτυχώς όμως, εμάς τους Ροδίτες μάς σώζει το αισθητικό μας κριτήριο και (κυρίως) το ένστικτο. Και η ύπαρξη του σωστού ενστίκτου είναι το μόνο παρήγορο και αισιόδοξο γεγονός, που ευτυχώς ακόμα συνοδεύει αυτές τις αξιόλογες καλλιτεχνικές δράσεις, υπενθυμίζοντάς μας ότι αν και κουτσά-στραβά, τελικά καλά θα τα πάμε..
  Ο μινιμαλισμός των σκηνογραφικών παρεμβάσεων διόλου ενόχλησε. Κι όσο για το δίπτυχο πρόγραμμα, τι να πω! Γραμμένο σε πολυτονικό σύστημα -και μάλιστα όχι μόνο με δασείες, περισπωμένες, οξείες και ψιλές απλώς, αλλά και με βαρεῖες παρακαλῶ! Τό πρόσεξα και ..μοῦ ἤρεσε!..
  
   από τις πρόβες
  Τα καλά νέα : Η είσοδος είναι δωρεάν.
  Τα κακά νέα :Πρώτον - Δεν επιτρεπόταν να βγάλω φωτογραφίες από την παράσταση για να πάρετε μια πληρέστερη εικόνα του τι σάς λέω ακριβώςΔεύτερον- Εάν θέλετε να δείτε τους "Ηλίθιους" του Νηλ Σάημον από την θεατρική ομάδα "Τεχνηέντως", καλά θα κάνετε να παρατήσετε τον καναπέ σας σβέλτα-σβέλτα, επειδή η τελευταία παράσταση είναι... απόψε, Δευτέρα 14 Νοεμβρίου 2011, στη Ροδιακή Έπαυλη, στις 9 παρά τέταρτο το βράδυ!
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 10.11.2011
• 14:11

  no euro - no party..

   »  Αλλού κι αλλού
  Νομίζω πως ύστερα από τις συνεχείς απ'ευθείας τηλεοπτικές μεταδόσεις των πολιτικών εξελίξεων των τελευταίων ημερών, κάθε σχόλιο περιττεύει. Τι να πούμε για τους θεσμούς της χώρας, για τους θεσμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για τους θεσμούς του Συντάγματος...  Απ'όπου και να το πιάσει κανείς -πάει, κάηκε.
  
  Δεν θέλω να σας κάνω τον έξυπνο, αλλά από την αρχή αυτό το ευρώ ποτέ μου δεν το χώνεψα. 
  Η πρώτη μου επαφή με το ευρώ έγινε στη Λισαβώνα, όταν βρέθηκα εκεί την Πρωτοχρονιά του 2002. Και νομίζω πως η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται : Είχα αγανακτήσει περιμένοντας ώρες επί ωρών στις τράπεζες και στα ΑΤΜ της πορτογαλικής πρωτεύουσας. Μαζί με μένα, αγανακτούσαν και οι ντόπιοι, με πρώτους και καλύτερους τους έρμους τους πορτογάλους τραπεζοϋπαλλήλους, οι οποίοι αντί να βρίσκονται με τις οικογένειές τους χρονιάρα μέρα, έπρεπε να μοιράζουν αυτά τα κρύα ψευτοχαρτονομίσματα που μύριζαν Monopoly.
  τηλεοπτικό ρεπορτάζ για την πρώτη μέρα του ευρώ (1-1-2002)
  Το βλέπαμε όλοι σαν αστείο, σαν παιχνίδι. Και τι αθώοι που ήταν τότε οι άνθρωποι ε; Θυμάστε χαρές; 
  Θυμάστε υφάκι όταν δεν χρειαζόταν πια να εξηγούμε στα ανταλλακτήρια εντός και εκτός Ευρώπης τι είναι η 'δραχμή', που δεν την άλλαζαν έτσι κι αλλιώς; Και τι μεγαλεία, τι χλιδή αυτή η Ελλάδα, που ήταν τέλος πάντων μια πλούσια, ευρωπαϊκή, προηγμένη χώρα. Απ' όπου περνούσε άφηνε τους πάντες άφωνους και μαγεμένους με τις καταπληκτικές της στατιστικές και τα μακροοικονομικά της δεδομένα. Κι όταν λέμε 'όλους', σε αυτούς συμπεριλαμβάνονταν ακόμα και εμείς, οι Έλληνες πολίτες. 
  Βάζω στοίχημα ότι ποτέ δεν καταλάβαμε πώς συνετελέσθη εκείνο το μικρό ελληνικό οικονομικό θαύμα : μια χώρα που κατέληξε να μην παράγει τίποτα απολύτως, ως δια μαγείας να συγκαταλέγεται στις πιο εύρωστες οικονομίες της Γηραιάς Ηπείρου. Και να μάς συγχαίρουν όλοι κι από πάνω! Καταπληκτικό δεν ήταν; Δεν ήταν ένα θαύμα; Θυμάστε;
  
  Ωδή στη Χαρά
  
  Σε λίγες εβδομάδες συμπληρώνονται 10 χρόνια από εκείνη την μοιραία Πρωτοχρονιά του 2002. Κι όποιος θα ήθελε να γιορτάσει τη δεκάχρονη επέτειο της επιβολής του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος, να σηκώσει το χέρι του! Για να δω.. Χέρια δεν βλέπω! Το σκέφτεστε ε; 
  Δεν ξέρω για σάς, εγώ πάντως λέω να μην πάω στο πάρτυ. Κανένα κέφι δεν έχω να γεμίσω το σπίτι με μπλε και κίτρινα μπαλόνια προς τιμήν του Γιούρο. Αυτό είναι σαφές. Και σαφές είναι επίσης ότι δε με παίρνει να νοσταλγώ ούτε την πάλαι ποτε δραχμή...!
  Οπότε, και επ'ευκαιρία των 10χρονων αυτού του γουρλίδικου νομίσματος, το μόνο που μού απομένει να κάνω είναι απλώς να ...μην ξεχάσω ανοιχτά τα φώτα που δεν θα μού είναι απολύτως απαραίτητα.  
  Και να εύχομαι αυτό το κακό όνειρο να λήξει γρήγορα. Όσο πιο γρήγορα γίνεται..
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 04.11.2011
• 04:05

  το παιχνίδι με τις 7 μικρές αλήθειες

   »  Αλλού κι αλλού
  Η αγαπημένη φίλη και μπλόγκερ Tradescadia (πολλοί από σας μπορεί να τη θυμάστε από τα περσινά βραβεία OhMyBlog!..) με έβαλε στη διαδικασία να γράψω 7 μικρές αλήθειες για μένα, με αφορμή αυτήν την μικρή φωτογραφιούλα που βλέπετε παρακάτω.
  Και επειδή αυτή η φωτογραφιούλα μέχρι τώρα έχει κάνει το γύρο της μπλογκόσφαιρας- ε, δεν είναι κρίμα να σταματήσει σε μένα χωρίς να πάει παρακάτω;
  
  Επειδή ακριβώς όλα γύρω μας αλλάζουν κατά τρόπο ιλιγγιώδη και μάλλον δυσάρεστο, ίσως τελικά τώρα είναι η ευκαιρία να δούμε όλοι μας πού πάνω-κάτω βρισκόμαστε και σε ποιές συντεταγμένες τοποθετούμε τους εαυτούς μας.
  
  Είμαι πεπεισμένος ότι η έννοια 'Χάος' δεν υπάρχει, αφού σε αυτήν ενέχεται η έννοια της 'Τάξης'. Και όσο κι αν αλλάζει το περιτύλιγμα που μάς περιβάλλει, το 'Εμείς' συνεχίζει να υπάρχει αναλοίωτο, ίδιο κι απαράλλαχτο.
  Αρκετά όμως με τον πρόλογο, μιας και οι αλήθειες δεν μπορούν να περιμένουν.
  Αρχίζω λοιπόν :
  1. Είμαι τραγικά ιδιότροπος στο φαγητό. Δεν τρώω ελιές, φέτα, χοιρινό, αρνί, ψάρια, οστρακοειδή, σκόρδο, τζατζίκι και σκορδαλιά. Όταν πάω για πρώτη φορά σε ένα εστιατόριο, φροντίζω να σπάω τα νεύρα των σερβιτόρων και αλλάζω όλο το μενού για να φάω αυτά που θέλω, με τη σειρά που θέλω και στην τιμή που θέλω. Αφού ταλαιπωρήσω καλά καλά τον μάγειρα, και εφόσον μείνω ευχαριστημένος (δύσκολο κι αυτό), την επόμενη φορά ως δια μαγείας μού φέρνουν αυτά που θέλω, όπως τα θέλω, με τη σειρα που θέλω και στην τιμή που θεωρώ λογική. Κι όλα αυτά, χωρίς περιττές κουβέντες. 
  
  2. Δεν ξέρω ποδήλατο και δεν έχω οδηγήσει ποτέ μου μηχανάκι. Ίσως επειδή είμαι ανισόρροπος, ίσως όμως και επειδή μεγάλωσα στο κέντρο της πόλης και όπου ήθελα να πάω, έπαιρνα τα ποδαράκια μου ή με κουβάλαγαν οι φίλοι μου με τα μηχανάκια τους όπου ήθελα. Θεωρώ πως είναι μεγάλη αναπηρία να μην ξέρεις ποδήλατο, αλλά έχω πάρει απόφαση ότι στην επόμενη ζωή μου, θα φροντίσω να μάθω έγκαιρα. Μέχρι να έρθει εκείνη η ώρα όμως, ευτυχώς πρόλαβα και έμαθα να οδηγώ αυτοκίνητο..
  
  
  3. Ενδόμυχα γνωρίζω ότι θα ζήσω πολλά χρόνια. Ίσως επειδή η γραμμή της ζωής μου στο αριστερό μου χέρι είναι πολύ μεγάλη και φτάνει σχεδόν μέχρι τον καρπό. Ελπίζω ότι τα αμέτρητα φυλλάδια χειρομαντείας που χάζευα επί ώρες στα μαθητικά και στα φοιτητικά μου χρόνια συνεχίζουν να ισχύουν. Έτσι, πριν από οποιαδήποτε ατασθαλία μου είτε στη διατροφή μου, είτε στο κάπνισμα είτε ακόμα και στους προορισμούς που διαλέγω για τα ταξίδια μου, ρίχνω και μια κλεφτή ματιά στη γραμμή της ζωής και... κάνω τα δικά μου.
  
  
  4. Αντιπαθώ τα τζιπ, τα μεγάλα αυτοκίνητα, τις πισίνες στις βίλες, τα κότερα, τα ακριβά ρολόγια, τα πανάκριβα γυαλιά ηλίου, τις μάρκες στα ρούχα και γενικά απεχθάνομαι ο,τιδήποτε θεωρώ ως προκλητικό ξόδεμα χρημάτων, επειδή αντιπαθώ όσο τίποτε άλλο την επίδειξη στα υλικά αγαθά. Εκνευρίζομαι με κάθε είδους σπατάλη επειδή τη θεωρώ κοινώς ως 'ξιπασιά και αμορφωσιά'. Αντιπαθώ και τα υφάκια που συνήθως συνοδεύουν όλα τα ως άνω. Ομολογώ ότι παλαιότερα δυσκολευόμουν να μην δείχνω την αντιπάθειά μου στους λογής λογής αρχοντόβλαχους. Τώρα τελευταία, αρχίζω και τούς λυπάμαι..
  5. Μπορώ να κουβαλάω ακούραστα το σακίδιό μου στον ώμο και αποδέχομαι το ενδεχόμενο να μην ξέρω πού θα κοιμηθώ το βράδυ και πού θα με βρει το πρωί. Λατρεύω τις μετακινήσεις, δεν έχω πρόβλημα να είμαι άγνωστος μεταξύ αγνώστων και ποτέ δεν μού έλειψε το σπίτι μου, το κρεβάτι μου, ο καναπές μου. Μπορώ να ζήσω και χωρίς αυτά. Μπορώ να ζήσω με λίγα λεφτά. Έμαθα ότι μόνο ο εαυτός μου είναι ικανός να μού προσφέρει ασφάλεια. Πολύ λίγα πράγματα έχω πραγματικά ανάγκη και μετά από πολλά παθήματα και μαθήματα, έχω μάθει να μην νοσταλγώ.
  
  6. Αντιπαθώ τους δήθεν επαναστάτες, οι οποίοι αφού χορτάσουν καλά-καλά και λίγο προτού σερβιριστεί το επιδόρπιο, ξαφνικά σκέφτονται τα δικαιώματα και τις ανάγκες των απόρων. Αντιπαθώ και όσους κατηγοριοποιούν τους άλλους ανάλογα με τα πολιτικά τους πιστεύω, αδικώντας όσους δεν ανήκουν στην δική τους 'κλίκα', 'κόμμα', 'κλαδική' ή όπως αλλιώς τούς αρέσει να το αποκαλούν. Ομολογώ μάλιστα, ότι δεν θα εναντιωνόμουν αυτές οι δύο κατηγορίες ανθρώπων να διαπομπευθούν δημοσίως, να φάνε το γιαούρτι της ζωής τους και να μην ξανατολμήσουν να βγουν έξω από τα σπίτια τους. Ελπίζω αυτή η μέρα να φτάσει σύντομα. Τελευταία μάλιστα, ηδονίζομαι μόνο και με τη σκέψη ότι αυτή η μέρα είναι πιθανόν να πλησιάζει.  
  7. Αποφάσισα πως πλέον δεν θα κουνάω το δαχτυλάκι μου για κάτι, αν προηγουμένως δεν θα έχω παθιαστεί με αυτό. Αυτήν την περίοδο το blogging παραμένει σταθερά η μεγάλη μου αγάπη. Ο μεγάλος μου έρωτας όμως είναι το βίντεο και ο,τιδήποτε έχει να κάνει μ'αυτό. Τα πολυτιμότερα αγαθά που έχω αυτή τη στιγμή είναι η βιντεοκάμερά μου, τα δύο 500άρια φώτα και το μικρόφωνο-ψείρα που αγόρασα εξ ημισείας και σε καλή τιμή. Αυτά είναι τα μικρά πραγματάκια που μού επιτρέπουν ακόμα να ονειρεύομαι κάτι καλό. 
  Α!  Και μια αλήθεια-bonus!
  8. Ευγνωμονώ την αλβανική δημοτική γλώσσα, η οποία χάρισε σ'εμάς τους νεοέλληνες τη λέξη 'λαμόγιο' και όλα τα παράγωγά της! Δεν ξέρω ακριβώς τι σημαίνει αυτή η λέξη στα αλβανικά. Πιστεύω όμως ακράδαντα ότι η γλώσσα μας έγινε σαφώς πλουσιότερη με αυτήν την τόσο σημαντική προσθήκη, που πήρε στο καθημερινό μας λεξιλόγιο τη θέση που της ανήκει! Ἠταν μια πολύ σημαντική αλήθεια, που δεν θα ήθελα με κανέναν τρόπο να παραλείψω.
  
  
  
  Λοιπόν αγαπητοί, δεν πρέπει να έχετε κανένα παράπονο! Νομίζω πως σάς είπα αρκετές αλήθειες..
  Κι όσες δεν σάς έγραψα εδώ, πιστεύω ότι μπορείτε να τις βρείτε σε κάθε μια από τις αναρτήσεις αυτού εδώ του μπλογκ. Όσοι από σάς με ξέρετε καλά, είμαι σίγουρος ότι γνωρίζετε να τις διακρίνετε. Δεν σάς έχω πεί ούτε ένα ψέμμα. 
  Το ξέρετε. 
  
  Alexander - "Truth"
  Δεν ξέρω σε ποιούς να δώσω τη σκυτάλη να γράψουν τις δικές τους 7 μικρές αλήθειες. Γι'αυτό, την παραδίδω σε όλους τους συνάδελφους μπλόγκερ που έτυχε να διαβάσουν αυτές τις γραμμές. 
  Αλλά ακόμα κι αν δεν είσαι μπλόγκερ -ίσως αυτές οι 7 μικρές αλήθειες να αποτελέσουν αφορμή γαι την πρώτη σου ανάρτηση στο μπλογκ που κάποια μέρα μπορεί και να θελήσεις ν'ανοίξεις. Στην εποχή που ζούμε, είναι σημαντικό να λαμβάνουμε θέση. (έστω, κάποια..!)
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 29.10.2011
• 16:36

  η 'Μικρή Μειοψηφία'

   »  Αλλού κι αλλού
  Είναι απολύτως δικαιολογημένο το έντονο ενδιαφέρον που δείχνει το ελληνικό ίντερνετ, τα διάφορα blog και τα παραδοσιακά ΜΜΕ της χώρας για τις χθεσινές εκνευρισμένες δηλώσεις του Προέδρου της Δημοκρατίας στη Θεσσαλονίκη και μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες, εν μέσω αντικυβερνητικών συνθημάτων και πλήθους κόσμου. 
  Δεν είναι λίγο πράγμα ο Ανώτατος Άρχοντας της Χώρας να αποκαλείται ευθέως και δημοσίως ως κοινός 'Προδότης' και η Δημοκρατία μας δεν είναι συνηθισμένη να ακούει κάποια πράγματα χωρίς τους προβλεπόμενους κανόνες συντακτικού και γραμματικής -δόξα τω Θεώ, η ελληνική γλώσσα προσφέρει απλόχερα μύριους τρόπους να εκφράζονται εύσχημα ακόμα και οι πιο σκληρές κουβέντες-. 
  Δεν θεωρώ απαραίτητο να κάτσω και να αναλύσω περαιτέρω τη δήλωση του Προέδρου μας, ούτε να τα βάλω με την ελληνική νομολογία, που αφορά την προσβολή εθνικών συμβόλων και θεσμών. Οι σχετικές διατάξεις άλλωστε είναι τόσο..δημοκρατικά σαφείς.
  η 'Μικρή Μειοψηφία' - Θεσσαλονική, 28.10.2011
  
  Αυτό που μού κέντρισε το ενδιαφέρον χθες δεν ήταν ούτε η λαϊκή αγανάκτηση που εκφράστηκε άμεσα και έντονα σε όλες σχεδόν τις πόλεις της χώρας, ούτε αυτή καθαυτή η απόφαση ματαίωσης των παρελάσεων εκ μέρους της πολιτικής ηγεσίας, η κακήν-κακώς φυγή των κατά τόπους επισήμων εκπροσώπων της ή τα δήθεν ..απορημένα (!) βλέμματα των λογής-λογής ημετέρων και πρωτοκλασάτων κομματικών στελεχών να κοιτάνε τον κόσμο αφ'υψηλού και από τα μπαλκόνια των δημοσίων κτηρίων.
  Όλα αυτά που έγιναν χθες, μετά από όσα συμβαίνουν μήνες τώρα στους ελληνικούς δρόμους και στις πλατείες, τα είδα ως φυσικό επόμενο -και επομένως, δεν χρήζουν περαιτέρω σχολιασμού. Το πράγμα φαινόταν. Η λαϊκή δυσαρέσκεια κάπου θα ξέσπαγε.
  
  
  
  Κάρολος Παπούλιας, Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας.Θεσσαλονίκη, 28 Οκτωβρίου 2011
  
  Αντιθέτως, το ενδιαφέρον μου εστιάζεται σε αυτό που ονοματίσθηκε χθες από τα επίσημα Προεδρικά χείλη ως 'Μικρή Μειοψηφία'. Και αυτός ο ασήμαντος και άχρωμος όρος, χθες -ανήμερα της εθνικής επετείου- φαντάζομαι πως θα συμφωνήσετε όλοι ότι έλαβε μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα σημειολογική διάσταση. Άλλωστε, όταν αυτό που αποκαλείται 'Μικρή Μειοψηφία' καταφέρνει ως εκ θαύματος και διώχνει όλους τους νομίμως εκπροσώπους της 'Μεγάλης Πλειοψηφίας' σε όλες τις μεγαλύτερες πόλεις της χώρας, και στη συνέχεια επιβάλλει την πραγματοποίηση των παρελάσεων με τους δικούς της κανόνες με τους παρείσακτους να έχουν πάρει την άγουσα -αν μη τι άλλο, αυτή η 'Μικρή Μειοψηφία' που τα κατάφερε όλα αυτά εκ των ενόντων, κάπως θα πρέπει να καθορισθεί. Από κάποιους θα πρέπει να αποτελείται αυτή η ασήμαντη Μειοψηφία, που χθες επέβαλε αυτά που ήθελε σε όλη την Ελληνική Επικράτεια και μάλιστα ανήμερα της εθνικής επετείου.
  Αυτή μου η απορία είναι καταδικασμένη να θεωρηθεί απλώς ρητορική. Η χθεσινή 'Μικρή Μειοψηφία' στερείται εκπροσώπων Τύπου, στελεχών και ανθρώπων επιφορτισμένων να μιλήσουν στο κοινό και να αιτιολογήσουν τι και πώς συνέβη ό,τι συνέβη χθες. 
  Από την άλλη όμως, οι οργανωμένοι κομματικοί μηχανισμοί δεν θα μπορούσαν ποτέ να αφήσουν ασχολίαστα τα γεγονότα που όλοι μας βλέπαμε να εκτυλίσσονται χθες απ'άκρη σ'άκρη μέσα στα τείχη του Γκέτο μας.
  Έτσι, ο ασφαλέστερος τρόπος για να συνειδητοποιήσουμε ποιά τέλος πάντων είναι αυτή η 'Μικρή Μειοψηφία' που όλως ..παρανόμως κατάφερε όσα έγιναν χθες, δεν είναι άλλος από τις επίσημες ανακοινώσεις των ελληνικών πολιτικών κομμάτων, που αναφέρονται σε αυτήν την μιαρή ομάδα ατόμων που προσβάλλουν θεσμούς, επετείους και προσωπικές υπολήψεις. 
  Ας αρχίσουμε λοιπόν :
  
  Η χθεσινή 'Μικρή Μειοψηφία', εξ ορισμού δεν είναι δυνατόν να ανήκει στο κυβερνών ΠΑ.ΣΟ.Κ. Η καταδίκη της από την κυβέρνηση δεν αποτελεί ούτε έκπληξη, ούτε είδηση. Άλλωστε, να μην ξεχνάμε ότι το σύνθημα που πάλαι ποτε χρησιμοποίησε το συγκεκριμένο κόμμα για να χαϊδέψει αποτελεσματικά τους ψηφοφόρους του γενιές τώρα, δεν ήταν άλλο από το εμπνευσμένο "Ο Λαός στην Εξουσία". Οπότε, σίγουρα η χθεσινή 'Μικρή Μειοψηφία' δεν θα μπορούσε να κατατάσσεται σε αυτήν την τόσο τετιμημένη κατηγορία πολιτών..
  Η Νέα Δημοκρατία από την πλευρά της, καταδίκασε και εκείνη τη χθεσινή 'Μικρή Μειοψηφία' , χωρίς βέβαια να παραλείψει να καταδικάσει και την κυβέρνηση αφ'ενός για την πολιτική της, αφ'ετέρου όμως επειδή ..άφησε αυτήν την 'Μικρή Μειοψηφία' να παρεκτραπεί (!). Πρόκειται για μια άκρως αντιφατική στάση, η οποία όμως εξηγείται πάρα πολύ εύκολα. Είναι κοινό μυστικό ότι ο έλληνας ψηφοφόρος όταν θα έρθει η ώρα να αποφασίσει ποιός θα τον κυβερνήσει, ο κ. Σαμαράς λογικά θα αποδειχθεί ο πρώτος επιλαχών.. Και βέβαια, κανένας πολιτικός ή εκπρόσωπος εκάστοτε εξουσίας δεν θα ήθελε ποτέ να βρεθεί αντιμέτωπος με κάποια άλλη 'Μικρή Μειοψηφία' που θα χρησιμοποιεί την γνωστή σε όλους μας αγοραία δημοτική ελληνική γλώσσα, συνοδευόμενη με χειρονομίες που κάθε άλλο παρά ευχάριστες θα είναι. Συμπέρασμα : η 'Μικρή Μειοψηφία' σίγουρα δεν ανήκει στις τάξεις των ψηφοφόρων της σημερινής Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, μιας και καταδικάζεται τόσο ξεκάθαρα και από αυτήν..
  Η ανακοίνωση του Κ.Κ.Ε. αποτέλεσε την μεγάλη έκπληξη. Το κόμμα που χρόνια τώρα ιδιοποιείται τους κάθε είδους παλλαϊκούς αγώνες, διεκδικεί το copyright των διαδηλώσεων, των πανώ και των συντεταγμένων σημαιών, χθες απεφάνθη ότι αυτή η 'Μικρή Μειοψηφία' δεν το αντιπροσωπεύει. Προχώρησε ακόμα περισσότερο χαρακτηρίζοντάς την ως 'θύλακες που δεν εκφράζουν τα λαϊκά συμφέροντα', υπονοώντας εμμέσως πλην σαφώς ότι σκοτεινοί ακροδεξιοί εθνικιστικοί κύκλοι είναι αυτοί που στιγμάτισαν τη χθεσινή επέτειο. Από την άλλη, είναι σαφώς παρήγορο ότι η ανατροπή των καθιερωμένων κανόνων πραγματοποίησης των παρελάσεων στις ελληνικές πόλεις δεν έφεραν σοβιετικού τύπου παρελάσεις των πάλαι ποτε κομμουνιστικών παραδείσων -φευ! Έτσι, η 'Μικρή Μειοψηφία', τελικά δεν είναι κομμουνιστική και δεν τόλμησε να ιδιοποιηθεί κανένα κόκκινο copyright. Εκείνο ανήκει στον Περισσό. Δεν πειράζει, ας ανήκει εκεί. 
  Και ο ΛΑ.Ο.Σ. έμεινε πιστός στην χρόνια εσωτερική του αμφιταλάντευση : Από τη μία να αποτελεί στην πραγματικότητα ένα κόμμα μη-εξουσίας, ενώ από την άλλη να συμπεριφέρεται ως κόμμα που -για κάποιον αδιόρατο λόγο- θεωρεί τον εαυτό του ότι.. βρίσκεται στην εξουσία. Ανεκδιήγητες οι δηλώσεις των στελεχών του στο καθ'όλα μνημονιακό MEGA, οι οποίοι απορούσαν μετά βδελυγμίας γιατί η κυβέρνηση δεν .. επέβαλε την πραγματοποίηση των παρελάσεων και επέτρεψε στην αναιδή 'Μικρή Μειοψηφία' να διώξει τους εκπροσώπους της κυβέρνησης, έως και τον ίδιο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας (!). Επισήμως μάλιστα, κατηγοριοποίησε τους παρανόμως φωνασκούντες ως 'αριστεριστές που απεργάζονται ανατροπή του δημοκρατικού πολιτικού συστήματος'. Αδυνατώ να φανταστώ πόσο πιο προωθημένη θα ήταν η στάση του ΛΑ.Ο.Σ. εάν κατείχε έστω και μισό χαρτοφυλάκιο σε κυβέρνηση συνασπισμού υπό τις παρούσες συνθήκες.. Εν πάση περιπτώσει, ύστερα απ'αυτά, σίγουρα η 'Μικρή Μειοψηφία' δεν ανήκε στο ΛΑ.Ο.Σ. Κι όσο για τους αριστεριστές που είδε το επιτελείο του: ούτε μια κόκκινη σημαία δεν είδα σε κανένα βίντεο των χθεσινών παρελάσεων από οποιαδήποτε πόλη της χώρας.
  Ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. συνέχισε να μην ..θέλει να οικειοποιηθεί ο,τιδήποτε θα τάραζε τα ήρεμα νερά του πολιτικού συστήματος. Ουδεμία έκπληξη: αμέτρητες άλλωστε είναι οι κατά καιρούς δηλώσεις του περί 'μη ανάμιξής του' σε οιοδήποτε επεισόδιο στο κέντρο της Αθήνας ή αλλού, απευθύνοντας μονότονα το ρητορικό ερώτημα : "Και αυτοί του ΣΥΡΙΖΑ είναι;". Από την άλλη, αυτή τη φορά, επειδή το επιτελείο του κόμματος γνωρίζει πολύ καλά ότι ο μέσος ψηφοφόρος του δεν θα πήγαινε έτσι κι αλλιώς σε τέτοιου είδους παρέλαση, τήρησε προσεκτικές αποστάσεις χαρακτηρίζοντας τα χθεσινά γεγονότα ως 'αυθόρμητη λαϊκή αντίδραση', όχι όμως και ..δική του. Έτσι, η 'Μικρή Μειοψηφία' δεν είναι ..ΣΥΡΙΖΑϊκή. Άρα, αυτή τη φορά, για αυτήν την γνωστή ρητορική ερώτηση του τύπου : "Μα, κι αυτοί του ΣΥΡΙΖΑ είναι;", απάντηση υπάρχει. "Όχι, σύντροφοι! Δεν είναι! Να μην ανησυχείτε!"
  Η Δημοκρατική Αριστερά καθ'όλη τη διάρκεια της βραχείας ζωής της, είναι γεγονός ότι μάς έχει συνηθίσει σε πολύ προσεκτικά συντεταγμένες διαπιστώσεις (βλ. ανακοινώσεις). Δεν αποτέλεσε έκπληξη ότι και αυτή τη φορά επέλεξε την ίδια ασφαλή οδό. "Τραυματίστηκε η δημόσια εικόνα της χώρας" απεφάνθη, κάτι το οποίο ουδένα εξέπληξε. Εδώ και δύο χρόνια η εικόνα της χώρας τραυματίζεται καθημερινά, τόσο που το έχουμε πλέον συνηθίσει ακόμα κι εμείς, οι ίδιοι οι τρόφιμοι του Γκέτο. Εμμέσως πλην σαφώς όμως, κατά την Δημοκρατική Αριστερά, η 'Μικρή Μειοψηφία' που άλλαξε άρδην την παραδοσιακή έννοια και το ίδιο το ύφος των παρελάσεων στις εθνικές επετείους 'έβλαψε', 'διέσυρε' ή -πιο προσεκτικά-... 'τραυμάτισε', ἐκανε κάποιο κακό. Άρα, δεν ανήκει ούτε σε αυτό το πολιτικό κόμμα.
  Η Δημοκρατική Συμμαχία βιώνει και αυτή την ίδια κρίση ταυτότητας, που βιώνει ο ΛΑ.Ο.Σ. χρόνια τώρα. Δεν έχει αποφασίσει ακόμα εάν αποτελεί κόμμα εξουσίας ή μη, εάν τελικά είναι κατά του μνημονίου ή μη, εάν διαφωνεί ή εν τέλει συμφωνεί με τους χειρισμούς της κυβέρνησης, εάν έχει να προτείνει κάποια εναλλακτική ή απλώς παρατηρεί και διαχειρίζεται την κατάσταση περισσότερο ακαδημαϊκά παρά πολιτικά. Αυτή τη φορά επιστράτευσε ακόμα και τον Καβάφη, για να αποφύγει ακόμα μια φορά να αρθρώσει έναν κάποιο πολιτικό λόγο που θα δικαιολογούσε την ύπαρξή της. Και βέβαια, και αυτή καταδίκασε την 'Μικρή Μειοψηφία' που απλώς μάλλον.. είναι το κακό παιδί που χθες βρήκε την ευκαιρία 'να κάνει τα δικά του' και κατάφερε να 'εξευτελίσει τη χώρα'..
  Τέλος, το "Άρμα Πολιτών" έκρινε ότι η 'Μικρή Μειοψηφία' δείχνει πως μάλλον το ανησύχησε, αφού ο Πρόεδρός του έκανε λόγο για 'προμήνυμα δυσάρεστων εξελίξεων'. Παράλληλα, είναι σαφές σε όλους ότι ούτε οι Αναρχικοί ούτε και οι οπαδοί της Χρυσής Αυγής δεν διεκδικούν την πατρότητα αυτής της 'Μικρής Μειοψηφίας', αφού σε άλλες ανάλογες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας τόσο οι μεν όσο και οι δε φροντίζουν να δίνουν το στίγμα τους σαφώς και εμφανώς.
  
  Οπότε πλέον, τα ερωτήματα που τίθενται είναι απλά :
  Ποιοί τελικά είναι αυτοί που αποτέλεσαν τη 'Μικρή Μειοψηφία', που όλοι ανεξαιρέτως απαξιώνουν; Χθες, 28 Οκτωβρίου 2011, ποιός ήταν τελικά ο ιδεολογικός χώρος που κατάφερε να εκδιώξει τους εκπροσώπους της πολιτικής και πολιτειακής ηγεσίας από τις εξέδρες των επισήμων;
  Ποιά είναι η πολιτική δύναμη που επέβαλε την πραγματοποίηση των παρελάσεων, αλλάζοντας κυριολεκτικά 'στο δρόμο' τους κανόνες του Πρωτοκόλλου;  
  Πώς μεταφράζεται πολιτικά αυτό το πρωτοφανές που συνέβη χθες και που έκανε τον απλό κόσμο να αναπνεύσει κάπως πιο ελεύθερα μέσα σε αυτό το σύγχρονο Γκέτο που ονομάζεται Ελλάδα; 
  Κι αφού τελικά, Όλοι Αυτοί λένε ξεκάθαρα ότι ούτε ανήκουν ούτε στηρίζουν, ούτε καν Είναι αυτή η "Μικρή Μειοψηφία'.. 
  ..Μήπως τελικά αυτή η 'Μικρή Μειοψηφία' είμαστε Όλοι Εμείς -και δεν το έχουμε ακόμα καταλάβει;
  
  
  
   
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 22.10.2011
• 16:32

  Ζει ανάμεσά μας!

   »  Αλλού κι αλλού
  Κι όμως.
  Τελικά ζει ανάμεσά μας, κι ας τον έχουμε για χαμένο μισό αιώνα πριν και βάλε.
  Κι αυτή η φωτογραφία νομίζω πως το αποδεικνύει περίτρανα!
  
  Δεν ξέρω εάν όντως χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις!
  Κοιτάξτε τον κύριο στα δεξιά:
  
  μέσα σε κάποιο αστικό λεωφορείο του Τελ Αβίβ (!), Οκτώβριος 2011 (!)
  
  Η φωτογραφία μεταφορτώθηκε στο Facebook χθες, 21-10-2011, περίπου στις 3 το μεσημέρι ώρα Ελλάδος, από τον Ισραηλινό χρήστη Tom Avacov. Την τράβηξε με το κινητό του τηλέφωνο σε κάποιο από τα αστικά λεωφορεία του Τελ Αβίβ (!)... Και καθ'όπως φαίνεται, είναι πέρα για πέρα πραγματική!
  Έκτοτε, άπειρα τα σχόλια και οι κοινοποιήσεις στην Facebookική κοινωνία παγκοσμίως ..
  
  Να υποθέσω ότι στην επόμενη στάση θα τον περίμεναν....ο Άιχμαν, ο Μέντελε καί η υπόλοιπη παρέα;Τίποτα πια δεν αποκλείεται..!
  σχόλιον ουδέν.
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 21.10.2011
• 02:45

  Εγώ Δεν Δέχομαι Να Φαγωθούμε Μεταξύ Μας.

   »  Αλλού κι αλλού
  Μετά τα χθεσινά γεγονότα στην Αθήνα, αλλά και μετά απ'όλα αυτά που μάς συμβαίνουν κάθε μέρα σαν κοινωνία μήνες τώρα,το μόνο που ξέρω είναι ότι δεν βλέπω καμμία λύση.  Και σάς το λέω αυτό με κάθε ειλικρίνεια.
  Αθήνα, 20.10.2011
  Δεν μπορώ να φανταστώ τι είναι αυτό που θα σταματήσει τη χώρα από όλη αυτήν την κατρακύλα. Και δεν ξέρω πώς τέλος πάντων θα εξοφληθεί αυτό το χρέος. Δεν ξέρω πώς θα σωθεί η χώρα με τα χρήματα που θα στερηθεί καθένας από μας. Δεν ξέρω τι σόι λύσεις σχεδιάζονται και ποιό θα είναι το αποτέλεσμά τους. Δεν ξέρω για πόσο ακόμα χρόνο θα βλέπουμε την πατρίδα μας και θα τη λυπόμαστε. Δεν ξέρω μέχρι ποιού σημείου θα φτάσουμε όχι μόνο σαν κοινωνία αλλά και σαν άνθρωποι, σαν χαρακτήρες, σαν προσωπικότητες. Δεν ξέρω καν γιατί γράφω αυτούς τους προβληματισμούς και τα τόσα πολλά 'Δεν Ξέρω', αφού πραγματικά... δεν ξέρω πού μάς οδηγούν όλα αυτά.
  Η χθεσινή μέρα ήταν μία από τις χειρότερες που ζήσαμε, με έναν νεκρό και με μια τόσο έντονη κοινωνική πόλωση που ακόμα ίσως δεν καταλάβαμε πόσο βαθειά είναι. 
  Και δεν ξέρω -κι ούτε θέλω να ξέρω- ποιά θα είναι η συνέχεια.
  Αθήνα, 20.10.2011
  
  Αυτό όμως που πραγματικά Ξέρω είναι ότι Εγώ Δεν Δέχομαι Να Φαγωθούμε Μεταξύ Μας.
  
  Και σήμερα, 21 Οκτωβρίου 2011, ευτυχώς Ξέρω ότι θέλω μόνο αυτό το απλό πράγμα.
  
  Γιατί δεν αξίζει να φαγωθούμε μεταξύ μας για κανέναν και για τίποτα.
  Αθήνα, 20.10.2011
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 19.10.2011
• 16:19

  ήλθον, είδον, .. Ίψεν.

   »  Αλλού κι αλλού
  Είναι πράγματι σπάνιο να έχεις στη Ρόδο την ευκαιρία να δεις θέατρο. Και είναι ακόμα σπανιότερο να έρχεται στη Ρόδο θίασος από την ηπειρωτική Ελλάδα. Μάλιστα, επειδή όσο περνάει ο καιρός και η κρίση θα γίνεται όλο και περισσότερο εμφανής, φαντάζομαι πως στο άμεσο μέλλον αυτές οι ευκαιρίες θα εμφανίζονται όλο και σπανιότερα. 
  Γι'αυτούς τους απλούς λόγους και χωρίς να το σκεφτώ στιγμή παραπάνω, μέρες πριν είχα αποφασίσει πως δεν θα έχανα τους 'Βρυκόλακες' του Ερρίκου Ίψεν που θα ανέβαιναν στο Δημοτικό Θέατρο της Ρόδου, στις 16 και 17 Οκτωβρίου 2011. Όπερ και εγένετο.
  
  Με τον Ερρίκο Ίψεν με συνδέουν πολλές μνήμες.Μου φαίνεται σαν να ήταν ..χθες : Να είμαι αναγκασμένος να κοιμηθώ νωρίς, βράδυ Κυριακής, επειδή την επομένη έπρεπε να πάω σχολείο. Σχεδόν πάντα κάθε Δευτέρα, στις πρώτες ώρες του σχολείου κοιμόμουν όρθιος, αφού από δίπλα απ'το κρεββάτι μου κάθε Κυριακή βράδυ ήταν αναμμένο το μαγικό εκείνο διπλό ραδιοκασσετόφωνο, το οποίο έπιανε στερεοφωνικά τους σταθμούς στα FM (μεγάλη τεχνολογική εξέλιξη η στερεοφωνική εκπομπή τότε!).Ύστερα από πολύωρο ραδιοζάππινγκ, τελικά σχεδόν πάντοτε σταματούσα στο θρυλικό 'Θέατρο της Κυριακής' που μετέδιδε το τότε "Πρώτο Πρόγραμμα" από τις 10 το βράδυ μέχρι και τα μεσάνυχτα. 
  Και όταν είχε Ίψεν -θεωρούσα καθήκον μου να παρακολουθήσω τη ραδιοφωνική παράσταση μέχρι τέλους.
  το "Θέατρο της Κυριακής" - αυτοπροσώπως
  Είναι πολύ λογικό να με ρωτήσετε, γιατί τα θυμήθηκα όλ'αυτά, δεκαετίες αργότερα. 
  Ε λοιπόν, οφείλω να σάς εξομολογηθώ ότι τη Δευτέρα που μάς πέρασε, μέσα στο Δημοτικό Θέατρο και κατά τη διάρκεια της παράστασης "Βρυκόλακες", ασυναίσθητα μεταφέρθηκα σ'εκείνες τις κρύες Κυριακές και στο 'Θέατρο της Κυριακής' του Πρώτου Προγράμματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας. 
  Το ίδιο ηχόχρωμα στις φωνές των ηρώων του Ίψεν, οι ίδιες παύσεις ανάμεσα στις ατάκες τους, τα ίδια ηχητικά εφφέ. Όλα ίδια με τις ηχογραφήσεις της δεκαετίας του '60 -που όταν τις είχα πρωτοακούσει στη στερεοφωνική μπάντα των FM , ήδη από τότε μεταδίδονταν σε επανάληψη..
  Η παράσταση που παρακολούθησα την περασμένη Δευτέρα ήταν καλοδουλεμένη και οι ερμηνείες ήταν απόλυτα πιστές στο κείμενο. Ακόμα και ο ελλιπής φωτισμός του Δημοτικού μας Θεάτρου, ταίριαζε με το μουντό νορβηγικό φυσικό περιβάλλον που ο Ίψεν είχε στον νου του όταν περιέγραφε τη δική του εκδοχή των δικών μας αρχαίων τραγωδιών. Και η νοητή μεταφορά μου στα εφηβικά μου χρόνια, είχε και αυτή τη δική της χάρη. Ως εκ τούτου, ως προς όλα τα παραπάνω, δεν έχω κανένα παράπονο.
  Αναρωτιέμαι όμως, ποιός αποφάσισε ότι η θεατρική απόδοση των έργων του Ίψεν στα Ελληνικά θα έπρεπε να παραμένει κολλημένη στα πρότυπα των ραδιοσκηνοθετών του '60;  Άραγε, μέχρι πότε θα παραμένουμε πιστοί (βλ. εγκλωβισμένοι) σε θεατρικές σχολές που πολύ λίγο πια 'μιλάνε' στον μέσο θεατή του 2011; 
  Τα σχόλια των νεαρών θεατών -που ήρθαν για πρώτη φορά σε επαφή με το κείμενο και το ύφος του Ίψεν- μετά την παράσταση ήταν κοφτερά σαν μαχαίρι. Και όταν τούς εκμυστηρεύτηκα τις ραδιοφωνικές μου αναμνήσεις - ουδεμία σημασία έδωσαν. Και είχαν απόλυτο δίκιο. 
  Γιατί ναι μεν μπορεί η παράσταση να ήταν καλοδουλεμένη, το ηχόχρωμα και η κίνηση των ηθοποιών να βρίσκονται απόλυτα 'στη θέση τους', ακόμα και οι παύσεις, τα ηχητικά εφφέ και οι δραματουργικές εξάρσεις των ιψενικών ηρώων να ήταν όπως τα περίμενα. 
  Όμως, όλα αυτά βρίσκονταν ...εκεί ακριβώς που τα είχα αφήσει 
  τρεις δεκαετίες πριν... 
  Στο 'Θέατρο της Κυριακής' του παλαι ποτε 'Πρώτου Προγράμματος'.
  Πού αλλού..;
  Έπρεπε όμως να μείνουν όλα αυτά εκεί; Στην κονσέρβα του ραδιοφωνικού αρχείου της ΕΡΑ;
  "Προφανώς όχι..", μού είπε το 25χρονο κοινό -και τράβηξε γι'αλλού.
  Και πολύ καλά έκανε.
  απόσπασμα από το βιβλίο "Ερρίκου Ίψεν, Οι Βρυκόλακες" - σε μετάφραση Λέοντος Κούκουλα, Εκδοτικός Οίκος Γεωργίου Βασιλείου - Αθήνα, 1923.
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 15.10.2011
• 02:08

  το γκουρμέ του '11

   »  Αλλού κι αλλού
  Στη δεκαετία του '90 είχαν κάνει δειλά-δειλά το ντεμπούτο τους.Στη δεκαετία των '00 είχαν κατακλύσει τις τηλεοπτικές μας οθόνες.
  Ακόμα να καταλάβατε για τι πράγμα μιλάω;Μα φυσικά, για τις πάμπολλες εκπομπές γκουρμέ μαγειρικής.  
  Φαγητά άγνωστα. Φαγητά που στερούνταν ονόματος. Φαγητά που για να τα περιγράψεις θα έπρεπε να πεις όοοοοοολη τη διαδικασία προετοιμασίας, παρασκευής, βρώσης και πόσης. Υλικά που ούτε καν οι ίδιοι οι τηλεμάγειροι κι οι τηλεμαγείρισσες δεν ήξεραν να τα προφέρουν σωστά. Πλήθος και τα ορθογραφικά λάθη των ελληνικών ταμειακών μηχανών στα delicatessen της Ψωροκώσταινας -το διαπίστωνες στις μηχανογραφημένες αποδείξεις, όταν δεν είχες τι να κάνεις και χάζευες σαν γνήσιος ευρωπαίος πια αυτές τις εξαιρετικά λακωνικές διψήφιες τιμές σε ευρώ, χωρίς εκείνες τις βαλκανικές  good-old δραχμικές χιλιάδες..
  
  Τα πράγματα άλλαξαν πολύ από τότε.Η τηλεόρασή μου δεν ανάβει πια. Χάλασε από την αχρησία. Μού πιάνει χώρο στο σπίτι και δεν ξέρω γιατί την κρατάω ακόμα εδώ μέσα. Άλλωστε, όσες συνταγές κι αν άκουσαν τ'αυτιά μου είτε ως φοιτητής, είτε ως φαντάρος (μπορεί στο φυλάκιο να μην είχαμε όπλα της προκοπής -Μενεγάκη όμως είχαμε!) -τελικά να μαγειρεύω τόσο delicatessen δεν έμαθα ποτέ μου. 
  Και τώρα πλέον, σε καιρούς κρίσης, ας παραδεχτούμε ότι το ευρωπαϊκό γκουρμέ à la grecque (αυτή ήταν άραγε η πολυδιαφημισμένη 'νέα ελληνική κουζίνα';) αρχίζει να αποτελεί σιγά σιγά μια μακρινή ανάμνηση. Μία ανάμνηση όμως, που στη δική μου περίπτωση δεν θα μπορέσει ποτέ να μετεξιλχθεί σε νοσταλγία.
  Ποτέ δεν τα κατάλαβα όλ'αυτά. Ποτέ δε λιμπίστηκα αυτές τις δήθεν σάλτσες που γέμιζαν με ψεύτικα χρώματα τα πιάτα με αυτά τα τόσο περίεργα σχήματα. Ποτέ δε ζήλεψα όσους περίμεναν στην ουρά να στοιβαχτούν στα μαγαζιά με τους περίτεχνα σχεδιασμένους τιμοκαταλόγους, που για να καταλάβεις τι θα παραγγείλεις σού έδιναν και ..Γλωσσάρι για να μην ρωτάς τους σερβιτόρους τα ίδια και τα ίδια κάθε φορά (Ναι, αυτό το τελευταίο ειδικά, μού συνέβη εν Ρόδω -και δεν θα το ξεχάσω ποτέ).
  Για τους νοσταλγούς του φραγκοβλάχικου γκουρμέ όμως, βρήκα ένα βίντεο που ίσως τούς δώσει μερικές καλές ιδέες, ειδικά τώρα που τα πάμπολλα αγορασμένα/δανεισμένα άχρηστα πράγματα που τούς περιβάλλουν, ναι μεν ταιριάζουν στους δανεισμένους τοίχους των σαλονιών τους, έχουν όμως ένα μεγάλο μειονέκτημα : Δεν τρώγονται.
  Και ξέρετε πόσοι τέτοιοι νοσταλγοί υπάρχουν ακόμα;Μα πάρα πολλοί.. Όσα και τα αντικείμενα που στοιβάχθηκαν γύρω τους..χωρίς λόγο
  Καλή σας όρεξη!(η δικιά μου έχει κοπεί πια, έτσι κι αλλιώς)  
  
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 07.10.2011
• 15:00

  OH MY BLOG! 2011 - Τα Βραβεία!

   »  Αλλού κι αλλού
  Μπορεί να ακουγεται περίεργο, αλλά το συμπέρασμα που βγαίνει από τους 12 μήνες που μεσολάβησαν από τα περσινά βραβεία OH MY BLOG! 2010 - από τα λίγα πράγματα που φαίνεται να ανθούν στην Ελλάδα της κρίσης είναι το ...μπλογκάρισμα.
  Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι .. η ελληνική μπλογκόσφαιρα είναι το μόνο εθνικό προϊόν που ακόμα... πάει καλά. Ίσως επειδή ακόμα τα πακέτα σύνδεσης με το ίντερνετ είναι ακόμα προσιτά γαι τους πολλούς... Ίδωμεν όμως..
  
  Επειδή όμως δεν είναι και απόλυτα βέβαιο ότι το ελληνικό ίντερνετ θα αφεθεί και στο μέλλον να ανθεί, αποφάσισα φέτος να μην αγνοήσω το ραντεβού που είχαμε κλείσει έναν ακριβώς χρόνο πριν, όταν αυτό εδὠ το μπλογκ απένειμε τα πρώτα βραβεία Oh My Blog! (κι όσοι δεν το θυμάστε, δείτε σε επανάληψη την περσινή 'τελετή', πατώντας εδώ)
  Χωρίς περισσότερες φλυαρίες λοιπόν...
  
  η Τελετή της Απονομής των Βραβείων Oh My Blog! 2011 αρχίζει αμέσως τώρα!
  
  Πριν αρχίσουμε να ανοίγουμε έναν-έναν τους φακέλους με τους φετινούς νικητές, να σάς υπενθυμίσω ότι αυτή η ανάρτηση δεν είναι σαν τις άλλες. 
  Γι΄αυτό, μην βιαστείτε να πάτε παρακάτω, να πατήσετε τα βίντεο και να σηκωθείτε να φύγετε, γιατί έτσι δεν πρόκειται να βγάλετε νόημα. Όπως και έναν χρόνο πριν, έτσι και φέτος η ανάγνωση αυτής της... ειδικού τύπου ανάρτησης, θέλει τη ρέγουλά της..
  
  Σήμερα βραβεύονται μέσα από αυτό εδώ το blog  οι μπλόγκερ που ξεχώρισαν για την ευρηματικότητά τους, την αγάπη τους γι'αυτό το νέο μέσο επικοινωνίας και αλληλοενημέρωσης, για την αμεσότητά τους και την πρωτοτυπία της θεματολογίας που κατά καιρούς επιλέγουν. Έλαβα υπ'όψιν  τις αναρτήσεις που διάβασα κατά το χρονικό διάστημα των τελευταίων 12 μηνών, από τον Σεπτέμβριο του 2010 έως και τον Σεπτέμβριο του 2011.    
  Συγκεκριμένα, τα βραβεία Oh My Blog!2011 απονέμονται προσωπικά σε μπλόγκερ (και όχι στα ιστολόγια καθαυτά) καθότι το blogging αποτελεί μία καθαρά προσωπική υπόθεση. Έτσι, τα ιστολόγια που έχουν εμπορικό χαρακτήρα, ή όσων οι αναρτήσεις γράφονται από ομάδες συντακτών, από επαγγελματίες δημοσιογράφους, αναδημοσιεύουν ή αναμεταδίδουν ειδήσεις, έχουν τεθεί εκτός συναγωνισμού (χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι δεν είναι άξια επιβράβευσης!)
  
  Και για να μην χάνουμε περισσότερο χρόνο, 
  καιρός να υποδεχθούμε τους περσινούς νικητές του Oh My Blog!2010. 
  
  Την ενίοτε κλαίουσα και ενίοτε ενθουσιώδη Tradescadia, τον πάντοτε τσιγαρόπληκτο Πέτρο Μποέμ και την 'ταπί-και-ψύχραιμη' ροδίτισσα Nemessis με το μπλογκ της "Ἀνευ Σημασίας", που ήδη κάθονται στις τιμητικές πρώτες-πρώτες θέσεις..Μάλιστα , η Nemessis , και κατά κόσμον Μαρίλια Φούρλα, έχει ιδιαίτερη θέση στη σημερινή σεμνή τελετή, αφού -όπως θα δείτε λίγο παρακάτω- θα ανοίξει τους φακέλους με τα ονόματα των φετινών νικητών.. Όχι παίζουμε! (Μαρίλια, μήπως θα έπρεπε να βολιδοσκοπήσεις και προς τηλεόραση μεριά; Λέμε τώρα..)  Κι ώσπου να δεήσουν να έρθουν εδώ στη μακρινή Ρόδο και οι υπόλοιποι καλεσμένοι (απεργίες, αφραγκίες κλπ..), ύστερα από πολύ κόπο και προσπάθεια, το μπλογκ και εγώ καταφέραμε και τελικά καβατζώσαμε για το καλλιτεχνικό εφφέ της περίστασης το ροδιακό φωνητικό σύνολο Crescendo, που αποτελείται από τρεις από τις καλύτερες νεανικές φωνές του νησιού και ένα καλοδουλεμένο πιάνο..
  
  οι Crescendo αποτελούνται από την Ευανθία Κρητικού, τον Θανάση Ζαχαρόπουλο και τη Σαπφώ Σταυρίδου, με την Άντζελα Σπανού στο πιάνο
  Για να δω;
  Μπορώ να πάω παρακάτω; 
  Μάλλον ναι..
  
  Κάπου εκεί μέσα στα σκοτάδια της αίθουσας διακρίνω το Δεσποινάριον (απαραίτητη σε κάθε μπλογκοσύναξη!), τον Analyse Chris που μού έκανε την τιμή τελικά να αφήσει την Άννα Βίσση σύξυλη να τα βγάλει πέρα μόνη της στην πίστα (ξέρω τι λέω..), να πάρει την πρώτη πτήση των Κυπριακών Αερογραμμών και να προσγειωθεί στα ταλαίπωρα μέρη μας, τον Παναθήναιο που αν και έχουμε καιρό να τα πούμε αλληλοδιαβαζόμαστε αθόρυβα αλλά σταθερά, την Ρούλα εκ Ξάνθης που ακόμα να το πάρει απόφαση ότι είναι μία καθαρόαιμη blogger από κούνια (αλλά πού θα πάει, θα το καταλάβει μια μέρα!), την εξαιρετικά πολυπράγμωνα Amelie (που εκτός από μανιώδης blogger, μουσική παραγωγός και συγγραφέας είναι και μία κουκλάρα με τα όλα της), όπως και τη σταθερή εξ Αθηνών αναγνώστρια Αλίκη Παπαχελά (που δεν υπάρχει ανάρτηση που να μην έχει σχολιάσει -μα τι κρίμα που δεν έχει θεσμοθετηθεί ακόμα 'βραβείο αναγνωστών'! θα τό'χε στο μικρό της το τσεπάκι αβέρτα..)- 
  Οπότε, μιας κι είμαστε όοοολοι εδώ... ..ας αρχίσουμε και φέτος!   
  
  _________________________________________________
  Επειδή πάντοτε οι κυρίες προηγούνται, αρχίζουμε και φέτος 
  με την κατηγορία :
  
  Oh My Blog!2011 - 
  Ελληνίδα Μπλόγκερ  πατήστε το play!
  
  
  
  
  
  Η So_Far μπορεί να μην αποκαλύπτει στην μπλογκόσφαιρα την πραγματική της ταυτότητα. Το ψευδώνυμό της όμως, είναι όνομα και πράμα. Είναι όντως So Far, ήτοι πολύ μακρυά, αφού το μπλογκομάγαζό της έχει την έδρα του κάπου εκεί, στην μακρυνή και αφιλόξενη Ρωσική στέπα.
  
  Τι γυρεύει εκεί;
  Ούτε αυτό το κρύβει : όσον καιρό τη διαβάζω, συνεχίζει να επιβλέπει την αποπεράτωση της κατασκευής μονάδων ηλεκτρικής παραγωγής -εγχείρημα για το οποίο γράφει μεν, αλλά ευτυχώς όχι πολύ συχνά, διαφορετικά δεν θα ήμουν σε θέση να την παρακολουθήσω. Και η γραφή της, λιτή μα συνάμα πολύπλοκη, χωρίς φανφάρες, φρουφού κι αρώματα -όπως συνήθως γράφουν οι γυναίκες του μπλογκίστικου συναφιού μας.
  
  Πλήρως συνειδητοποιημένη για την κατάντια της πατρίδας μας, μού κέντρισε το ενδιαφέρον η καλά ελεγχόμενη συσσωρευμένη αγανάκτηση όπως αυτή εκφράζεται στη γραφή της, με ρήματα και λέξεις που λίγοι έχουν την ικανότητα να χρησιμοποιούν. Ίσως επειδή εκείνη -ευρισκόμενη so far, έχει το προνόμιο -ή την δυστυχία- να αντιλαμβάνεται την πραγματικότητά μας, ειδωμένη μακρόθεν.
  Και ξέρετε, μερικές φορές, η ψυχρή παρατήρηση και αποτίμηση των τεκταινομένων δεν είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να σού συμβεί, βλέποντας το μέρος που αγαπάς περισσότερο από κάθε τι άλλο στη Γη.. 
  Τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, ίσως τελικά να μην είναι καθόλου τυχαίο ότι προτιμώ να ξεφυλλίζω  το 'Δικη μου Ευθύνη-Undergound' κάθε Σάββατο πρωί : όταν δηλαδή δεν έχω να πάω στη δουλειά και έχω χρόνο να μπορέσω να χωνέψω όσα απίστευτα μάς έχουν συμβεί γύρω μας καθ'όλη τη διάρκεια της εβδομάδας που πέρασε. Και πραγματικά, σάς συνιστώ να ακολουθήσετε τη δική μου ταπεινή τακτική -θα σάς βγει σε καλό.
  Όχι. Η So_Far δεν αγαπά τους μελοδραματισμούς ούτε αρκείται στο να μουρμουράει απλώς, μιμούμενη άλλες γωνιές της ελληνικής μπλογκόσφαιρας. Με φράσεις χωρίς ιδιαίτερα σημεία στίξης, χωρίς αυστηρή παραγραφοποίηση και παντελώς ανεπιτήδευτο look, η So_Far δείχνει να αποφασίζει να γράψει τη δική της διαδικτυακή ιστορία έχοντας πετάξει μες στα νεύρα τις λασπωμένες γαλότσες του εργοταξίου κάπου σε μια γωνιά του υπνοδωματίου της. Με φούρια πιάνει το πληκτρολόγιο και μέχρι να τα πει έξω από τα δόντια -με μία δηκτικότητα που πάντοτε μαρτυρά πολύ καλή ανατροφή- , μόνο τότε πλέον θα αποφασίσει να πατήσει εκείνο το μάλλον... μοιραίο κλικάρισμα της 'Δημοσίευσης'. Βάζω μάλιστα στοίχημα ότι σπανίως 'ρετουσάρει' τα γραφόμενά της, κάτι που την κάνει εξαιρετικά αξιαγάπητη, όσο αυστηρή κι αν ακούγεται έναντι πάντων.
  Και πολύ καλά κάνει.Αφού ό,τι γράφει και όπως εκείνη μόνο ξέρει, το γράφει με.. Δική της Ευθύνη.
   από κάπου εκεί μέσα, μπλογκάρει η So_Far..
  Οι οδηγίες χρήσεως του 'Δική μου Ευθύνη - Underground' είναι απλές :Η δομή του αρχείου των αναρτήσεών της είναι εξαιρετικά λογική : Σημείο αναφοράς της : οι εποχές του χρόνου. Ιδιαίτερα χρήσιμο κριτήριο, όταν βρίσκεσαι σε μια τόσο α-κλιματική γωνιά της Γης, όπου φαντάζομαι πως πάντα μάλλον κάνει είτε λιγότερο είτε περισσότερο κρύο.
  Κι όσο για την πιο αγαπημένη μου 'εποχή' της So_Far : Ξεχώρισα την φετινή άχαρη άνοιξη του 2011 : πατήστε εδώ, κι αρχίστε τη μελέτη..   
  εννοείται Beatles και εννοείται 'Back in the USSR'και βέβαια, ΟΧΙ σε stereo..
  
  
  ______________________________________________
  Oh My Blog!2011 - 
  Έλληνας Μπλόγκερ
  ιδού το play ...
  
  Εδώ, μάλιστα.
  Την πάτησα.
  Και όποιος νομίζει ότι διαβάζοντας ένα μπλογκ, 'γνωρίζει' και ποιόν 'κρύβεται' πίσω από τα γραφόμενα , πλανάται πλάνην οικτράν. 
  Ευτυχώς λοιπόν, που λίγες μέρες πριν την απονομή των φετινών OH MY BLOG!2011 μού'κοψε και ειδοποίησα μέσω email τον Asteroid, ή κατά κόσμον Γιάννη Καρνεσιώτη, για να τού πω τα ευχάριστα νέα. Θεωρώντας λοιπόν σίγουρο ότι επικοινωνούσα με έναν...επαγγελματία φωτογράφο που παράλληλα με την τέχνη του, αποφασίζει να αφήσει το δικό του στίγμα στην καταγραφή της πραγματικότητας μέσω του κατά τα άλλα ψυχρού διαδικτύου, διεπίστωσα ότι εκείνη την ώρα μιλούσα με τον ..λάθος άνθρωπο.
  Και για να το πω πια δυνατά, για να το ακούσω κι εγώ :
  τόσους μήνες διάβαζα τον..λάθος άνθρωπο.
  Νομικός στις σπουδές, φωτογράφος από τα γεννοφάσκια του και έχοντας πάρει το blogging πολύ στα σοβαρά, τόσους μήνες μού έδινε την εντύπωση ότι είχα να κάνω με τον κατ'αρχήν επαγγελματία(!)  φωτογράφο/φωτορεπόρτερ, που είχε εμμονή με την παραδοσιακή μουσική, όπως αυτή συνοδεύεται από το τόσο γνώριμο σφύριγμα του κυκλαδίτικου μελτεμιού και με ό,τι άλλο αυτό συνεπάγεται. Και είναι πράγματι πολύ ευχάριστη η έκπληξη που νιώθεις ότι βρίσκεσαι στην ευχάριστη θέση να βραβεύεις συνάδελφο, που δεν ήξερες ότι ήταν και συνάδελφος! Δεν είναι;
  Ιωάννη, με την άδειά Σας! ..
  Εκεί που όλα κυλούσαν στους ρυθμούς των δανείων και των γκουρμέ πιάτων στα λογής λογής πρωινάδικα/μεσημεριανάδικα και ούτω καθ'εξής, ξαφνικά κάθε μπλόγκερ -ήθελε, δεν ήθελε- κλήθηκε να λάβει θέση μπροστά σε όλα αυτά που έπεσαν στην κοινωνία μας σαν καταπέλτης.
  
  Ο Asteroid δεν εξεπλάγη, καθώς εάν πιάσεις τις αναρτήσεις του από την αρχή, πάντοτε μπορούσε κανείς να διακρίνει μία διεισδυτική ματιά στην φαινομενική -πλην όμως εν πολλοίς ανεξήγητη- ευδαιμονία που μάς διακατείχε.
  Χωρίς κομματικοποιημένες προκάτ ατάκες, αλλά με καθαρά πολιτικοποιημενο λόγο, ο Asteroid αποφάσισε μέσα στην αναμπουμπούλα να λάβει επ'ώμου το όπλο που γυάλιζε όλον αυτόν τον καιρό : τη φωτογραφική του μηχανή, συνδυάζοντάς την με την προφανώς έμφυτη δημοσιογραφική του πένα. Ερασιτέχνης και στα δύο -όπως απεδείχθη εκ των υστέρων-, έβγαλε εαυτόν ασπροπρόσωπο. Και η γραφή του με κράτησε, αν και από πολιτικής απόψεως σε πολλά θα μπορούσαμε να διαφωνήσουμε. Σε πάρα πολλά όμως, πολύ σημαντικά, θα δίναμε ευχαρίστως τα χέρια.
  Δεν είναι καινούργιο αυτό που θα πω :
  Η κρίση μείωσε την εμπιστοσύνη του κοινού στα παραδοσιακά ΜΜΕ. 
  Τους τελευταίους μήνες βρεθήκαμε όλοι μας που τυχαίνει να είμαστε μακρυά, να παρακολουθούμε τι συμβαίνει στο κέντρο της Αθήνας, στην Πλατεία Συντάγματος όχι από τις οθόνες των τηλεοπτικών καναλιών, αλλά μέσα από τις ζωντανές εικόνες που μεταδίδονταν από το ίντερνετ. Οι έγκυροι πολιτικοί σχολιαστές των εφημερίδων και των τηλεοπτικών ειδήσεων ξαφνικά αντικαταστάσθηκαν στη συνείδηση του κόσμου από τις διαδικτυακές περιγραφές των παρευρισκομένων πολιτών ή από τα ολιγόλογα status του Facebook ή του Twitter.
  Η αυθεντία της ενημέρωσης μετεξελίχθηκε, αναιρέθηκε, μετασχηματίσθηκε.
  Και για πολλούς από μάς, όλα αυτά συμβαίνουν μάλλον για καλό.
  
  Ο όρος 'Δημοσιογραφία των Πολιτών' όσο περνούν οι μήνες ακούγεται όλο και πιο λαϊκίστικος στ'αυτιά μου. Θα αδικούσα τον Asteroid εάν θα τον κατέτασσα σε αυτήν την κατηγορία.
  Επειδή όμως είναι πολύ λίγες οι φορές που κείμενο, πολιτικός σχολιασμός και εικόνα συνταιριάζονται τόσο δεμένα σε ένα μόνο μπλογκ, ομολογώ πως εάν θα ήμουν αρχισυντάκτης κάποιας εφημερίδας - έχοντας τον Γιάννη Καρνεσιώτη για συνεργάτη και τις αναρτήσεις του μπλογκ του Asteroid / The Sequel για μόνιμη στήλη, θα κοιμόμουν ήσυχος.
  Κι ας διαφωνούσα στα σημεία.
  Δεν πειράζει.
  Υποδειγματική η κάλυψη της συγκέντρωσης της 31ης Μαΐου 2011 στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου Αθηνών, με κύριο ομιλητή τον Μίκη Θεοδωράκη. Υποδειγματική η γραφή και η θέση του σε ό,τι πλασάρεται επί μακρώ χρόνω ως ἱερό καί ὅσιο. 
  Ένας μπλόγκερ που αξίζει να τον παρακολουθεί κανείς τακτικά.Ελπίζω να σάς γίνει συνήθεια.
  ____________________________________________
  και αισίως έφτασα στην τρίτη και τελευταία κατηγορία!
  Oh My Blog!2011 - 
  Μπλόγκερ της Ρόδου Μαρίλια, τον καταπράσινο φάκελο γρήγορα!
  
  Πολλοί από σας, είτε δεν είστε από Ρόδο είτε είστε από εδώ, μπορεί να απορήσετε πώς βρέθηκε η γνωστή σκηνοθέτης, παραγωγός και συγγραφέας Λουκία Ρικάκη, στην κατηγορία των Blogger της Ρόδου. Ε λοιπόν, για να προλάβω τυχόν ενστάσεις σας, να σάς πληροφορήσω ότι η Λουκία -η οποία είναι γνωστή στην ελληνική μπλογκόσφαιρα ως 5 Pink Flowers- εδώ και πάαααααααρα πολλά χρόνια έχει μεταφέρει τα χαρτιά της στη Ρόδο και είναι Ροδίτισσα κατ'επιλογήν. Ὅν ἐστιν μεθερμηνευόμενον = Ροδίτισα δις.Οπότε νομίζω πως το διαδικαστικό που πιθανώς θα ανέκυπτε, ελύθη - και δη αισίως.
  Με τη Λουκία γνωριστήκαμε σε μία πολύ ενδιαφέρουσα και ιδιαίτερα δημιουργική περίοδο της ζωής και των δύο μας, με κοινό παρονομαστή : τον κινηματογράφο και την ενασχόληση με ο,τιδήποτε είχε (ή..δεν είχε) σχέση με αυτόν. Πολύ γρήγορα αναγνωρίσαμε τις πάμπολλες ομοιότητές μας, αλληλοεκτιμηθήκαμε, αλληλοκατανοηθήκαμε και αποφάσισα να παίξω το ρόλο του δέκτη όσον αφορά τα πάρα πολλά που είχε να μού εκπέμψει σε κάθε επίπεδο. Είδα τον ίδιο μου τον τόπο με άλλο μάτι μέσα από τη συναναστροφή μου μαζί της και αν κάτι πραγματικά οφείλω στη Λουκία -ίσως να μην το γνωρίζει ούτε η ίδια, αλλά είναι καιρός να το μάθει- είναι η ..διαδικτυακή μαθητεία μου κοντά της, σε ό,τι αφορά την επικοινωνία με το κοινό μέσω αυτού του παχέως και αδηφάγου τέρατος που λέγεται Ίντερνετ. Γι'αυτόν και μόνο το λόγο, τής οφείλω αυτό το 'βραβείο blogging' - εδώ και πάρα πολλά χρόνια.
  
  Αν υπάρχει ένας άνθρωπος στην ελληνική μπλογκόσφαιρα που θα μπορούσε να παραδώσει μαθήματα επικοινωνίας μέσα από το Blogging είναι μόνο η 5 Pink Flowers. Με 15 μπλογκ στο ενεργητικό της μέχρι τώρα, κάθε καλλιτεχνικό της project -είτε αυτό ανάγεται στον κινηματογράφο, είτε στις θεατρικές της παραγωγές, είτε ακόμα και πρόσφατα στον τομέα της συγγραφής- δεν νοείται να μην συνοδεύεται και από ένα blog. 
  Οι κακεντρεχείς δεν αποκλείεται να το εξελάμβαναν ως τάχα 'εκδήλωση αυτοπροβολής'. Αυτοί όμως που την γνωρίζουν καλύτερα, καταλαβαίνουν πολύ καλά ότι η Λουκία απλώς... δεν μπορεί να εκφραστεί, παρά μόνο εάν μπει εξ ολοκλήρου και κυριολεκτικά 'μέσα στο πετσί του ρόλου' με ό,τι θα θελήσει να καταπιαστεί. Φτάνει μέχρι τέλους και τα δίνει όλα για όλα. Και το πιο πρακτικό και εύκολο μέσον δεν είναι άλλο από το ἱστολογεῖν, με άπειρες δυνατότητες επικοινωνίας και 'εκπομπής'. 
  Το blogging τής ταιριάζει, μιας και ο ρόλος που επέλεξε η Λουκία να έχει στη ζωή τόσο τη δική της όσο και των γύρω της, είναι αυτό που λέμε 'Πομπός'. Και πολύ τυχερός είναι αυτός που λαμβάνει τις σωστές συχνότητες, εμπλουτίζοντας τον εαυτό του με τα ερεθίσματα των ποικίλων εκπομπών της. Κι αν κάπου κάπου πέφτει στη μέση και ένα διαφημιστικό διάλειμμα : ε και λοιπόν; 
  Αυτή είναι η Λουκία που γνώρισα και αυτή συνεχίζει να είναι η Λουκία που διαβάζω στο πρώτο και 'σταθερό' της blog, που δεν είναι άλλο από το Always The Sea. Η θάλασσα, που χωρίζει και ενώνει. Που ορίζει και καθορίζει. Η θάλασσα που είτε διαβρώνει, είτε διαμορφώνει. Και για όλους εμάς εδώ που αυτοκαθοριζόμαστε ή ετεροκαθοριζόμαστε από αυτήν, η θάλασσα είναι μία πολύ σοβαρή υπόθεση. Κι αυτή ακριβώς η υπόθεση 'Θάλασσα' , την κατέστησε 'δικό μας παιδί' άπαξ δια παντός. Συμπολίτισσα - Συννησιώτισσα.
  
  Το ύφος και το περιεχόμενο του Always The Sea άλλαξε τους τελευταίους μήνες. Η Λουκία διηγείται με τρόπο ακομπλεξάριστο αισθήματα και εμπειρίες που άλλοι ίσως να μην τολμούσαν όχι μόνο να θίξουν., αλλά ούτε καν να υπονοήσουν. Δεν ξέρω πώς στο καλό βρήκε τη δύναμη να κάτσει και να παρατηρεί τον εαυτό της παίζοντας το ρόλο του οπερατέρ. Να το πω 'κινηματογραφικό δαιμώνιο'; Ή μήπως 'αυτοθεραπεία'; 'Λήψη αμοντάριστων πλάνων' για την εν τω πράττεσθαι μελλοντική της ταινία, με το υποκείμενο να ταυτίζεται με την κάμερα σε θέση 'record';  Σίγουρα πάντως, βαθειά ανάγκη καταγραφής. Κι αν αυτό δεν είναι η πεμπτουσία του blogging, τότε τι άλλο θα μπορούσε να είναι;
  Ακόμα και αν ένα μόνο από όλα αυτά ισχύει, το μπλογκ Always The Sea της Λουκίας Ρικάκη διανύει αυτήν την περίοδοτην καλύτερη φάση του, όσα χρόνια το διαβάζω. 
  Όσοι δεν το ξέρετε, γνωρίστε το. Όσοι το ξέρατε και το παρατήσατε, ξαναδείτε το. Θα το εκτιμήσετε από την αρχή. 
  Αρχίστε από τις αναρτήσεις του Ιουλίου που μόλις μάς πέρασε και δεν μπορεί, θα με θυμηθείτε!
  Είναι η πρώτη φορά που 'δανείζομαι' αυτολεξεί ατάκα άλλου μπλογκερ, αλλά είχα συλλάβει τον εαυτό μου να διαβάζω αυτή τη φράση ξανά και ξανά αυτό το καλοκαίρι όταν ήμουν μακρυά. Κάποια μέρα ίσως σάς πω πότε ακριβώς και γιατί : Τα καλιτερα ερχονται ..μεγαλο δωρο μεγαλη ευλογια, μεγαλο μαθημα, αυτη η δοκιμασια μια και ηρθε και κοντα στο τελος του μισου μου αιωνα λεω εχει το συμβολικο μα και τον ουσιατικο του χαρακτηρα  Ευχαριστω οους τους φιλους που μου ευχθηκαν σημερα σας διαβαζω ολους και οι ευχες σας ειναι βαλσαμο
  
  ____________________________________________________________
  
  Λοιπόν, φίλοι αγαπημένοι..
  Είναι γνωστό ότι διάγουμε περίοδο ισχνοτάτων αγελάδων..Γι'αυτό δεν είναι φρόνιμο να μην τά'χουμε καλά με την Εξουσία...
  Επειδή πραγματικά οι καιροί είναι πονηροί και δεν αποκλείεται του χρόνου οι τιμές των πακέτων πρόσβασης στο ίντερνετ να βρίσκονται κάπου ψηλά στα ύψη με αποτέλεσμα αυτό εδώ το μπλογκ (αν επιβιώσει βέβαια..) να μην μπορεί να φτάσει σε τόσους υπολογιστές και λάπτοπ που φτάνει σήμερα, πριν τελειώσει αυτή η σεμνή και εξαιρετικά low-budget τελετή, ας μην ξεχνάμε και τον σπόνσορά μας! 
  Και ποιός είν'αυτός ;
  Μα βέβαια... το αγαπημένο μας Υπουργείο των Οικονομικών μας!
  
  Πριν ανανεώσω το ραντεβού μου μαζί σας για του χρόνου και για τα βραβεία OH MY BLOG!2012, θεωρώ απαραίτητο και χρήσιμο να σάς υπενθυμίσω ένα τόσο δα μικρό τηλεοπτικό σποτάκι που για πολλούς λόγους θα μείνει σίγουρα στην Ιστορία (αν δεν έχει μείνει ήδη δηλαδή..!). 
  Το σημειώσατε το νουμεράκι; Ωραία! Μπράβο και Εύγε μας.Οπότε πια κι εγώ, μπορώ να σάς αποχαιρετήσω χωρίς τύψεις..
  
  Και σ'αυτό το σημείο, ολοκληρώθηκε η φετινή τελετή απονομής των βραβείων Oh My Blog!2011
  
  Ραντεβού του χρόνου! στις αρχές Οκτωβρίου 2012 για την Απονομή των Βραβείων  Oh My Blog!2012
  επ'αυτού εδώ του μπλόγκεως!
  
  (θα σάς περιμένω...)
  
  Flashback :  Δείτε τα περσινά βραβεία OH MY BLOG!2010 με ένα κλικ εδώ
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 27.09.2011
• 17:02

  Κύπρος-Ισραήλ : η ορολογία μιας συμμαχίας

   »  Αλλού κι αλλού
  Την ημέρα της 19ης Σεπτεμβρίου 2011 θα τη θυμόμαστε για πολλά χρόνια μετά. Είναι η μέρα κατά την οποία άρχισαν οι έρευνες για τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων στην Κυπριακή Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο, όχι μόνο επειδή οι έρευνες καθαυτές δίνουν νέες προοπτικές στην κυπριακή οικονομία αλλά και για τις νέες γεωστρατηγικές συμμαχίες που άρχισαν να αναπτύσσονται στην περιοχή μας από τον Μάιο του 2010 μέχρι σήμερα. 
  Η ύπαρξη πλούσιων κοιτασμάτων φυσικού αερίου και πετρελαίου στην άλλοτε 'νεκρή' από πλουτοπαραγωγικής απόψεως γωνιά της Γης θα καταστήσει τις χώρες της περιοχής όχι μόνο ενεργειακά αυτάρκεις -σε χρονικό ορίζοντα τουλάχιστον 50ετίας-, αλλά παράλληλα θα τις δώσει τη δυνατότητα απόκτησης σημαντικότατων εσόδων που θα προέρχονται από τις εξαγωγές του φυσικού τους πλούτου. 
  Πρωταγωνιστές των τελευταίων εξελίξεων είναι η Κυπριακή Δημοκρατία και το Ισραήλ, αφού οι έρευνες άρχισαν από το Οικόπεδο 12 της Κυπριακής ΑΟΖ, εντός του οποίου φέρονται να βρίσκονται πλούσια κοιτάσματα υδρογονανθράκων που εξυπηρετούν κατ΄αρχήν την Κύπρο, αλλά τα αποτελέσματα των ερευνών θα αποτελέσουν πρόκριμα για την ύπαρξη και άλλων κοιτασμάτων που φέρονται να βρίσκονται εντός της γειτνιάζουσας Ισραηλινής ΑΟΖ.
  
  Η Τουρκία διατείνεται ότι η συνεχιζόμενη παράνομη κατοχή του βόρειου τμήματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, τής δίνει το δικαίωμα να έχει και εκείνη αξιώσεις στα κυπριακά κοιτάσματα, μέσω του Ψευδοκράτους που δημιούργησε.
  Η τουρκική διπλωματία είχε έναν χρόνο ολόκληρο να προετοιμάσει τις κινήσεις της για να αποτρέψει τις γεωτρήσεις, δεδομένου ότι η έναρξη των ερευνών στην περιοχή είχε προαναγγελθεί πολύ πριν από την αμερικανική εταιρεία Noble, τη Λευκωσία και την Ιερουσαλήμ. Το καθεστώς Ερντογάν τεχνηέντως -και ευφυώς- απέφυγε να αναφερθεί άμεσα στην διεκδίκηση επί των κοιτασμάτων και δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει κατά τρόπο κυνικό την διεθνή ευαισθησία υπέρ των αμάχων Παλαιστινίων της Γάζας, να παραπλανήσει τους ανά τον κόσμο αγνούς φιλειρηνιστές ακτιβιστές και προσπάθησε να συνδέσει κατά τρόπο έμμεσο τον θαλάσσιο αποκλεισμό της Λωρίδας της Γάζας με το νόμιμο διεθνές εμπάργκο εις βάρος των παράνομων λιμανιών του Ψευδοκράτους -σχεδιάζοντας το δρομολόγιο της ανθρωπιστικής βοήθειας του Mavi Marmara προς τη Γάζα από την κατεχόμενη Αμμόχωστο. 
   το δρομολόγιο του Mavi Marmara, τον Μάιο του 2010
  Σκοπός της Τουρκίας όμως ήταν η δημιουργία ζητήματος ελευθερίας ή μη της διεθνούς ναυσιπλοΐας στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο, μόνο και μόνο για να μπλοκάρει κατά τρόπο νομιμοφανή τις επερχόμενες έρευνες εντός της Κυπριακής ΑΟΖ, που εκτείνεται στα διεθνή ύδατα της περιοχής -γεγονός το οποίο επιτρέπει το διεθνές δίκαιο της θάλασσας. Και όλα αυτά, επειδή η τουρκική διπλωματία γνωρίζει ότι η παρανομία της κατοχής του βόρειου τμήματος της Κυπριακής Δημοκρατίας αποτελεί γι'αυτήν τον κύριο ύφαλο και το κακό προηγούμενο που διαψεύδει εμπράκτως κάθε ισχυρισμό της περί δήθεν ανθρωπιστικής βοήθειας υπέρ οποιουδήποτε λαού που αδικείται, αποφάσισε δήθεν να προασπίσει τα δικαιώματα του παλαιστινιακού πληθυσμού της Γάζας, παρά το ότι επί δεκαετίες δρούσε εναντίον του -εμμέσως πλην σαφώς. 
  Βασικό πρόβλημα της Τουρκίας ήταν η εδώ και δεκαετίες σταθερή συμμαχία της με το Ισραήλ, η οποία αναπτύχθηκε σε όλους τους τομείς, με τις ευλογίες των Ηνωμένων Πολιτειών. Από την άλλη όμως, η ενεργειακή αυτάρκεια που υπόσχονται τα κοιτάσματα στην περιοχή, εκ των πραγμάτων ανάγκασε την Άγκυρα να επιλέξει να διαγράψει τις σχέσεις της με το Ισραήλ και να αναζητήσει εναλλακτικές στην Μέση Ανατολή, τονίζοντας ξαφνικά προς τις αραβικές χώρες το ισλαμιστικό και νεο-οθωμανικό της προφίλ και εκμεταλλευόμενη την σταθερή της συμμαχία με τη Δύση και το ΝΑΤΟ.
  Τα γεγονότα απέδειξαν ότι η ρήξη των τουρκοϊσραηλινών σχέσεων δεν αποτέλεσε ισραηλινή απόφαση, αφού τα διπλωματικά τελεσμένα έδειχναν να ξαφνιάζουν την Ιερουσαλήμ και την ισραηλινή κοινή γνώμη, με αποκορύφωμα το καλοκαίρι του 2011, όταν οι διπλωματικές σχέσεις υποβαθμίσθηκαν με πρωτοβουλία της Άγκυρας και ισραηλινοί πολίτες βρέθηκαν να εξευτελίζονται απρόκλητα από τούρκους αστυνομικούς στο διεθνές αεροδρόμο της Κωνσταντινούπολης.
  Έτσι, προτού η Άγκυρα προλάβει να κατασκευάσει θερμό επεισόδιο στα διεθνή ύδατα της Νοτιοανατολικής Μεσογείου προφασιζόμενη τον όψιμο ανθρωπισμό της προς τον παλαιστινιακό λαό, θέλοντας ακόμα μια φορά να παραπλανήσει τη διεθνή κοινή γνώμη και τους απανταχού αγνούς ακτιβιστές, η Κυπριακή Δημοκρατία με τη στήριξη τόσο της Ελλάδας όσο και του Ισραήλ, άρχισε τις έρευνες στο Οικόπεδο 12 της δικής της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης κατά τρόπο αιφνιδιαστικό την 19η Σεπτεμβρίου 2011, δηλαδή ένα δεκαήμερο πριν από την 1η Οκτωβρίου -ημέρα που είχε αρχικά ανακοινωθεί. 
  Και κάπως έτσι, οι συμμαχίες στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο άλλαξαν άρδην εν μέσω ευρέων και ποικίλων πολιτειακών ανακατατάξεων στον αραβικό κόσμο, που ακόμα δεν έχουν σχηματοποιηθεί οριστικά.
  
  Από ισραηλινής πλευράς, η αντικατάσταση της έως τώρα σταθερής γεωστρατηγικής συμμαχίας με την Τουρκία δεν είναι εύκολη υπόθεση. Για το Ισραήλ, η Άγκυρα αποτέλεσε επί δυόμιση δεκαετίες το μοναδικό περιφερειακό 'μαξιλάρι' σε ένα περιβάλλον ξεκάθαρα εχθρικό από κάθε άποψη. Όλες αυτές τις δεκαετίες είχαν αναπτυχθεί όχι μόνο ισχυρές οικονομικές σχέσεις ανάμεσα στις δύο χώρες, αλλά παράλληλα δημιουργήθηκε ένα πολύ ισχυρό ακαδημαϊκό υπόβαθρο που υποστήριζε αυτή τη συμμαχία. Αμέτρητα κοινά ερευνητικά προγράμματα επί δεκαετίες στήριζαν με επιχειρήματα τις πολιτικές επιλογές των εκάστοτε ισραηλινών και τουρκικών κυβερνήσεων και στρατιωτικών επιτελείων. Ενδεικτικό γεγονός αυτού του φιλοτουρκικού 'μονοπωλείου' στον ισραηλινό ακαδημαϊκό χώρο ήταν η παντελής απουσία πολιτικής ανάλυσης της τουρκικής μεταστροφής μετά τα γεγονότα του Mavi Marmara, τον Μάιο του 2010. Η ισραηλινή τηλεόραση εκείνες τις μέρες μετέδιδε τα γεγονότα σχεδόν ασχολίαστα, αναπαράγοντας τις ανακοινώσεις της Άγκυρας και του Υπουργού Εξωτερικών Λίμπερμαν, χωρίς να υπάρχει ούτε ένας ειδικός από τον ισραηλινό ακαδημαϊκό χώρο να εξηγήσει 'γιατί άραγε συμβαίνουν ξαφνικά όλα αυτά'. Γεγονός καθόλου τυχαίο, αφού η ακαδημαϊκή ελίτ και τα πολλαπλά ερευνητικά ινστιτούτα της χώρας είχαν καταλήξει ομόφωνα και ξεκάθαρα ότι η Τουρκία αποτελούσε την μόνη δυνατή και αξιόπιστη σύμμαχο του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή.
  Έναν χρόνο μετά τα γεγονότα του Mavi Marmara και επ'ευκαιρία της δημοσίευσης της συμπερασμάτων της ειδικής εξεταστικής επιτροπής του ΟΗΕ που δικαίωσε εν μέρει τα αιτήματα της Τουρκίας, αναγνωρίζοντας όμως τον θαλάσσιο αποκλεισμό της Γάζας εκ μέρους του Ισραήλ ως καθ'όλα νόμιμο, τα Ισραηλινά ΜΜΕ άρχισαν πλέον και αυτά να αμφισβητούν ανοιχτά τις μέχρι πρότινος έγκυρες ακαδημαϊκές φωνές που καλούσαν καθ'όλο το προηγούμενο χρονικό διάστημα την κυβέρνηση της χώρας να γίνει περισσότερο διαλλακτική στις απαιτήσεις της Άγκυρας και να μην διαταρράξει τις σχέσεις της με τον καλύτερο περιφερειακό της σύμμαχο.
  Έτσι, το καλοκαίρι του 2011 θα μείνει στην ιστορία των ισραηλινών ΜΜΕ ως το πιο 'αντιτουρκικό' όλων των εποχών. Ευρείες ήταν οι αναφορές στο Ολοκαύτωμα των Αρμενίων, παραλληλίζοντάς το με το αντίστοιχο εβραϊκό. Ολοένα και περισσότερα άρθρα αναφέρονταν στον κουρδικό απελευθερωτικό αγώνα, τονίζοντας τις τουρκικές στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά του κουρδικού πληθυσμού στην Νοτιοανατολική Τουρκία και στο Βόρειο Ιράκ. Όσον αφορά την Κύπρο όμως, η μέχρι τώρα ισραηλινή θέση σε σχέση με τη συνεχιζόμενη παράνομη κατοχή του νησιού δεν έδειχνε να εκφράζεται σε εξίσου αντιτουρκικούς τόνους.
  
  Παρά τις κατά καιρούς τουρκικές πιέσεις να αναγνωρίσει το Ισραήλ το Τουρκοκυπριακό παράνομο κρατικό μόρφωμα, η ισραηλινή κυβέρνηση ουδέποτε το έπραξε. Η Ιερουσαλήμ δεν ήθελε να διαταρράξει τις σχέσεις της με την μοναδική γειτονική χώρα που δεν είχε έρθει ποτέ σε σύγκρουση, ούτε ήθελε να μειώσει ακόμα περισσότερο τις πιθανότητες σύσφιγξης των σχέσεών της με την Αθήνα, όσο λίγες και αν ήταν αυτές κατά το παρελθόν. Το ισραηλινό υπουργείο εξωτερικών επανειλημμένως κατά το παρελθόν, απευθυνόμενο σε ισραηλινούς επενδυτές και επιχειρηματίες, τόνισε κατά καιρούς με ανακοινώσεις του ότι η αγορά ακίνητης περιουσίας στο κατεχόμενο τμήμα της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι παράνομη, και επομένως επιχειρηματικά επισφαλής.
  Όμως, όλα τα χρόνια από το 1974 και εντεύθεν, τα ισραηλινά ΜΜΕ έδειχναν να υιοθετούν την άποψη της τουρκικής θεώρησης σχετικά με την Κύπρο : ότι δηλαδή υπάρχουν δήθεν δύο κρατικές οντότητες στο νησί. Ἐτσι, κατά την προφανώς πεπλανημένη ισραηλινή δημοσιογραφική γλώσσα όλα αυτά τα χρόνια υπάρχει από τη μια η "Ελληνική Κύπρος" και από την άλλη η αντίστοιχη "Τουρκική Κύπρος". Η παράνομη τουρκική κατοχή στο νησί μετονομαζόταν απλώς σε 'τουρκική προέλαση', σαν να επρόκειτο για ένα απόλυτα δικαιολογημένο φυσικό επόμενο. Εκπρόσωποι της ισραηλινής ακαδημαϊκής ελίτ έτειναν να δικαιολογούν εμμέσως πλην σαφώς την τουρκική παρουσία στο νησί, εκφράζοντας πάντοτε τη λύπη τους για τις συνεχόμενες αποτυχημένες προσπάθειες για την επανένωση του νησιού, αποφεύγοντας τεχνηέντως να χρησιμοποιήσουν την τόσο απλή και σύντομη φράση : "Τουρκική Κατοχή".
  Κι όσο για τη λέξη  "Ψευδοκράτος" : στην εβραϊκή γλώσσα, αυτή η λέξη δεν υπάρχει.
  
  Η ιδιότυπη αυτή 'μάχη λέξεων' όσον αφορά το Κυπριακό Πρόβλημα ήταν ιδιαίτερα έντονη στα ισραηλινά δελτία ειδήσεων, στον Τύπο, στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση της χώρας το καλοκαίρι του 2011. Αποτέλεσμα : οι ισραηλινοί σχολιαστές έχουν σήμερα χωριστεί σε δύο παρατάξεις -στην φιλοκυπριακή από τη μια, και στην φιλοτουρκική από την άλλη.
  
  Περιέργως, στην φιλοτουρκική πλευρά ανήκουν οι λεγόμενες αντιπολιτευόμενες σήμερα, 'αριστερές-φιλειρηνικές φωνές', οι οποίες αν και καταδικάζουν την ισραηλινή πολιτική στη Δυτική Όχθη και στη Γάζα, δείχνουν να βάζουν 'νερό στο κρασί τους' ως προς την αντίστοιχη τουρκική κατοχή στην Κύπρο, βάζοντας σε πρώτη προτεραιότητα τη στρατηγική σημασία που έχει η Τουρκία για το Ισραήλ.Χαρακτηριστικό δείγμα αυτής της τάσης ήταν το αμέριστα φιλοτουρκικό οδοιπορικό στο κατεχόμενο τμήμα της Κυπριακής Δημοκρατίας του γνωστού δημοσιογράφου Tzvi Barel, που υιοθέτησε εξ ολοκλήρου την καθαρά διχαστική και ιστορικά διαστρεβλωτική ρητορική του Ψευδοκράτους και  δημοσιεύθηκε στις 5.8.2011 στην αντιπολιτευόμενη  εφημερίδα Ha'Aretz.
  Από την άλλη, οι φιλοκυβερνητικές φωνές της ισραηλινής κυβερνώσας δεξιάς, υπεραμύνονταν τις ελληνοκυπριακές θέσεις -χωρίς όμως να έχουν την ακαδημαϊκή κάλυψη των ειδικών πολιτικών αναλυτών, που πιθανώς βρίσκονται ακόμα εγκλωβισμένοι στα ακριβοπληρωμένα κοινά τουρκοϊσραηλινά ερευνητικά προγράμματα. Είναι  όμως χαρακτηριστικό ότι, ακόμα και στα ισραηλινά δημοσιεύματα, που διάκεινται άκρως θετικά προς την Κυπριακή Δημοκρατία, χρησιμοποιείται ακόμα η συνεχώς επαναλαμβανόμενη ανιστόρητη ορολογία : "Τουρκική Κύπρος" (αντί για Ψευδοκράτος) ή "Τουρκική Προέλαση" (αντί για 'παράνομη τουρκική εισβολή και κατοχή'). Και όλα αυτά συμβαίνουν, ενώ οι σχέσεις των δύο χωρών διάγουν την καλύτερη εποχή της ιστορίας τους.
  Αν και δεν ήταν αναμενόμενο, εκτός από την έναρξη των ερευνών για τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων στο Οικόπεδο 12 της Κυπριακής ΑΟΖ, η 19η Σεπτεμβρίου 2011 δεν αποκλείεται να μείνει στην ιστορία της ισραηλινής δημοσιογραφίας αναφορικά στον τρόπο που προσεγγίζει την Κυπριακή πραγματικότητα. Κι όλα αυτά, χάρη στην προσθήκη μιας μικρής λέξης που δημοσιεύθηκε εκείνη τη μέρα στο φύλλο της φιλοκυβερνητικής εφημερίδας Israel Hayom: 
  εφημερίδα Israel Hayom, 19.9.2011
  Το δημοσίευμα αυτό αναφέρεται στις δηλώσεις που έκανε ο αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης, σύμφωνα με τις οποίες η Τουρκία προτίθεται να παγώσει τις σχέσεις της με την Ευρωπαϊκή Ένωση, εφόσον η Κυπριακή Δημοκρατία θα αναλάβει την Προεδρία της Ε.Ε. κατά το δεύτερο εξάμηνο του 2012. Η Israel Hayom επικαλείται συνέντευξη του Αντιπροέδρου της Τουρκικής Κυβέρνησης Μπασίρ Αταλάυ "που έδωσε σε ραδιοφωνικό σταθμό στο κατεχόμενο τουρκικό τμήμα της Κύπρου". Και η λέξη σε κόκκινο κύκλο δεν είναι άλλη από το επίθετο "κατεχόμενο".  
  Αν δεν είναι η πρώτη φορά που ο ισραηλινός Τύπος χρησιμοποιεί αυτό το επίθετο για τις κατεχόμενες βόρειες επαρχίες της Κυπριακής Δημοκρατίας, σίγουρα είναι μία από τις εξαιρετικά ..πολύ σπάνιες και δυστυχώς, μετρημένες στα δάχτυλα της μίας χειρός.
  
  
  Όλα δείχνουν ότι η θεαματική προσέγγιση των δύο χωρών που εκδηλώθηκε έντονα το καλοκαίρι του 2011 δεν είναι απλώς μια ευκαιριακή συγκυρία. Η ύπαρξη πλούσιων κοιτασμάτων φυσικού αερίου και πετρελαίου στις γειτνιάζουσες αποκλειστικές οικονομικές τους ζώνες αποτελεί την αιτία αλλά και την αφορμή για έναν ενεργειακό 'γάμο' που στην χειρότερη των περιπτώσεων θα κρατήσει μισό αιώνα από την ημέρα που θα πραγματοποιηθεί η πρώτη διύληση των υδρογονανθράκων της Κυπριακής ΑΟΖ.
  Παρ'όλ'αυτά, η οικονομική συνεργασία ανάμεσα σε δύο χώρες δεν είναι δυνατόν να ευοδωθεί χωρίς την αμοιβαία ενημέρωση και κατανόηση των προβλημάτων που καθεμιά τους αντιμετωπίζει. Και η σωστή και αντικειμενική ενημέρωση της ισραηλινής κοινής γνώμης για το τι ακριβώς συμβαίνει στο γειτονικό νησί που απέχει μόνο 25 λεπτά πτήσης από το διεθνές αεροδρόμιο του Τελ Αβίβ, αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για να κτισθεί βήμα-βήμα κοινό πεδίο συνεννόησης, όχι μόνο ανάμεσα στις κυβερνήσεις αλλά και ανάμεσα στους λαούς. 
  Και οι λέξεις, όσο μικρές και να είναι, έχουν τη δική τους πολύ μεγάλη σημασία, ειδικά όταν στο Ισραήλ έχουν προηγηθεί δεκαετίες φιλοτουρκικής παραπληροφόρησης και διαστρέβλωσης της ιστορικής πραγματικότητας, και δη δια στόματος έγκυρων πολιτικών αναλυτών της χώρας.
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 22.09.2011
• 15:43

  να μην ξεχάσεις (..αυτό το βίντεο)

   »  Αλλού κι αλλού
  Ύστερα από την πρώτη επίσημη προβολή του τηλεοπτικού ενημερωτικού μηνύματος για την έγκαιρη διάγνωση και πρόληψη της νόσου Αλτσχαϊμερ, που πραγματοποιήθηκε χθες το απόγευμα, 21/9/2011, στο Νεστορίδειο Μέλαθρο στη Ρόδο, έχω πλέον το ελεύθερο να το ανεβάσω στο διαδίκτυο. Η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές είχα μπει στον πειρασμό να παραβώ την υπόσχεση που είχαμε δώσει στην Πανάκεια "να προβληθεί οπωσδήποτε μετά την πρώτη δημόσια προβολή". Το βίντεο ήταν έτοιμο ήδη από τις αρχές Ιουνίου..
  Ελπίζω λοιπόν, να πιάσει τόπο αυτή μας η προσπάθεια και....κυρίως να σάς αρέσει το αποτέλεσμα.
  
  Πατήστε τώρα το play :
  
  Εμφανίζονται οι ροδίτες εθελοντές : Βασίλης Καραμπάτσος, Αργυρώ Παντελίδη, Όλγα Παντελίδη, Βαλεντίνη Παντελίδη, Κική Κακιού και Γιάννης Βαρβάρης.Σπικάζ : Τάσος ΧαμουζάςΗχητική επεξεργασία σπικάζ : Johannes KroonΣενάριο - Κάμερα - Μοντάζ : Γαβριήλ Χαρίτος - Νίκος Τζεδάκης
  
  Διαβάστε περισσότερα για το πώς έγινε το σποτ πατώντας εδώ
  
  
  Το τηλεοπτικό αυτό σποτ έχει ήδη σταλεί προς έγκριση στην αρμόδια επιτροπή του Εθνικού Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου στην Αθήνα και σύντομα θα μπορούμε να το δούμε να προβάλλεται σε όλα τα δωδεκανησιακά κανάλια.
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 21.09.2011
• 15:15

  όταν ο άνθρωπός σου αρχίζει να ξεχνά..

   »  Αλλού κι αλλού
  Σήμερα θα προβληθεί για πρώτη φορά δημόσια το τηλεοπτικό σποτ που γυρίσαμε με τον Νίκο Τζεδάκη, στα πλαίσια της ενημερωτικής τηλεοπτικής και διαδικτυακής καμπάνιας της Εταιρείας Ανάπτυξης Κοινοτικών Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας, ευρέως γνωστή στην Δωδεκάνησο ως "Πανάκεια". Συγκεκριμένα, το ενημερωτικό αυτό σποτ διάρκειας μόλις 40 δευτερολέπτων απαευθύνεται στους συγγενείς των ατόμων που παρουσιάζουν συμπτώματα της νόσου Αλτσχαϊμερ, ασθένεια στην οποία επικεντρώνεται το Κέντρο Ημερήσιας Φροντίδας Ασθενών με Άνοια "Αρσινόη", ένα θεραπευτήριο που λειτουργεί στη Ρόδο, υπό την αιγίδα και εποπτεία της "Πανάκεια". 
  
  Δυστυχώς η γεωγραφία με ..σαμποτάρει και δεν θα μπορέσω να βρίσκομαι μαζί σας και μαζί με όλους τους φοβερούς και τρομερούς αγαπημένους συντελεστές του μικρού αυτού σποτ απόψε στις 7 το απόγευμα στο Νεστορίδειο Μέλαθρο. 
  Ευτυχώς, ο καλός φίλος, συνάδελφος και συνεργάτης Νίκος Τζεδάκης θα βρίσκεται εκεί για να σάς το παρουσιάσει και να συζητήσει μαζί σας όχι μόνο για το κόνσεπτ της ειδικής αυτής ενημερωτικής αυτής καμπάνιας της "Πανάκεια" για την πρόληψη της νόσου Αλτσχάιμερ, αλλά και τις προτεραιότητες που δώσαμε από επικοινωνιακής απόψεως.
  
  Έχοντας ήδη μάθει καλά το δρόμο προς το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης -που πριν από μερικούς μήνες είχε εγκρίνει ως 'κοινωνικό μήνυμα' το πρώτο τηλεοπτικό μας σποτ που αφορούσε την τηλεφωνική γραμμή επικοινωνίας της 'Πανάκεια' - έχουμε ήδη αποστείλει τον ενημερωτικό φάκελο  προς το ΕΣΡ και για το τηλεοπτικό σποτ που πρόκειται να προβληθεί απόψε για πρώτη φορά. Αναμένουμε λοιπόν να λάβουμε και την έγκριση του ΕΣΡ, ούτως ώστε το ενημερωτικό αυτό μήνυμα να φτάσει σύντομα και στις τηλεοπτικές σας οθόνες.
  Από αύριο, 22/9, το τηλεοπτικό σποτ για την πρόληψη της νόσου Αλτσχαϊμερ θα βρίσκεται σε δημόσια χρήση στο διαδίκτυο (εννοείται και σε αυτό εδώ το μπλογκ!) και σε λίγες εβδομάδες πιστεύουμε ότι θα προβάλλεται και σε όλα τα δωδεκανησιακά τηλεοπτικά κανάλια.
  
  Πατώντας εδώ μπορείτε να δείτε μερικά πλάνα από το σποτ, αλλά και να διαβάσετε την περιγραφή που περιλαμβάνεται στον ενημερωτικό φάκελο που υποβάλαμε προς το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης σχετικά με το κόνσεπτ του τηλεοπτικού αυτού μηνύματος και ό,τι αφορά τα επικοινωνιακά κριτήρια βάσει των οποίων προσπαθήσαμε να προσεγγίσουμε τους τρόπους αντιμετώπισης της νόσου Αλτσχαϊμερ.
  Όσοι πιστοί προσέλθετε λοιπόν! 
  Απόψε 21 Σεπτεμβρίου 2011, στις 7 το απόγευμα, στο Νεστορίδειο Μέλαθρο -Πλατεία Γαβριήλ Χαρίτου/100 Χουρμαδιές , στην πόλη της Ρόδου.
  Η είσοδος είναι ελεύθερη για όλους.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 15:14

  εσύ, θυμήσου : 22410 78315

   »  Αλλού κι αλλού
  Από την πρώτη στιγμή που κληθήκαμε να καθορίσουμε το σενάριο και το οπτικό αποτέλεσμα του τηλεοπτικού μηνύματος, εξ αρχής μας ήταν σαφές ότι αποδέκτες του θα έπρεπε να είναι οι συγγενείς και όσοι βρίσκονται κοντά στον άνθρωπο που αρχίζει να εμφανίζει τα πρώτα συμπτώματα της ασθένειας. 
  
  Βασική μας σεναριακή επιλογή ήταν ότι δεν επιθυμούσαμε με κανέναν τρόπο να προσεγγίσουμε το ευαίσθητο αυτό θέμα δημιουργώντας αισθήματα  οίκτου  προς τον ασθενή ή σοκάροντας το κοινό με σκηνές που πιθανώς θα εντυπωσίαζαν, πλην όμως δεν θα πρότειναν μία ρεαλιστική και αποφασιστική διέξοδο δράσης για να αντιμετωπισθεί η σοβαρότατη αυτή ψυχική διαταραχή.
  
  Μέσα σε αυτά τα απλά και σαφή σεναριακά και αισθητικά πλαίσια, επιλέξαμε μία τυπική στιγμή της μέσης ελληνικής οικογένειας –μιας και το κοινό στο οποίο απευθυνόμαστε είναι αποκλειστικά ελληνικό : το κυριακάτικο τραπέζι. 
  Ο πατέρας κάθεται στην κεφαλή του τραπεζιού, η μητέρα φέρνει το ταψί με το φαγητό, η μία κόρη έχει προσκαλέσει τον νεαρό με τον οποίον συνδέεται συναισθηματικά ενώ η άλλη κόρη φροντίζει να σερβίρει τον πατέρα της που δείχνει ότι του έχει αδυναμία.
  
  Ως κύριο ήρωα της πλοκής του σποτ επιλέξαμε τον πατέρα, ο οποίος σύμφωνα με την μέση ελληνική πραγματικότητα αντιπροσωπεύει το 'στήριγμα' της οικογένειας και το λιγότερο ευάλωτο μέλος της. Σκοπός αυτής της επιλογής ήταν να τονισθεί ότι η νόσος Αλτσχάιμερ μπορεί να προσβάλλει τους πάντες, ακόμα και τους πιο δυνατούς, και μάλιστα σε χρόνο ανύποπτο :  ακόμα και όταν ένα ένα τα αντικείμενα στο κυριακάτικο τραπέζι εξαφανίζονται από τη μνήμη του ασθενούς, έως του σημείου να αρχίζει να λησμονεί ακόμα και τους πιο σημαντικούς και αγαπημένους ανθρώπους της ζωής του. 
  Η πραγματικότητα του ασθενούς γίνεται 'ασπρόμαυρη' , αλλά ξαναρχίζει να παίρνει 'χρώμα' όταν σιγά-σιγά και βήμα-βήμα αντιμετωπίζεται η νόσος με τον καλύτερο δυνατό τρόπο – αρχής γενομένης, με την έγκαιρη ενημέρωση των ειδικών.
  
  Ως δεύτερο ήρωα της σύντομης πλοκής του τηλεοπτικού μηνύματος επιλέξαμε την κόρη της οικογένειας, η οποία είναι σε θέση να παρατηρήσει την αμυδρή αλλαγή στη συμπεριφορά του πατέρα της. Σκοπός αυτής της επιλογής ήταν η ταυτοποίηση της ηρωίδας με τον θεατή- δίνοντας ένα σαφές μήνυμα ότι η έγκαιρη αντιμετώπιση της ασθένειας είναι εφικτή, αρκεί να γίνει έγκαιρη διάγνωση.
  Και ενώ ο τηλεοπτικός φακός παρακολουθεί τον ασθενή να χάνεται στις δικές του σκέψεις, αφιερώνεται ικανός χρόνος να αποτυπωθεί στη μνήμη του θεατή ο αριθμός τηλεφωνικής επικοινωνίας με την "Αρσινόη"  και την "Πανάκεια".
  
  Ιδιαίτερη σημασία δόθηκε στον τόνο της φωνής του σπικάζ, ως επίσης και το παιχνίδι λέξεων στην φράση που συνοδεύει τον αριθμό του τηλεφώνου. Ήταν σκοπός μας να αποφύγουμε κάθε περιττή συναισθηματική φόρτιση του θεατή που πιθανόν να αντιμετωπίζει τα συμπτώματα της νόσου Αλτσχάιμερ στο άμεσο οικογενειακό του περιβάλλον. Για αυτόν ακριβώς το λόγο, η φωνή του σπικάζ αποφεύγει επίτηδες κάθε μελοδραματικό χρωματισμό, επειδή ακριβώς η φράση που ακούγεται έχει σκοπό να προτείνει στον θεατή μία πρακτική διέξοδο δράσης, τη στιγμή που τα συμπτώματα της νόσου γίνονται φανερά. Σε αντίθετη περίπτωση, ένα δραματικό σλόγκαν ή μία φωνή γεμάτη συγκίνηση, θα προκαλούσε απαισιοδοξία για την κατάσταση του ασθενούς και οίκτο, τόσο για τον ασθενή όσο και για το περιβάλλον του.
  
  Μετά την ολοκλήρωση του μοντάζ και κατά τις πρώτες προβολές του μηνύματος, οι εντυπώσεις και τα σχόλια επικεντρώθηκαν στη μουσική υπόκρουση που επιλέξαμε. Η επιλογή της μουσικής μας απασχόλησε πάρα πολύ, ιδιαίτερα μάλιστα λόγω της απουσίας διαλόγου. Εμμείναμε στην επιλογή μας να μην φορτίσουμε τον θεατή με συναισθήματα άγχους και οίκτου, και για αυτόν ακριβώς το λόγο επιλέξαμε ένα παιδικό τραγούδι που ακούγεται συνοδευόμενο από τις καμπάνες μίας εκκλησίας της Βόρειας Ευρώπης. 
  Με την επιλογή του χαρούμενου παιδικού τραγουδιού υπονοείται τόσο η επιστροφή του ήρωα/ασθενή στην παιδική του αθωότητα, αλλά επίσης και η ευκαιρία που δίνεται στα αγαπημένα του πρόσωπα (εν προκειμένω στην κόρη του, που πρόσεξε πρώτη την αλλαγή της συμπεριφοράς του) να αναλάβει δράση –χωρίς να υπερτονίζεται η δραματικότητα της περίστασης. Ο ήχος της καμπάνας άλλωστε 'προειδοποιεί' τον θεατή ότι παρακολουθεί την εξέλιξη ενός σημαντικού γεγονότος. 
  
  Ανεξάρτητα εάν η συγκεκριμένη μουσική υπόκρουση θα συγκεντρώσει θετικά ή ακόμα και αρνητικά σχόλια, κρίναμε ότι αυτός ο ήχος κατ' αρχάς δίνει το ιδιαίτερο στίγμα του στη διαφημιστική καμπάνια της "Αρσινόης", αλλά και ότι αυτό το συγκεκριμένο παιδικό τραγουδάκι καταφέρνει να κρατά τις ευαίσθητες ισορροπίες ανάμεσα στη συνειδητοποίηση της ασθένειας και στην ανάληψη έγκαιρης και ψύχραιμης δράσης εκ μέρους του άμεσου περιβάλλοντος του ασθενούς.
  
  Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν κατά το πρώτο δεκαήμερο του Ιουνίου του 2011, στην εσωτερική αυλή του μπουτίκ-ξενώνα Casa Antica, που βρίσκεται στην παραδοσιακή ροδίτικη γειτονιά του 'Νιοχωριού'  στο κέντρο της πόλης και συμμετείχαν σε αυτά εθελοντικά και αφιλοκερδώς ο Βασίλης Καραμπάτσος (πατέρας), η Αργυρώ Παντελίδη (κόρη),  η Όλγα Παντελίδη (μητέρα),η Βαλεντίνη Παντελίδη (δεύτερη κόρη), η Κική Κακιού και ο Γιάννης Βαρβάρης. Στο σπικάζ ακούγεται ο Τάσος Χαμουζάς και την ηχητική επεξεργασία του σπικάζ επιμελήθηκε ο Johannes Kroon, όλοι συνεργαζόμενοι με εμάς σε αποκλειστικά εθελοντική βάση.
  Ευχαριστούμε θερμά την εμπνευσμένη διοίκηση της "Πανάκειας" και της "Αρσινόης", ως επίσης έναν-έναν και ξεχωριστά όλους τους εμφανιζόμενους στο τηλεοπτικό αυτό μήνυμα, που αφιέρωσαν χρόνο, κόπο και μεράκι σε αυτήν την συλλογική και καθαρά ροδιακή προσπάθεια.
  Ελπίζουμε το τηλεοπτικό αυτό σποτ να συνεχίσει την πορεία που αρχίσαμε στον χώρο της κοινωνικής ευαισθητοποίησης μέσω της τηλεόρασης και του διαδικτύου, στην προσπάθειά μας να γίνει συνείδηση στο Δωδεκανησιακό κοινό ότι η συλλογική δράση είναι το πιο αποτελεσματικό αντίδοτο στις δυσκολίες της εποχής.
  
  Γαβριήλ Χαρίτος - Νίκος Τζεδάκης
  
  
  
   
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 17.09.2011
• 12:35

  19/9 : τεστ αντοχής για την Τουρκία

   »  Αλλού κι αλλού
  Την 19η Σεπτεμβρίου θα δοθεί το μεγάλο τεστ της τουρκικής πολιτικής στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο, με αφορμή την έναρξη των ερευνών για τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων εντός της Κυπριακής ΑΟΖ, έρευνες τις οποίες η κυβέρνηση της Άγκυρας επανειλημμένως και σε όλους τους τόνους δήλωσε ότι δεν θα αποδεχθεί.
  Αυτό τονίζει η έγκυρη ισραηλινή ιστοσελίδα Debka Files που ειδικεύεται σε θέματα άμυνας, διπλωματίας και γαιοστρατηγικής με σημερινό της δημοσίευμα, υποστηρίζοντας αφ' ενός ότι το πολεμικό ναυτικό και η αεροπορία της Ελλάδας, της Κύπρου και του Ισραήλ βρίσκονται ήδη σε κατάσταση επιφυλακής και αφ' ετέρου ότι από τουρκικής πλευράς, ήδη από την περασμένη Τρίτη 13/9 βρίσκεται σε εξέλιξη η επιχείρηση μεταφοράς πρόσθετων ισχυρών δυνάμεων πεζικού στο κατεχόμενο βόρειο τμήμα της Κυπριακής Δημοκρατίας.  
  Σε συνέχεια προηγούμενου δημοσιεύματος της ίδιας ισραηλινής ιστοσελίδας, που πρώτο το INSIDER δημοσίευσε στο ελληνικό διαδίκτυο και σύμφωνα με το οποίο την 14/9 ενεργοποιήθηκε το κοινό στρατιωτικό δόγμα Ελλάδας-Ισραήλ, στο σημερινό της δημοσίευμα η Debka Files αναφέρει ότι αυτές τις μέρες βρίσκεται σε εξέλιξη ο συντονισμός του πολεμικού ναυτικού και της αεροπορίας της Ελλάδας και του Ισραήλ, που καλύπτει γεωγραφικά και την Κύπρο.
  
  
  Η εκμετάλλευση των κυπριακών κοιτασμάτων βρίσκεται σε άρρηκτη σχέση με την εκμετάλλευση των αντίστοιχων ισραηλινών, όχι μόνο λόγω της γεωγραφικής τους εγγύτητας, αλλά και επειδή η αμερικανική ετσιρεία Noble Energy έχει συμβληθεί τόσο με την Κύπρο όσο και με το Ισραήλ προκειμένου να εξορυχθεί πετρέλαιο και φυσικό αέριο, ικανό να καλύψει τις ενεργειακές ανάγκες των δύο χωρών σε βάθος χρόνου.
  Από την άλλη πλευρά, πάντα σύμφωνα με την ίδια ισραηλινή ιστοσελίδα, ο Τούρκος Πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αποφεύγει επιμελώς να συνδέσει το Ισραήλ με το ζήτημα της εξόρυξης των κυπριακών υδρογονανθράκων. Δεν είναι τυχαίο ότι τις τελευταίες ημέρες, αναφερόμενος στις σχέσεις της χώρας του με το Ισραήλ ενώπιον των νεοσύστατων αραβικών κυβερνήσεων στην Αίγυπτο και στην Τυνησία, προβάλει το θέμα της ελευθερίας της διεθνούς ναυσιπλοΐας στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο - υπενθυμίζοντας στον αραβικό πολιτικό κόσμο την ισραηλινή στρατιωτική επιχείρηση κατά του πλοίου Mavi Marmara στα διεθνή ύδατα τον Μάιο του 2010. 
  Η ιστοσελίδα παραθέτει δήλωση της 15/9 του εκπροσώπου του Αμερικανικού Υπουργείου Εξωτερικών, με την οποία δίνεται με σαφήνει το πράσινο φως στην αμερικανική εταιρεία Noble Energy να προχωρήσει στις έρευνες χωρίς αναβολή. "Οι Ηνωμένες Πολιτείες στηρίζουν την προσπάθεια να υπάρξει ενεργειακή πολυμορφία στην Ευρώπη, δίνοντας έμφαση στο γεγονός ότι αμερικανική εταιρεία συμμετέχει σε αυτό το εγχείρημα." ("US support the efforts to enhance energy diversity in Europe, noting the fact that a US company was involved was also positive."). Την επομένη ημέρα, 16/9, η Αθήνα επανέλαβε ότι εάν η Τουρκία παρέμβει στις έρευνες για τα κυπριακά κοτάσματα, θα παραβεί όλες τις διεθνείς συνθήκες και όλες τις υποχρεώσεις της προς τη διεθνή κοινότητα.Σύμφωνα πάντοτε με την ίδια ιστοσελίδα, η Τουρκία από την Τρίτη 13 Σεπτεμβρίου έως και σήμερα συνεχίζει να μεταφέρει μεγάλο όγκο δυνάμεων πεζικού στο κατεχόμενο βόρειο τμήμα του νησιού, ενώ είναι φανερό ότι την 19/9 θα αρχίσει και η Τουρκία έρευνες για ύπαρξη κοιτασμάτων υδρογονανθράκων εντός της Κυπριακής ΑΟΖ, όλως παρανόμως.
  Η ισραηλινή ιστοσελίδα Debka Files εκτιμά ότι η 19η Σεπτεμβρίου, ημέρα έναρξης των ερευνών για τα κυπριακά κοιτάσματα, θα είναι η ημέρα κατά την οποία θα κριθεί πώς θα κινηθεί στο εξής η Τουρκία. Συγκεκριμένα, εάν η Τουρκία επέμβει στρατιωτικά και προσπαθήσει να εμποδίσει τις εργασίες πάνω και γύρω από την αμερικανικής ιδιοκτησίας πλατφόρμα της Noble Energy,  (σ.σ. η πλατφόρμα έχει ήδη εγκατασταθεί στο σημείο των ερευνών και παρακολουθείται στενά από το τουρκικό πολεμικό ναυτικό), τότε θα ακολουθήσει στρατιωτική εμπλοκή μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών - Κύπρου - Τουρκίας - Ισραήλ - Ελλάδας. Από την άλλη πλευρά,  συνεχίζει η ιστοσελίδα, εάν ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν επιλέξει να μην εμπλακεί στρατιωτικά και απλώς περιορισθεί σε μία συμβολική έναρξη ερευνών για υδρογονάνθρακες σε άλλο σημείο της Κυπριακής ΑΟΖ, θα δώσει την εντύπωση ότι τελικά οι απειλές που εκτόξευε όλο αυτό το διάστημα ήταν άνευ περιεχομένου, γεγονός που θα έχει συνέπειες στην εικόνα που επιθυμεί να δώσει στον αραβικό κόσμο. 
  Όπως επισημαίνει ειδικότερα η ίδια ιστοσελίδα, υπάρχει το ενδεχόμενο η Τουρκία να στρέψει τον αραβικό παράγοντα κατά του Ισραήλ, επ' ευκαιρία της επερχόμενης έντασης. Αυτό ακριβώς είναι το ζήτημα που εξετάζουν από κοινού τα Αμερικανικά και Ισραηλινά επιτελεία, εκτιμώντας τις τελευταίες ώρες ότι η πρώτη στρατιωτική σύγκρουση στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο πλησίον της Κύπρου θα προκαλέσει σειρά αεροπορικών και θαλάσσιων στρατιωτικών επιχειρήσεων ανάμεσα στην Κύπρο, την Ελλάδα, την Τουρκία και το Ισραήλ - καταλήγει με έμφαση η ισραηλινή ιστοσελίδα.
  (σ.σ. Το δημοσίευμα της ιστοσελίδας Debka Files 
  αναρτήθηκε στο διαδίκτυο το Σάββατο 17 Σεπτεμβρίου 
  09:34 ώρα Ελλάδος).          
  
  Αποκλειστικότηταwww.TheInsider.gr
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 15.09.2011
• 18:58

  σε εφαρμογή το κοινό στρατιωτικό δόγμα Ελλάδας-Ισραήλ

   »  Αλλού κι αλλού
  Η έγκυρη ισραηλινή ιστοσελίδα για θέματα άμυνας και διπλωματίας Debka Files δημοσιεύει σήμερα εκτενές ρεπορτάζ, υποστηρίζοντας ότι χθες, 14/9, και κατόπιν τηλεφωνικής συνομιλίας του Έλληνα Πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου με τον ισραηλινό ομόλογό του Μπ.Νετανιάχου, ετέθη σε εφαρμογή το σύμφωνο στρατιωτικής συνεργασίας των δύο χωρών. Το σύμφωνο αυτό είχε υπογραφεί την 4/9 - με την άφιξη του Έλληνα Υπουργού Αμύνης κ.Μπεγλίτη στο Τελ Αβίβ. 
  
  Όπως αναφέρει η ίδια ιστοσελίδα, ο λόγος που ετέθη χθες σε εφαρμογή το σύμφωνο στρατιωτικής συνεργασίας Ελλάδας- Ισραήλ είναι οι απειλητικές κινήσεις του πολεμικού ναυτικού και της αεροπορίας της Τουρκίας στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο. Είναι χαρακτηριστικό ότι η χθεσινή τηλεφωνική επικοινωνία Παπανδρέου-Νετανιάχου κράτησε πολλή ώρα, κατά τη διάρκεια της οποίας ο Έλληνας Πρωθυπουργός αναφέρθηκε εκτενώς τόσο στις κινήσεις του τουρκικού πολεμικού στόλου στο Αιγαίο, όσο και στο ότι τις τελευταίες 48 ώρες πέταξαν πάνω από το Καστελόριζο κατασκοπευτικά τουρκικά αεροπλάνα συνοδευόμενα από τουρκικά μαχητικά.
  Το δημοσίευμα της ισραηλινής ιστοσελίδας αναφέρει ότι από ελληνικής πλευράς εκφράζονται φόβοι ότι η Τουρκία θα θελήσει είτε να επιτεθεί στο νησί είτε να το πλήξει και να το ελέγξει. Από ισραηλινής πλευράς εκφράζονται ανάλογοι φόβοι - ότι δηλαδή μία τουρκική στρατιωτική επιχείρηση κατά του Καστελορίζου θα δόσει το έναυσμα για περαιτέρω τουρκική στρατιωτική δράση στην περιοχή των κοιτασμάτων φυσικού αερίου και πετρελαίου στην Κυπριακή και Ισραηλινή ΑΟΖ.
  Κατ' ακολουθία των ανωτέρω, όπως αναφέρει η ισραηλινή ιστοσελίδα, στην χθεσινή τηλεφωνική επικοινωνία Παπανδρέου-Νετανιάχου, ο Έλληνας Πρωθυπουργός ανέφερε μεταξύ άλλων ότι δεν πρέπει να αποκλεισθεί το ενδεχόμενο η Τουρκία να προσπαθήσει να ξαφνιάσει την Ελλάδα, επιτιθέμενη συγχρόνως και σε άλλους ελληνικούς στόχους στο Αιγαίο.
  Οι επιμέρους όροι του συμφώνου στρατιωτικής συνεργασίας Ελλάδας-Τουρκίας δεν ανακοινώθηκαν επισήμως ούτε από την Αθήνα ούτε από την Ιερουσαλήμ. Η ισραηλινή ιστοσελίδα αναφέρει ότι οι όροι που αφορούν την ισραηλινή πλευρά προβλέπουν τη στάθμευση ισραηλινών πολεμικών πλοίων και αεροσκαφών σε ελληνικές στρατιωτικές βάσεις καθώς επίσης και την ανταλλαγή πληροφοριών στον τομέα των μυστικών υπηρεσιών. Οι τουρκικές απειλές για ανάληψη στρατιωτικής δράσης κατά του Ισραήλ σε περίπτωση που θα πραγματοποιηθούν οι έρευνες στην περιοχή των κοιτασμάτων φυσικού αερίου και πετρελαίου στην Ισραηλινή και Κυπριακή ΑΟΖ, διοχετεύθηκαν μέσω του τουρκικού Τύπου στις 12/9. 
  Σύμφωνα με τα τουρκικά δημοσιεύματα, εάν : 1) ισραηλινά πολεμικά πλοία εμποδίσουν τα τουρκικά πλοία που θα μεταφέρουν ανθρωπιστική βοήθεια προς τη Γάζα και 2) εάν τα ισραηλινά πολεμικά πλοία εξέλθουν εκτός των ισραηλινών χωρικών υδάτων, που εκτείνονται στα 12 ναυτικά μίλια, τότε τουρκικά πολεμικά πλοία θα προσεγγίσουν τα ισραηλινά φθάνοντας σε απόσταση έως και 100 μέτρων, με σκοπό να τα αδρανοποιήσουν. Δεδομένου ότι τα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου βρίσκονται πέραν των 60 ναυτικών μιλίων από τις ισραηλινές ακτές, το παραπάνω σενάριο τουρκοϊσραηλινής στρατιωτικής σύγκρουσης ισχύει και στην περίτπωση των κοιτασμάτων.
  
  Το εκτενές δημοσίευμα αναφέρει ότι επίσημοι κύκλοι στην Ιερουσαλήμ προσπαθούν να επιβεβαιώσουν την ύπαρξη ή μη ασυνήθιστης τουρκικής στρατιωτικής κινητικότητας στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο, ιδιαίτερα μάλιστα μετά την χθεσινή τηλεφωνική επικοινωνία Παπανδρέου-Νετανιάχου.
  Επίσημοι κύκλοι στην Ιερουσαλήμ πάντως συστήνουν αυτοσυγκράτηση προτείνοντας στην πολιτική ηγεσία "να αφήσουμε τους Τούρκους λίγο χρόνο να ξεθυμάνουν". Άλλη πλευρά ισραηλινών εμπειρογνομώνων επιβεβαίωσε ότι οι άλλες χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ παρακολουθούν στενά τις εξελίξεις στις σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ αλλά και Ελλάδας και Κύπρου, και έχουν δοθεί τα κατάλληλα μηνύματα στην κυβέρνηση Ερντογάν να μην προβεί σε στρατιωτική εμπλοκή στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο.
  Το δημοσίευμα καταλήγει ότι θεωρείται βέβαιο ότι η Ουάσιγκτον έχει ήδη δώσει το πράσινο φως τόσο στην Αθήνα όσο και στην Ιερουσαλήμ για να προχωρήσουν στην έναρξη ισχύος αυτής της σημαντικής από κάθε άποψη συμφωνίας στρατιωτικής συνεργασίας των δύο χωρών.
  
  Αποκλειστικότητα www.TheInsider.gr
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 08.09.2011
• 05:34

  Welcome! - as always..

   »  Αλλού κι αλλού
  Μπορεί οι μέρες να πέρασαν και τα γεγονότα να τρέχουν, το προχθεσινό πρωτοσέλιδο όμως της φιλοκυβερνητικής εφημερίδας Israel Hayom με τον τίτλο "Το Εξπρές των Εξευτελισμών", η ισραηλινή κοινή γνώμη δεν φαίνεται να το ξεχνάει εύκολα. Οι λεπτομερείς περιγραφές της συμπεριφοράς των τούρκων αστυνομικών στο αεροδρόμιο Ατατούρκ τηες Κωνσταντινούπολης σε μία ομάδα 40 ισραηλινών τουριστών που τόλμησαν να πετάξουν με δύο πτήσεις των Τουρκικών Αερογραμμών την περασμένη Δευτέρα 5/9, έκαναν το γύρο των τοπικών μέσων ενημέρωσης και ευαισθητοποίησαν έντονα τα αμυντικά ανακλαστικά της κοινής γνώμης της χώρας. Δεν υπήρχε άνθρωπος εδώ στο Ισραήλ που να μην ήξερε τι είχε συμβεί μόλις το προηγούμενο βράδυ στην Κωνσταντινούπολη.
  διαφήμιση τούρκικου καφέ της ισραηλινής εταιρείας Ελίτ
  Ενώ περιμέναμε στη σειρά για να σφραγισθούν τα διαβατήριά μας, οι αστυνομικοί τα πήραν, τα κράτησαν και μάς άφησαν να περιμένουμε όλοι οι ισραηλινοί στη γωνία, χωρίς να ξέρουμε τι γίνεται. Στη συνέχεια ήρθαν περίπου πενήντα αστυνομικοί. Κάθε ένας από μάς συνοδεύτηκε από δύο τούρκους.""Οι αστυνομικοί μάς ζήτησαν να ανοίξουμε τις χειραποσκευές μας. Τις πήραν και έριξαν στο πάτωμα ό,τι είχαν αυτές μέσα. Ύστερα μάς ζήτησαν να βγάλουμε τα ρούχα μας για σωματικό έλεγχο μέχρι τα εσώρουχά μας. Μετά μάς είπαν να μαζέψουμε τα προσωπικά μας είδη που ήταν στο πάτωμα και να τα βάλουμε πάλι μέσα στις χειραποσκευές μας.""Μάς έβαλαν όλους σε ένα σκοτεινό δωμάτιο. Άρχισαν να μού κάνουν σωματικό έλεγχο. Τους εξήγησα ότι δεν φοράω σουτιέν, αυτοί συνέχισαν. Άνοιξαν το παντελόνι μου και έπιαναν γύρω γύρω τη μέση μου. Στο μεταξύ έφερναν στο ίδιο δωμάτιο και άλλους ισραηλινούς και τούς έλεγαν να βγάλουν τα ρούχα τους μπροστά μας. Περάσαμε ένα μαρτύριο."Όλες οι καταθέσεις επώνυμες, σε εκτενές ρεπορτάζ της έγκυρης εφημερίδας Χα'Άρετς στο φύλλο της 6/9, μίας εφημερίδας που δεν αρέσκεται σε πρωτοσέλιδα γραμμένα με στόμφο.
  "Το Εξπρές των Εξευτελισμών"Israel Hayom, 6.9.2011
  Όπως ανακοινώθηκε στον τοπικό Τύπο, οι τουρκικές αρχές ισχυρίσθηκαν ότι ο έλεγχος που έγινε στους ισραηλινούς τουρίστες -γυναίκες στην πλειοψηφία τους, και οι περισσότερες ασυνόδευτες- αποφασίσθηκε ως 'απάντηση' στις διαμαρτυρίες τούρκου επιβάτη που είχε αρνηθεί να βγάλει τη ζώνη του σε έλεγχο ασφαλείας που είχε γίνει στο αεροδρόμιο του Τελ Αβίβ ένα εικοσιτετράωρο πριν... Η τουρκική αυτή εξήγηση έγινε αντικείμενο χλευασμού για ώρες επί ωρών στους τοπικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς, εντείνοντας περισσότερο το πιο αντιτουρκικό κλίμα που γνώρισε ποτέ η ισραηλινή κοινωνία.
   "As always, Turkey welcomes you" - Τελ Αβίβ, 7.9.2011     Η πολύχρωμη σουρρεαλιστική πινακίδα σε αστικό λεωφορείο του Τελ Αβίβ ακόμα και χθες συνέχιζε να διαφημίζει φθηνά ονειρεμένα τριήμερα στην Αντάλυα με το γνωστό σλόγκαν "As Always, Turkey welcomes you". 
  Ο ταξιτζής -αγανακτισμένος από τη ζέστη, την υγρασία αλλά κυρίως από το μποτιλιάρισμα που δεν έλεγε να τον απαλλάξει από την παρουσία του λεωφορείου που βρισκόταν μπροστά του, έβλεπε την τεράστια διαφήμιση μονολογώντας : "Κλαίω μέχρι και το τελευταίο σέκελ που ξόδευα κάθε καλοκαίρι στους Τούρκους. Ούτε να τους ξαναδώ στα μάτια μου. Άκουσες τι έγινε χθες στο αεροδρόμιο;" Κι όλα αυτά ενώ από δίπλα περνούσε ακόμα ένα αστικό λεωφορείο, που πρότεινε έκπτωση 1.000 σέκελ (200 ευρώ) για κάθε αγορά ψυγείου της γνωστής τουρκικής μάρκας ΒΕΚΟ. 
   "1.000 σέκελ δώρο, με κάθε ψυγείο ΒΕΚΟ"Χθες τα κόμματα της ισραηλινής δεξιάς κάλεσαν τους πολίτες να μην επισκέπτονται την Τουρκία για τουριστικούς λόγους, ενώ ανακοινώθηκε ήδη πως όλες οι κρατήσεις για τα άλλοτε δημοφιλή θέρετρα της Αντάλυα, Αλάνια, Μαρμαρίς και Κουσάντασι ακυρώθηκαν μαζικά.
  Το θέμα όμως φαίνεται να μην σταματά εδώ. Ενδεικτικό της έντονης λαϊκής δυσαρέσκειας είναι η αυθόρμητη πρωτοβουλία απλών πολιτών, οι οποίοι μέσα από τις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης καλούν τους ισραηλινούς να μην αγοράζουν τουρκικά προϊόντα, αναγράφοντας μάλιστα και έναν μακρύ κατάλογο από καταναλωτικά αγαθά που από προχθές κάνει το γύρο του τοπικού διαδικτύου: Όλα τα οικιακά ηλεκτρικά είδη της Βeko, κλιματιστικά Amcor που κατασκευάζονται στην Τουρκία, ορισμένοι τύποι τηλεοράσεων -LG, πληντύρια και στεγνωτήρια Siemens, Bosch και Constructa, ξηροί καρποί εισαγωγής, πλαστικές σακκούλες, μακαρόνια και αλεύρι τυποποιημένα από  συγκεκριμένη ισραηλινή αλυσίδα σούπερ-μάρκετ, αποσμητικά χώρου Glade, τζελ ξυρίσματος Crema, μαγειρικά σκεύη Soltam, σαμπουάν και σαπούνια Dove, μαλλακτικό μαλλιών l'Oreal, υγρό σαπούνι Family, τσάι Lipton σε κίτρινη συσκευασία, υγρό σαπούνι χεριών Palmolive, τσιγάρα Pall Mall, αποσμητικό Axe. 
  Η λίστα περιλαμβάνει ακόμα και τα αυτοκίνητα που συναρμολογούνται στην Τουρκία και είναι ιδιαίτερα δημοφιλή στο Ισραήλ, όπως το νέο Honda Civic, ορισμένοι τύποι του Toyota Corolla, Fiat Fiorino, Hyundai Accent, όλοι οι τύποι των αυτοκινήτων Renault και ορισμένοι τύποι μάρκας Peugeot. 
  Τέλος, οι πολίτες καλούνται να ενημερώνουν τους καταστηματάρχες ότι δεν αγοράζουν το συγκεκριμένο προϊόν, επειδή ακριβώς είναι τουρκικό.
  
  
  Χωρίς να είναι βέβαιο ότι το εμπάργκο (τουριστικό ή και εμπορικό) θα έχει διάρκεια, είναι πράγματι εντυπωσιακή η απότομη μεταστροφή της γνώμης του απλού πολίτη προς την Άγκυρα, ενώ όλο και περισσότεροι σχολιαστές στα ισραηλινά ΜΜΕ θυμούνται πόσες συγγνώμες χρωστά η Τουρκία στους γείτονές της -τους Αρμενίους, τους Κούρδους αλλά κυρίως στους Ελληνοκυπρίους από το '74 και μέχρι σήμερα.
  Είναι όμως επίσης βέβαιο ότι ποτέ το Ισραήλ δεν ήταν τόσο αντιτουρκικό αλλά και παράλληλα τόσο φιλοκυπριακό, όσο αυτό το περίεργο καλοκαίρι του 2011 που διανύουμε.
  
  
    
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 06.09.2011
• 01:22

  αναζητώντας περιφέρεια

   »  Αλλού κι αλλού
  Η 5η Σεπτεμβρίου 2011, ημερομηνία πραγματοποίησης του 1ου Συνεδρίου για την Περιφερειακή Συνεργασία που διοργάνωσε το ισραηλινό Υπουργείο Περιφερειακής Συνεργασίας στο Τελ Αβίβ, μπορεί να είχε καθορισθεί μήνες πριν, και δεν αποκλείεται μάλιστα η προγραμματισμένη ατζέντα του να ήταν τότε τελείως διαφορετική.  
  Οι εξελίξεις όμως πήραν τη δική τους τροπή και σε αυτό το πρώτο συνέδριο του είδους στο Ισραήλ κατέδειξε πώς ακριβώς αντιλαμβάνεται ο πολιτικός κόσμος της χώρας την νέα πραγματικότητα που διαμορφώνεται στην περιοχή, και μάλιστα λίγες μόλις μέρες πριν την αναμενόμενη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στις 20/9 -ημερομηνία κατά την οποία κατά πάσα πιθανότητα πλήθος χωρών θα αναγνωρίσουν την μονομερή ανακήρυξη ανεξαρτησίας ενός παλαιστινιακού κράτους με τα σύνορα που ίσχυαν πριν τον Πόλεμο του 1967.
  
  
  Το φλέγον ζήτημα παρ'όλ'αυτά, ήταν η διάλυση του άξονα Τουρκίας-Ισραήλ. Πολλαπλές ευχές για την καλυτέρευση των σχέσεων των δύο χωρών ακούστηκαν όχι μόνο από τον Ισραηλινό Πρόεδρο Σιμόν Πέρες και τον Τόνυ Μπλερ, εκπρόσωπο του Κουαρτέτου, αλλά και από τον ίδιο τον Πρέσβη των Ηνωμένων Πολιτειών στο Ισραήλ Νταν Σαπίρο -ο οποίος ήταν ο μόνος που αναφέρθηκε στην προσέγγιση Ισραήλ-Ελλάδας και Κύπρου, χαρακτηρίζοντάς την ως θετική εξέλιξη, την οποία στηρίζουν οι Ηνωμένες Πολιτείες. Από την άλλη πλευρά, ο διευθυντής της Τράπεζας του Ισραήλ Στάνλεϋ Φίσερ τόνισε τις μέχρι τώρα άριστες οικονομικές σχέσεις των δύο χωρών, ως επίσης και την πρόβλεψη για περαιτέρω ανάπτυξη της τουρκικής οικονομίας κατά το άμεσο χρονικό διάστημα -υπονοώντας το μέγεθος της οικονομικής απώλειας για την ισραηλινή οικονομία σε περίπτωση κατά την οποία οι επιχειρηματικές τους σχέσεις μειωθούν ή διακοπούν.
  Με αυτόν τον τρόπο λοιπόν, κι ενώ η Τουρκία έλαμψε δια της απουσίας της, τελικά κατάφερε να είναι πανταχού παρούσα.
  
  Ο ισραηλινός Τύπος των τελευταίων ημερών αλλά και ακαδημαϊκοί κύκλοι της χώρας εκφράζουν έντονες ανησυχίες για το μέγεθος της απώλειας που πολύ σύντομα θα φανεί όχι μόνο στην ισραηλινή οικονομία, αλλά και στην ίδια την ασφάλεια της χώρας που θα στερείται της τουρκικής γεωστρατηγικής σκέπης. Οι πληροφορίες για πιθανή επίσημη επίσκεψη του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στη Γάζα και την ενδεχόμενη ανησυχητική συμμαχία Τουρκίας-Αιγύπτου δημιουργούν πλείστους προβληματισμούς ως προς την άρνηση της ισραηλινής κυβέρνησης να ζητήσει επίσημα 'συγγνώμη' προς την Άγκυρα για το αιματηρό επεισόδιο στο Mavi Marmara τον Μάιο του 2010. Διακεκριμένοι ισραηλινοί αναλυτές μάλιστα αμφισβητούν ανοικτά το ενδεχόμενο αντικατάστασης της συμμαχίας με την Τουρκία με την σύσφιγξη των σχέσεων της χώρας με την Κύπρο, την Ελλάδα ή ακόμα εσχάτως και με την μακρινή Βουλγαρία.
  Από την άλλη πλευρά, ο ισραηλινός Υπουργός Περιφερειακής Ανάπτυξης Σιλβάν Σαλόμ και οι υπόλοιποι ομηλιτές εκ των διοργανωτών απέφυγαν να θίξουν το ζήτημα της ρήξης με την Τουρκία ή της προσέγγισης με την Κύπρο και την Ελλάδα. Αντιθέτως, τόνισαν τις προόδους που έχουν σημειωθεί στον τομέα χαμηλής πολιτικής με την Παλαιστινιακή Αρχή -παρά τη στασιμότητα των συνομιλιών με τη Ραμάλα-, ως επίσης και με την γειτονική Ιορδανία, την μοναδική αραβική γειτονική χώρα που εκπροσωπήθηκε στο συνέδριο από πολιτικούς αναλυτές και επιχειρηματίες. 
  
  Μοναδική ψύχραιμη φωνή έναντι του ελεγχόμενου πανικού που κυριαρχεί στο Ισραήλ μετά τις δραματικές διπλωματικές εξελίξεις, ήταν αυτή της Αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης Τσίπι Λίβνι. Αναφερόμενη στο πόρισμα της Επιτροπής Πάλμερ, δήλωσε ότι ο θαλάσσιος αποκλεισμός της Γάζας -που η δική της κυβέρνηση είχε επιβάλει και η παρούσα συνεχίζει να εφαρμόζει- κρίθηκε νόμιμος και από τον ΟΗΕ, επιβεβαιώνοντας την νομική ορθότητα των πολιτικών επιλογών του κόμματός της. Εκπλήσσοντας το κοινό, η κα.Λίβνι δεν έδειξε να πανικοβάλλεται από την αναμενόμενη ρήξη με την Άγκυρα, χωρίς βέβαια να κρύβει και την απογοήτευσή της για τις εξελίξεις. "Οι τελευταίες τουρκικές επιλογές δεν είναι συγκυριακές, αλλά αποτελούν εφαρμογή της κρατούσας ιδεολογίας της τουρκικής κυβέρνησης, την οποία δεν είναι δουλειά μου να σχολιάσω", υπονοώντας εμμέσως πλην σαφώς ότι η νεο-οθωμανική θεώρηση της πραγματικότητας στη Μέση Ανατολή και την Νοτιοανατολική Μεσόγειο δεν συνάδει με τις ισραηλινές προτεραιότητες. Και κατέληξε στο κοινό συμπέρασμα όλων των ισραηλινών και ξένων αξιωματούχων : Κλειδί για την αδρανοποίηση των πολιτικών -ίσως και στρατιωτικών- αλυσιδωτών επιπτώσεων της ρήξης με την Άγκυρα, είναι η άμεση και αποφασιστική επίλυση των θεμάτων που εκκρεμούν με την Παλαιστινιακή Αρχή και τον καθορισμό των συνόρων του Ισραήλ με το μελλοντικό ανεξάρτητο Παλαιστινιακό Κράτος.
  Η ουσιαστική πρόοδος των συνομιλιών με την Παλαιστινιακή Αρχή αναγνωρίσθηκε ως η βασική προϋπόθεση για την ομαλή διέξοδο από την κρίση, και μάλιστα όσο πιο γρήγορα γίνεται, προτού έρθει η 20η Σεπτεμβρίου, ημέρα κατά την οποία ο Πρόεδρος Μαχμούντ Αμπάς ζητήσει από την Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ να αναγνωρισθεί ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος με σύνορα τα όσα ίσχυαν πριν τον Πόλεμο του 1967 και με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ. Ο Τόνυ Μπλερ δεν έκρυψε μάλιστα ότι εντείνονται οι παρασκηνιακές προσπάθειες να ξαναρχίσουν οι συνομιλίες Ισραηλινών -Παλαιστινίων πριν το κρίσιμο ραντεβού στον ΟΗΕ στις 20/9, ενώ παράλληλα έγινε σήμερα γνωστό ότι ο Υπουργός Εθνικής Αμύνης του Ισραήλ Εχούντ Μπαράκ είχε συναντηθεί για τον σκοπό αυτό με τον Μαχμούντ Αμπάς στο Αμμάν της Ιορδανίας πριν μόλις 10 ημέρες. Σε αντίθετη περίπτωση, η προσφυγή της Παλαιστινιακής Αρχής προς την Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ υπό τις παρούσες συνθήκες, θα "ρίξει λάδι στη φωτιά", δίνοντας την ευκαιρία να ανέβουν οι τόνοι από πλευράς Ισραήλ, να διακοπεί άπαξ δια παντός η ειρηνευτική διαδικασία και πιθανότατα να ανοίξει ο δρόμος για μια τρίτη Ιντιφάντα, ανοίγοντας ακόμα ένα κεφάλαιο έντασης στον ήδη ταραγμένο αραβικό κόσμο.
  Η άποψη που δεν ακούστηκε στο χθεσινό συνέδριο ήταν η θέση της -ούτσς ή άλλως περιθωριοποιημένης- ισραηλινής αριστεράς, η οποία εκτιμά ότι η ανακήρυξη ενός ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους θα αποτελέσει στην ουσία τον καταλύτη για την πρόοδο της ειρηνευτικής διαδικασίας και θα αναγκάσει εν τέλει την ισραηλινή πλευρά να συμφωνήσει να αποσυρθεί από τη Δυτική Όχθη. 
  Σύμφωνα πάντως με την κα. Λίβνι, "εάν το Ισραήλ δεν εκμεταλλευθεί τον λιγοστό χρόνο που απομένει μέχρι τις 20 Σεπτεμβρίου για να ξαναρχίσουν ουσιαστικές διαπραγματεύσεις για την τελική λύση του παλαιστινιακού προβλήματος, στο άμεσο μέλλον η ισραηλινή πλευρά θα συρθεί στις συνομιλίες, και τότε οι συνθήκες θα είναι περισσότερο δυσμενείς απ'ό,τι τώρα". Και αυτή ακριβώς ήταν η αίσθηση των περισσοτέρων ξένων αναλυτών.
  
  
  Ανεξάρτητα από τις εκτιμήσεις που ακούστηκαν ή από τον τρόπο που παρουσιάσθηκαν, είναι γεγονός ότι η πραγματοποίηση αυτού του 1ου Συνεδρίου Περιφερειακής Συνεργασίας που πραγματοποιήθηκε ποτέ από το ομώνυμο ισραηλινό υπουργείο -ένα υπουργείο που αξίζει να επισημανθεί ότι υφίσταται από το 1999- αποτελεί ένδειξη ότι το Ισραήλ δείχνει πως αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι σε δυσμενείς συγκυρίες, δεν μπορεί να εναποθέτει όλες τις ελπίδες του για την ασφάλειά του μόνο στην μακρινή Ουάσιγκτον ή σε ανομοιογενείς κατά βάσιν συμμαχίες, που αποδείχθηκε πλέον περίτρανα ότι είχαν ημερομηνία λήξεως.
  
   
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 03.09.2011
• 19:45

  Τουρκία-Ισραήλ : το διαζύγιο

   »  Αλλού κι αλλού
  Όπως ήταν αναμενόμενο εδώ και μήνες, η επισημοποίηση του διαζυγίου Τουρκίας-Ισραήλ είναι πλέον γεγονός, μετά την απέλαση του Ισραηλινού Πρέσβη στην Άγκυρα την περασμένη Παρασκευή (2/9). Μία ιστορία αγάπης που η κυβέρνηση Ερντογάν αποφάσισε ότι έπρεπε να λάβει τέλος. Αφορμή για αυτό το διαζύγιο στάθηκε η αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας στην αποκλεισμένη Γάζα με το πλοίο Mavi Marmara τον περσινό Μάιο, μία αποστολή που σημαδεύτηκε με τον θάνατο 9 τούρκων ακτιβιστών κατά τη διάρκεια της επιχείρησης κατάληψής του εκ μέρους του ισραηλινού πολεμικού ναυτικού. 
  Ενώ πτυχές του περιεχομένου του πορίσματος της ειδικής εξεταστικής επιτροπής που συνέστησε ο ΟΗΕ για την απόδοση ευθυνών για το αιματηρό εκείνο συμβάν είχαν ήδη διαρρεύσει στον τουρκικό και ισραηλινό Τύπο εδώ και καιρό, παράλληλα εντείνονταν οι παρασκηνιακές προσπάθειες τόσο της ισραηλινής όσο και της αμερικανικής διπλωματίας ούτως ώστε η Άγκυρα να ικανοποιηθεί με κάτι λιγότερο από την επίσημη 'συγγνώμη' που επιζητούσε από την ισραηλινή ηγεσία. Μάλιστα, ενώ οι δύο πλευρές είχαν επανειλημμένως συναινέσει να μην ανακοινωθεί το πόρισμα της Επιτροπής Πάλμερ μέχρις ότου βρεθεί μία διπλωματική λύση και περισωθεί κάτι από τις μέχρι πρότινος άριστες σχέσεις ανάμεσα στις δύο χώρες, τελικά κάτι τέτοιο δεν επετεύχθη. Έτσι, ο ΟΗΕ εξέδωσε το πόρισμα της εξεταστικής του επιτροπής το πρωί της Παρασκευής 2/9/2011 δικαιώνοντας εν μέρει και τις δύο πλευρές, δυσαρεστώντας όμως εξ ίσου και τις δύο. 
  
  Σύμφωνα με το πόρισμα, ο θαλάσσιος αποκλεισμός της Λωρίδας της Γάζας εκ μέρους του Ισραήλ αποτελεί νόμιμο μέσο αυτοάμυνας της χώρας έναντι των 'ενόπλων τρομοκρατικών ομάδων που δρουν στην περιοχή'. Νόμιμη χαρακτηρίσθηκε επίσης και η χρήση στρατιωτικής δράσης στα διεθνή ύδατα, 'προκειμένου να αποφευχθεί ο κίνδυνος παραβίασης του νόμιμου θαλάσσιου αποκλεισμού της Γάζας', πλην όμως η στρατιωτική επιχείρηση που πραγματοποιήθηκε από το ισραηλινό πολεμικό ναυτικό για τον έλεγχο του Mavi Marmara χαρακτηρίσθηκε 'αμετροεπής ως προς την εφαρμογή της'. Η Επιτροπή Πάλμερ καταλόγισε ευθύνες και στην τουρκική πολιτική ηγεσία, επειδή 'δεν έκανε ό,τι ήταν δυνατόν για να μειώσει την ένταση στην περιοχή, παρέχοντας πλήρη πολιτική κάλυψη' προς την τουρκική μη κυβερνητική ισλαμιστική οργάνωση ΙΗΗ, η οποία είχε την πρωτοβουλία για το όλο εγχείρημα. Τέλος, ο ΟΗΕ δια του πορίσματος της Επιτροπής Πάλμερ, ως λύση της διένεξης ανάμεσα στις δύο χώρες προτείνει την καταβολή αποζημιώσεων εκ μέρους του Ισραήλ στις οικογένειες των τούρκων θυμάτων και τραυματιών, ζητώντας παράλληλα από το Ισραήλ να εκφράσει 'τη βαθειά λύπη του' προς την Τουρκία, και όχι "συγγνώμη" όπως απαιτούσε η Άγκυρα.
  
  Οι δύο κυβερνήσεις, σε πλήρη ευθυγράμμιση  με την κοινἠ γνώμη των χωρών τους, απέρριψαν εν μέρει το πόρισμα του ΟΗΕ, ως προς τα σημεία που δεν δικαίωναν τις πολιτικές τους επιλογές. Η Τουρκία όμως προχώρησε πολλά βήματα περισσότερο : απέλασε τον Ισραηλινό Πρέσβη από την Άγκυρα, υποβαθμίζοντας έτσι στο κατώτερο δυνατό επίπεδο τις διπλωματικές της σχέσεις με την Ιερουσαλήμ. Αποφάσισε την επ'αόριστον αναστολή των συμφωνιών αμοιβαίας στρατιωτικής συνεργασίας, απείλησε να εφαρμόσει οικονομικό και εμπορικό εμπάργκο στο Ισραήλ και δεσμεύθηκε να ενθαρρύνει και να στηρίξει οικονομικά και πολιτικά την άσκηση αγωγών αποζημιώσεως των τούρκων πολιτών που θα στραφούν ενώπιον των δικαστηρίων στην Τουρκία ή σε τρίτες χώρες κατά του Ισραηλινού στρατού και των υπευθύνων για την επιχείρηση στο Mavi Marmara.  
  Ένας τρίτος παρατηρητής ίσως δεν αντιλαμβάνεται πλήρως την ένταση που δημιουργήθηκε ανάμεσα στις δύο χώρες, με αποτέλεσμα τη διάλυση της πιο ισχυρής περιφερειακής συμμαχίας που γνώρισε ποτέ η Μέση Ανατολή μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
  Η Τουρκία υπήρξε ο δεύτερος σημαντικότερος σύμμαχος του εβραϊκού κράτους μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες, και ο μόνος στρατιωτικός εταίρος του στην περιοχή κατά τα τελευταία είκοσι και πλέον χρόνια. Άραγε ο άξονας Άγκυρας-Ιερουσαλήμ ήταν τόσο ευάλωτος, ώστε να διαλυθεί τόσο εύκολα, και μάλιστα παρά την σταθερή επιμονή της Ουάσιγκτον να τον διατηρήσει πάση θυσία;
  
  Η Μέση Ανατολή σήμερα δεν μοιάζει σε τίποτα με αυτό που ήταν τον Μάιο του 2010, όταν η Τουρκία αργά αλλά σταθερά έκτιζε την Νεο-οθωμανική της πολιτική στην περιοχή. Ο σπόρος του εκδημοκρατισμού που η αμερικανική ηγεσία δοκίμασε ανεπιτυχώς να εφαρμόσει στο Ιράκ μετά την ανατροπή του Σαντάμ Χουσεΐν, είχε σαν αποτέλεσμα να ανθίσουν απρόσμενοι καρποί στον αραβικό κόσμο λίγους μήνες μετά το συμβάν στο Mavi Marmara. Αρχής γενομένης στην Τυνησία τον Δεκέμβριο του 2010 και μετέπειτα στην Αίγυπτο, στο Μπαχρέην, στην Υεμένη, στη Λιβύη και εσχάτως και στη Συρία, στις αραβικές χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βορείου Αφρικής εκτυλίσσεται ως φαινόμενο-ντόμινο η απαρχή της βίαιης αντικατάστασης των σταθερών πολιτικών δομών με άλλες, άγνωστες ακόμα ως προς τον μελλοντικό διεθνή προσανατολισμό τους. Η Τουρκία δεν έχει την πολυτέλεια να παρακολουθεί αμέτοχη τις εξελίξεις, τη στιγμή μάλιστα που και η ίδια είναι ευάλωτη στο εσωτερικό της -όχι μόνο λόγω της διαιωνούμενης εσωτερικής αντιπαλότητας ανάμεσα στον κεμαλικό στρατό και στην παρούσα νεοϊσλαμιστική πολιτική ηγεσία, αλλά και εξ αιτίας της ολοένα και αυξανόμενης έντασης που παρατηρείται στο εσωτερικό κουρδικό μέτωπο των  νοτιοανατολικών επαρχιών της. 
  Η Νεοοθωμανική θεώρηση της πραγματικότητας και η εφαρμογή του δόγματος Νταβούτογλου στη Μέση Ανατολή, στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο και στις (τουρκογενείς, κατά την άποψη της Άγκυρας) πρώην σοβιετικές Δημοκρατίες της Κεντρικής Ασίας -δεν μπορεί να συνάδει με τη διατήρηση του άξονα Άγκυρας-Ιερουσαλήμ, ο οποίος πλέον δείχνει να είναι όχι μόνο ανεπαρκής αλλά και επιζήμιος για τα τουρκικά ζωτικά συμφέροντα.
  Με την απαρχή της "Αραβικής Άνοιξης", όπως μάλλον υπερβολικά αισιόδοξα αποκαλείται η παρούσα εναλλαγή κυβερνώντων στις αραβικές χώρες, η Άγκυρα επιδιώκει να διασκεδάσει τις δυσμενείς προς αυτήν εντυπώσεις ύστερα από πολλές δεκαετίες αντιαραβικής και αντίστοιχα, φιλοδυτικής και φιλοϊσραηλινής πολιτικής. Έτσι, ενώ πολύ πριν τις διαδηλώσεις της Τύνιδας που έφεραν την βίαιη ανατροπή Μπεν-Αλί, η Τουρκία υιοθετώντας την νεο-οθωμανική της πορεία, είχε ήδη αποφασίσει την διάλυση του άξονά της με το Ισραήλ σχεδιάζοντας με μαθηματική ακρίβεια την κρίση του Mavi Marmara. Τώρα, και με δεδομένο ότι οι αραβικές ηγεσίες του παρελθόντος θα ανατραπούν η μία μετά την άλλη, δεν έχει πολλά περιθώρια ελιγμών στις αποφάσεις της. Εμμένει σταθερή στην φιλοαραβική της στροφή προετοιμαζόμενη για την επόμενη μέρα που έρχεται στη Μέση Ανατολή, στρέφοντας το βλέμμα της στα τεκταινόμενα στη γειτονική Συρία αλλά και στην σημαντικότατη αριθμητικά κουρδική μειονότητα που κατοικεί στα νοτιοανατολικά της σύνορα. 
  Όσο περνάει ο καιρός και το καθεστώς Άσαντ μετρά τις μέρες αντίστροφα, τόσο περισσότερο η Άγκυρα τείνει χέρι βοηθείας στον εξεγερμένο συριακό λαό υπονοώντας ακόμα και τη στρατιωτική του  προστασία(!) -με απώτερο σκοπό όχι τόσο να εξασφαλίσει τον ομαλό εκδημοκρατισμό της Δαμασκού αλλά για να ελέγξει τον κουρδικό εθνικισμό στις συριακές επαρχίες που συνορεύουν με την τουρκική επικράτεια. Δεν αποκλείεται μάλιστα η Άγκυρα να επιδιώξει να τεθεί ως 'εγγυητής' της εδαφικής ακεραιότητας της Συρίας, όταν πλέον και επισήμως οι αντικαθεστωτικές διαμαρτυρίες εξελιχθούν σε πραγματικό εμφύλιο σπαραγμό, γεγονός που αργά ή γρήγορα δεν αποκλείεται να φέρει στην επιφάνεια και το παλαιότατο αίτημα του κουρδικού λαού για αυτονομία ή ακόμα και ανεξαρτησία. Μία τέτοια εξέλιξη σαφώς θα απειλούσε τα τουρκικά ζωτικά συμφέροντα, αφού έτσι η τουρκική επικράτεια θα συνορεύει με κουρδικές κρατικές οντότητες τόσο στα ανατολικά της (Βόρειο Ιράκ) όσο και στα ούτως ή άλλως ευάλωτα νοτιοανατολικά της σύνορα.
  Εκτός από το μέχρι τώρα αδιαμόρφωτο πολιτικό σκηνικό στον αραβικό κόσμο, η Τουρκία βρίσκεται αντιμέτωπη με τη διαμόρφωση του κοψίματος της "ενεργειακής πίτας" στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο, με μήλον της έριδος τα πλούσια σε φυσικό αέριο κοιτάσματα  εντός της Κυπριακής ΑΟΖ, που συνορεύει με την αντίστοιχη Ισραηλινή. Ο ισχυρισμός της Άγκυρας ότι τα κυπριακά κοιτάσματα  δεν βρίσκονται εντός των χωρικών υδάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας αλλά ανήκουν στο τουρκοκυπριακό Ψευδοκράτος που εκείνη συνέστησε και μόνο εκείνη αναγνωρίζει, προκάλεσε την οργισμένη αντίδραση της ισραηλινής πολιτικής ηγεσίας, χαρακτηρίζοντας μια τέτοια θεώρηση ως 'απαράδεκτη τουρκική θρασύτητα'. Και ενώ την 1η Οκτωβρίου θα αρχίσουν οι έρευνες με σκοπό την έναρξη της άντλησης του κυπριακού φυσικού αερίου από αμερικανική εταιρεία, που ήδη αντλεί το ισραηλινό φυσικό αέριο λίγα ναυτικά μίλια νοτιοανατολικότερα, η Τουρκία βρίσκεται αντιμέτωπη όχι μόνο με την Κυπριακή Δημοκρατία αλλά και με τον άλλοτε σταθερό της στρατηγικό εταίρο, το Ισραήλ.
  
  Με βάση λοιπόν τα ως άνω δεδομένα, η τουρκική πολιτική ηγεσία επιδεικνύει σταθερή αδιαλλαξία μετρώντας 'φίλους κι εχθρούς' στη Μέση Ανατολή, μέσα σε ένα περιβάλλον ευμετάβλητο όσο ποτέ. Εμμένει στις νεο-οθωμανικές της φιλοδοξίες, αυτοδεσμευόμενη στις φιλοαραβικές της επιλογές όχι μόνο για να ικανοποιήσει το ισλαμιστικό αίσθημα της τουρκικής κοινής γνώμης αλλά και για να περισώσει την ενότητα της επικράτειάς της έναντι πιθανών κουρδικών αξιώσεων αυτονομίας ή ανεξαρτησίας, στο πνεύμα 'διαμαρτυρίας και ανατροπής' που κερδίζει ολοένα και περισσότερο έδαφος όχι μόνο στην γειτονική Συρία και στον υπόλοιπο αραβικό κόσμο αλλά και στα δυτικά think-tanks, που δείχνουν να ακολουθούν τις εξελίξεις παρά να τις προβλέπουν. Έτσι, δεν θα ήταν ποτέ δυνατόν η Τουρκία να υπερασπίζεται τα δικαιώματα των αράβων πολιτών για ελευθερία και δημοκρατία από τη μια, ενώ από την άλλη να συνεχίζει την στρατιωτική της συνεργασία με το εβραϊκό κράτος.
  Από την άλλη, τα συγκρουόμενα συμφέροντα με το Ισραήλ στο τομέα της ενέργειας, με επίκεντρο τα κοιτάσματα φυσικού αερίου της Κυπριακής ΑΟΖ που θα εξασφαλίσουν τόσο στην Κυπριακή Δημοκρατία όσο και στο Ισραήλ ενεργειακή αυτονομία σε βάθος χρόνου 150 ετών, δεν επιτρέπουν άλλη επιλογή παρά τη διάσπαση του άξονα Άγκυρας-Ιερουσαλήμ.
  
  Οι προκλήσεις για την τουρκική πολιτική είναι μεγάλες και ίσως ανυπέρβλητες, λαμβάνοντας υπ'όψιν την αμερικανοβρετανική επίκριση της τουρκικής βουλιμίας επί του κυπριακών κοιτασμάτων. Από την άλλη πλευρά, η αποκαλούμενη "Αραβική Άνοιξη" και η βούληση των αραβικών λαών για απαλλαγή από τα μονολιθικά αραβικά καθεστώτα, σε καμμία περίπτωση δεν αναγορεύει την Άγκυρα σε 'προστάτιδα των Αράβων', όπως ίσως εκείνη θα επιθυμούσε να ακούσει.
  Οι νεο-οθωμανικές ασκήσεις επί χάρτου ακούγονται ευχάριστα στην κοινή γνώμη της Γείτονος και ιδιαίτερα δημοφιλή προς εσωτερική κατανάλωση. Άλλωστε, οι ισλαμιστικές κορώνες και οι εκδηλώσεις μουσουλμανικής αλληλεγγύης αποτελούν πρωτόγνωρα συστατικά για την μέχρι τώρα σταθερά προσανατολισμένη στα κεμαλικά ιδεώδη σύγχρονη Τουρκία. 
  Η εφαρμογή τους όμως και η επικράτηση του σύγχρονου τουρκικού μεγαλοϊδεατισμού στη Μέση Ανατολή και στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο κατά το δόγμα Νταβούτογλου, σε καμμία περίπτωση δεν αποτελούν εύκολη υπόθεση.Είναι άραγε τόσο δυνατή η Τουρκία του 2011 για να μπορέσει να ανταπεξέλθει στους τόσο υψηλούς στόχους που έθεσε η ίδια για τον εαυτό της, δείχνοντας να αγνοεί φίλους κι εχθρούς; Οι επόμενοι μήνες ίσως λύσουν αυτήν την απορία.
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 01.09.2011
• 02:25

  ταρίφα , καραόκε και φωτορρυθμικά

   »  Αλλού κι αλλού
  Κι εκεί που είχα στο μυαλό μου να σάς γράψω κάτι σοβαρό και βαθυστόχαστο, έρχεται στα ξαφνικά κι από το πουθενά ένα ..ταξί και μού χαλάει όλο το πρόγραμμα. 
  
  Πραγματικά δεν έχω λόγια να περιγράψω τι με περίμενε με το που μπήκε ο φετινός Σεπτέμβριος, ανοίγοντας την πόρτα και με το που κάθησα στη θέση του συνοδηγού μέσα στο πιο... πολύχρωμο και high tech ταξί του Τελ Αβίβ. Είναι βέβαια γνωστό ότι αυτή η πόλη έχει να καυχιέται πως έχει τους πιο κεφάτους και ευγενικούς ταξιτζήδες του ντουνιά (σε αντίθεση με τους αγενέστερους όλων που ύστερα από πείρα ετών, τολμώ να πω πως σε αυτήν την κατηγορία, η Ιερουσαλήμ και η Αθήνα συναγωνίζονται στο ποιά απ'τις δυο θα πάρει την πρώτη θέση και..χειρότερη! ). Τέτοιο πράμα όμως, να πω τη μαύρη αλήθεια, δεν ξανάδα..
  Το βίντεο μιλάει από μόνο του, κι ας μην σκαμπάζετε εβραϊκά -γρι!
  
  Τι καραόκε, τι τηλεόραση, τι spooky κουκλάκια παντού (σουβενίρ από ταξίδια, όπως λέει) τι οροφή με φωτορυθμικά... Το μόνο που δεν είδα ήταν η γνωστή γυάλινη μπάλα από τις ντίσκο των 80s -χωρίς να παίρνω όρκο ότι δεν ήταν κάπου κρυμμένη κι αυτή στο πορτ-μπαγκάζ για ώρα ανάγκης-.
  Ο ταξιτζής/dj/καραοκατζής με το μικρόφωνο στο χέρι και το πολύχρωμο ταξίμετρο ονομάζεται Yossi Damti και μαζεύει σέκελ-σέκελ τα χρήματα για το one-way εισιτήριό του για Ταϋλάνδη. "Ταϋλάνδη; Πώς κι έτσι;", ρώτησα"Ταϋλάνδη βέβαια! Πού αλλού;; Σιγά που θα κάτσω εδώ χάμω με τόσους τρελλούς γύρω γύρω"
  Τώρα, τι γύρευαν οι σημαιούλες της Ελλάδας και της Κύπρου στο παρμπρίζ, τι να πω... Πιστέψτε με, δεν ήταν σκηνοθετημένο..
  
  (α! και καλό μήνα! παραλίγο να το ξεχάσω μ'όλ'αυτά..)  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 30.08.2011
• 02:43

  δεσποινίς Μπάτυα -ετών 70

   »  Αλλού κι αλλού
  Όχι.  Το αποφάσισα. Δεν θα πέσω στην παγίδα του "μπλογκ επικαιρότητας". 
  Τι κι αν έγινε προχθες το βράδυ το έλα να δεις μες στο κέντρο του Τελ Αβίβ με τις μαχαιριές να πέφτουν σαν βροχή από 20χρονο παλαιστίνιο που φώναζε "Ο Αλλάχ είναι Μεγάλος" έξω από μπαρ που διασκέδαζαν έφηβοι (κι ευτυχώς το συμβάν έγινε στις 4 τα ξημερώματα όταν το μπλογκ κοιμόταν και δεν πήρε χαμπάρι το χαμό δυό δρόμους παραπέρα). Τι κι αν κατά παγκόσμια πρωτοτυπία έκλεισαν από σήμερα δύο κεντρικές εθνικές οδοί στο νότιο Ισραήλ για όλους τους υπαλλήλους του  Υπουργείου Εθνικής Αμύνης που συμβαίνει να έχουν πρόσβαση σε διαβαθμισμένα έγγραφα -με τον φόβο να μην απαχθούν από ένοπλους αντάρτες και μαθευτούν κρατικά μυστικά. Τι κι αν το μεγαλύτερο μέρος της μεθορίου με την Αίγυπτο έχει χαρακτηρισθεί από χθες κλειστή στρατιωτική περιοχή, εν αναμονή νέας επιδρομής ενόπλων.  
  Παιδιά, τέρμα. Ας το πάρουμε απόφαση : Η ελληνική ειδησεογραφία δεν ενδιαφέρεται για τέτοιες λεπτομέρειες.Τι φταίτε κι εσείς; Δεν σάς τα λένε, δεν τα ξέρετε.Τι να κάνουμε..
  
  Γι'αυτό λοιπόν κι εγώ, για να μη σάς ζαλίζω άδικα, σήμερα αποφάσισα να σάς πάω απλώς για ..φαΐ!
  Κι επειδή, έτσι κι αλλιώς με όλα αυτά που συμβαίνουν, δεν σάς βλέπω να έρχεστε σύντομα στο Τελ Αβίβ για να λαδώσετε τ'αντεράκι σας, σάς καλώ να γνωρίσετε μία σταθερή γαστρονομική αξία στο κέντρο της πόλης.  Κι ας είναι μακρόθεν, δεν πειράζει.
  
  Το εστιατόριο "Καφέ Μπάτυα" υπάρχει από το 1941 και είναι επτά χρόνια παλιότερο από το ίδιο το ισραηλινό κράτος. Έτσι λοιπόν, και με βάση τον νόμο των πιθανοτήτων, έχω βάσιμους λόγους να πιστεύω ότι θα... συνεχίζει να υπάρχει όταν κάποτε στο μέλλον η μοίρα και η τύχη σάς φέρει στη συμβολή των οδών Ντίζενγκοφ και Αρλόζοροβ στο Τελ Αβίβ.
  Πουθενά στην πόλη δεν βλέπεις τόσους παλλούς υπέργηρους πελάτες, όσο εδώ. Είτε μόνους τους είτε με τα παιδιά και τα εγγόνια τους. Τα μπαστούνια και τα 'πι' έχουν την τιμητική τους εδώ.  Σε μια πόλη που σνομπάρει κάθε τι που θυμίζει 'γήρας', αυτή η λεπτομέρεια έχει τη σημασία της, όπως και να'χει.
  Το μικρό μπωλ με το ξυνολάχανο, το ψιλοκομμένο αγγουράκι και το γλυκοψημένο κρεμμυδάκι που προσγειώνεται στο τραπέζι με το που κάθεσαι, συγγνώμη αλλά ούτε να το φωτογραφήσω δεν πρόλαβα. Το περιεχόμενο είναι τόσο λιχουδιαστό, που πάντοτε θυμάμαι να χρησιμοποιήσω την ψηφιακή μου μηχανή με το που καταβροχθίζω την τελευταία μπουκιά.. Οπότε, εδώ σημειώστε φάουλ. Το χρεώνομαι.
  
  Το κυρίως πιάτο προσφέρεται πάντοτε με δύο συνοδευτικά. Και μπορεί η εβραιοπολωνέζικη κουζίνα να μην διακρίνεται για την πρωτοτυπία της, έχει όμως το δικό της στυλ. Έτσι, μπορεί το σνίτσελ να φαίνεται όπως κάθε άλλο νορμάλ σνίτσελ (εννοείται από κοτόπουλο!), αλλά η φρυγανιά και η μυρωδιά από το οικονομικό σπορέλαιο (χαχα, ασχολίαστο!) δίνει ιδιαίτερο touch. 
  
  Οι δύο τεράστιοι κεφτέδες (ήτοι "Κτσιτσότ") δεν έχουν σε τίποτα να ζηλέψουν τα δικά μας σουτζουκάκια/γιουβαρλάκια -εξαρτάται πώς θα το δει κανείς. Έλα μου όμως που το βρωμερό και αμαρτωλό χοιρινό κρέας αντικαθίσταται από μυρωδάτο κιμά που είτε είναι από μοσχάρι, είτε από κοτόπουλο, είτε ακόμα και από γαλοπούλα! Τα γεμιστά (δηλαδή "Μεμουλαήμ") είναι κάπως λιγότερο 'Γεμιστά' από τα δικά μας - δηλαδή χωρίς απαγορευμένη μπεσαμέλ (αλλιώς πάς σούμπιτος στην κόλαση έτσι και τολμήσεις και ανακατέψεις κρέας με γάλα ή γάλά με κρέας). Τα μυρωδικά όμως που βάζει η κυρά-Μπάτια στον κιμά της, είναι το κάτι άλλο. 
  από τα αριστερά θαυμάστε τα φοβερά και τρομερά "Τσίμες". (δεξιά : απλώς μακαρόνια, γιατί τα πεθύμησα)
  Τώρα, τα συνοδευτικά είναι μια άλλη ιστορία.Εγώ προτιμώ τα 'Τσίμες', που δεν είναι τίποτε άλλο από ψιλοκομμένα καροτάκια βουτηγμένα σε γλυκιά σάλτσα με σταφίδες. Μπουκιά και συγχώριο -τα συνιστώ ανεπιφύλακτα. Για να μην μιλήσω για άλλα εξωτικά ονόματα όπως 'Φέρφελαχ', 'Κουσέμετ','Γκβέτς' και διάφορα τέτοια που δεν είναι τίποτε άλλο από απλό πληγούρι και άλλα λαχανικά που ούτε στα ελληνικά δεν ξέρω πώς λέγονται.. 
  Η έξυπνη και οικονομική επιλογή όμως είναι να παραγγείλετε δύο κύρια πιάτα και να μοιραστείτε τα συνολικά τέσσερα συνοδευτικά. Κι όλ'αυτά, χωρίς να το παζαρέψετε πολύ με τη σερβιτόρα. Άλλωστε, σε ένα πολωνοεβραίικο εστιατόριο, το θέμα δεν είναι απλώς να φας : Το ζήτημα είναι να χορτάσεις, να δοκιμάσεις πολλές διαφορετικές γεύσεις - αλλά με την ίδια τιμή. Όπερ σημαίνει - γύρω στα 50 σέκελ το άτομο (πάνω κάτω 10 ευρώπουλα μόνο, μαζί με την κόκα κόλα).
  Να μην ξεχάσω : Το "Καφέ Μπάτυα" μπορεί να ακολουθεί τους θρησκευτικούς κανόνες διατροφής, πλην όμως "αμαρτάνει" μένοντας ανοιχτό και την Παρασκευή το βράδυ και το Σάββατο το μεσημέρι (όταν πολλά άλλα εστιατόρια του είδους κλείνουν και προσεύχονται για όοοολους εμάς τους άπιστους). Έτσι, όσοι "δεν έχουν σπίτι-δεν έχουν ελπίδα", τουλάχιστον έχουν τη δυνατότητα να γευτούν το παραδοσιακό "Χαμίν" το Σάββατο το μεσημέρι (που προσφέρεται μόνο τότε και ποτέ άλλοτε!). Και τι είναι αυτό; Μμμμμμμμμ......... Για ρίχτε μια ματιά παρακάτω:
  
  "Χαμίν" δεν είναι τίποτε άλλο από σιγοβρασμένο φαγητό που η καλή νοικοκυρά βάζει να σιγοψήνεται λίγο πριν τη δύση του ηλίου της Παρασκευής και το επόμενο μεσημέρι είναι έτοιμο στο πιάτο. Η Μπάτυα επιλέγει για "Χαμίν" τα εξής απλά υλικά: φασόλια, πατάτες και κολοκύθα. Κι όλη αυτή η απλή μεν, γευστικότατη δε εποποιία είναι βουτηγμένη σε πηχτή σάλτσα ντομάτας. Γλύφεις και τα δαχτυλά σου, και μετά απ'αυτό... ..μωρέ δεν πἀ'να πέφτουν οι πιστολιές βροχή! Σκασίλα μας.
  Και επειδή συνεχίζω να είμαι ένας σπαστικός πελάτης, κράτησα για το τέλος  μία -καθαρά ελληνική- παρατήρηση :  Μπάτυα αγάπη μου, Μουσακάς νηστίσιμος και χωρίς μπεσαμέλ - απλά δεν γίνεται. Οπότε, αν δείτε 'Μουσακά' στα πιάτα εκτός μενού -αγνοήστε τον!
  
  για να μην χαθείτε στις ταμπέλες
  Το εστιατόριο "Καφέ Μπάτυα" βρίσκεται στην οδό Ντίζενγκοφ και Αρλόζοροβ γωνία, στο κέντρο του Τελ Αβίβ -και δικαίως το Pizza Hut ακριβώς από απέναντι παραμένει ολόαδειο χειμώνα-καλοκαίρι, πιστέψτε με.
  
       
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 25.08.2011
• 12:02

  συρτάκι στα Ιεροσόλυμα

   »  Αλλού κι αλλού
  Χειμώνα-καλοκαίρι, πόλεμος-ξεπόλεμος, επστράτευση-ξεεπιστράτευση, το ραντεβού είναι σταθερό : Κάθε Τρίτη στην Ελληνική Λέσχη στα Ιεροσόλυμα γύρω στις 6 και μισή το απόγευμα μέχρι όσο πάει, ακούγονται στη διαπασόν νταούλια και βιολιά. Τα μαθήματα ελληνικών παραδοσιακών χορών είναι το trend της εβδομάδας πολλά χρόνια τώρα και για πάρα πολλούς ισραηλινούς πριν έρθουν ή αφού γυρίσουν από την Ελλάδα. 
  
  Σκοπός αυτής της 'εντατικής προετοιμασίας' στα σωστά βήματα των κυκλικών μας χορών είναι οι... εξετάσεις χορού που θα δώσουν στις ελληνικές πίστες ή έτσι και τύχει να βρεθούν σε ελληνικό παραδοσιακό γάμο στα χωριά μας ("αχ, Γαβριήλ, έτσι και μάθεις για κανέναν γάμο, φώναξέ μας να χορέψουμε!". Δεν υπερβάλλω. Το άκουσα και αυτό). 
  Οι θέσεις πάρκινγκ στους γύρω δρόμους -όλες πιασμένες! Μιας και πάρα πολλοί που έρχονται σε σταθερή βάση για να χορέψουν ζεϊμπέκικο, καλαματιανό και ό,τι άλλοι μπορεί να φανταστεί ο νους σας, έρχονται ακόμα και από άλλες πόλεις της χώρας που απέχουν και μία, και μιάμιση, και δύο ώρες!!
  Δεν ξέρω τι μουσική άκουγε ο Στρατής Τσίρκας, γράφοντας σημαντικότατες σελίδες της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας στον ίδιο ακριβώς χώρο της Ελληνικής Λέσχης μισό αιώνα πριν. Έχω την εντύπωση όμως, ότι σίγουρα κάθε Τρίτη βράδυ θα μάς χαμογελάει από κάπου εκεί ψηλά.
  
   
  Ντρέπομαι, αλλά οφείλω να το ομολογήσω : Οι ισραηλινοί μού έβαλαν κυριολεκτικά 'τα γυαλιά' όταν έβλεπα ότι όχι μόνο ήξεραν τα βήματα αλλά και από ποιά ακριβώς περιοχή της Ελλάδας προερχόταν κάθε χορός που ακουγόταν από το ταπεινό cd-player. Και δε μιλάμε μόνο για το εν πολλοίς τουριστικό 'syrtaki' ή το πανεύκολο χασαποσέρβικο! Την κρητική πανδύσκολη Πεντοζάλη την παίζουν τα δάχτυλα, και τα Ποντιακά έχουν κι αυτά την τιμητική τους. Κι όσο για το 'Ροδίτικο Πηδηχτό' : κοκκίνησα από ντροπή ακόμα περισσότερο όταν ...και σ'αυτό βρέθηκα απλώς αδιάβαστος!... Πάντως, για όσους δεν χορεύουν (οράτε ..εμένα), υπάρχει άφθονο ούζο (εισαγωγής Πλωμαρίου παρακαλώ!) ως επίσης και ρετσίνα από την Πατρίδα!  
  Και η ιστορία δεν τελείωσε εκεί... 
  Τσακίρ κέφι στο μικροσκοπικό εστιατόριο ονόματι Barood ("Μπαρούντ") στα πεζοδρομημένα σοκάκια της οδού Yafo, πολύ κοντά στο πολύ γνωστό εστιατόριο Adom πίσω από την Πλατεία των Γάτων (Κικάρ Α'Χατουλίμ εβραϊστί, για να μπορέσετε να το εντοπίσετε, όταν κάποτε σάς φέρει εδώ ο δρόμος σας..)
    Ομολογώ πως με τέτοιες παρέες που έμπλεξα εδώ τελευταία, είναι η πρώτη φορά που η Ελλάδα δεν μού φάνηκε καθόλου μα καθόλου μακρυά. Τώρα, καλό είναι αυτό; Το θέμα σηκώνει πολλή συζήτηση..  
  λεπτομέρεια από το δάπεδο της "Λέσχης"
  Η Ελληνική Λέσχη (που στεγάζεται στο κτίριο της λογοτεχνικής "Λέσχης" του αγαπημένου και -για μένα τουλάχιστον- αθάνατου Στρατή Τσίρκα) βρίσκεται στην δυτική πλευρά των Ιεροσολύμων, στην "Ελληνική Παροικία" (πείτε στον ταξιτζή : "Μοσαβά Ιβανίτ", και θα καταλάβει αμέσως) και στην οδό Ιεχοσούα Μπεν-Νουν αρ.8
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 23.08.2011
• 04:51

  εκεχειρία - à la carte

   »  Αλλού κι αλλού
  Αν και οι εικόνες από τις εξελίξεις των τελευταίων τεσσάρων ημερών στο νότιο Ισραήλ και στη Λωρίδα της Γάζας έδειχναν να αποτελούν πιστή επανάληψη των γεγονότων του χειμώνα του 2008/2009, αυτή τη φορά οι ιδιαίτερες συνθήκες που οδήγησαν στις τελευταίες ρίψεις ρουκετών και στις στρατιωτικές επιχειρήσεις, αποκαλύπτουν μία άκρως ενδιαφέρουσα νέα πραγματικότητα. Ακόμα και αυτή η εύθραυστη εκεχειρία που επετεύχθη πριν μόλις λίγες ώρες και -κυρίως- ο τρόπος επίτευξής της, μάς δίνουν μία πρώτη εικόνα των νέων ισορροπιών που σιγά σιγά αρχίζουν να διαμορφώνονται στο τρίγωνο Ιερουσαλήμ-Γάζας-Καΐρου, μετά την κατάρευση του καθεστώτος Μπουμπάρακ.
  
  Η διατάραξη της ομαλής γειτονίας στα σύνορα Αιγύπτου-Ισραήλ για πρώτη φορά μετά την υπογραφή της Συνθήκης του Καμπ Ντέηβιντ τον Σεπτέμβριο του 1978 , δείχνει ότι στη Μέση Ανατολή του 2011 τίποτα δεν είναι δεδομένο. 
  Η συνοριακή γραμμή που χωρίζει την ισραηλινή από την αιγυπτιακή επικράτεια χωρίζοντας την έρημο της Νέγκεβ από την έρημο του Σινά, από το '78 μέχρι τώρα δεν αποτελούσε προτεραιότητα για το αμυντικό δόγμα των ισραηλινών και των αιγυπτίων, αφού δεν δημιουργήθηκε εκεί καμμία σημαντική εστία έντασης που θα απειλούσε την στρατηγικής σημασίας ειρήνη ανάμεσα στις δύο χώρες. Παρά το ότι αυτή η μεθόριος τα τελευταία χρόνια αποτελεί δίοδο οικονομικών μεταναστών από το Σουδάν προς το Ισραήλ, αλλά και δίοδο λαθρεμπορίου και εμπορίου ναρκωτικών μεταξύ των φυλών των βεδουίνων που διαβιούν στο Σινά και στην έρημο Νέγκεβ -από το 1978 μέχρι και την περασμένη Πέμπτη δεν σημειώθηκε κανένα γεγονός που θα απειλούσε τις διπλωματικές σχέσεις των δύο χωρών, πολλώ μάλλον την ειρήνη στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής.Εγγύηση γι'αυτό ήταν η παρουσία του Προέδρου Χόσνι Μουμπάρακ, όπως επίσης και η αμερικανική 'αρχιτεκτονική ειρήνης' που συνέδεσε το Κάιρο και την Ιερουσαλήμ με 'δεσμά ειρήνης'. Μίας ειρήνης όχι ιδιαίτερα εγκάρδιας, αλλά αδιαμφισβήτητα υπαρκτής. Έτσι, οι δύο χώρες είχαν ως κοινό σύνορο δύο παράλληλες λεωφόρους που διέσχιζαν την άλλοτε ενιαία έρημο, με διάσπαρτα μεμονωμένα φυλάκια, που σχεδόν ποτέ δεν απασχόλησαν την διεθνή επικαιρότητα. Την σιωπή της ερήμου διέκοπταν τα τουριστικά λεωφορεία από και προς το Εϊλάτ και βέβαια οι.. καμήλες, που δεν γνωρίζουν σύνορα.    
  Μετά το τέλος της στρατιωτικής επιχείρησης "Χυτό Μολύβι" τον χειμώνα του 2009, και παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες του Προέδρου Μουμπάρακ να μην αναμιχθεί η Αίγυπτος στη διαμάχη Ισραήλ-Χαμάς, το φυλάκιο της Ράφα άνοιξε, δίνοντας τη δυνατότητα στους Παλαιστινίους να μπορούν να προμηθεύονται τρόφιμα, αγαθά και υπηρεσίες από το κοντινό λιμάνι του Ελ-Αρίς, το διοικητικό κέντρο της αιγυπτιακής Χερσονήσου. Παράλληλα όμως, ένοπλοι ισλαμικοί παλαιστινιακοί πηρύνες που αντιπολιτεύονταν το καθεστώς της Χαμάς, εγκατέλειψαν τις βάσεις τους στη Γάζα βρίσκοντας καταφύγιο στην αχανή και δυσπρόσιτη έρημο του Σινά. Τον Απρίλιο του 2010 μάλιστα, σε μία ένδειξη δύναμης έναντι του Ισραήλ, η "Ισλαμική Τζιχάντ" έπληξε με πυραύλους Κατιούσα την ευρύτερη περιοχή του ισραηλινού θερέτρου Εϊλάτ -πλήττοντας κατά λάθος και την γειτονική ιορδανική πόλη Άκαμπα.Η Χερσόνησος του Σινά ήταν πλέον φανερό ότι είχε πάψει να αποτελεί όαση ηρεμίας για τους πολυπληθείς ισραηλινούς τουρίστες που το επισκέπτονταν κατά κόρον τις προηγούμενες δεκαετίες. Από την άλλη όμως, η αιγυπτιακή στρατιωτική και πολιτική ηγεσία αφ'ενός έδειχνε να μην έχει την δυνατότητα να ελέγξει αποτελεσματικά ούτε την διέλευση όπλων και παλαιστινίων ανταρτών από τη Γάζα προς την επικράτειά της, αφ'ετέρου ο έλεγχος του Σινά αποτελούσε για την αιγυπτιακή κρατική μηχανή μία μεγάλη πρόκληση, μία επιχείρηση ανέφικτη.
  
  Η νέα αιγυπτιακή ηγεσία, διαδεχόμενη το καθεστώς Μουμπάρακ, κληρονόμησε και το πρόβλημα των αντάρτικων παλαιστινιακών πηρύνων στο Σινά, που πλέον είχαν ήδη καλλιεργήσει σχέσεις συνεργασίας με τις τοπικές φυλές βεδουίνων -τους μόνιμους κατοίκους της αχανούς χερσονήσου. Από την άλλη, και υπό την πίεση της κοινής γνώμης, η νέα αιγυπτιακή ηγεσία δεν θα μπορούσε ποτέ να σταματήσει την ελεύθερη διακίνηση ανθρώπων, προϊόντων και υπηρεσιών από και προς τη Λωρίδα της Γάζας, επιδεινώνοντας το επίπεδο ζωής των κατοίκων της. Η διατήρηση της συνθήκης ειρήνης με το Ισραήλ όμως, αποτελεί και την προϋπόθεση των εγγυήσεων της Δύσης για την διατήρηση της νέας μετά-Μουμπάρακ εποχής -γεγονός το οποίο η νέα αιγυπτιακή ηγεσία δεν μπορεί και δεν επιθυμεί να αγνοήσει..
  Τα σημάδια της αναρχίας στη Χερσόνησο του Σινά δεν άργησαν να φανούν. Τους τελευταίους μήνες οι αγωγοί μεταφοράς αιγυπτιακού φυσικού αερίου προς το Ισραήλ έπεσαν θύματα δολιοφθοράς από τους παλαιστινιακούς αντάρτικους πηρύνες, ενώ παράλληλα πλήθυναν οι πληροφορίες για πιθανές τρομοκρατικές επιθέσεις σε τουριστικά θέρετρα του Σινά, γεγονός που απομάκρυνε τους ισραηλινούς τουρίστες από τα αιγυπτιακά ξενοδοχεία της περιοχής αλλά και την πολύτιμη γαι τη χώρα εισροή συναλλάγματος. 
  Στις αρχές της περασμένης εβδομάδας ο αιγυπτιακός στρατός αποφάσισε να αναλάβει δράση στη Χερσόνησο του Σινά με την εισροή μεγάλης δύναμης στρατού, με σκοπό να 'καθαρίσει' την αχανή αυτή επαρχία της χώρας από τις ισλαμιστικές ένοπλες οργανώσεις των Παλαιστινίων της Γάζας. Ο εορτασμός του φετινού Ραμαζανίου ήταν η κατάλληλη ευκαιρία για να μην δοθεί ιδιαίτερη δημοσιότητα στο εσωτερικό της χώρας. Άλλωστε, όπως ακροθιγώς αναφέρθηκε στον ισραηλινό Τύπο προ ημερών, η αιγυπτιακή στρατιωτική επιχείρηση άρχισε κατόπιν ενημερώσεως του ισραηλινού στρατού -όπως προβλέπεται στις συμφωνίες του Καμπ Ντέηβιντ.
  
  
  Η πρωτοφανής ως προς τον συντονισμό και την εκτέλεση ένοπλη επίθεση Παλαιστινίων καμικάζι κατά ισραηλινών λεωφορείων και ιδιωτικών οχημάτων της περασμένης Πέμπτης, είχε σκοπό αφ'ενός να επικαιροποιήσει τη δράση των παλαιστινίων ισλαμιστών για να καταδείξει στο εσωτερικό της Γάζας το αξιόμαχο των ένοπλων ομάδων που δεν ελέγχονται από την Χαμάς, αφ'ετέρου όμως να 'σπάσει' τη σιωπηρή συνεργασία μεταξύ του Ισραήλ και της νέας αιγυπτιακής ηγεσίας, όσον αφορά στις εκτεταμένες επιχειρήσεις του αιγυπτιακού στρατού σε όλο το μήκος και πλάτος της Χερσονήσου του Σινά.
  Οι κινήσεις ακριβείας σε πολιτικό και διπλωματικό επίπεδο που ακολούθησαν μετά από το αιματηρό χτύπημα στη μεθόριο Ισραήλ-Αιγύπτου, είναι ενδεικτικές του νέου σκηνικού που σχηματοποιείται στην περιοχή ολοένα και περισσότερο. 
  
  Η νέα αιγυπτιακή ηγεσία δεν μπορούσε να αγνοήσει το γεγονός του θανάτου των αιγυπτιακών στρατιωτών που έπεσαν θύματα του ισραηλινού στρατού κατά τη διάρκεια της επιχείρησης εξουδετέρωσης των παλαιστινίων ανταρτών, αμέσως μετά την τρομοκρατική επίθεση κατά των ισραηλινών λεωφορείων. Υπό το κράτος της οργής της αιγυπτιακής κοινής γνώμης που ζητούσε την άμεση διακοπή των διπλωματικών σχέσεων της χώρας με το Ισραήλ -αλλά και της συμβολικής κατάληψης του κτηρίου της ισραηλινής πρεσβείας στο Κάιρο το περασμένο Σάββατο από αιγύπτιους διαδηλωτές-, η κυβέρνηση του Καΐρου απείλησε ότι θα ανακαλέσει τον πρέσβη της από το Τελ Αβίβ και ζήτησε από την κυβέρνηση της Ιερουσαλήμ να ζητήσει επισήμως συγγνώμη για τον θάνατο των αιγυπτίων κληρωτών -ακολουθώντας το ανάλογο παράδειγμα της Τουρκίας. Παράλληλα όμως, ζήτησε από την Χαμάς να δείξει αυτοσυγκράτηση, τη στιγμή μάλιστα που συνεχιζόταν η αιγυπτιακή δαμεσολάβηση για την απελευθέρωση του ισραηλινού στρατιώτη Γκιλάντ Σαλίτ που κρατείται όμηρος στη Γάζα.
  Εν τέλει, ο ισραηλινός στρατός, με ασυνήθιστα μακροσκελή του ανακοίνωση, εξέφρασε τη λύπη του για τον θάνατο των αιγυπτίων στρατιωτών, τόνισε τη σπουδαιότητα της διατήρησης της ειρήνης Ισραήλ-Αιγύπτου και τελικά συμφώνησε να δημιουργηθεί κοινή εξεταστική επιτροπή των στρατιωτικών αρχών των δύο χωρών για την εξέταση των ειδικότερων συνθηκών του αιματηρού συμβάντος. Το Κάιρο δεν ανακάλεσε τελικά τον πρεσβευτή του από το Τελ Αβίβ, διατήρησε τις επαφές του με την Χαμάς -παρά το ότι την ίδια στιγμή η ισραηλινή αεροπορία απαντούσε με κτυπήματα ακριβείας σε κάθε ρήψη ρουκετών της "Ισλαμικής Τζιχάντ" και των "Επιτροπών της Παλαιστινιακής Αντίστασης" που αντιπολιτεύονται την Χαμάς-. Τέλος, η Αίγυπτος κάλεσε τις αντιμαχόμενες πλευρές στη χθεσινή εκεχειρία.
  Η Χαμάς από την πλευρά της, αυτή τη φορά πρωτοτύπησε και δεν ανταπάντησε στις ισραηλινές αεροπορικές επιθέσεις. Δεν ανέλαβε ευθύνη για την τρομοκρατική επίθεση της περασμένης Πέμπτης, καταδεικνύοντας εμμέσως πλην σαφώς την ύπαρξη πόλωσης στο εσωτερικό της Γάζας μεταξύ της καθεστώτος και των ένοπλων πηρύνων που δεν ελέγχονται από την Χαμάς.
  Το Ισραήλ όπως ήταν αναμενόμενο, απάντησε στο ένοπλο κτύπημα και στις ρήψεις ρουκετών στις πόλεις του νότου της χώρας, με αεροπορικούς βομβαρδισμούς. Η πολιτική ηγεσία όμως απέφυγε να αφήσει την κατάσταση να εκτραχυνθεί -περιοριζόμενη σε κτυπήματα ακριβείας-, επειδή σε αντίθετη περίπτωση θα ανάγκαζε την νέα αιγυπτιακή ηγεσία να λάβει ξεκάθαρη αντιισραηλινή στάση, να αποσυρθεί από τη διαμεσολάβηση για την απελευθέρωση του Γκιλάντ Σαλίτ -με αποτέλεσμα να χαθεί ο μοναδικός δίαυλος έμμεσης επικοινωνίας με την Χαμάς, που μέχρι στιγμής ελέγχει διοικητικά και στρατιωτικά τη Λωρίδα της Γάζας. Επιπρόσθετα όμως, η ισραηλινή πολιτική ηγεσία δεν θα ήθελε σε καμμία περίπτωση να βρεθεί εν μέσω στρατιωτικών επιχειρήσεων με πιθανά θύματα άμαχους Παλαιστινίους, τη στιγμή που σε λίγες μόλις εβδομάδες από τώρα η Παλαιστινιακή Αρχή του Μαχμούντ Αμπάς θα ζητήσει την αναγνώριση ενός ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους στην Τακτική Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ.
  
  
  
  Έτσι, η παρούσα εύθραυστη εκεχειρία που πρότεινε το Κάιρο επετεύχθη, ικανοποιώντας προς το παρών όλους τους εμπλεκόμενους :
  Το Ισραήλ ανταπάντησε στο τρομοκρατικό κτύπημα που στοίχισε σε ανθρώπινες ζωές πολιτών του, με αεροπορικές επιδρομές που έπληξαν στόχους της "Ισλαμικής Τζιχάντ" και των "Επιτροπών της Παλαιστινιακής Αντίστασης", των φύο οργανώσεων δηλαδή που φέρονται να οργάνωσαν και να εκτέλεσαν το πολλαπλό τρομοκρατικό κτύπημα της 18ης Αυγούστου και τις ρήψεις ρουκετών στις πόλεις του Νοτίου Ισραήλ. Άνοιξε φανερό δίαυλο επικοινωνίας και συνεργασίας με την νέα αιγυπτιακή ηγεσία για πρώτη φορά μετά την κατάρρευση του καθεστώτος Μουμπάρακ. Δεν διέκοψε τον έμμεσο δίαυλο επικοινωνίας με την Χαμάς που συνεχίζει να κρατά όμηρο τον Γκιλάντ Σαλίτ. Απομάκρυνε τον κίνδυνο επανάληψης εκτεταμένων στρατιωτικών επιχειρήσεων και την πιθανότητα επανακατάληψης της Γάζας, γεγονός που θα δυσκόλευε εξαιρετικά κάθε βοηθητικό διπλωματικό ελιγμό εκ μέρους των ΗΠΑ κατά τη διπλωματική μάχη που πρόκειται να δοθεί τον ερχόμενο μήνα στην Τακτική Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, όσον αφορά στην πρόταση της Παλαιστινιακής Αρχής να αναγνωρισθεί ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος με τα σύνορα που ίσχυαν πριν τον Πόλεμο του 1967.
  Η νέα αιγυπτιακή ηγεσία έδωσε τις πρώτες δύσκολες εξετάσεις της μετά την κατάρρευση του καθεστώτος Μουμπάρακ σε περιφερειακό διπλωματικό και στρατιωτικό πεδίο. Ικανοποίησε το λαϊκό αίσθημα στο εσωτερικό της, χωρίς όμως να φθάσει στο σημείο να αναιρέσει τις συμμαχίες της με τις ΗΠΑ αλλά και με το Ισραήλ, γνωρίζοντας ότι κατι τέτοιο θα έθετε σε κίνδυνο τη δική της μακροημέρευση. Παράλληλα, κατάφερε να αποσπάσει την εν πολλοίς έμμεση συγγνώμη και θετική απόκριση των ισραηλινών για την από κοινού εξέταση των συνθηκών του αιματηρού συμβάντος στην ισραηλινοαιγυπτιακή μεθόριο -κάτι το οποίο η Τουρκία δεν κατάφερε στην περίπτωση του Μαβί Μάρμαρα-. Ισχυροποίησε τον δίαυλο επικοινωνίας που άνοιξε με την Χαμάς -τη στιγμή που επί εποχής Μουμπάρακ, στην ουσία τέτοιος δίαυλος δεν υπήρχε-. Δημιούργησε το υπόβαθρο να ανακτήσει την διαμεσολαβιτική της αίγλη στο Μεσανατολικό, ακολουθώντας πιστά τα βήματα του προκατόχου της -και νυν υπόδικου- πρώην Προέδρου Χόσνι Μουμπάρακ. Και, τέλος, θεωρείται μάλλον βέβαιο ότι η στρατιωτική επιχείρηση κατά των ισλαμιστικών ένοπλων ομάδων στην Χερσόνησο του Σινά, συνεχίζονται μακρυά από τους φακούς της δημοσιότητας.  
  Η Χαμάς για πρώτη φορά από τότε που ανέλαβε τον έλεγχο της Λωρίδας της Γάζας, έδειξε αυτοσυγκράτηση και αποφάσισε να μην ακολουθήσει την τακτική της αυτοαπομόνωσης, ειδικά αυτήν την περίοδο κατά την οποία τίποτα δεν θα πρέπει να θεωρείται δεδομένο στην αραβική πολιτική σκηνή. Έδειχνε να διαισθάνεται την αδυναμία της, τη στιγμή που η αίγλη των άλλων αντιπολιτευομένων προς αυτήν ένοπλων ομάδων κερδίζουν σε επιχειρησιακό επίπεδο -και μάλιστα όχι μόνο εντός του ισραηλινού εδάφους αλλά και εντός της Χερσονήσου του Σινά, αποκτώντας έτσι σημαντικό γεωστρατηγικό πλεονέκτημα έναντί της-. Αρκέστηκε στο να παρακολουθεί την καταστροφή των στόχων των εσωτερικών της αντιπάλων, "Ισλαμική Τζιχάντ" και "Επιτροπές της Παλαιστινιακής Αντίστασης" από την ισραηλινή αεροπορία, μη αναλαμβάνοντας ενεργό ουσιαστική δράση στα τεκταινόμενα. Διατήρησε τον δίαυλο επικοινωνίας της με το Ισραήλ μέσω Καΐρου και συνειδητοποίησε ότι κατά την παρούσα περίοδο, δεν θα την συνέφερε να διακόψει τις σχέσεις της με την νέα ηγεσία της Αιγύπτου, η οποία συνεχίζει να διατηρεί το φυλάκιο της Ράφα ανοικτό και συγχρόνως προσπαθεί να εξουδετερώσει τις αντιπολιτευόμενες προς τη Χαμάς ένοπλες ομάδες που κρύβονται στο Σινά. Άραγε, όταν η πρόταση της Παλαιστινιακής Αρχής του Μαχμούντ Αμπάς θα στηριχθεί διπλωματικά από δεκάδες χώρες στην Τακτική Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ τον Σεπτέμβριο, με αποτέλεσμα την επίσημη μη-αναγνώριση της κρατικής οντότητας της Χαμάς στη Γάζα,  θα συνεχίσει να επιδεικνύει την ίδια αυτοσυγκράτηση;
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 19.08.2011
• 04:16

  επαναπροσδιορίζοντας τις έννοιες

   »  Αλλού κι αλλού
  Μπορεί και να μην το μάθατε..
  
  Χθες το μεσημέρι ένοπλη ομάδα παλαιστινίων ανταρτών σε συντονισμένη επιχείρησή τους, 'γάζωσαν' υπεραστκά ισραηλινά λεωφορεία γεμάτα κόσμο, στη μεθόριο μεταξύ Ισραήλ και Αιγύπτου- λίγα χιλιόμετρα έξω από το τουριστικό θέρετρο Εϊλάτ, στο νότιο τμήμα της χώρας. Ο απολογισμός : 8 νεκροί και 24 τραυματίες, εκ των οποίων οι 4 βρίσκονται σε κρίσιμη κατάσταση. Όλοι απλοί μεροκαματιάρηδες που σκόπευαν να πάνε για ένα σύντομο και όσο το δυνατόν φθηνότερο και 'εντός των τειχών' καλοκαιρινό τριήμερο στη θάλασσα.
  Η συνέχεια -γνωστή. Τα ξένα ΜΜΕ περνάνε το γεγονός μάλλον στα ψιλά, με αποτέλεσμα η κοινή γνώμη στο εξωτερικό να παραμένει ουσιαστικά απληροφόρητη. Ο μέσος ισραηλινός -και ίσως δικαίως- πιστεύει ότι κανείς ξένος δεν τον λυπάται πραγματικά για το περίεργο αυτό προνόμιο που ζει εδώ και δεκαετίες: να μπαίνει δηλαδή σε ένα απλό λεωφορείο της γραμμής μέσα στη χώρα που ζει, και παρ'όλ'αυτά ποτέ να μην είναι σίγουρος εάν θα φτάσει εκεί που θέλει, εάν θα βγει απ'αυτό όρθιος και αρτιμελής, εάν οι οικείοι του θα τον ξαναδούν ζωντανό..
  Σήμερα όλες οι εφημερίδες εδώ στο Ισραήλ θα είναι και πάλι γεμάτες με τις φωτογραφίες και με τους επικηδείους των ανθρώπων, που εάν η μοίρα τους ήταν γραμμένη διαφορετικά, θα συνέχιζαν αμέριμνοι τις καλοκαιρινές τους φθηνές διακοπές στο λαϊκό Εϊλάτ.  Την ίδια στιγμή, η κοινή γνώμη στο εξωτερικό δεν θα πληροφορηθεί ποτέ της όλες αυτές τις μικρές ιστορίες ζωών που διακόπηκαν βίαια χθες το μεσημέρι, στη μέση της ερήμου. Θα μάθει όμως χαρτί και καλαμάρι για τις ισραηλινές αεροπορικές επιδρομές στη Γάζα, που αργά ή γρήγορα, είναι σίγουρο ότι θα επακολουθήσουν.
  από το μοιραίο υπεραστικό λεωφορείο χθες, 18.8.2011
  
  Η αντικειμενικότητα στην είδηση ποτέ δεν έβλαψε κανέναν.
  Αντιθέτως, η μονόφθαλμη κάλυψη των γεγονότων που εναλλάσσονται στο αραβοϊσραηλινό δράμα δεκαετίες τώρα, έχει ως αποτέλεσμα να ενισχύονται οι ακραίες φωνές ένθεν και ένθεν.
  Έτσι, όσο φιλοπαλαιστινιακά είναι τα ξένα ΜΜΕ, τόσο περισσότερα επιχειρήματα δίνονται στους παλαιστινίους φονταμενταλιστές που θεωρούν ότι ο διάλογος είναι απλώς χάσιμο χρόνου και ότι η εκτέλεση αμάχων ισραηλινών πολιτών ενισχύει τις 'αντιστασιακές τους μετοχές' έναντι άλλων 'εθνοπατέρων' ανταγωνιστών τους.   
  Την ίδια στιγμή, η δημοσιογραφική υποβάθμιση ή αποσιώπηση κάθε ακραίας ένοπλης ενέργειας των παλαιστινίων, δίνει σαφή επιχειρήματα στις εξίσου ακραίες φωνές της εκάστοτε ισραηλινής ηγεσίας, που στηρίζει την άποψη ότι "όλοι είναι εναντίον μας, άρα παίρνουμε την κατάσταση στα χέρια μας και δεν μάς νοιάζει τι θα λένε οι ξένοι για μας". Και η στρατιωτική υπεροχή είναι δεδομένη, με τα γνωστά αποτελέσματα.
  Israel By Bus - Calypso Rose
  Ως απλός αναγνώστης λοιπόν -και μη δημοσιογράφος-, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι Δημοσιογραφία δεν είναι απλά η ικανοποίηση του θυμικού των -ούτως ή άλλως- μακρινών και εκ του ασφαλούς θεατών μίας τραγωδίας δύο διαφορετικών λαών, που κάποτε θα πρέπει οπωσδήποτε να συμφωνήσουν επιτέλους να ζήσουν πλάι-πλάι, χωριστά και ειρηνικά.Αντιθέτως, Δημοσιογραφία θα έπρεπε να είναι η δίκαιη κάλυψη και εκτίμηση των γεγονότων. Όλων των γεγονότων και με τη χρονική ακολουθία που συνέβη το κάθε ένα, για να εξαχθούν τα ορθά συμπεράσματα. 
  Παράλληλα, η υπεύθυνη Δημοσιογραφία, που θα ενδιαφέρεται να θέσει τις βάσεις για μία καλύτερη πραγματικότητα, θα έπρεπε να προάγει εκείνες τις φωνές που είναι αποφασισμένες να καταφέρουν την ειρηνική συνύπαρξη των δύο αυτών λαών.
  Για να συμβεί όμως αυτό, η υπεύθυνη Δημοσιογραφία θα πρέπει επιτέλους να  διακρίνει μια και καλή τις έννοιες του 'απελευθερωτικού αγώνα' και της 'στρατιωτικής άμυνας' αφ'ενός, και αφ'ετέρου την  έννοια της 'εγκληματικής ενέργειας', είτε αυτή προέρχεται από αντάρτικες ένοπλες ομάδες είτε από οργανωμένο κρατικό στρατό. 
  Με άλλα λόγια : η υπεύθυνη Δημοσιογραφία θα πρέπει κάποτε να πάρει μία σαφή και δίκαιη θέση απέναντι στην πραγματικότητα, την οποία επιθυμεί να καλύπτει κατά τρόπο τίμιο. 
  Μόνο έτσι η δημοσιογραφία θα είναι σε θέση να προάγει την έννοια της επικράτησης μιας πραγματικής ειρήνης στην περιοχή. Μόνο έτσι θα σταματήσει -άμεσα ή έμμεσα- να αιτιολογεί την τρομοκρατική αμετροέπεια ή να επιχειρηματολογεί υπέρ της βασιμότητας κρατιστικών φοβικών ενστίκτων.
  Αν και ακούγονται απλά και ορθολογικά όλα αυτά, ο επαναπροσδιορισμός της δημοσιογραφικής δεοντολογίας ως προς τα τεκταινόμενα στη σημερινή Μέση Ανατολή, αποτελεί εγχείρημα πολύπλοκο και δυσκολότατο. Προϋποθέτει ωριμότητα, γνώση και ήθος. 
  Στην πραγματικότητα όμως.. ..είναι απλώς ζήτημα απόφασης.
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 17.08.2011
• 03:55

  no ION ? - no party!

   »  Αλλού κι αλλού
  Μια χρήσιμη συμβουλή :Εάν ποτέ ταξιδέψετε στο εξωτερικό, όπου θα σάς περιμένουν άλλοι έλληνες, μην σπαζοκεφαλιάσετε τι να τούς αγοράσετε για να τούς ευχαριστήσετε. Άλλωστε, ως γνωστόν, δεν είναι καιρός για πολλά έξοδα.
  Η πιο φθηνή αλλά και η πιο σίγουρη λύση για να ενθουσιαστούν οι απανταχού Greek Expats βρίσκεται κάτω απ'τη μύτη σας : Στο περίπτερο της γειτονιάς!
  Όχι, δεν πρόκειται για (μία ακόμα) λύση τσιγκουνιάς σε εποχές λιτότητας!Τα γαριδάκια, τα πατατάκια και οι πολλές και διάφορες βλακείες του ενός ευρώ και κάτι ψιλά, δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο πολύτιμες είναι για όσους βρίσκονται μακρυά, και πόσο τούς λείπουν!  Σάς μιλάω εκ πείρας!
  
  Το τι έγινε στα όρη και τα βουνά στα πέριξ των Ιεροσολύμων το προηγούμενο σαββατοκύριακο, με το πλήθος από Πακοτίνια, Δρακουλίνια, Μελεκούνια, Μαντολάτα και την μία και μοναδική - Ευ-λο-γη-μέ-νη Σοκολάτα ΙΟΝ Αμυγδάλου που έβγαλε η Ντόρις από τη βαλίτσα της -δεν περιγράφεται με λόγια! Κι ευτυχώς που υπάρχουν και μαγνητοσκοπημένα ντοκουμέντα, αλλιώς σιγά μη με πιστεύατε.. Μιλάμε (άνευ πλάκας) ένας ..πανζουρλισμός!
  Η Εύα η Παλαιοφαληριώτισσα, παντρεμένη στο Ισραήλ δύο συναπτές δεκαετίες και βάλε -και νυν κάτοικος της ισραηλινής μεθωρίου, ένα βήμα πριν ή μετά τη Δυτική Όχθη, -εξαρτάται από ποιά πλευρά θα το δει κανείς-, λίγο έλειψε να βάλει τα κλάματα με το που αντίκρυσε τις ανθισμένες αμυγδαλιές του evergreen γνωστού περιτυλίγματος. 
  Η Λεβάνα, με γονίδια 100% κερκυραϊκά - γεννημένη και μεγαλωμένη στο Τελ Αβίβ, σήκωσε στο ποδάρι την Αγία Πόλη (μη σάς πω και τα γύρω αραβικά χωριά), με το που αντίκρυσε όλο αυτό  το ασύλληπτο ελληνικό γκουρμέ μπροστά στα μάτια της νυχτιάτικο!Και με το δίκιο τους, τόσο ο Ίγκαλ, ο άνδρας της Εύας όσο και ο γιος τους, μάς κοίταζαν οι άνθρωποι σα χαμένοι! "Είναι όλοι τους τρελλοί! Αλλιώς δεν εξηγείται!"
  
  Και δεν πα'νἀ'λεγε η Ντόρις τσαντισμένη "μην τύχει και τολμήσω κι αγγίξω αυτά που προορίζονταν για τους πραγματικούς έλληνες της διασποράς!!" (κι όχι για τους γιαλαντζή expats σαν και του λόγου μου), ε μπροστά σ'όλα αυτά τα καλούδια που απλώθηκαν μπροστά μου -δεν συγκρατήθηκα! Κι όταν έκλεισα και την κάμερα -μωρ'εκεί να βλέπατε! Το έλα να δεις...(και λίγα λέει στο τέλος η Λεβάνα μας..)
  
  
  
  Αααααχχ! Καταραμένη Ξενιτιάααααα!
  Γιατί είναι νομίζω η ώρα να το πω, φίλοι μου αγαπημένοι :σαν την οὐάν ἔντ ὄνλυ σοκολάτα ΙΟΝ Αμυγδάλου δεν υπάρχει που-θε-νά!Ούτε σ'ολάκερη τη Δυτική Όχθη κοτζάμ Ιορδάνη! Κακά τα ψέμματα!
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 15.08.2011
• 00:01

  η Φθήνεια τρώει τον Αφέντη..

   »  Αλλού κι αλλού
  Κρατιέμαι μέρες τώρα, 
  αλλά τελικά θα το πω κι αυτό.
  
  Ξέρετε τι με εκνευρίζει περισσότερο όταν διαβάζω τις ισραηλινές εφημερίδες; Δεν θα το πιστέψετε. Με πιάνουν τα διαόλια μου όταν βλέπω τις ολοσέλιδες καταχωρήσεις των ισραηλινών πρακτορείων ταξιδίων που διαφημίζουν τα διάφορα deal για ολιγοήμερες διακοπές στην Ελλάδα. Και θα σάς εξηγήσω αμέσως τι εννοώ ακριβώς.
  Καμαρώστε εδώ τιμές!
  Αρχίζω λοιπόν :Οι 3 διανυκτερεύσεις σε ξενοδοχείο 5 αστέρων στην Κρήτη, all inclusive και με κοτζάμ πάρκο με νεροτσουλήθρες στοιχίζουν μόνο 333€ το άτομο. 4 ολόκληρες διανυκτερεύσεις σε 5άστερο ξενοδοχείο της Κέρκυρας στοιχίζουν απλώς 359€. 4 διανυκτερεύσεις σε ξενοδοχείο της Χαλκιδικής με πρωινό αποτιμώνται σε ολίγα 349€. 7ήμερη οργανωμένη εκδρομή στη Θεσσαλονίκη και στη Βόρειο Ελλάδα, σε 5άστερο ξενοδοχείο και με πρωινό κάνει μόνο 555€. 4 διανυκτερεύσεις σε επίσης 5άστερο ξενοδοχείο της Κω με half board διατροφή στοιχίζουν 359€. Και η Ρόδος εννοείται πως δεν κινείται σε διαφορετικά επίπεδα: η διαμονή 4 διανυκτερεύσεων σε πολύ γνωστό 5άστερο ξενοδοχείο με half board στοιχίζει μόνο 369€ !!... Εννοείται ότι στις τιμές περιλαμβάνεται και το αεροπορικό εισιτήριο μετ'επιστροφής, και οι φόροι!
  δώστε βάση στη φάπα, στο τέλος της διαφήμισης...
  Και ερωτώ :Παιδιά, γιατί είμαστε τόσο, μα τόσο φτηνοί;
  Και μιλώντας τώρα ως έλληνας πολίτης που προέρχομαι από νησί που στην κυριολεξία ζει από τον τουρισμό : τι σόι τουρίστες περιμένουμε να έχουμε με τόσο χαμηλές τιμές;; Προφανώς, αυτούς που δεν έχουν λεφτά να ξοδέψουν! 
  Και όσοι από εσάς που διαβάζετε αυτές τις γραμμές και είστε από τουριστικό μέρος της Ελλάδας, είμαι σίγουρος ότι θα κουνάτε το κεφάλι σας με κατανόηση, ίσως ακόμα και με απελπισία. Και θα σάς έρχονται στο μυαλό αμέτρητες σκηνές απείρου κάλους, με τους ισραηλινούς τουρίστες να κάθονται και να παζαρεύουν ακόμα και το μισό ευρώ για ένα τόσο δα μικρό σουβενίρ της πλάκας, να μην αγοράζουν τίποτα άλλο παρά μόνο νερό εμφιαλωμένο, ή -στην καλύτερη περίπτωση- μια κόκα κόλα με πέντε καλαμάκια (κατά το γνωστό τούρκικο ανέκδοτο). Δεν θα ξεχάσω πέρσι όταν έτυχε να βρίσκομαι σε μπαρ της Ρόδου και η πολυπληθής παρέα ισραηλινών τουριστών που κατέφθασε, απαιτούσε...έκπτωση στα ποτά επειδή...ήταν μεγάλη παρέα! Ντράπηκα που καταλάβαινα κάθε λέξη τους, και στενοχωρήθηκα ακόμα περισσότερο ακούγοντας τα ελληνικά σχόλια. 
  Αλλά τελικά, ποιός φταίει γι'αυτό;Μα φυσικά εμείς (πάλι), ποιός άλλος; 
  Εμείς, που πουλάμε πάρα μα πάρα πολύ φτηνά τις καλύτερες παραλίες της Μεσογείου, το καλύτερο φαγητό, τα 5άστερα ξενοδοχεία μας που δεν έχουν να ζηλέψουν απολύτως τίποτα από τα καλύτερα της παγκόσμιας τουριστικής αγοράς, τα πιο σημαντικά αρχαιολογικά μνημεία του κόσμου και την καλύτερη φιλοξενία που θα μπορούσε ποτέ να βρει ένας τουρίστας σε ένα ξένο μέρος. 
  
  
  
  Ρωτούσα τις προάλλες ένα ζευγάρι φίλων μου εδώ στο Τελ Αβίβ, που η κρίση δεν τούς πιάνει (και μάλλον δεν θα τούς πιάσει ποτέ), γιατί δεν σκέφτονται να έρθουν στη Ρόδο φέτος το καλοκαίρι για τις διακοπές τους. Η απάντηση αφοπλιστική:"Πού;; Ρόδο;; Εκεί που πάει όλη η ..πλέμπα;; Με τίποτα!¨" 
  Και τι να απαντήσεις μετά απ'αυτό;; Βλέπεις τα πανάκριβα και ήδη αγορασμένα βάουτσερ για Ντουμπρόβνικ, για Τοσκάνη, για Κόστα Ντελ Σολ, για Κάννες και... τότε καταλαβαίνεις ότι εμείς οι Έλληνες δεν έχουμε ιδέα τι πάει να πει 'τουριστική βιομηχανία'...
  Και ξέρετε πόσοι ισραηλινοί δεν θα κάτσουν να συζητήσουν "πόσο κάνει μια μπύρα", θα πληρώσουν σαν κύριοι, θα αφήσουν και φιλοδώρημα και θα μάς πουν κι 'ευχαριστώ' με χαμόγελο, που θα το εννοούν; Θα εκπλαγείτε, αλλά ..πάρα πολλοί! (γιατί αν έχουν στην τσέπη 1.200€ για να πληρώνουν το ενοίκιο μιας γκαρσονιέρας, όσο και να αγανακτούν στους δρόμους εδώ στο Τελ Αβίβ, το σίγουρο είναι ότι χρήματα -έχουν. Και πιο κοντινή καθαρή θάλασσα από τα νερά του Αιγαίου μας, δεν θα βρούνε πουθενά. Και όμως, οι καλοί τουρίστες πάνε αλλού!)
  Και για να μην νομίζετε ότι σάς κάνω πλάκα, κοιτάξτε τι σάς βρήκα από την ίδια εφημερίδα, για να με πιστέψετε :Αγνοώ τους μη ανταγωνιστικούς προορισμούς, και φτάνω στη Μεσόγειο :6 διανυκτερεύσεις στην Κόστα Ντελ Σολ με πρωινό -από 1.399 δολάρια6 διανυκτερεύσεις στην Ιταλική Ριβιέρα -από 1.499 δολάρια11 διανυκτερεύσεις στην Αδριατική -από 1.913 δολάρια6 διανυκτερεύσεις στη Γαλλική Ριβιέρα -από 1.425 δολάρια.
  Α! Και να μην το ξεχάσω :Η Τουρκία φέτος είναι σαν ...να μην υπάρχει για τον ισραηλινό τουρίστα. Σαν να έχει σβηστεί από το χάρτη! Άρα...ανταγωνισμός -μηδέν!
  
  
  Αλήθεια, πώς καταφέραμε και παραμένουμε ακόμα οι..φτωχοί συγγενείς στον τομέα του τουρισμού, ενώ θα έπρεπε να είμαστε τουλάχιστον οι Άρχοντες; Και μάλιστα, στα μέσα της High Season;; Και μάλιστα, χωρίς να μάς ανταγωνίζεται κανένας άλλος γειτονικός καλοκαιρινός προορισμός;; (κι αυτό συμβαίνει μόνο φέτος... του χρόνου όμως;.. )
  Τα είπα - και ησύχασα!Εμπεδώστε αυτήν την ανάρτηση, για το καλοκαίρι του 2012!!Γιατί την φετινή τουριστική περίοδο, με τέτοιες εξευτελιστικές τιμές -μάλλον την πήρε το ποτάμι, παιδιά!
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 13.08.2011
• 00:01

  γενέθλια, φαλάφελ και συμπάθεια

   »  Αλλού κι αλλού
  Να πω την αλήθεια, τα φετινά μου γενέθλια δεν με πολυαπασχολούν. Κι άμα δεν υπήρχε το facebook, το μπλογκ και το κινητό μου τηλέφωνο, μπορεί και να μην με απασχολούσαν καν. Όχι γιατί δεν θέλω να μετράω τα χρόνια, αλλά γιατί θεωρώ ότι αυτό που μού είπε πριν μήνες μια παλιά συμμαθήτρια από το Δημοτικό (που μιλάμε μέσω του ίντερνετ αλλά έχω να τη δω στην πραγματικότητα απο τόοοοοοοοτε) είναι τελικά το σωστό. "Ο χρόνος είναι μία μονάδα μετρήσεως που είναι τελείως διαφορετική για τον καθένα."
  
  Εύκολη υπεκφυγή ε;Πάρτε το όπως θέλετε.Πάντως οι ευχές είναι πάντοτε ευπρόσδεκτες.
  
  Τα φετινά γενέθλια λοιπόν, τα..μαγνητοσκοπήσαμε με τη Ντόρις λίγες μέρες πιο πριν. Και αποκλειστικά για.. τις ανάγκες αυτού εδώ του μπλόγκεως βέβαια!!!
  Πήραμε λοιπόν τα ποδαράκια μας και μια-και-δυό και από το κέντρο του Τελ Αβίβ βρεθήκαμε στο λιμάνι της Γιάφα και μάλιστα στο πιο χαρακτηριστικό της σημείο. Εκεί ακριβώς που η Γιάφα μετράει το χρόνο : στην Πλατεία του Ρολογιού! 
  Και φάγαμε του σκασμού στο πιο γνωστό αραβικό εστιατόριο της περιοχής. Στο εστιατόριο του Χατζ Καχίλ (ναι, είναι ονοματεπώνυμο και το ξέρει όλος ο ντουνιάς).
  
  
  Κι επειδή ξέρω ότι βαριέστε τα μεγάλα κείμενα, το βίντεο.. δικό σας!
  
  -Βρε Ντόρις, πώς θα είμαστε μετά από χρόνια; το έχεις σκεφτεί;"-Γαβριήλ σε νόμιζα για ξύπνιο..Όπως ακριβώς είμαστε τώρα!τάδε έφη. 
  Χρόνια μου πολλά.
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 11.08.2011
• 04:28

  Γιε μούυυυυυυ...!!

   »  Αλλού κι αλλού
  Ότι ο κόσμος είναι μικρός -δεν είναι μυστικό.
  Αλλά τόσο μικρός πια! Ε, δεν το περίμενα...
  
  Μέσα σ'όλη τη βαβούρα των ημερών και των αναρτήσεων, είχα ξεχάσει να σάς πω ότι κατέφτασε στο Τελ Αβίβ και η γλυκιά μου Ντόρις (οι παλιότεροι αναγνώστες ίσως τη θυμόσαστε από αυτήν εδώ την παλαιότατη ανάρτηση..)
  Και λοιπόν που λέτε, αφού είχαμε ντιρλικώσει καλά-καλά τα δυό μας σε ένα πολύ καλό αραβικό εστιατόριο στην Παλιά Πόλη της Γιάφα (θα επανέλθω επ'αυτού λίαν συντόμως!), και ενώ παλεύαμε να γλυτώσουμε από τις λακούβες που ο Δήμος θεώρησε καλό να σκάψει εν μέσω καλοκαιριού, ακούμε από κάπου μακρυά και μέσα από τα στενά ένα μπουζούκι ελληνικότατο!
  
  Κάθε μπλόγκερ που σέβεται τον εαυτό του, κουβαλά πάντοτε μαζί του την ψηφιακή του φωτογραφική μηχανή και στο σημείο αυτό, εγώ απλώς θα βγάλω το σκασμό για να δείτε τι επακολούθησε εν μέσω του δρόμου και εις επήκοον όλων των αμέριμνων ισραηλινών παρευρισκομένων.Το μόνο που θα σάς παρακαλέσω είναι απλώς να μού συγχωρέστε τα φάλτσα αλλά και το ότι αδυνατώ να απομνημονεύσω στίχους τραγουδιών -άλλο ένα ακόμα πρόβλημά μου...-
  
  
  Και τώρα θα μού πείτε : "Σιγά τα ωά! Κάθε μέρα σχεδόν υπάρχει τουλάχιστον ένα βραδινό μαγαζί στο Τελ Αβίβ και στα περίχωρα που παίζουν ελληνική μουσική. Για καινούργιο μάς το λες;"
  Σύμφωνοι!Όμως, για τρελλή σύμπτωση, η σύζυγος του ιδιοκτήτη έχει πρώτο ξάδελφο στη Ρόδο, που όχι μόνο απλά γνωρίζω αλλά είναι πολύ πολύ πολύ καλός φίλος! Ε λοιπόν, η Μάζαλ Σκανταριόν δεν μπόρεσε να αντισταθεί στο φακό αυτού εδώ του ταπεινού  μπλόγκεως και αποφάσισε να τού πει τα καθ'έκαστα, στα μούτρα !
  
  απλά, όμορφα και σταράτα
  Ε, ναι λοιπόν.
  Ο κόσμος, όχι μόνο είναι μικρός..
  ..ένα τίποτα είναι τελικά!
  
  
  
  και να'τηνα κι η γκρίζα διαφήμιση:
  
  η ψαροταβέρνα του  "Σαμπετάι του Ωραίου" (Shabetay ha' Yafe) βρίσκεται στην οδό HaHalfanim 7 (Α'Χαλφανίμ 7) στην Παλιά Πόλη της Γιάφα.  Τις Τετάρτες κλείνουμε τραπέζι στο τηλέφωνο 009723-6832250. Αλλιώς...μπουζούκι -δεν έχει!
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 09.08.2011
• 01:27

  τι γκαντεμιά!

   »  Αλλού κι αλλού
  Τα καλά του 'παλιού' μπλόγκερ :
  Όταν ξανάρχονται "χρονιάρες μέρες", έχεις έτοιμο στοκ!
  
  Κυρίες και κύριοι, σήμερα είναι η 9η Ημέρα του εβραϊκού μήνα Αβ.
  "Ε ..και;", θα μού πείτε και δικαίως.
  
  
  Δε σάς λέω τίποτε παραπάνω, γιατί η πάλαι ποτε ανάρτησή μου της 10ης Αυγούστου 2008, τα λέει όλα. Και ό,τι έγραφα τότε, τα ίδια κι απαράλλαχτα ισχύουν και φέτος. Γιατί κάθε 9η του μηνός Αβ, που πέφτει σχεδόν πάντοτε μέσα στον Αύγουστο (οι εβραϊκές γιορτές είναι όλες κινητές-μη με ρωτάτε γιατί) το ημερήσιο πρόγραμμά μου δεν αλλάζει ποτέ, χρόνια τώρα.
  Μία μικρή επισήμανση όμως :Φέτος, τα περισσότερα εστιατόρια και καφετέριες στην περίφημη πλέον λεωφόρο Rotschild ήταν ανοιχτά -προς μεγάλη μου έκπληξη.Προφανώς λόγω ...αγανακτισμένης επανάστασης. (O tempora - Ὠ μούρες..)
  
  Επανάληψη μήτηρ μαθήσεως λοιπόν!
  "Αγαπημένε μου γιε, Εφράιμ" - με την Αντί Αράντ και τον Ντούντου Φίσερ
  Ανάρτηση της 10ης Αυγούστου 2008 
  "Η πιο γκαντέμικη μέρα του χρόνου, είναι σήμερα" Πώς και μ'έπιασε αυτός ο ξαφνικός οργασμός αναρτήσεων σήμερα;Μα είναι απλό.Σήμερα το Ισραήλ έχει εθνικό πένθος και χθες το βραδυ (παραμονή) όλα τα εστιατόρια, οι καφετέριες και τα μπαρ του Τελ Αβίβ είναι κλειστά..
  
  Σύμφωνα με το εβραϊκό ημερολόγιο σήμερα είναι η 9η μέρα του μηνός Αβ, ημέρα κατά την οποία καταστράφηκε ο Ναός (σημ. του Σολομώντα) και μάλιστα δύο φορές.
  Πώς συνέβη αυτό; Την 9η Αβ οι Βαβυλώνιοι κατέστρεψαν τον Πρώτο Ναό γύρω στο 400π.Χ. Πέντε ολόκληρους αιώνες μετά, δηλ. το 70μ.Χ. περίπου, και μάλιστα την ίδια ακριβώς μέρα (9η Αβ !!!) ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Τίτος έκαψε τον Δεύτερο Ναό, γεγονός το οποίο κατά την παράδοση στάθηκε η αιτία της διασποράς.
  Μιλάμε δηλαδή για απίστευτα γκαντέμικη ημερομηνία!  
  Έτσι, δικαίως νομίζω στις 9 του Αβ όλη η χώρα κατεβάζει τα ρολά και τη σημαία της μεσίστια.
  
  Κάθε Αύγουστο που τυχαίνει να είμαι εδώ, αυτό το βράδυ της παραμονής της 9ης Αβ σημαίνει σπίτι και κουβεντολόι (όπως και για όλον τον κόσμο δηλαδή) και φέτος η δασκάλα μου των εβραϊκών μού τηλεφώνησε να περάσουμε αυτή τη μαύρη νύχτα με την οικογένειά της -μη μας βρουν τα χειρότερα-
  
  
  Η δασκάλα μου των εβραϊκών, που ζει στην Αθήνα από τη δεκαετία του '60 (δικαιωματικά θεωρείται πιο....Ελληνίδα από μένα, αφού εγώ το '60 δεν υπήρχα ούτε σε υγρή μορφή πλάκα-πλάκα) βρίσκεται αυτές τις μέρες στο Τελ Αβίβ για να περάσει τις καλοκαιρινές διακοπές με τους δικούς της. Και ανάμεσα σε αυτούς ανήκω... κι εγώ.
  Γνωριστήκαμε όταν εγώ ήμουν ακόμα φοιτητής και από τότε μέχρι σήμερα μας έχουν ενώσει χρόνια βαθιάς φιλίας και εκτίμησης. Χημεία!
  
  
  Στην αρχή θυμάμαι την είχα πάρει από φόβο, όταν από το τηλέφωνο μου είπε ήδη από τα πρώτα λεπτά της συνομιλίας μας ότι "Akou na sou po, ego den boro na hano to hrono mou ke an den diavazis opos prepi, kalitera na min arhisis na kanis matimata mazi mu. katalaves?".
  
  Ε, επόμενο ήταν μετά απ'αυτό το σοκ (ήμουν-δεν ήμουν τότε 18 χρονών) όταν στο πρώτο μάθημα μου έδωσε να διαβάσω στα εβραϊκά ένα κείμενο από κάποια εφημερίδα, τραύλιζα ακατάπαυστα. Η ιστορία του τραυλίσματος με ταλαιπωρούσε ανέκαθεν από το σχολείο, αλλά πίστευα ότι το είχα ξεπεράσει. Και όμως, να που το καικαίδισμα επανήλθε και μάλιστα χειρότερα από ποτέ!
  Ποιός ξέρει τι πονοκέφαλο της είχα δημιουργήσει για έναν ολόκληρο μήνα -κι ας μου έλεγε ότι
  
  "Endaksi, Gavrilus, kala ta les.
  Mia hara ta les pedi mu!" 
  - τίποτα εγώ... Εκεί!
  Να κοκοκοκοκοκομπιάζω και να λέω την ίδια λέξη
  τουλάχιστον πέντε απανωτές φορές.
  
  Ώσπου μια μέρα πάω στο μάθημα και να'τηνα με έναν ...χάρακα στο χέρι.
  "Νά'τα μααααας... Τώρα θα φάμε και ξύλο...", σκέφτηκα.Και με το που τελείωνε μια λέξη, "μπαπ" χτυπούσε το χάρακα στο τραπέζι δίνοντάς μου το "σωστό" ρυθμό. Ακολουθούσα λοιπόν κι εγώ το ρυθμό και το τραύλισμα απλώς εξαφανίστηκε!. Και μετά μου δίνει να διαβάσω ένα άλλο κείμενο -πιο δύσκολο- και της λέω (τραυλίζοντας πάλι) :
  "Μα, α-α-α-α-α-αυτό είναι π-π-π-π-πολύ
  ζ-ζ-ζ-ζ-ζόρικ-κ-κ-κο κ-κ-κ-είμενο.
  Α-Α-Α-Αδύνατον να τα β-β-βγάλω π-π-π-πέρα!"
  
  "Ma, ti les pedi mu!!!
  Esi ise kaliteros kai apo ton Eliezer Ben Yehuda!!!"
  (ο Χριστός και η Παναγία!
  σιγά μην είμαι καλύτερος και από τον Προφήτη Ιερεμία...).
  "Τοντά" σημαίνει ευχαριστώ για ό-ό-ό-όλα!
  υ.γ. προσπάθησα να την πείσω να βάλω το όνομά της στο blog αλλά στάθηκε αδύνατον. Κι έτσι, γι'ακόμα μια φορά με έκανε ό,τι ήθελε -εννοείται...-
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 07.08.2011
• 03:32

  η κακιά Φυλή των "Ταϊκούνιμ"

   »  Αλλού κι αλλού
  Κι ενώ χθες ο αριθμός των ισραηλινών αγανακτισμένων έσπασε ρεκόρ συμμετοχής στην Ιστορία της χώρας, διαψεύδοντας και τις πιο αισιόδοξες προσδοκίες των διοργανωτών αλλά και των δημοσιογράφων - η ισραηλινή κοινή γνώμη δεν φαίνεται να μπορεί να εφεύρει εκείνη τη λύση που θα καταφέρει και ν'αφήσει την πίτα γερή, αλλά και να μείνει κι ο σκύλος χορτάτος.. 
  Στο σημερινό Ισραήλ των κοινωνικών πολώσεων αλλά και του υψηλού κόστους ζωής, είναι εύκολο να συγκεντρωθούν 360.000 πολίτες σε όλη τη χώρα και να πάρουν τους δρόμους φωνάζοντας συνθήματα κατά των πολυεκατομμυριούχων, της.. μισητής 13ης Φυλής του Ισραήλ: της.."Φυλής των Tycoons" ή όπως τους λένε εδώ -"Ταϊκούνιμ" (!) 
  Τελ Αβίβ, 6.8.2011
  Λύσεις όμως -κακά τα ψέμματα- δεν προτείνονται. 
  Δεν προτείνονται καν πολιτικές εναλλακτικές, αφού η κεντροαριστερά δεν είναι άμοιρη ευθυνών για την οικονομική υποβάθμιση της μεσαίας τάξης. Τα αμιγώς αριστερά κόμματα απλώς συμπαρίστανται στους διαδηλωτές χωρίς να προβάλλουν επίσημα τη δική τους οικονομική ατζέντα, ενώ τα κόμματα της θρησκευτικής δεξιάς βλέπουν με καχυποψία την πιθανότητα αλλαγής των κυβερνητικών δημοσιονομικών προτεραιοτήτων, επειδή θεωρούν ότι κάτι τέτοιο θα βλάψει την οικονομική ενίσχυση των θρησκευτικων εποικισμών στα Κατεχόμενα. Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι το μεγάλο ποσοστό των δεξιών θρησκευόμενων ψηφοφόρων δεν βρίσκονται σε καλύτερη οικονομική κατάσταση από τους υπόλοιπους πολίτες -πλην όμως, η ιδεολογική και η ιδιότυπη θρησκευτικοκοινωνική αλληλεγγύη που τους χαρακτηρίζει, δεν τούς επιτρέπει να εκφράσουν και εκείνοι τη δυσαρέσκειά τους για τα ψίχουλα που απομένουν στο πορτοφόλι τους λίγο πριν τούς καταβληθεί ο μισθός τους..
  Κι έτσι, αυτό το καλοκαίρι ανέδειξε φαρδιά-πλατιά το οικονομικό αδιέξοδο της χώρας, που αποτελεί απόρροια του πολιτικού καθεστώτος της συμμετοχικής διακυβέρνησης της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτικών δυνάμεων επί σειρά δεκαετιών -λόγω απλής απλούστατης αναλογικής-, αλλά και του εξαιρετικά ιδιόμορφου πλέγματος κοινωνικοθρησκευτικών συσχετισμών σε έναν πληθυσμό που ισούται αριθμητικά με το σύνολο των κατοίκων του λεκανοπεδίου Αττικής.. (ναι, μόνο τόσο..)
  
  Ως τρίτος παρατηρητής των τεκταινομένων, ίσως να είμαι ο απολύτως.. αναρμόδιος να προτείνω κάποια λύση. Μάλιστα, η ιδιότητά μου του πολίτη της Ελλάδας, μιας χώρας που έχει παταγωδώς αποτύχει σε ό,τι έχει να κάνει με τα δημοσιονομικά, μάλλον μού απαγορεύει να ..έχω το θράσος να προβάλω ως παράδειγμα προς μίμηση τις τακτικές που ακολουθήθηκαν σε ανάλογες περιπτώσεις στα καθ'ημάς.
  Παρ'όλ'αυτά, σε συζητήσεις που έκανα με πολλούς εδώ, διαπίστωσα ότι βασικοί θεσμοί που υπήρχαν στη μη-νεοφιλελεύθερη Ελλαδίτσα μας, εντυπωσιάζουν τον μέσο ισραηλινό. Και για να μιλήσω πιο συγκεκριμένα:Οι εδώ λιμοκτονούντες δικηγόροι-μισθωτοί των μεγάλων δικηγορικών εταιριών, με μισθό 1200€ το μήνα, μένουν με το στόμα ανοικτό όταν ακούν πώς προστατευόταν μέχρι πρότινος το επάγγελμά τους στην Ελλάδα με τα θεσμοθετημένα τοπικά όρια. Οι εδώ μισθωτοί φαρμακοποιοί των υπερπολυτελών αλυσίδων πολυκαταστημάτων φαρμάκων, βλέπουν με δέος όσα ίσχυαν μέχρι πρότινος στην Ελλάδα -όπου ήταν σαφές ότι ο φαρμακοποιός ήταν κύριος του εαυτού του. Οι εδώ οδηγοί 10θέσιων λεωφορείων και ταξί (όμηροι των ημι-ιδιωτικών συνεταιρισμών/εταιρειών) πολύ θα ήθελαν να ζουν στην προ-ΔΝΤ Ελλαδίτσα μας. Και να σημειώσω επίσης, ότι ο θεσμός της φοροδιαφυγής δεν νοείται ούτε καν ως τρελλή φαντασίωση. Κι όσο για τις τιμές των ακινήτων: υπόκεινται στον εξαιρετικά άκαμπτο νόμο 'αγοράς και ζήτησης'.  Κι ό,τι βρέξει, ας κατεβάσει.
  
  Η Ελλάδα μπορεί να έπεσε έξω οικονομικά -δεν υπάρχει πια καμμία αμφιβολία γι'αυτό. Όμως η βασική αδυναμία του Ελληνικού Κράτους βρισκόταν κυρίως στο ότι δεν είχε οργανωμένο μηχανισμό φορολογικού ελέγχου και -συνακολούθως- στερείτο της δυνατότητας είσπραξης των φόρων κατά τρόπο δίκαιο. Παρ'όλ'αυτά όμως, στην Ελλάδα μας υπήρχαν θεσμοί που εγγυώνταν την παρέμβαση του Κράτους υπέρ του μέσου πολίτη αλλά και υπέρ της ρύθμισης των κανόνων της αγοράς. Θεσμοί που ήταν άριστα γραμμένοι στα χαρτιά -στην πράξη όμως χώλαιναν, επιφέροντας τα γνωστά σημερινά αποτελέσματα.
  Όσο περνούν οι μέρες, και ενώ κυβέρνηση και αντιπολίτευση σιωπούν, στο Ισραήλ ακούγονται κάποιες περιθωριακές φωνές να προτείνουν αυτά που λίγο-πολύ ίσχυαν ως θεσμοί στη χώρα μας, πλην όμως σ'εμάς δεν εφαρμόσθηκαν ποτέ σωστά. 
  Έτσι, αρχίζει να γίνεται λόγος για 'θεσμοθέτηση τιμοκαταλόγου της ελάχιστης αξίας της γης, εκ μέρους του κράτους' -που δεν είναι άλλο παρά η ..επανανακάλυψη των γνωστών σε μάς 'αντικειμενικών αξιών' βάσει γεωγραφικών κριτηρίων. Τέτοιες προτάσεις όμως, στο Ισραήλ σκοντάφτουν στον άγραφο νόμο περί 'προσφοράς και ζήτησης' , ή ακόμα και σε αυτήν καθαυτήν την αρχή της 'Ελεύθερης Αγοράς'. Φαίνεται πως ακόμα οι ισραηλινοί καταναλωτές δεν είναι σε θέση ούτε καν να φανταστούν ότι θα μπορούσαν να ζήσουν ..χωρίς τους 'Ταϊκούνιμ" (βλ. ανωτέρω..) Και εν μέρει, δεν έχουν άδικο.
  
  Η ..φυλή των "Ταϊκούνιμ" δεν είναι δυνατόν να εξαφανισθεί μονομιάς, να τεθεί στην πυρά και να εξολοθρεφθεί στο κέντρο της δενδρόφυτης λεωφόρου Rotschild με τους αγανακτισμένους κατασκηνωτές να χοροπηδάνε από τη χαρά τους υπό τον ήχο παγανιστικών τυμπάνων και άλλων τινών κρουστών. Η κυβέρνηση όμως, αν ήθελε θα μπορούσε κάλλιστα να συντάξει έναν κατάλογο αντικειμενικών αξιών των ακινήτων ανά τετραγωνικό μέτρο, θέτοντας ένα ανεκτό ποσοστό φορολόγησης, όχι μόνο στα συμβόλαια αγοραπωλησιών αλλά και στα μισθωτήρια.
  Φυσικά, αυτό το μέτρο από μόνο του δεν αρκεί. Οι "Ταϊκούνιμ" θα συνεχίζουν να κρατούν τις τιμές στα ύψη για τα ακριβοκτισμένα οικοδομικά πρότζεκτ που φυτρώνουν το ένα μετά το άλλο σε όλες τις πόλεις του Ισραήλ. Όμως, από την άλλη, η κυβέρνηση εάν ήθελε θα μπορούσε να προτείνει στους μικροϊδιοκτήτες εκμισθωτές ποικίλα κίνητρα φοροαπαλλαγών, στην περίπτωση που θα υιοθετούσαν στα μισθωτήρια συμβόλαιά τους τον 'τιμοκατάλογο' των μειωμένων αντικειμενικών αξιών -ενθαρρύνοντας έτσι την μείωση των ενοικίων αλλά και την αγοραστική δύναμη της πολύπαθης μεσαίας τάξης. Και κάποια στιγμή, ακόμα και οι 'Ταϊκούνιμ" θα καταλάβουν αργά ή γρήγορα ότι το παιχνίδι της αγοράς μοιάζει με το ταγκό : Θέλει δύο!
  Ενώ σε αντίθετη περίπτωση, εάν οι τιμές των ακινήτων τους δεν θα κατέβουν, τα οικοδομικά τους πρότζεκτ θα μείνουν απλώς άδεια και  στ'αζήτητα -τη στιγμή που η μεσαία τάξη θα χορεύει το δικό της ταγκό, με τις μειωμένες αντικειμενικές αξίες που φορολογικά τουλάχιστον θα ικανοποιούν τους πάντες (ακόμα και το -έτσι κι αλλιώς- πλούσιο ισραηλινό Δημόσιο)..  
  
  Takes Two to Tango
  Το νεοφιλελεύθερο Ισραήλ αναζητά ένα καινούργιο New Deal για να βγει από το κοινωνικό αδιέξοδο που αρχίζει τελευταία να διαφαίνεται κατά τρόπο έντονο. Αναζητά να ..ανακαλύψει ξανά τον 'τροχό' των θεσμών της υγιούς κρατικής παρεμβατικότητας, υπακούωντας όχι σε εντολές άνωθεν, αλλά στις απαιτήσεις του λαού που πληρώνει ασταμάτητα μεν,  από πουθενά όμως δεν καταφέρνει να δει φως.
  Μήπως θα ήμουν πολύ θρασύς, εάν θα τολμούσα να.. υποδείξω την πάλαι ποτε ελληνική μας νομοθεσία; -εννοείται, την ελληνική νομοθεσία που ίσχυε προ του άνωθεν και έξωθεν επιβαλλόμενου 'made in Greece' βίαιου νεοφιλελευθερισμού μας..-
  Λέμε τώρα.. ..σκέψεις θερινών νυκτών..
  Διαβάστε ακόμα :
  Indignados made in Israel
  Τελ Αβίβ: Indignados vs. Indignados
  Τελ Αβίβ, το Μετα-Νεοφιλελεύθερο
  βαρέθηκαν τα ψίχουλα
  εδώ ..δεν είναι Σύνταγμα 
  αγανακτισμένοι και τσαντισμένοι 
  
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 04.08.2011
• 06:06

  αγανακτισμένοι και τσαντισμένοι

   »  Αλλού κι αλλού
  Ύστερα από περίπου τρεις εβδομάδες διαμαρτυριών και ενώ στη 'λεωφόρο των σκηνών' της Rotschild στο κέντρο του Τελ Αβίβ συνεχίζει να συρρέει κάθε μέρα όλο και περισσότερος κόσμος, διαφαίνονται όλο και πιο έντονες οι αντιδράσεις. Ήταν θέμα χρόνου να συμβεί αυτό από την λεγόμενη 'θρησκευτική Δεξιά' που εκπροσωπείται περίπου από το 20% του εβραϊκού πληθυσμού της χώρας, ως επίσης και από την 'παραδοσιακή δεξιά', που εκφράζεται κυρίως από το κυβερνών κεντροδεξιό κόμμα Λικούντ του Βενιαμίν Νετανιάχου. Και αυτό όχι επειδή οι αντιδρώντες ανήκουν στο 'μεγάλο κεφάλαιο' των πολυεκατομμυριούχων στους οποίους ανήκουν οι μεγάλες κατασκευαστικές εταιρείες ή οι ιδιωτικοποιημένες εδώ και χρόνια ΔΕΚΟ της χώρας, όσο επειδή θεωρούν ότι οι διαμαρτυρίες κατά των υψηλών τιμών των ενοικίων και του κόστους ζωής , πραγματικό σκοπό έχουν να καθαιρέσουν τη δεξιά κυβέρνηση συνασπισμού. 
  
  Στο σημείο αυτό, καλό θα ήταν ο έλληνας αναγνώστης να μην κάνει τις δικές του (ελληνικές) αναγωγές περί "Δεξιάς" και "Αριστεράς", επειδή απλώς... θα μπερδευτεί περισσότερο.
  Η ισραηλινή Αριστερά ουδεμία σχέση έχει ουσιαστικά με τις θέσεις του ελλαδικού ΚΚΕ ή του κυπριακού ΑΚΕΛ. Αντίστοιχα, οι ισραηλινοί "Εργατικοί" ουδεμία σχέση έχουν με το δικό μας ΠΑΣΟΚ ή με την κυπριακή ΕΔΕΚ (κι ας ανήκουν συλλήβδην στη Σοσιαλιστική Διεθνή). Ούτε το δεξιό 'Λικούντ' δεν ταυτίζεται με την ΝΔ ή τον ΔΗΣΥ. 
  Κι αυτό, επειδή στο Ισραήλ το πολιτικό φάσμα χρωματιζόταν και χρωματίζεται έντονα τόσο από την σιωνιστική ιδεολογία και την πραγμάτωση της επιστροφής του εβραϊκού λαού στην βιβλική του εστία, όσο επίσης και από τον θρησκευτικό παράγοντα στη λήψη πολιτικών αποφάσεων. Αποφάσεις που δεν αφορούν αποκλειστικά και μόνο την παραμονή ή όχι στα Κατεχόμενα, αλλά και πλήθος άλλα θέματα που σχετίζονται με την καθημερινή ζωή των πολιτών αυτής της χώρας : από την εστίαση σε δημόσιους χώρους μέχρι την κυκλοφορία των λεωφορείων κατά το εβραϊκό Σάββατο, από τα κοινωνικά επιδόματα μέχρι τα κονδύλια του ετήσιου προϋπολογισμού, από την εκπαίδευση μέχρι και τις πολιτιστικές δραστηριότητες, τη στρατιωτική θητεία, την υγεία και τη στέγαση -και η λίστα δεν έχει τέλος..
  Το μπέρδεμα για τον ξένο παρατηρητή γίνεται μεγαλύτερο, όταν διαπιστώνει ότι τελικά, κατά τη σύντομη Ιστορία αυτού του κράτους, η Αριστερά ήταν εκείνη που 'χρεώνεται' τους περισσότερους πολέμους, ενώ αντιθέτως η Δεξιά είναι εκείνη που υπέγραψε συνθήκες ειρήνης και αντίστοιχα 'επέστρεψε' κατεχόμενες περιοχές στους προκατόχους τους. Είπαμε-σε αυτή τη μικρή χώρα, οι υπεραπλουστεύσεις αντενδείκνυνται..  
  
  Δεν θα μπορούσα να βρω αντιπροσωπευτικότερο εκφραστή της 'θρησκευτικής Δεξιάς' -μίας πολιτικής μερίδας παντελώς άγνωστης ως προς το ύφος και την ιδεολογία της στην Ελλάδα και στην Κύπρο- από τον ελληνικής καταγωγής ραββίνο Μορδεχάι Φριζή, που ζει μόνιμα στην Ιερουσαλήμ, μία πόλη με ιδιαίτερα αυξημένο ποσοστό του πολιτικού του χώρου.
  Κι ότι ζει εκεί, δεν είναι τυχαίο : όχι μόνο επειδή η Ιερουσαλήμ είναι μια πόλη με ιδιαίτερη θρησκευτική βαρύτητα για τον εβραϊκό λαό αλλά και επειδή από το κέντρο της απέχουν κυριολεκτικά 'ένα τσιγάρο δρόμο' οι περιοχές που καταλήφθηκαν από τον ισραηλινό στρατό, εκείνο το μακρινό καλοκαίρι του 1967.
  Με τον Μορδεχάι δεν συμφωνούμε πολιτικά, επειδή έχουμε διαφορετικές ιδεολογικές και θρησκευτικές καταβολές. Πάντοτε όμως οι συζητήσεις μας, όλα αυτά τα πολλά χρόνια που γνωριζόμαστε, έχουν μεγάλο ενδιαφέρον και για μένα και για εκείνον. Συχνά είναι έντονες, πάντοτε όμως φροντίζουμε να κρατάμε τις ισορροπίες -επειδή θεωρούμε πως η φιλία μας είναι σημαντικότερη από κάθε τι άλλο, αλλά και επειδή οι εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις μας θέλουμε να αποτελούν αφορμή για γόνιμο πεδίο αλληλοπληροφόρησης.Άλλωστε, χωρίς αλληλοσεβασμό, φιλία δεν υπάρχει.
  Τού αναγνωρίζω ότι είναι συνεπής στις απόψεις του και ότι έχει το θάρρος να λέει τη γνώμη του ευθέως και επώνυμα. Και αυτό θα το διαπιστώσετε στο βίντεο που ακολουθεί, και που πιστεύω ότι παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον για τον έλληνα αναγνώστη, που θα ήθελε να εμβαθύνει στο πολυποίκιλο ισραηλινό πολιτικό ψηφιδωτό. Ένα ιδεολογικό ψηφιδωτό, που στην Ελλάδα συνήθως υπεραπλουστεύεται, μάλλον αβασάνιστα.Η πληροφόρηση όμως, δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. 
  ο ραββίνος Μορδεχάι Φριζής για τους Αγανακτισμένους του Ισραήλ
  Οι δεξιοί ισραηλινοί ψηφοφόροι δεν είναι απαραίτητα ούτε πλούσιοι ούτε αδίστακτοι κεφαλαιοκράτες. Αντιθέτως, ο μέσος δεξιός ψηφοφόρος είναι χαμηλού εισοδήματος, θέτει όμως πολύ ψηλότερα στις προτεραιότητές του την θρησκευτική παράδοση και την εδαφική κυριαρχία. Η εβραϊκή θρησκεία είναι η μόνη μονοθεϊστική αλλά και συνάμα η μόνη εθνική θρησκεία που υπάρχει σήμερα -και γι'αυτό το λόγο, το 'έδαφος', ο 'τόπος', η 'κτήση' αποτελούν προϋποθέσεις για την εκδήλωση του λατρευτικού της τυπικού, όπως αυτό τουλάχιστον εκλαμβάνεται από μεγάλη μερίδα πιστών. Έτσι λοιπόν, εξηγούνται πολλά.
  
  Αντιθέτως, για τη σύγχρονη ισραηλινή Αριστερά, η σιγουριά επί του εδάφους δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά αποτελεί το μέσον για μια ασφαλέστερη -και άρα καλύτερη- ζωή. Και εκεί ακριβώς βρίσκεται η ουσία των διαφωνιών, που αυτήν την περίοδο διαφαίνονται όλο και περισσότερο στην ισραηλινή κοινωνία, που πληρώνει τα λάθη του άκρατου φιλελευθερισμού και της παγκοσμιοποίησης των τελευταίων δύο δεκαετιών. 
  Η απλή αλήθεια πάντως είναι ότι η οικονομική ανέχεια δεν διακρίνει πολιτικές παρατάξεις : όλοι ανεξαιρέτως πληρώνουν πολύ περισσότερα απ'όσα πραγματικά αντέχουν. Το ζήτημα όμως είναι τι διακυβεύεται κάθε φορά. Και η Δεξιά δεν θέλει να διακυβευθούν τα κονδύλια που τίθενται υπέρ των εποικισμών στα Κατεχόμενα (όπως τα ονομάζουν οι αριστεροί) ή στην Ιουδαία και Σαμάρεια (όπως τα ονομάζουν αντιστοίχως οι δεξιοί). Κι αυτό επειδή εάν τα κονδύλια κοπούν, τότε η αποχώρηση των εποίκων από εκεί, θα επισπευσθεί.. 
  
  Αποτέλεσμα :Ήταν θέμα χρόνου να σημειωθούν σκηνές σαν κι αυτές που συνέβησαν χθες το βράδυ στην 'λεωφόρο των σκηνών' ή όπως τη λένε οι επίσημοι χάρτες -στη δενδρόφυτη λεωφόρο Rotschild.
  Νεαροί ισραηλινοί οπαδοί της αριστεράς και της θρησκευτικής δεξιάς αντάλλαξαν βαριές κουβέντες και διχαστικά συνθήματα, που όμως δεν έχουν καμμία σχέση με τα αυξημένα ενοίκια και το κόστος ζωής.. Δείτε το βίντεο.
  
  
  
  Πολλοί αναρωτιούναι εδώ πώς τελικά θα τελειώσει αυτή η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στη χώρα, με τους μη διαμαρτυρόμενους να κάθονται στο σπίτι τους και τους υπόλοιπους να κοιμούνται στις σκηνές των κεντρικών δρόμων των μεγάλων πόλεων και να διαδηλώνουν κάθε Σάββατο βράδυ φωνάζοντας συνθήματα κατά του κεφαλαίου και γιουχάροντας τους... υπερπολυτελείς ουρανοξύστες και τους πολυεκατομμυριούχους ιδιοκτήτες τους (ναι, το είδα κι αυτό!). 
  Εύχομαι να μην γίνω προφήτης κακών, αλλά η Ιστορία μάλλον θα επαναληφθεί.
  Δεν θα είναι η πρώτη φορά που ένας σύντομος πόλεμος θα καταφέρει να κρατήσει στην εξουσία μία κυβέρνηση που γίνεται ολοένα και λιγότερο δημοφιλής. Συνέβη επί πρωθυπουργίας Εχούντ Όλμερτ με τον δεύτερο πόλεμο του Λιβάνου -όταν ο Τύπος ήταν ιδιαίτερα απασχολημένος με τις οικονομικές ατασθαλίες του Πρωθυπουργού και των περί αυτόν. Συνέβη με την τακτική αποχώρηση των εποίκων της Γάζας, όταν ο Αριέλ Σαρόν αντιμετώπιζε και αυτός θέματα περί της διαχείρισης των οικονομικών του κόμματός του. 
  Ἠδη ο Σεπτέμβριος είναι κοντά, με την επικείμενη ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του παλαιστινιακού κράτους. Και ήδη, οι πρώτοι (;) τέσσερεις πύραυλοι Γκραντ εκτοξεύθηκαν μόλις χθες το βράδυ από τη Γάζα και έπεσαν  στο νότιο Ισραήλ, κοντά στην επαρχιακή πόλη Κυριάτ Γκατ. (εκεί, κίνημα αγανακτισμένων με σκηνές -περιέργως δεν υπάρχει), και με τη σειρά της -πάλι χθες βράδυ- η ισραηλινή αεροπορία βομβάρδισε αναλόγως.
  Μήπως λοιπόν, πλησιάζει ο καιρός να αποσταλλούν φύλλα επιστρατεύσεως- μήπως κι έτσι αδειάσει η λεωφόρος Rotschild από τις σκηνές;
  
  
  Διαβάστε ακόμα : Indignados made in Israel Τελ Αβίβ: Indignados vs. IndignadosΤελ Αβίβ, το Μετα-Νεοφιλελεύθεροβαρέθηκαν τα ψίχουλα  εδώ ..δεν είναι Σύνταγμα 
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 03.08.2011
• 10:23

  το ΕΣΡ μίλησε! Εσείς;..

   »  Αλλού κι αλλού
  Σήμερα ήρθε ένα πάρα πολύ ωραίο νέο,
  που περιμέναμε πολύ καιρό.
  Το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης δια της υπ'αριθμόν 206/25-7-2011 απόφασής του, ενέκρινε την αίτηση της "ΠΑΝΑΚΕΙΑ", της Εταιρείας Ανάπτυξης Κοινοτικών Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας Παιδιών και Ενηλίκων που εδρεύει στη Ρόδο και δραστηριοποιείται στα Δωδεκάνησα, και το τηλεοπτικό σποτ που γυρίσαμε για λογαριασμό της χαρακτηρίσθηκε ως 'κοινωνικό μήνυμα'.
  Αυτό σημαίνει ότι το τηλεοπτικό αυτό σποτ θα προβάλλεται δωρεάν και στις ζώνες υψηλής τηλεθέασης από όλα τα τηλεοπτικά κανάλια που εκπέμπουν στα Δωδεκάνησα από σήμερα μέχρι και τις 10 Σεπτεμβρίου 2011.
  
  
  Ούτε εγώ ούτε ο καλός συνεργάτης, συνάδελφος και φίλος Νίκος Τζεδάκης φανταζόμασταν ποτέ ότι η ερασιτεχνική μας ενασχόληση θα τύχαινε μιας τέτοιας αναγνώρισης. Είμαστε πραγματικά ενθουσιασμένοι όχι μόνο γι'αυτήν την εξέλιξη αλλά και με τις ποικίλες παραμέτρους της : Είναι ίσως μία από τις πολύ σπάνιες φορές που το ΕΣΡ εγκρίνει ως 'κοινωνικό τηλεοπτικό μήνυμα' το αποτέλεσμα μίας καθαρά μη επαγγελματικής προσπάθειας. Εκτός αυτού όμως, είναι μία από τις πραγματικά λίγες φορές που το ΕΣΡ εγκρίνει την προβολή ενός τηλεοπτικού κοινωνικού μηνύματος αποκλειστικά για μία συγκεκριμένη περιφέρεια της χώρας, ανοίγοντας έτσι το δρόμο και για άλλες τέτοιες προσπάθειες ανά την επαρχία. 
  Διαβάστε περισσότερα για το τηλεοπτικό αυτό μήνυμα πατώντας εδώ!
  Χαίρομαι πάρα πολύ που με αυτό το μικρό σε διάρκεια τηλεοπτικό μήνυμα, έλαχε σε μάς -δύο ερασιτέχνες της κάμερας, του σεναρίου και του μοντάζ- να ανοίξουμε ουσιαστικά νέους δρόμους στα τηλεοπτικά δρώμενα της Δωδεκανήσου.
  
  Δεν περιμέναμε ποτέ ότι τα μόλις 28 δευτερόλεπτα τηλεοπτικού χρόνου θα αποτελούσαν την αφορμή για πολλά, ωραία και μεγάλα πράγματα για το δωδεκανησιακό τηλεοπτικό περιβάλλον -που ελπίζουμε να δούμε επί της οθόνης στο μέλλον.
  
  η υπ'αρ. 206/25.7.2011 απόφαση του ΕΣΡ(κλικἀρετε το έγγραφο του ΕΣΡ για μεγέθυνση)
  Όλοι εμείς που ασχοληθήκαμε για την παραγωγή αυτού του σύντομου διαφημιστικού  κάναμε ό,τι καλύτερο μπορούσαμε στα πλαίσια των τεχνικών μας δυνατοτήτων. Η Πανάκεια επίσης.
  Όμως, για να φτάσει το μήνυμα στον κόσμο, το μόνο που θα χρειαστεί να κάνουν τα δωδεκανησιακά τηλεοπτικά κανάλια είναι να το προβάλλουν, και να το προβάλλουν συχνά. Δεν θα τούς στοιχίσει απολύτως τίποτα. Και θα κάνουν κάτι καλό για την κοινωνία μας.
  
  Ευχαριστούμε πρώτα απ'όλα την ΠΑΝΑΚΕΙΑ που μάς έδειξε απόλυτη εμπιστοσύνη τόσο ως προς τη σύλληψη όσο και ως προς την εφαρμογή της ιδέας μας. Ευχαριστούμε τους καλούς μας φίλους Ηλιάνα Κατσαρίδου, Μάνο Χατζημαλωνά και Ελευθερία Γεωργά που δέχθηκαν να εμφανισθούν  μπροστά στον φακό, τον συνάδελφο δικηγόρο και καλό φίλο Τάσο Χαμουζά που δάνεισε τη φωνή του και τον ηχολήπτη Johannes Kroon για την πολύτιμη βοήθειά του. 
  Ελπίζουμε ότι το τηλεοπτικό αυτό μήνυμα θα αποφέρει απτά αποτέλεσματα και θα δώσει την ευκαιρία στην ΠΑΝΑΚΕΙΑ να συνεχίσει να προσφέρει τις κοινωνικές της υπηρεσίες στο κοινό που τις έχει ανάγκη και να μην ντρέπεται πια να μιλήσει στους ειδικούς για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει.
  Διαβάστε ακόμα : Θες να μιλήσεις;
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 02.08.2011
• 02:40

  τζιτζίκια-γιοκ!

   »  Αλλού κι αλλού
  Μα κάτι ερωτήσεις που μοὐ'ρχονται στο μυαλό ώρες ώρες...
  Αλλά δεν αντέχω να μη σάς ρωτήσω κι εσάς.
  
  Ξέρετε τι παρατήρησα σήμερα το μεσημέρι (που έσκαγε ο τζίτζικας) ;
  Ξέρετε  τελικά τι λείπει πα-ντε-λώς από το Τελ Αβίβ,
  και γενικώς από όλο το Ισραήλ κάθε καλοκαίρι;
  
  Ε, δεν θα το πιστέψετε :
  Τα τζιτζίκια!
  
  
  
  
  Δεν υπάρχουν όντως ; Δεν ακούγονται; Εξαφανίστηκαν ;
  Βρε , μπας και τό'σκασαν ;
  
  Ή απλά...έσκασαν από τη ζέστη 
  και ..αυτό ήταν..;
  
  
  Όποιος ξέρει, ας με διαφωτίσει.Γιατί όποιον και να ρώτησα, απάντηση - γιοκ!
  
  (μην το κάνετε στο σπίτι..)
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 30.07.2011
• 17:07

  εδώ.. δεν είναι Σύνταγμα

   »  Αλλού κι αλλού
  Ο κόσμος είναι μικρός -γνωστό αυτό..
  Αλλά με το ίντερνετ, γίνεται ακόμα μικρότερος.
  
  Το email που μού ήρθε χθες, με έκανε να το συνειδητοποιήσω. Κι αυτό, επείδη δεν ήξερα ότι αυτό εδώ το μπλογκ αλλά και το theinsider.gr έχουν αποκτήσει σταθερούς ισραηλινούς αναγνώστες που συμβαίνει να γνωρίζουν ελληνικά. 
  Οι μικρές φράσεις σε σπαστά greeklish από κάποιον Ιόναταν ήταν όμως σαφείς : "Diavazo to alloukiallou para poli kero kai mou aresei poly. Ela na deis simera sto dromo pou to lene 'Nordau' tis nees mas skines pou tha valoume! Na mathi o kosmos stin Ellada ti ginete. Thelis? Tha ertis? Ti les?" Μα, θα μπορούσα ποτέ να αρνηθώ;
  Και έτσι βρέθηκα στην -μέχρι χθες τουλάχιστον- 'ήρεμη' δενδρόφυτη λεωφόρο Νόρνταου, όχι πολύ μακρυά από την γεμάτη με κόσμο Rotschild -όπου συνεχίζεται το αδιαχώρητο καθημερινά εδώ και δυό βδομάδες. 
  η πρώτη πρώτη σκηνή που στήθηκε στη λεωφόρο Νόρνταου..Παρασκευή, 29.7.2011 -ώρα 7 και μισή το απόγευμα..
  Ευκαιρία λοιπόν, να δούμε μαζί πώς αρχίζει από το μηδέν μια κατασκήνωση διαμαρτυρίας, από απλούς εργαζόμενους πολίτες, ηλικίας 30 και κάτι, με μισθό, με σπουδές, με ένα στεγαστικό, πολλοί απ'αυτούς μάλιστα και με μωρό στην αγκαλιά -αλλά...και με μιά σκηνή ο καθένας , στο Τελ Αβίβ του καλοκαιριού του 2011. Ένα καλοκαίρι που αυτή η χώρα θα το θυμάται απ'ό,τι φαίνεται, για πολλά χρόνια ακόμα. Τουλάχιστον αυτή είναι η αίσθηση πολλών εδώ.
  
  λεωφόρος Νόρνταου, 29.7.2011, 7 και μισή το απόγευμα.
  Ο Ιόναταν Ζάντμπεργκ είναι γέννημα θρέμμα του Τελ Αβίβ, αλλά συγχρόνως Καβαλιώτης από την πλευρά της μαμάς και Αθηναίος από την πλευρά του μπαμπά. Αυτός και μερικοί φίλοι του αποφάσισαν να πάρουν κι αυτοί΄τις σκηνές τους παραμάσχαλα και να αφήσουν συμβολικά τα ακριβοπληρωμένα νοικιασμένα τετραγωνικά στο κέντρο της πόλης "μήπως και κάτι αλλάξει προς το καλύτερο". Άνθρωποι συνηθισμένοι, συνειδητά πολιτικοποιημένοι αλλά όχι απαραίτητα κομματικοποιημένοι, χωρίς ιδεολογικές εξάρσεις αλλά με άποψη και γνώμη. Οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, ή -εν προκειμένω- οι άνθρωποι της ..διπλανής σκηνής.
  
  Οι πρώτοι περαστικοί δεν άργησαν να έρθουν. Τα μπράβο και τα συγχαρητήρια έδιναν κι έπαιρναν από ανθρώπους κάθε ηλικίας. Μόνο ένας ήρθε με άγριες διαθέσεις του τύπου "Δεν πρόκειται να γεμίσει τσαντίρια η γειτονιά με σάς!", αλλά έφυγε βιαστικά χωρίς να δοθεί συνέχεια. Από την άλλη μεριά όμως, ήταν πολλοί οι περίοικοι που ήρθαν να πουν ότι προσφέρουν το σπίτι τους, το ψυγείο τους, ακόμα και την.. τουαλέτα και το μπάνιο τους για τους διαμαρτυρόμενους κατασκηνωτές. Έδειχναν πού έμεναν και έδιναν και το τηλέφωνό τους, σε περίπτωση που υπάρξει ανάγκη.Δεν το πιστεύετε;
  Στο μεταξύ, εκτός από τις σκηνές που τοποθετούνταν η μία μετά την άλλη, ύστερα από σωρεία like στο facebook -επιστρατεύθηκαν δύο καναπέδες αλλά και ο ντόπιος ..."Λουκάνικος", ονόματι.. Γκούλας, γένους θηλυκού (συνονώματη του... γνωστού ουγγαρέζικου εδέσματος, που φαντάζομαι πως γνωρίζετε. Αν όχι, όπου το βρείτε διαθέσιμο, παραγγείλτε το..)
  
  Αν και ασυνήθιστα αμήχανοι για τα τοπικά δεδομένα, οι δύο αστυνομικοί που εμφανίσθηκαν ξαφνικά ήταν σαφείς : να απομακρυνθούν αμέσως οι σκηνές, τα σεντόνια που είχαν απλωθεί στο δρόμο και να τελειώνει αυτή η ιστορία όσο το δυνατόν πιο γρήγορα κια πιο ήρεμα, "διαφορετικά θα εκκενώσουμε το δρόμο εμείς". Και προς στιγμήν, όλα φάνηκαν να τελειώνουν εκεί..   
  Στη συνέχεια, μπήκε στη μέση η δοξασμένη κάστα των δικηγόρων/κατασκηνωτών:  "Εντάξει, εμείς να φύγουμε. Αλλά για ένα λεπτό.. Εκδόθηκε διάταξη από κάποιον; Και από ποιόν; Διατάραξη της δημοσίας τάξεως; Και σε τι ακριβώς αυτή συνίσταται; Ποιός την καθόρισε;" και τα λοιπά, και τα λοιπά, και τα λοιπάααα..
  Οι δύο ήδη αμήχανοι αστυνομικοί έγιναν περισσότερο αμήχανοι.  Το έβλεπες στα μάτια τους ότι ..συμφωνούσαν σε όλα, όπως και όλοι οι περαστικοί. Τηλεφώνησαν στα κεντρικά, όμως οι επίσημες απαντήσεις που αφορούσαν για το αν επιτρέπονται οι κατασκηνώσεις στις δενδρόφυτες λεωφόρους της πόλης δεν αποδείχθηκαν περισσότερο πειστικές, παρά το ορθό-κοφτό και αυστηρό τους ύφος. Με λίγα λόγια, το θέμα ακόμα μάλλον 'παλευόταν', καθ'όπως διαφαινόταν.
  Και πράγματι, ύστερα από διαδοχικά ερωτήματα και τηλεφωνήματα -περιέργως σε μια στιγμή το κλίμα άλλαξε. Οι αστυνομικοί πήραν το ύφος που ..ήθελαν να πάρουν εξ αρχής, αφού πήραν το 'ok' άνωθεν. "Καλή επιτυχία σας ευχόμαστε και..Καλό σας Σάββατο". Η αστυνομία έφυγε.. και οι σκηνές παραμένουν, με τη βούλα..
  
  
  Και η συνέχεια..αναμενόμενη :
  
  
  Η υιοθέτηση του α-κομματικού συνθήματος "Ζητούνται νέες κοινωνικές προτεραιότητες" δεν επιλέχθηκε τυχαία. Διαφέρει σημαντικά από τα ολοένα και περισσότερο προκάτ και οργανωμένα κομματικά συνθήματα που κατακλύουν πλέον τη λεωφόρο Rotschild, αντικαθιστώντας τα γνήσια παλαιότερα. Τη στιγμή μάλιστα που το ευρύ μη-κομματικοποιημένο κοινό των διαμαρτυρομένων αρχίζει να βλέπει τον εαυτό του  "με το ένα πόδι έξω" από αυτό το πρωτοφανές παλλαϊκό κίνημα για τα τοπικά δεδομένα, ένα τέτοιο σύνθημα ενώνει -και τίποτα λιγότερο απ'αυτό.
  
  Κάθε σκηνή έχει και τον ιδιοκτήτη της.
  Κι επειδή μού αρέσει να κρατώ τις υποσχέσεις μου, καμαρώστε τους πρώτους πρώτους κατασκηνωτές της Νόρνταου, έναν-έναν ..
  ..και όλους μαζί :
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  επ! μα αυτόν εκεί με την μπλε μπλούζα στ'αριστερά,κάπου τον ξέρω!
  Τέλος καλό, όλα καλά λοιπόν!(και με το μπλογκ να έχει την ..τιμητική του -όχι παίζουμε)
  Όσο για την Γκούλας.....μα, τι να λέμε τώρα.. Πατήστε το play..
  με αγωνιστικούς χαιρετισμούς...
  
  Διαβάστε ακόμα : Indignados made in Israel
  Τελ Αβίβ: Indignados vs. Indignados
  Τελ Αβίβ, το Μετα-Νεοφιλελεύθεροβαρέθηκαν τα ψίχουλα  
   
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 28.07.2011
• 03:37

  δεν φταις εσύ..

   »  Αλλού κι αλλού
  Χωρίς να το θέλω, περιμένοντας να κουρευτώ, κι ανάμεσα στα ατάκτως ερριμμένα έντυπα και φυλλάδια -απ'αυτά που βλέπεις σε κάθε κουρείο/κομμωτήριο της οικουμένης- κάπου εκεί στα μουλωχτά σαν να πήρε το μάτι μου μια γνώριμη φάτσα στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας Μααρίβ.
  Ναι, ήταν ο Γιώργος Νταλάρας, ο οποίος -όπως κάθε χρόνο σχεδόν- θα εμφανισθεί και φέτος στο ρωμαϊκό αμφιθέατρο της Καισάρειας, λίγα χιλιόμετρα βόρεια από το Τελ Αβίβ.  
  Πρόκειται για το μόνιμο ραντεβού που κλείνει ο διάσημος τραγουδιστής με το ισραηλινό κοινό, το οποίο όμως, σχεδόν κάθε χρόνο διαβάζει κάποια δήλωσή του, που όμως πάντοτε δεν ακούγεται ευχάριστα στα ντόπια αυτιά. Οι αντιδράσεις του κόσμου περιέργως δεν είναι αρνητικές. Απλά μένουν με το στόμα ανοιχτό και μετά εξηγούν : "Όλος ο κόσμος είναι εναντίον του Ισραήλ, γιατί να μην είναι και ο Νταλάρας; Εμάς μάς αρέσει η φωνή του, κι ας μάς βρίζει." Η στάνταρ απάντηση πάρα πολλών ανθρώπων εδώ. 
  Κάθε χρόνο, η ίδια ιστορία -με ελάχιστες παραλλαγές :
  Γίνεται γνωστό πως έρχεται ο Νταλάρας - προπωλούνται όλα τα εισιτήρια - ο Νταλάρας κατακρίνει το Ισραήλ - οι ισραηλινοί απορούν, αλλά κρατούν ήδη τα εισιτήρια στο χέρι - έρχεται ο Νταλάρας - γεμίζει η Καισάρεια και... κάπως έτσι έχει κτισθεί ένας έρωτας μεγάλος, χρόνια και χρόνια τώρα. 
  Η παράδοση λοιπόν, συνεχίζεται και φέτος :   
  "Νταλάρας : Το Ισραήλ συμπεριφέρεται σαν ένα κράτος φασιστικό. - Λίγο καιρό πριν τις συναυλίες του στην Καισάρεια, ο θρύλος του ελληνικού τραγουδιού επιτίθεται σκληρά στο Ισραήλ. Η συνέχεια στη σελίδα 14.¨
  Μιας και έχασα που έχασα τη σειρά μου στο κούρεμα, απορροφημένος στη "σελίδα 14", σάς  διαβάζω τα αποσπάσματα της συνέντευξής του, όπως αυτά δημοσιεύθηκαν χθες στην Μααρίβ. Ολόκληρη η συνέντευξή του θα δημοσιευθεί αύριο Παρασκευή, αλλά -σόρρυ- κάποτε και οι μπλόγκερ πρέπει να πάρουνε ένα κάποιο ρεπό.. 
  σελίδα 14 - εφημερίδα Maariv, 27.7.2011
  Ενώ απομένει περισσότερο από ένας μήνας από τις δύο συναυλίες του στο αμφιθέατρο της Καισάρειας, ο διάσημος έλληνας τραγουδιστής Γιώργος Νταλάρας επικρίνει σκληρά το Ισραήλ για τον τρόπο που ανιτμετωπίζονται οι Παλαιστινίοι, για τις στενές σχέσεις της χώρας με τις Ηνωμένες Πολιτείες και για την  επιχείρηση κατάληψης του τουρκικού πλοίου "Μαβί Μάρμαρα". 
  "Η πατρίδα δεν είναι ένα ακίνητο που πωλείται και οι σημαίες δεν είναι αντικείμενα πάνω στα οποία θα πρέπει να χύνεται αίμα", δηλώνει στη συνέντευξή του που θα δημοσιευθεί στο Ένθετο της ερχόμενης Παρασκευής της εφημερίδας Μααρίβ.  "Η αξία και η ομορφιά των ανθρώπων που ζουν σε μία χώρα είναι ότι ζουν όλοι μαζί και ότι ο ένας είναι διαφορετικός από τον άλλον. Αυτό το ιδεώδες, στο Ισραήλ απέτυχε. Εμείς, ο ελληνικός λαός, έχουμε την Κύπρο που είναι μέρος της γης μας που χωρίστηκε στα δύο και σήμερα βρίσκεται στην κατοχή ενός άλλου λαού. Το ίδιο πράγμα συμβαίνει με το Ισραήλ, με τη Γάζα και τους Παλαιστινίους. Βλέπεις έναν ολόκληρο λαό που υπέφερε από τον φασισμό, να συμπεριφέρεται φασιστικά. Αυτή είναι η αλήθεια. Το Ισραήλ ακόμα δεν βρήκε τον φιλελεύθερο χαρακτήρα του. Διατηρεί στενές σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες, το χρήμα μπαινοβγαίνει στη χώρα μέσω πλούσιων εβραϊκών οικογενειών ανά τον κόσμο. Όλα αυτά είναι γνωστά. Και γι'αυτό λέγεται ότι το Ισραήλ είναι το πιστό σκυλάκι της Αμερικής. Αυτοί οι αρνητικοί συσχετισμοί φέρνουν αποτελέσματα αρνητικά."
  Στην ερώτηση γιατί παρ'όλ'αυτά ξανάρχεται στο Ισραήλ για να πραγματοποιήσει τις συναυλίες του, ο Νταλάρας απαντά : "Αυτό που με κάνει να έρχομαι στο Ισραήλ είναι ότι γνωρίζω πως υπάρχουν πολλοί άνθρωποι δημοκράτες, που θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο και να φέρουν την ειρήνη στη χώρα τους και εγώ πιστεύω ότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι στο Ισραήλ που πιστεύουν σε αυτόν τον ειρηνικό τρόπο επίλυσης των διαφορών και θέλουν να τον εφαρμόσουν. Παρά το ότι η αριστερά στο Ισραήλ είναι αδύναμη, δεν είπε ακόμα την τελευταία της λέξη."
  Ο Νταλάρας, ο οποίος κατά το παρελθόν είχε δωρίσει τα έσοδα μίας συναυλίας του στην ΜΚΟ  "Γιατροί υπέρ των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων", υποστηρίζει ότι το επεισόδιο στο πλοίο  "Μαβί Μάρμαρα" έβλαψε πολύ το Ισραήλ.  "Αυτό που συνέβη στο "Μαβί Μάρμαρα" χάλασε πάρα πολύ την εικόνα του Ισραήλ προς τα έξω. Οι άνθρωποι ποτέ δεν θα πάψουν να μάχονται για τις ιδέες τους και κανείς δεν μπορεί να σταματήσει κάποιον που έχει το θάρρος να μάχεται για τις ιδέες του."
  Απαντώντας στο επιχείρημα ότι κατά τη διάρκεια εκείνης της στρατιωτικής επιχείρησης, οι επιβάτες του "Μαβί Μάρμαρα" είχαν επιτεθεί με όπλα κατά των ισραηλινών στρατιωτών, ο Νταλάρας απαντά:  "Πρέπει να δούμε τα γεγονότα από την αρχή. Μέχρι πότε θα παραμένει άλυτο το ζήτημα της δημιουργίας ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους;"     
  Ο Νταλάρας αρνείται αυτό που συχνά λέγεται στο Ισραήλ, ότι δηλαδή είναι αντι-ισραηλινός, ή ακόμα και αντισημίτης.  "Αυτό είναι λάθος", τονίζει.  "Ἰσως κάποιος να έχει καλλιεργήσει αυτήν την εντύπωση, και ίσως να μην καταλαβαίνουν αυτά που εννοώ και αυτά που θέλω να πω. Ένας μουσικός, ένας τραγουδιστής είναι πάνω απ'όλα άνθρωπος και όχι τζουκ-μποξ, να ρίχνεις ένα κέρμα κι αυτό ν'αρχίζει να παίζει. Μπορώ να καταλάβω αυτά που περνάει το Ισραήλ, αλλά δεν μπορώ να κλείσω τα μάτια μου σε αυτά που δεν μού αρέσει να συμβαίνουν. "
  
  
  Ο τραγουδιστής δεν είναι τζουκ-μποξ. Είναι άνθρωπος με ιδεολογία και με κάθε δικαίωμα να εκφράζει πολιτική θέση, όπως όλοι μας. Και είναι γεγονός ότι ο Γιώργος Νταλάρας παραχώρησε τα έσοδα μιας συναυλίας του σε ισραηλινή ανθρωπιστική μη κυβερνητική οργάνωση που στηρίζει τα δίκαια αιτήματα του παλαιστινιακού λαού για ανεξαρτησία και για μια καλύτερη ζωή.
  Το ζήτημα όμως που ανακύπτει είναι τελικά σε ποιά μερίδα ισραηλινών απευθύνεται ο Γιώργος Νταλάρας όταν έρχεται στο Ισραήλ για τις συναυλίες του. Στους δημοκρατικούς αριστερούς ή στους μη αριστερούς-φασίστες; 
  Δεν πρόκειται για προβοκατόρικη ερώτηση. Έχει ενδιαφέρον τελικά να δούμε ποιά μερίδα ισραηλινών ακούει μανιωδώς τον 'δικό μας' Γιώργο. Και ελπίζω να σάς λυθούν πολλές απορίες διαβάζοντες αυτές τις γραμμές. (αν όχι πάλι, τα σχόλια - δικά σας, εννοείται αυτό!)
  
  ο  Γιεχούντα Πόλικερ τραγουδά τον "Αλέκο"
  Η ελληνική μουσική είναι εξαιρετικά δημοφιλής στο Ισραήλ από τη δεκαετία του '50 και μέχρι σήμερα. Στα δισκοπωλεία ανέκαθεν έβρισκε κανείς ράφια ολόκληρα με τους κατά καιρούς αστέρες της αθηναϊκής πίστας και στους γάμους όλο και κάποιο ελληνικό τραγούδι θα κάνει τους πάντες να ξεπατωθούν στο χορό.
  Αυτοί λοιπόν που κυριολεκτικά λατρεύουν την ελληνική μουσική σκηνή είναι εβραίοι που κατάγονται από τις αραβικές χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βορείου Αφρικής. Και όλοι τους, εκτός από εβραϊκά, μιλούν και αραβικά, τη μητρική τους γλώσσα τρόπον τινα. 
  Με την εγκατάσταση των προγόνων τους στο νεοσύστατο Ισραήλ, αναγκάσθηκαν να 'απαρνηθούν' την αραβόφωνη κουλτούρα τους, επειδή ακριβώς ήταν η 'κουλτούρα του εχθρού'. Οι ήχοι και ο ρυθμός της ελληνικής μουσικής τούς έδωσαν την ευκαιρία να .. απενοχοποιηθούν από το αραβικό τους πολιτισμικό παρελθόν, υιοθετώντας τα ελληνικά μουσικά μοτίβα, που κυμαίνονταν ανάμεσα στην 'πολιτικώς ορθή' Δύση και στη γνώριμη Μεσόγειο. Μια Μεσόγειο όμως, 'απαλλαγμένη' από τη λικνιστή φωνής της Ουμ Καλσούμ, της εθνικής τραγουδίστριας των αράβων. Αυτή είναι η απλή πραγματική αιτία της επικράτησης της ελληνικής μουσικής στο Ισραήλ, βρίσκοντας απήχηση κυρίως στα φτωχά στρώματα της νεοσύστατης κοινωνίας. Κι αυτό επειδή ήταν 'στίγμα' να μιλάς και να διασκεδάζεις με τη γλώσσα και 'τη μουσική του εχθρού'. Για την τότε κρατούσα ιδεολογία της χώρας όμως, ήταν ανώδυνο να διασκεδάζεις με μια γλώσσα 'ουδέτερη' όπως η ελληνική και να χορεύεις με ρυθμούς που μπορεί να θύμιζαν Ανατολή, στην πραγματικότητα προέρχονταν από την ..κοντινή Δύση, δηλαδή την Ελλάδα μας.
  Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι τα λαϊκά στρώματα της χώρας ψηφίζουν μονοκούκι την ισραηλινή Δεξιά. Οι δημοσκοπήσεις επίσης δείχνουν ότι η πλειοψηφία των λαϊκών στρωμάτων αποτελείται από τους απόγονους εκείνων των εβραίων που ήρθαν από τις αραβικές χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βορείου Αφρικής. 
  Αντιθέτως, οι αριστεροί ψηφοφόροι ανέκαθεν ζούσαν και ζουν περισσότερο δυτικότροπα (όχι λόγω ιδεολογίας ή χρημάτων, αλλά απλώς και μόνο λόγω της κεντροευρωπαϊκής τους καταγωγής) και στη μεγάλη τους πλειοψηφία... δεν ακούν ούτε ελληνική μουσική ούτε τον Γιώργο Νταλάρα, γιατί ποτέ δεν αισθάνθηκαν την ανάγκη να 'υιοθετήσουν' μια ξένη προς αυτούς γλώσσα ή κουλτούρα, πολλώ μάλλον την ελληνική μουσική. Στο νεοσύστατο Ισραήλ, η γερμανοεβραϊκή και η πολωνική κουλτούρα ποτέ δεν 'κρύφτηκαν κάτω απ'το χαλί'. Αντίθετα, οι αραβικές καταβολές έπρεπε  οπωσδήποτε να 'αντικατασταθούν' επειδή 'θύμιζαν' τον άραβα εχθρό. Και αυτό ήταν μία αμιγώς πολιτική απόφαση, τω καιρώ εκείνω..
  Και αυτά τα απλά (και ίσως δυσνόητα για τον μέσο Έλληνα) κοινωνικά/γλωσσικά ταμπού, συνεχίζονται λίγο πολύ μέχρι και σήμερα -κι ας μην το παραδέχεται κανείς ανοιχτά, για να μην ανοίξει παλιές πληγές στον εύθραυστο ισραηλινό κοινωνικό ιστό..
  
  
  Γιατί τα γράφω όλα αυτά;Είναι απλό. 
  Αυτἠ τη χρονιά, όταν ο Γιώργος Νταλάρας θα ανεβαίνει στη σκηνή του παραλιακού ρωμαϊκού αμφιθεάτρου της Καισάρειας, καλό θα ήταν να ανάψουν τα φώτα προς το κοινό και για λίγο περισσότερο χρόνο από τις υπόλοιπες φορές. Μόνο και μόνο για να μετρήσει ο καλλιτέχνης πόσοι μαυριδεροί ισραηλινοί και μελαχρινές ισραηλινές (βαμμένες ξανθιές) θα τον χειροκροτούν. Και ίσως φέτος, θα καταλάβει..
  Οι περισσότεροι από όσους θα περιμένουν να τον δουν, αν όχι όλοι, δεν ψηφίζουν Aριστερά -αυτό τουλάχιστον λένε οι δημοσκοπήσεις εδώ-. Όλοι τους με λάθος λόγια θα μουρμουράνε τους στίχους των τραγουδιών του, κρύβοντας αραβικές λέξεις 'κάτω' από τις δικές μας. Όπως ακριβώς έκαναν δεκαετίες πριν οι γονείς και οι παπούδες τους, για να αποδείξουν την ισραηλινοποίησή τους και την 'κάθαρσή τους' από τη γλώσσα και τον πολιτισμό που κουβάλαγαν, και που κατά σύμπτωση, ήταν ίδια με τη γλώσσα και τον πολιτισμό του 'άραβα εχθρού'. 
  Ναι. Ο καλλιτέχνης δεν είναι τζουκ-μποξ. Είναι άνθρωπος, όπως λες.
  Ας τείνει λοιπόν ο καλλιτέχνης το ανθρώπινό του χέρι στο κοινό που τον αγαπά, και που περιμένει κάθε χρόνο μία βραδιά να τον ακούσει, να τον χειροκροτήσει και να τον αποχαιρετήσει ξανά, περιμένοντάς τον να ξανάρθει στην Καισάρεια ..του χρόνου.
  
  Και όλοι θα μείνουν στο τέλος ευχαριστημένοι.Όπως κάθε χρονιά.
  
  Αυτά τα λίγα -τα απλά μα συνάμα πολύπλοκα- ήθελα να σου πω, δικέ μας Γιώργο.
  Γιατί εσύ, σε αντίθεση με αυτούς 
  που θα σε περιμένουν εδώ πώς και πώς στις συναυλίες σου,
    μπορείς να διαβάσεις τούτες τις γραμμές..
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 27.07.2011
• 02:18

  βαρέθηκαν τα ψίχουλα

   »  Αλλού κι αλλού
  Γυρίζοντας απόψε από τη λεωφόρο Rotschild, που και σήμερα ήταν κατάμεστη από κόσμο και σκηνές, διαπίστωσα πως είμαι ένας άνθρωπος με.. εξαιρετικά μεγάλη υπομονή. 
  Το τι άκουσαν τ'αυτάκια μου δε λέγεται. Θεωρίες περί παντελούς κατάργησης του χρήματος. Να αποφοιτούν όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι πολιτικοί από πανεπιστημιακή σχολή Πατριωτισμού και Εθνικής Παράδοσης. Ένας πάλι ορκίσθηκε δημοσίως, ενώπιον Θεού και ανθρώπων, ότι εφόσον εκλεγεί από το κοινό ως ο 'Αρχηγός της Επανάστασης' (και βέβαια, όταν μετέπειτα θα βγει και Πρωθυπουργός..) θα συνεχίσει να παίρνει τον μισθό του οδηγού αστικού λεωφορείου μέχρι να κλείσει και τα δυό του μάτια!.. Ναι! Ακόμα κι αυτό άντεξα...!
  "και Εγένετο Επανάσταση"(από τη διαδήλωση του Σαββάτου, 23.7.2011)
  
  Προς αποφυγή παρεξηγήσεων λοιπόν, και για να μην σχηματίσετε λάθος εικόνα για το τι ακριβώς συμβαίνει εδώ, διάλεξα ένα άρθρο που αποκρυσταλλώνει κατά τρόπο μεστό και σαφή αυτά που εκφράζουν την συντριπτική πλειονότητα όλων όσων άκουσα τις τελευταίες μέρες εδώ στο Ισραήλ από ανθρώπους με κοινή λογική, ανεξάρτητα από την ιδεολογική τους τοποθέτηση. 
  Το άρθρο του δημοσιογράφου και μπλόγκερ Άσι Χάιμ (ο οποίος αρνείται πεισματικά να δείξει το πρόσωπό του στο ίντερνετ -και αντ'αυτού, κάνει χρήση του σκίτσου που βλέπετε παρακάτω), με τίτλο "Βαρεθήκαμε να αρκούμαστε στα ψίχουλα" δημοσιεύθηκε στο χθεσινό φύλλο της μεγαλύτερης σε κυκλοφορία εφημερίδας Israel Hayom, η οποία -αξίζει να σημειωθεί αυτό- πρόσκειται στην φιλοκυβερνητική κεντροδεξιά του Βενιαμίν Νετανιάχου και του κόμματος Λικούντ.
  Ρίξτε του μια ματιά. Είναι ό,τι πιο ισορροπημένο έχει δημοσιευθεί μέχρι σήμερα στον Ισραηλινό Τύπο.
  Η μεσαία τάξη στο Ισραήλ αρχίζει να ξυπνάει και σείεται η Γη. Στην αρχή μάς υποτίμησαν και είπαν "Τίποτα καλομαθημένοι Τελαβιβιώτες θα είναι", ύστερα είπαν "Είναι αριστεροί που θέλουν να βρουν ευκαιρία να ρίξουν τον Πρωθυπουργό", αλλά εγώ πιστεύω ότι όλοι πλέον καταλαβαίνουμε πως εδώ δεν τίθεται θέμα Δεξιάς ή Αριστεράς. Αυτοί οι ετεροκαθορισμοί πλέον δεν μάς ενδιαφέρουν. Αυτό που ενδιαφέρει, και ενδιαφέρει όλους μας, είναι να έρθει κοινωνική αλλαγή. Και ύστερα από την επίδειξη δύναμης του περασμένου Σαββάτου, όλοι μας καταλαβαίνουμε πια ότι μία τέτοια αλλαγή είναι πράγματι δυνατόν να επιτευχθεί.
  Δεν επρόκειτο για διαμαρτυρία φτωχών. Είμαστε μορφωμένοι, εργαζόμαστε, ο μισθός μας είναι άνω του μέσου όρου και πληρώνουμε τους φόρους μας -αλλά παρ'όλ'αυτά δεν καταφέρνουμε να σηκώσουμε κεφάλι. Πνιγμένοι μέσα στα στεγαστικά δάνεια, στα δίδακτρα των νηπιαγωγείων, στις τιμές της βενζίνης, του φαγητού και του κόστους ζωής που συνεχώς ανεβαίνει -παρά τον ζηλευτό μας μισθό- ξαφνικά συνειδητοποιήσαμε ότι τελικά κάτι δεν πάει καλά. Συνειδητοποιήσαμε ότι το μόνο που μάς μένει είναι σκέτος αέρας -ίσα ίσα να αναπνεύσουμε, και τίποτα περισσότερο. Και ήρθε η στιγμή να δώσουμε ένα τέλος σε όλο αυτό.
  Πρέπει να είναι κανείς μειωμένης αντίληψης και αποκομμένος από την πραγματικότητα για να καυχιέται πως η ισραηλινή οικονομία είναι από τις ισχυρότερες του κόσμου επειδή οι δείκτες ανάπτυξης ανεβαίνουν και η ανεργία μειώνεται, τη στιγμή που το μεγάλο τμήμα του λαού δεν έχει την ευκαιρία να γευτεί ούτε καν τα ψίχουλα από το τεράστιο κέικ που το Κράτος μοιράζει απλόχερα στους πολυεκατομμυριούχους. Λυπηρό. Βαρεθήκαμε να αρκούμαστε σε ψίχουλα, και δεν θα απολογηθούμε γι'αυτό.
  Δεν έχω τη φιλοδοξία να συμβουλεύσω τον Πρωθυπουργό, αλλά εάν βρισκόμουν στη δική του θέση, ούτε καν θα προσπαθούσα να υποτιμήσω την ισχύ της διαμαρτυρίας που τώρα ξεσπάει ύστερα από υπομονή και ανοχή ετών -καθότι το ζήτημα της στέγης είναι μόνο ένα πολύ μικρό δείγμα από όλα όσα ξεσήκωσαν τον κόσμο.
  Άσχετα εάν θα αλλάξει ή όχι τακτική, η κατάσταση αυτή μπορεί να αποτελέσει για τον κ. Νετανιάχου τη μεγάλη του ευκαιρία. Τώρα είναι η ώρα να δείξει τις αρχηγικές του ικανότητες και να λάβει στρατηγικές αποφάσεις που θα επιτρέψουν στη μεσαία τάξη -την τάξη που αποτελεί την ευρεία κοινωνική βάση της χώρας- να μπορέσει να ξαναγευτεί το βιός της. 
  Πράγματι, ίσως να μην είναι δυνατόν να μειώσει με τρόπο άμεσο και ως δια μαγείας τις τιμές των ακινήτων και των ενοικίων, αλλά τού είναι δυνατόν να σκεφθεί έξω από τα δεδομένα που μέχρι τώρα είχε στον νου του κι ότι στο τέλος αυτού του μήνα ίσως να μάς έχουν περισσέψει λίγα λεφτά από το μισθό μας.
  Ορίστε μερικές ιδέες : Να θεσμοθετήσει δωρεάν παιδεία από τις πρώτες βαθμίδες της εκπαίδευσης. Να μειώσει τις αμοιβές των υψηλόμισθων και να αυξήσει τους μισθούς όλων των υπολοίπων. Να εξυγιάνει το σύστημα δημόσιας περίθαλψης, ούτως ώστε να μην υπάρχει πλέον ανάγκη να καταβάλλουμε εκατοντάδες σέκελ στις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες. Να καταργήσει τους παράλογους φόρους που μάς έχουν καταντήσει να πληρώνουμε την ακριβότερη βενζίνη, το ακριβότερο αυτοκίνητο και τα ακριβότερα εισαγόμενα προϊόντα σε σχέση με όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Και επίσης, να φροντίσει να κτισθούν πολλά μικρά διαμερίσματα προς ενοικίαση για τα νεαρά ζευγάρια. 
  κ. Πρωθυπουργέ, αυτή είναι η δική σου ευκαιρία, Αν ήμουν στη θέση σου, θα την άρπαζα με τα δυό μου χέρια.
  εφημερίδα Israel Hayom , 26.7.2011
  Σημειώστε ομοιότητες.
  
  
  Διαβάστε ακόμα :Indignados made in Israel
  Τελ Αβίβ: Indignados vs. Indignados
  Τελ Αβίβ, το Μετα-Νεοφιλελεύθερο
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 26.07.2011
• 00:01

  Αθήνα - όπως "Ατούνα"

   »  Αλλού κι αλλού
  Αυτό που λέμε 'η πόλις θα σε ακολουθεί'.
  
  Και με το που ξεπρόβαλε μπροστά μου κοτζάμ Ζάκυνθος, μες στη μέση της λεωφόρου Μενάχεμ Μπέγκιν, δεν ξέρω τι μ'έπιασε.. Σταμάτησα το ταξί στη μέση του δρόμου, έβγαλα τη φωτογραφική μηχανή, και ιδού τα αποτελέσματα :
  
  
  Και θέλω να με πιστέψετε.Παρά τα μύρια όσα λένε για μάς, τελικά "έξω πάμε καλά", γιατί φαίνεται πως τελικά, είμαστε αγαπησιάρικος λαός - πώς να το κάνουμε δηλαδή.. Και η δουλειά που κάνει εδώ ο ΕΟΤ και τα ντόπια πρακτορεία ταξιδίων, φαίνεται πως αποδίδει τα μάλα. Παράδειγμα : το βιντεάκι που ακολουθεί.
  Ξέρω, θα χαμογελάσετε με την προφορά των ελληνικών τοπωνυμίων αλλά και με το ηχηρό "YiaSou" πριν τα πιάτα να γίνουν θρύψαλα..
  Το σίγουρο όμως είναι ότι η κοπελίτσα μια χαρά τα λέειγια την ..Ατούνα, δηλαδή την Αθήνα μας.
  
  ενημερωτικό βίντεο του πρακτορείου ταξιδίων Issta για τα αξιοθέατα της Αθήνας
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 25.07.2011
• 02:53

  Τελ Αβίβ , το Μετα-Νεοφιλελεύθερο

   »  Αλλού κι αλλού
  Η 23η Ιουλίου 2011 υπήρξε μια μέρα που έχει όλες τις προϋποθέσεις να χαρακτηρισθεί 'ιστορική' για το Τελ Αβίβ ως η μέρα που οι δρόμοι γέμισαν από κόσμο. Από απλό κόσμο που απλά διαμαρτυρόταν για τις ομολογουμένως παράλογα υψηλές τιμές των ακινήτων - και κυρίως των ενοικίων- όχι μόνο στην μεγαλύτερη πόλη του Ισραήλ αλλά και σε όλη τη χώρα.
  
  Είναι ενδεικτικό ότι οι διαδηλωτές φρόντισαν να ...μετονομάσουν την Rotschild σε "Λεωφόρο των Σκηνών". Σαν να μην έφτανε όμως αυτό, προχώρησαν ένα βήμα παραπέρα : αρίθμησαν τις σκηνές τους, δίνοντας σαφές μήνυμα για την μόνιμη εγκατάστασή τους στα ακριβά γρασίδια..Οι φωτογραφίες μιλούν από μόνες τους.
  
  
  
  
  Οι σκηνές στην ακριβή λεωφόρο Rotschild αυξάνονται μέρα με τη μέρα και ειδικά την Παρακευή το βράδυ, παραμονή της μεγάλη συγκέντρωσης του Σαββάτου που μάς πέρασε, είχες την εντύπωση ότι όλοι οι κάτοικοι του κέντρου βρίσκονταν σε διαδικασία ..μετακόμισης στο άβατο της πανάκριβα απλησίαστης αγοράς του ντόπιου real estate. 
  λίγες ώρες πριν τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας, δύο αργοπορημένοι αγανακτισμένοι ισραηλινοί στήνουν τη δική τους σκηνή.. Σάββατο πρωί, 23.7.2011
  Κατά κοινή ομολογία, η μαζική συμμετοχή του απλού κόσμου τόσο στη συγκέντρωση μπροστά από το Εθνικό Θέατρο όσο και στην πορεία που έκανε κυριολεκτικά το γύρο ολόκληρου του κέντρου της πόλης, ήταν πρωτοφανής για τα χρονικά της χώρας. Οι γηραιότεροι μάλιστα την παρομοίασαν με τους αυθόρμητους πανηγυρισμούς που είχαν πραγματοποιηθεί όταν το Ισραήλ είχε αναγνωρισθεί από τον ΟΗΕ ως ανεξάρτητο κράτος, έξι δεκαετίες περίπου πριν.
  
  
  "Φτάνει! Βαρεθήκαμε! Μειώστε τους φόρους!"
  
  Εννοείται πως τα μικρά κόμματα της αριστεράς έδωσαν το παρών, με συνθήματα, ντουντούκες και πλακάτ. Περιέργως όμως, τα παραγγέλματά τους δεν έβρισκαν την αναμενόμενη απήχηση ή διάρκεια που ίσως θα περίμεναν. Ίσως επειδή όλα πλέον τα πολιτικά κόμματα, συμμετέχοντας κατά καιρούς όλα σε κυβερνήσεις συνασπισμού -συνεπεία της απλής αναλογικής που ισχύει από τότε που δημιουργήθηκε το ισραηλινό κράτος μέχρι σήμερα- στη συνείδηση του απλού κόσμου είναι όλα λίγο έως πολύ συνυπεύθυνα για τη σημερινή κοινωνική πραγματικότητα.
  Άνθρωποι κάθε ηλικίας, από φοιτητές και 40άρηδες μέχρι γιαγιάδες, παπούδες και νέα ζευγάρια με τα παιδιά τους στην κούνια είχαν γεμίσει τους δρόμους, δημιουργώντας μία περίεργη ατμόσφαιρα, ανάμικτη με ευφορία αλλά και με βαθειά ανησυχία για την οικονομική φούσκα που εδώ και χρόνια η μεσαία τάξη δεν ξέρει πώς να αντιμετωπίσει. Ενθουσιώδεις ήταν οι αντιδράσεις όσων έβλεπαν τα τεκταινόμενα από τα μπαλκόνια τους, με πρώτη και καλύτερη μία κυρία που έβγαλε τα κατσαρολικά της και έδωσε ρυθμό στα χειροκροτήματα του δρόμου! 
  Από τις καλύτερες στιγμές.. Δείτε το βίντεο παρακάτω, παρακαλώ..
  εμείς σπάμε πιάτα, οι Τελαβιβιώτες σπάνε κατσαρόλες..
  Όλο αυτό όμως δεν είναι τίποτα μπροστά στον τρόπο που ιδίοις όμμασι διαπίστωσα 'πώς διαμαρτύρονται οι Ισραηλινοί'. 
  Και θα σάς εξηγήσω ευθύς αμέσως τι ακριβώς εννοώ :
  Η πορεία, αφού είχε περάσει από όλες τις κεντρικές λεωφόρους του Τελ Αβίβ, σταμάτησε στον προαύλιο χώρο της δημοτικής βιβλιοθήκης, όπου πήραν το λόγο άνθρωποι ανώνυμοι και άπειροι να μιλούν μπροστά σε τόσο πολύ κόσμο. Η αμηχανία των ομιλητών ήταν εμφανέστατη από το έντονο τρέμουλο που κρατούσαν τις σελίδες για να διαβάσουν το κείμενο που είχαν ετοιμάσει.
  Ο κόσμος τήρησε απόλυτη σιγή κατά τη διάρκεια των ομιλιών. Μάλιστα, το τσιγάρο.. απογορευόταν αυστηρά (!!), κι ας βρισκόμασταν σε υπαίθριο χώρο (ήταν θέμα μισού λεπτού να μού γίνουν έντονες συστάσεις από τους τριγύρω, "να μην καπνίζω κατά τη διάρκεια της ομιλίας!", όταν ως γνήσιος αγανακτισμένος και έλληνας θεριακλής αποφάσισα ότι η όλη υπόθεση σήκωνε τζούρα..). Και με το που τελείωσαν οι ομιλίες, ανακοινώθηκαν οι γραμμές των λεωφορείων που θα άρχιζαν σιγά σιγά να λειτουργούν, για να γυρίσει ο κόσμος στα σπίτια του - ή στις σκηνές του.. (!)
  
  
  Δεν είναι πια μυστικό.
  Το Τελ Αβίβ αλλά και όλο το Ισραήλ γενικά φαίνεται ότι εισέρχεται σε αυτό που λέμε "Μετα-Νεοφιλελεύθερη" εποχή. Φαίνεται πως το μοντέλο των μαζικών αποκρατικοποιήσεων και της ολοένα αυξανόμενης απόσυρσης του Κράτους Προνοίας, ναι μεν ικανοποίησε τους οικονομικούς δείκτες και τις μεγάλες επιχειρήσεις κάθε είδους υπηρεσιών, έφερε όμως τη μεσαία τάξη στα όρια της αντοχής και της υπομονής της. 
  Κοινό σημείο των ομιλιών ήταν η δραματική έκκληση προς το Κράτος να επιστρέψει στην κοινωνία και να αρχίσει ξανά να παρεμβαίνει στην οικονομία της χώρας. Μού έκανε μεγάλη εντύπωση η εμπιστοσύνη που έδειχναν όλοι στις κρατικές υπηρεσίες, στην εξασφάλιση στέγης εκ μέρους του Κράτους -όπως γινόταν τις πρώτες δεκαετίες ύπαρξης της λιλιπούτειας αυτής χώρας-, την παντελή κατάργηση της ιδιωτικής εκπαίδευσης και την επαναφορά της δωρεάν κρατικής παιδείας με σκοπό όλοι οι πολίτες να απολαμβάνουν τα ίδια εφόδια για τη ζωή και η κοινωνία ως σύνολο να πορεύεται ισότιμα για όλους, την περιχαράκωση της δημόσιας παροχής υπηρεσιών υγείας για όλους, ως επίσης και την απόλυτη κρατικοποίηση της ασφάλισης. 
   "Sold"
  Θα με ρωτήσετε -και πολύ σωστά- , γιατί θα έπρεπε να με νοιάζουν εμένα όλα αυτά, μιας και η διαμαρτυρία αυτή συνέβη σε μια χώρα που, στο κάτω κάτω, δεν είναι η δική μου. Και όμως.
  Αυτήν τη δεδομένη χρονική συγκυρία που περνάει η Ελλάδα, όπου θέλοντας και μη θέλοντας, θα κληθούμε πάρα πολύ σύντομα να δούμε από κοντά τι σημαίνει όχι στα λόγια αλλά..στην πράξη 'Νεοφιλελευθερισμός' και τι σημαίνει στην πράξη 'δραστική μείωση του δημόσιου τομέα' - δεν σάς κρύβω ότι η προχθεσινή συγκέντρωση που έγινε τόσο μακρυά αλλά και τόσο κοντά μας, εδώ στο Τελ Αβίβ, αποτέλεσε για μένα ένα δυνατό deja-vu που δεν μπορώ να το αγνοήσω. Και θα ήταν ανεύθυνα εγωιστικό εκ μέρους μου να μην σάς πω αυτά που σκέφτομαι μετά από ό,τι είδα και άκουσα προχθές.
  Στην Ελλάδα, η οποία μέχρι πρότινος είχε καταφέρει κατ' αρχάς να συλλάβει και μετέπειτα να θεσπίσει ισχυρούς θεσμούς κοινωνικής πρόνοιας -που σημειωτέον, στην υπόλοιπη Ευρώπη ακούγονταν παράλογοι έως και σκανδαλωδώς 'φιλολαϊκοί'- τώρα εξ αιτίας της δικής μας κακής διαχείρισης των κοινωνικών μας δικαιωμάτων αλλά και των οικονομικών μας πόρων, αναγκαζόμαστε να πούμε μονομιάς ένα μεγάλο και ηχηρό.. 'Αντίο' στους μακρυνούς εκείνους κοινωνικούς ρομαντισμούς.
  Την ίδια στιγμή, η ισραηλινή κοινωνία που εφάρμοσε εμπράκτως τις δύο τελευταίες δεκαετίες ακριβώς αυτό που επιβάλλεται στην Ελλάδα σήμερα, μόλις προχθές δήλωσε με τον πιο έντονο τρόπο ότι, πολύ απλά, θέλει να γυρίσει τον χρόνο πίσω...! 
  Ας αναλογιστούμε λοιπόν όλα αυτά..
  ..κάνοντας τις σωστές αναγωγές.
  "ο λαός απαιτεί κοινωνική δικαιοσύνη"
  Όσο για τις προτεινόμενες λύσεις.....Μακάρι να τις άκουγα κι εγώ για να σάς τις μεταφέρω..
  Δυστυχώς, ..κι εδώ αδιέξοδο.
  Διαβάστε επίσης :Indignados made in Israel Τελ Αβίβ : Indignados vs. Indignados   
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 22.07.2011
• 01:28

  υδρόγειος και λοιπές ιστορίες

   »  Αλλού κι αλλού
  Κανένα παιδί δεν ξεχνά τα δώρα που έχει πάρει. Και δεν μιλάω μόνο για τα αγαπημένα του παιχνίδια. Ακόμα και αυτά που δεν ήταν σπουδαία, κάθε παιδί θυμάται πότε το πήρε, από ποιόν και με ποιά ευκαιρία. Κι αν δεν με πιστεύετε, αν έχετε κάποιο παιδί κοντά σας, ρωτήστε το και θα σάς τα πει όλα χαρτί και καλαμάρι.
  Εγώ, το πρώτο δώρο που θυμάμαι να πήρα όταν ήμουνα παιδί, μού το έδωσαν κάποιον χειμώνα. Μάλλον πήγαινα Νηπιαγωγείο τότε, ίσως και Δημοτικό -δεν είναι σημαντικό. Πάντως το σίγουρο ήταν ότι ήμουν άρρωστος στο σπίτι, έξω έβρεχε και ήταν και βράδυ. Γι' αυτά τα τρία, είμαι σίγουρος 100%
  Μέσα σ'ένα χαρτονένιο κιβωτιάκι -πολύ μεγάλο μού είχε φανεί τότε- κρυβόταν μια υδρόγειος σφαίρα. Πολύ όμορφη, πολύ ..στρογγυλή και πολύχρωμη. Μάλιστα, όταν μπήκε και στην πρίζα, έμεινα με το στόμα ανοιχτό όταν όλες οι χώρες φωτίζονταν με διαφορετικά χρώματα. 
  
  Ήταν μια μαγική στιγμή. Θυμάμαι καθόμουνα με τις ώωωωρες να κοιτάω μία-μία τις χώρες, το σχήμα τους, τα σύνορά τους, την μπλε θάλασσα, την Κασπία που ήταν σαν θάλασσα, την Κίνα που ήταν πολύ κίτρινη -όπως οι πυτζάμες μου-, την Σοβιετική Ένωση που ήταν τεράστια και ήταν αδύνατον να την αγνοήσεις λόγω του ανοιχτοκόκκινου χρώματος που είχε, την Αυστραλία που ήταν κάπως ροζ -και ίσως γι'αυτό έδινε την εντύπωση πως ήταν πολύ μικρή, αφού γύρω γύρω είχε το βαθύ γαλάζιο των ωκεανών-. 
  Θυμάμαι πως αμέσως, ύστερα από τέσσερεις πέντε φορές που έκανα "το γύρο του κόσμου",  ο πυρετός έπεσε χωρίς να το καταλάβω και την επόμενη μέρα ήμουνα μια χαρά. Έκανα βέβαια τον άρρωστο για να μείνω σπίτι την επόμενη μέρα και να συνεχίσω τα ταξίδια στρυφογυρίζοντας εκείνο το ολοκαίνουργιό μου απόκτημα. 
  Ήταν η δική μου Υδρόγειος Σφαίρα -με κεφαλαία τα αρχικά της γράμματα-.
  "Και η Ρόδος; Πού είναι; Δεν τη βλέπω! Εμείς πού είμαστε;"Η πρώτη λογική ερώτηση που μού ήρθε στο μυαλό, αφού πια είχα γυρίσει πάμπολλες φορές - ούτε καν θυμάμαι πόσες- όλον τον κόσμο. "Εδώ είμαστε!" μου είπε η μητέρα μου. 
  "Μα δεν φαίνεται τίποτα εκεί που δείχνεις! Εδώ που μού λες πως βρισκόμαστε, είναι... μπλε. Είναι ..θάλασσα! Γιατί δεν τη δείχνει τη Ρόδο;  Την ξεχάσανε; Λάθος Υδρόγειο πήραμε;"
  
  
  Και τότε, ένα μολύβι καλά ξυσμένο άγγιξε το μπλε που βρισκόταν ανάμεσα στην Κρήτη και τις ακτές τις Τουρκίας. "Να, ορίστε! Εδώ είμαστε!" 
  Όντως, υπήρχε μία μικρή μικρή κουκιδίτσα στον χάρτη, στη μέση του μπλε της θάλασσας. Και όντως, αν καθόσουν να το προσέξεις καλά-καλά, θα έβλεπες έναν μικρό μπακλαβά που είχε ίδιο σχήμα με το νησί που ήξερα. Πολύ μικρότερο πάντως απ' αυτό που είχα στον νου μου.
  Αυτή η παλιά ιστοριούλα μού ήρθε στο μυαλό χθες, πρωί πρωί.
  
  Το πρώτο δώρο που θα κάνω στον γιο μου κι εγώ, θα είναι μία Υδρόγειος Σφαίρα.Θα μπαίνει στην πρίζα για να φωτίζει το βράδυ.Θυμήστε μου μόνο  να έχω πρόχειρο κι ένα μολύβι καλοξυσμένο.Αυτά.
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 20.07.2011
• 02:51

  Τελ Αβίβ : Indignados vs. Indignados

   »  Αλλού κι αλλού
  Ενώ το Τελ Αβίβ αρχίζει να συνηθίζει πλέον τις σκηνές των Αγανακτισμένων που για έβδομη συνεχή μέρα καταλαμβάνουν την πανάκριβη λεωφόρο Rotschild, η κυβέρνηση παρακολουθεί αμήχανη την όλη κατάσταση, αποφεύγοντας να λάβει μια καθαρή θέση ή να προτείνει συγκεκριμένα μέτρα για να θεσμοθετηθούν αλλαγές στον καθορισμό των τιμών των ακινήτων στην πόλη. 
  Από την άλλη όμως, σιγά σιγά τόσο η ρητορική που αναπτύσσεται γύρω από το ακριβότερο γρασίδι της χώρας, όσο και ο τρόπος που οι μόνιμοι εύποροι κάτοικοι της περιοχής αντιδρούν σε ό,τι συμβαίνει ακριβώς έξω από την πόρτα τους -καταδεικνύουν τελικά ότι αυτή η πρωτόγνωρη για τα δεδομένα της χώρας κοινωνική κινητοποίηση  ίσως τελικά είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου.
  
  Δειλά δειλά, εμφανίζονται πλακάτ των αριστερών κομματικών σχηματισμών ανάμεσα στις σκηνές, ενώ η τεράστια ισραηλινή σημαία ακριβώς απέναντι από το ανακαινισμένο κτίρο του Εθνικού Θεάτρου από σήμερα το βράδυ ζει τη δική της πρωτόγνωρη εικαστική παρέμβαση. Το άστρο του Δαυίδ 'κλαίει με μαύρο δάκρυ', όπως φαίνεται στη φωτογραφία παραπάνω. Και αυτό συμβαίνει σε μια χώρα που δίνει μεγάλη σημασία στα σύμβολά της. 
  Οι πρώτες νύχτες της διαμαρτυρίας είχαν περισσότερο τον χαρακτήρα καλλιτεχνικού χάπενινγκ, ήταν μία ευκαιρία να γνωριστούν άγνωστοι μεταξύ τους που μοιράζονταν τον ίδιο θυμό. Η ποικιλία των ανθρώπων που είτε έστηναν τις σκηνές τους είτε περνούσαν να δουν τι συμβαίνει ακριβώς έδιναν έναν τόνο ευφορίας και αισιοδοξίας ότι ήρθε επιτέλους ο καιρός να αλλάξουν τα κοινωνικοοικονομικά δεδομένα -λίγο πριν ή λίγο μετά το αδιέξοδο.
  
  Ο χαρακτήρας της εκτόνωσης της κοινωνικής έντασης μέσω της τέχνης συνεχίζει να είναι εμφανής εκεί όπου συγκεντρώνονταν οι κάμερες της τηλεόρασης, με φόντο το φουτουριστικό γλυπτό-σύμβολο του Εθνικού Θεάτρου. Πίσω όμως από αυτήν την 'ευφορία της διαμαρτυρίας' η κατάσταση είναι τελείως διαφορετική. 
  
  Χθες βράδυ, τα μηνύματα της υπαίθριας Rotschild προς την Rotschild των πολυτελών κατοικιών άρχισαν να παίρνουν μία περισσότερο έντονη χροιά. Η μάλλον ατυχής φράση "εσύ εκεί πάνω, είσαι ένα παράσιτο της κοινωνίας" προς κάποιον μόνιμο κάτοικο της περιοχής που έβλεπε από το μπαλκόνι του τα τεκταινόμενα, στάθηκε αρκετή για να ανάψουν τα αίματα. Και αν λάβουμε υπ'όψη ότι η εβραϊκή γλώσσα στερείται 'πληθυντικού ευγενείας' από γραμματικής απόψεως και μόνο, τότε η κατάσταση που δημιουργείται είναι κάθε άλλο παρά ευχάριστη..
  
  Η αλήθεια είναι ότι παρά τον παλμό της, η διαμαρτυρία των αγανακτισμένων στο Τελ Αβίβ μέχρι τώρα 'πάσχει' ως προς το εξής απλό συστατικό : αποφεύγει να κατονομάσει τους υπεύθυνους για το οικονομικό αδιέξοδο που καλείται να αντιμετωπίσει η μεσαία τάξη κάθε μέρα, ζώντας σε μία πόλη που χρόνο με το χρόνο έχει φτάσει στο σημείο να είναι αφόρητα ακριβή για το μέσο πορτοφόλι. Αντίθετα, πληθαίνουν οι φωνές που καταφέρονται στους μόνιμους κατοίκους της περιοχής, οι οποίοι κατηγορούνται ότι... έχουν περισσότερα χρήματα από τους άλλους. 
  Ποινικοποίηση του πλούτου; Ακούγεται παράλογο. Και όμως -..ακούστηκε (!)
  
  Παρόμοιες στιχομυθίες με αυτήν που ακούγεται στο βίντεο που ακολουθεί, αποτελούν φαινόμενο συχνό τις τελευταίες νύχτες - αφού τις βραδινές ώρες η διαδήλωση των σκηνών αποκτά περισσότερους θαμώνες και ένταση. 
  Ο νεαρός με την ντουντούκα καλεί την κοινωνία να ξυπνήσει, η κάτοικος της περιοχής διαμαρτύρεται επειδή δεν μπορεί να κοιμηθεί λόγω των αγανακτισμένων -υπενθυμίζοντάς τους ότι η ώρα είναι περασμένη..
  Κι όλ'αυτά συμβαίνουν ενόσω ο ηλικιωμένος κύριος έχει ήδη κατέβει από το μπαλκόνι του, να ψάξει να βρει στο δρόμο ποιός τόλμησε να τον αποκαλέσει 'παράσιτο της κοινωνίας'...
  -"Καλημέρα! ήρθε η ώρα η διάκριση των εξουσιών να λειτουργήσει πραγματικά, όπως σε κάθε χώρα με δημοκρατικό πολίτευμα! Καλημέρα! Ήρθε η ώρα η αστυνομία να λειτουργεί υπέρ μας! Καλημέρα! Ήρθε η ώρα τα δικαστήρια να απονέμουν δικαιοσύνη για όλους και όχι δικαιοσύνη για τους πλούσιους! Καλημέρα φίλοι! ¨Ηρθε η ώρα η νομοθετική εξουσία να νομοθετεί για λογαριασμό μας, γιατί όλοι αυτοί δουλεύουν για μας!"-"Ε φτάνει πια. Θέλω να κοιμηθώ. Μένω ακριβώς απέναντι."-"Δεν έχουμε άλλη λύση! "-"Τι πάει να πει 'δεν έχεις άλλη λύση';; Τη νύχτα κοιμόμαστε! Για άκου εδώ! Κι εγώ πρέπει να επιζήσω! Είμαι η μοναδική που φέρνω εισόδημα στο σπίτι με ένα παιδί και χωρίς άνδρα, πρέπει να κοιμηθώ! Κατάλαβες τι σου'πα; Κατάλαβες;"-"Καταλαβαίνω τον πόνο σου. Σε καταλαβαίνω.."-"Φτάνει! Να φωνάζεις μέχρι τις 11 το βράδυ! Τέρμα! Κι αυτό δε σημαίνει ότι αυτό που κάνεις δεν είναι σωστό. Αλλά να το κάνεις μέχρι τις 11 το βράδυ -Τέλος! Κάτσε στη σκηνή σου και πιάσε το πρωί τη ντουντούκα. Αγαπητέ μου, είμαι η μοναδική που φέρνω έναν μισθό στο σπίτι! Άφησε με να κοιμηθώ το βράδυ! Φτάνει!"
  
  Άραγε, όλο αυτό που εκτυλίσσεται εδώ και μια βδομάδα στον δρόμο-σύμβολο των επιτευγμάτων του ισραηλινού νεοφιλελευθερισμού είναι ένα τεστ αντοχής μίας ετερογενούς κοινωνίας που έχει συνηθίσει να συσπειρώνεται όταν απειλείται από εξωτερικούς εχθρούς (και μόνο;) ή απλώς μιλάμε για ακόμα μία καλοκαιρινή μόδα που -όπου νά'ναι- θα περάσει; 
  Εάν τελικά ισχύει το πρώτο, τότε σίγουρα αυτή η ιδιότυπη κοινωνική 'παρτίδα σκάκι' έχει μόλις αρχίσει..
  λεωφόρος Ρότσιλντ, λίγο μετά τα μεσάνυχτα, χθες βράδυ.
  Διαβάστε επίσης :Indignados made in Israel     
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 19.07.2011
• 01:45

  Indignados - made in Israel

   »  Αλλού κι αλλού
  Το κίνημα των Αγανακτισμένων έχει αποδείξει μέχρι τώρα πως δεν γνωρίζει σύνορα. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο μάλιστα απέδειξε ότι κοινό σημείο αναφοράς του είναι οι δύσκολες δημοσιονομικές συγκυρίες που αντιμετωπίζει η Ευρωζώνη. Να όμως που Αγανακτισμένοι υπάρχουν και σε κράτη που επισήμως τουλάχιστον έχουν καταφέρει μέχρι τώρα να παραμείνουν αλώβητα από τις διεθνείς οικονομικές αναταράξεις των καιρών μας. 
  Το Ισραήλ φαίνεται πως έχει σειρά, παρά το ότι η κρίση δεν έχει αγγίξει την κρατική οικονομία και τον δημόσιο κορβανά. Η ισραηλινή μεσαία τάξη φαίνεται πως αρχίζει πια να χάνει την υπομονή της. 
  
  Μπορεί οι οικονομικοί δείκτες να πλέουν σε πελάγη ευδαιμονίας, ο απλός κόσμος όμως έχει φτάσει στα όριά του από την -όπως αποδεικνύεται- άκρατη νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική ετών. Ο δημόσιος τομέας έχει συρρικνωθεί παραχωρώντας ελεύθερο πεδίο στους μεγαλοεπιχειρηματίες να τον υποκαθιστούν, αγνοώντας όμως ότι η πλειοψηφία των μέσων ισραηλινών ζει με βασικό μισθό 4.000 σέκελ (800€), τη στιγμή που μόνο τα ενοίκια των διαμερισμάτων στο trendy Τελ Αβίβ απευθύνονται μάλλον σε πολίτες μιας άλλης χώρας.
  Για να πάρετε μια εικόνα : ένα σεμνότατο μη επιπλωμένο δυάρι στην ευρύτερη περιοχή του Τελ Αβίβ μπορεί να πλησιάζει πλέον στο ιλιγγιώδες ποσό των 1.500€ το μήνα, ενώ μια γκαρσονιέρα στα υποβαθμισμένα νότια προάστια μπορεί να στοιχίσει μέχρι και 1.200€. 
  "Οι τιμές των ακινήτων δεν ανεβαίνουν χωρίς λόγο! Αποτελεί ένα από τα συμπτώματα του τρόπου που λειτουργεί σήμερα το εμπόριο, το οποίο δεν λειτουργεί προς όφελός μας και δεν συμβάλλει στην ανάπτυξη του βιοτικού μας επιπέδου! Θα βρούμε άλλους τρόπους εμπορίου!  Το Χρήμα είναι το αντίθετο της Αφθονίας." (πλακάτ των Αγανακτισμένων του Τελ Αβίβ, 18-7-2011)
  Η ευδαιμονία των στεγαστικών δανείων -αν και δεν δίνονταν τόσο απλόχερα όσο στην Ελλάδα τις παλιές καλές μέρες που όλοι θυμόμαστε- φαίνεται πως δεν υπάρχει πια. Η επέλαση των γαλλοεβραίων παλινοστούντων ολοκληρώθηκε, αγοράζοντας διαμερίσματα κατά τρόπο μαζικό σε τιμές Παρισιού και παράλληλα ανεβάζοντας τις τιμές των ακινήτων και των ενοικίων, μιμούμενες εκείνες που θεωρούνται λογικότατες στην θρυλική Champs Elysees. Το πάρτυ όμως, τελείωσε.. Στέρεψαν και τα γαλλικά ευρώ, που τοποθετήθηκαν σε άλλοτε φθηνή γη, ύψωσαν τις τιμές σε επίπεδα παράλογα - και ..τις άφησαν στα ύψη. Και οι ντόπιες μεγάλες κατασκευαστικές εταιρείες συνεχίζουν να πίνουν πολλές σαμπάνιες, στην υγειά των ακριβών στεγαστικών δανείων...
  Όλη αυτή η οικονομική ανακατωσούρα, εκτός των πολυτελών οικοδομικών πρότζεκτ και των ουρανοξυστών που έχουν ξεφυτρώσει τα τελευταία χρόνια σε όλη την ευρύτερη περιοχή του Τελ Αβίβ, επέφερε και δραματική αύξηση του κόστους ζωής στην πόλη. Οι άλλοτε φθηνότερες πόλεις της περιφέρειας δεν έμειναν ανεπηρέαστες, κάνοντας το βίο αβίωτο σε αυτούς που έτσι κι αλλιώς, είχαν λίγα να ξοδέψουν. 
  Και έτσι, ο κύβος ερρίφθη τις τελευταίες έξι μέρες -και έπεται συνέχεια: από χθες παρόμοιες διαμαρτυρίες πραγματοποιούνται σε άλλες πόλεις του νότου και του βορρά της χώρας.
  
  Η δενδρόφυτη λεωφόρος Rotschild είναι ό,τι πιο ακριβό έχει να επιδείξει το ισραηλινό real estate στο μοδάτο Τελ Αβίβ. Σπίτια που εν μία νυκτί πήραν αξία άνω των 2 εκατομμυρίων ευρώ το καθένα. Διαμερίσματα που απλά ντρέπεσαι να αντικρύσεις με γυμνό μάτι. Αμερικανικού τύπου οικοδομικά project που για να καταφέρει ο μέσος ισραηλινός να αγοράσει λίγη από τη..σκιά τους, θα πρέπει να δουλεύει τρεις ζωές ολόκληρες (και βάλε..). 
  Ε λοιπόν, αυτή η δενδρόφυτη λεωφόρος -το σύμβολο της οικονομικής ευδαιμονίας της λιλιπούτειας χώρας που συνεχίζει να υπάρχει εν μέσω εμπόλεμης ζώνης- γέμισε με σκηνές. Οι Αγανακτισμένοι νεαροί Τελαβιβιώτες αποφάσισαν να κατασκηνώσουν στο πιο ακριβό γρασίδι της χώρας, μήπως και θορυβηθεί η κυβέρνηση και οι μύριοι όσοι καθεύδοντες κοινωνικοί φορείς για να ληφθούν μέτρα.
  Ποιά θα είναι αυτά; Ουδείς ακόμα γνωρίζει. Ούτε βέβαια και η κυβέρνηση, η οποία τώρα μόλις αρχίζει να συζητάει τη θέσπιση νέων νόμων που θα αναπτύξουν περισσότερο την οικοδομή -αλλά για τον προτεινόμενο κρατικό έλεγχο των τιμών, κουβέντα!
  
  Πάντως, η απραξία φαίνεται πως έχει λάβει τέλος για την ισραηλινή μεσαία τάξη, που χρόνια τώρα πληρώνει φόρους, φορτώνεται με δάνεια και ιλουστρασιόν πιστωτικές από τις τράπεζες, κάνει δυο και τρεις δουλειές, υπηρετεί στο στρατό χωρίς να ξέρει τι θα πει "βύσμα",  πλην όμως... η αγορά σπιτιού ή έστω ενός σεμνού διαμερίσματος στην πιο όμορφη και ζωντανή πόλη της χώρας -αποτελεί όνειρο όχι μόνο μίας αλλά πάρα πολλών θερινών νυκτών. Και το ίδιο φαινόμενο τελευταία παρατηρείται και στις άλλοτε 'βαρετές' πόλεις της επαρχίας.
  Περπατώντας ανάμεσα στις σκηνές της Ρότσιλντ, έχοντας προσπεράσει την "Εκκλησία του Δήμου" (σάς θυμίζει τίποτα αυτό;) όπως και το υπαίθριο Μαγειρείο του ιδιότυπου κοινοβίου που έχει στηθεί ακριβώς απέναντι από το αστραφτερό ολοκαίνουργιο κτήριο του Εθνικού Θεάτρου, συνάντησα τους υπεύθυνους του "Επιτελείου" του κινήματος. Ένα κίνημα που το 'αριστερόστροφο' Κανάλι-2 της ιδιωτικής τηλεόρασης ονομάζει τις τελευταίες μέρες ως την 'απαρχή της Ισραηλινής Κοινωνικής Επανάστασης'. Ένα κίνημα που όμως -κακά τα ψέμματα- δεν έχει βρει το δικό του ιδιαίτερο ιδεολογικό υπόβαθρο, και στρέφεται κατά της 'όλης κατάστασης' χωρίς να αναφέρεται σε συγκεκριμένους ενόχους/καιροσκόπους.
  Τουλάχιστον, όχι ακόμα.
   η 'Εκκλησία του Δήμου"
   το υπαίθριο μαγειρείο των Αγανακτισμένων του Τελ Αβίβ
  το Επιτελείο Αγώνα
  Ένα από τα μέλη του "Επιτελείου", ο φοιτητής Julian Feder, προθυμοποιήθηκε να μού εξηγήσει περί τίνος ακριβώς πρόκειται όλο αυτό το πρωτοφανές για τα χρονικά της χώρας "Κίνημα των Indignados-made in Israel" (sic!). Ένα Κίνημα που, τουλάχιστον για την ώρα, κρούει ισχυρό κώδωνα κινδύνου για τον ύπουλο οικονομικό Δούρειο Ίππο του ισχυρού Ευρώ, που η ισραηλινή κοινωνία επιτέλους καλείται να αντιμετωπίσει.
  
  Δείτε το βίντεο που ακολουθεί
  (να φρεσκάρουμε λίγο και τα αγγλικά μας..)18.7.2011   Αυτό που λέμε : "Μια εικόνα, χίλιες λέξεις.." Αστραφτερό γυάλινο κτίριο ακριβώς δίπλα στις παλιές προσφυγικές πολυκατοικίες του '50 : οι τιμές το ίδιο 'χρυσές' στην ... απαγορευτική για τους κοινούς θνητούς δενδρόφυτη λεωφόρο Ρότσλιντ του Τελ Αβίβ..
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 16.07.2011
• 17:34

  Σύμη face-to-face

   »  Αλλού κι αλλού
  Το ξέρω.Το έχω παραμελήσει τελευταία το μπλογκ, σάς έχω παραμελήσει κι εσάς. Αλλά ό,τι και να σάς πω, δεν θα είναι τίποτε άλλο από φτηνές δικιολογίες..
  Γι'αυτό, και χωρίς πολλά λόγια, λέω να σάς πάω ένα κοντινό ταξιδάκι σε ένα πολύ μικρό κοντινό νησί -που είναι δυσανάλογα πασίγνωστο σε όλους όσους σκαμπάζουν λίγη γεωγραφία : τη Σύμη.
  Ένα νησί που βλέπεις και παθαίνεις να αποτυπώσεις σ'ένα κομμάτι χαρτί το περίεργο σχήμα του. Και για μένα ειδικά, δεν φτάνουν βιβλία ολόκληρα για να κάτσω να γράψω τόσες και τόσες αναμνήσεις από τόσα καλοκαίρια και Πάσχα που πέρασα όλη μου τη ζωή σαν παιδί εκεί.
  
  Η πρώτη γνωριμία μου με τα πλοία άρχισε σχετικά αργά, παρά το ότι γεννήθηκα και μεγάλωσα σε νησί. Έπρεπε να πάω πρώτη Δημοτικού και να συμπέσει Σάββατο η επέτειος της 28ης Οκτωβρίου (τότε κάναμε σχολείο και τα Σάββατα..), για να φύγουμε από τη Ρόδο ήδη από την Παρασκευή το απόγευμα και να πάμε μέχρι εκεί -για ένα τριήμερο χωρίς αδικιολόγητες απουσίες-. Τότε, τα πλοία πήγαιναν αργά κι ήθελες κοτζάμ δυόμισι ώρες για να φτάσεις μέχρι τον Γυαλό -το κύριο λιμάνι του νησιού. Και το πρώτο μου ταξίδι με πλοίο δεν ήταν καθόλου εύκολο. 9 μποφώρ ολόκληρα παρακαλώ! 
  και στο λιμάνι της Σύμης, η ζωή συνεχίζεται
  Ήταν τόσο τραυματική η εμπειρία μου από τους εμετούς που έβλεπα γύρω μου (έκανα κι εγώ θυμάμαι) και τόσο πολλά τα 'άχ' τρομάρας που άκουγα, που όταν πια έπρεπε να πάρουμε το δρομολόγιο του γυρισμού για τη Ρόδο είχα δηλώσει αποφασιστικά ότι "Εγώ, από αυτή τη στεριά που με φέρατε, δεν το κουνάω με τίποτα!".
  Εκ του αποτελέσματος πάντως, διαπιστώνω μετά από χρόνια ότι αυτό το ατυχές καραβίσιο ντεμπούτο της ζωής μου, μάλλον σε καλό μού βγήκε τελικά. Από τότε και μέχρι σήμερα, ποτέ δεν μ'έπιασε η θάλασσα. Ίσως γιατί τα χειρότερα είχαν μείνει ήδη πίσω μου.Αισιόδοξη θεώρηση ;Πού να ξέρω..
  
  Πάντως, το χαρούμενο καλωσόρισμα που ακούγεται από τις καμπάνες του μοναστηριού του Πανορμίτη της Σύμης, κάθε φορά που μπαίνει ένα καράβι μέσα στα πρασινογάλαζα νερά του,
  είναι  σίγουρα 'καλός οιωνός'.Μάρτυράς μου : το μάλλον άτσαλο βίντεο που ακολουθεί, με την άγκυρα του ημερόπλοιου 'Νικόλαος Χ.' να κάνει ομολογουμένος.. πολύ μεγάλο σαματά -ενώ ο ιδιότυπος διάλογος με τις καμπάνες, καλά κρατεί..
  ο 'διάλογος' αρχίζει από το 1':48''
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 30.06.2011
• 03:02

  Rhodeway-Broadway : 1-0

   »  Αλλού κι αλλού
  Και ποιός σάς είπε ότι το Broadway είναι πολύ μακρυά; "Μα, ..η Γεωγραφία!", θα μού πείτε και δεν θἀ'χετε κι άδικο.Να όμως που η τέχνη μερικές φορές τα φέρνει λίγο ανάποδα και διαψεύδει τα θέσφατα.
  Μην πάτε λοιπόν μακρυά. Στο δρομολόγιο προς την θρυλική εκείνη νεοϋορκέζικη γειτονιά, δεν εμπλέκονται κανένας Ελευθέριος Βενιζέλος (το αεροδρόμιο) και κανένας JFK (πάλι για αεροδρόμιο μιλάω!). Αντιθέτως, το μόνο που χρειάζεται κανείς είναι να βρεθεί στο πολύ κοντινό σε μας  ανοικτό θέατρο στον περιποιημένο -σχεδόν 'μαγικό'- χώρο, που άλλοτε φιλοξενούσε το "Ήχος και Φως" -οι νεώτεροι μάλλον ούτε καν θα θυμόσαστε ότι εκεί κάποτε, κάθε βράδυ, κάθε καλοκαίρι και σε πολλές γλώσσες παρουσιαζόταν μία οπτικοακουστική θεατρική αφήγηση των σημαντικότερων στιγμών της ιστορίας της Ρόδου, με το Καστέλλο και τα τείχη της Παλιάς Πόλης να αλλάζουν χρώματα-.
  αξίζει ειδική μνεία για την αφίσα-σκίτσο των πρωταγωνιστών αυτοπροσώπως!τα συγχαρητήριά μου στον Σάββα Σαβίγκο που την φιλοτέχνησε!
  Τις τρεις πρώτες μέρες του Ιουλίου λοιπόν, το ροδιακό φωνητικό συγκρότημα Crescendo έχει βαλθεί να μάς γλυτώσει από έξοδα εισιτηρίων, διαμονής και φόρους αεροδρομίων και να μάς πάρει μια βολτίτσα διάρκειας περίπου μίας ώρας μέχρι το Broadway, την αειθαλή σταθερή αξία και σήμα κατετεθέν για κάθε μιούζικαλ που σέβεται τον εαυτό του. 
  Μόνο που το μουσικό αυτό σεργιάνι, πασπαλίζεται με ολίγη 'Ρόδο', εξ ού και η παράσταση ονομάζεται .. The Rhodeway Musical. 
  RHODEWAY MUSICAL from digital dreams on Vimeo.
  
  Εκ πρώτης όψεως, θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί σαν ακόμα μία έκφανση υπέρμετρου καλλιτεχνικού..τοπικισμού, φαινόμενο που από μόνο του προσωπικά δεν με ενοχλεί καθόλου.
  Η επιλογή του τίτλου όμως αυτής της τόσο πρωτότυπης παράστασης για τα τοπικά δεδομένα είναι πέρα για πέρα ειλικρινής, αφού τα καλλιτεχνικά συστατικά της συνταγής του Rhodeway Musical είναι αποκλειστικά τοπικής προελεύσεως : φρέσκιες ροδίτικες φωνές και παρουσίες, σε περιβάλλον από τα χαρακτηριστικότερα και ομορφότερα του νησιού μας και με συντελεστές που πορεύονται καλλιτεχνικά στον τόπο τους, συνταιριάζοντας τα όσα καλά αποκόμισαν 'από μακρυά' και εισάγοντάς τα εδώ, στο σπίτι τους.
  Η σκηνοθέτης και χορογράφος της παράστασης Μαρία Μανιώτη μιλάει περί Rhodeway και Broadwayστο υπαίθριο θέατρο του "Ἠχος και Φως" στη Ρόδο
  Το μιούζικαλ δεν είναι απλό πράγμα. Απαιτεί εύπλαστες φωνές, υποκριτική ικανότητα, εκφραστικότητα, κίνηση και -κυρίως- αμεσότητα με το κοινό. Οι Crescendo, που στην παράσταση αυτή απαρτίζονται από την Ευανθία Κρητικού, τον Θανάση Ζαχαρόπουλο και τη Σαπφώ Σταυρίδου,  τόσο ως ομάδα όσο και ως κάθε ερμηνευτής ξεχωριστά, έχουν ήδη δώσει πολλαπλά δείγματα γραφής στα καλλιτεχνικά δρώμενα της Ρόδου και απέδειξαν ότι μπορούν να ανταπεξέλθουν στα προαπαιτούμενα του δύσκολου αυτού είδους. Παρατηρώντας μάλιστα τις τελευταίες τους πρόβες, εύκολα διαπιστώνεται το δέσιμο που υπάρχει ανάμεσα στα τρία αυτά παιδιά και το 'ζύμωμά' τους επί σκηνής, ερμηνεύοντας γνωστές μελωδίες από αμερικανικά μιούζικαλ που -δεν μπορεί- κάποτε είχαμε όλοι μας σιγοτραγουδήσει.
  Καταλυτικής σημασίας γεγονός για το όλο αυτό εγχείρημα αποδείχθηκε το ευτυχές καλλιτεχνικό συναπάντημά τους με την ηθοποιό, χορεύτρια και χορογράφο Μαρία Μανιώτη, η οποία βάλθηκε να τούς ενισχύσει και στην ουσία 'να τούς βάλει σε μια σειρά' το έμφυτο θεατρικό τους ταμπεραμέντο. Και, επειδή τυχαίνει να γνωρίζω το πείσμα και την εργατικότητά της, δεν εκπλήσσομαι καθόλου για το πραγματικά εξαιρετικό αποτέλεσμα που είδα επί σκηνής.
  μια γεύση από την πρόβα
  Τους Crescendo συνοδεύουν στο πιάνο οι ροδίτισες σολίστ Άντζελα Σπανού και Ματίνα Μακέστα, χορεύει η Στεφανία Πατλάκα και όλο αυτό το 'ροδίτικο λόμπι' συμπληρώνεται από τη Στέμη Δανιηλίδου που δημιούργησε τα κοστούμια της παράστασης.Μια παράσταση ευχάριστη, που συνταιριάζει συναισθήματα με μελωδίες, αφαιρετικό θέαμα στη σκιά του 'γκράντε' Παλατιού του Μεγάλου Μαγίστρου, κάνοντάς μας στο τέλος να αναρωτιώμαστε αν πράγματι θα άξιζε τον κόπο ένα υπερατλαντικό ταξίδι μέχρι το πραγματικό.. Broadway.
  Πείτε με λοιπόν ξεροκέφαλο τοπικιστή, ποσώς με ενδιαφέρει.. Εγώ ψηφίζω 'The Rhodeway Musical' ανεπιφύλακτα The only way για να αρχίσει όμορφα ο φετινός Ιούλιος.
  Μικρή συμβουλή :Καλού κακού, φέρτε κάτι να βάλετε από πάνω σας. Το φετινό καλοκαίρι παραείναι ..ανοιξιάτικο όταν βραδυάζει.
  
  Το Rhodeway Musical ανεβαίνει στις 1, 2 και 3 Ιουλίου στις 9:30 το βράδυ στο "Ήχος και Φως" (οδός Παπἀγου 14)Το εισιτήριο στοιχίζει 10€[αλλά για τα παιδιά και τους φοιτητές η τιμή κατεβαίνει στα 8€ το άτομο].
  Διαβάστε περισσότερα για τους συντελεστές της παράστασηςπατώντας ΕΔΩ!
  Και για το φινάλε, σας φύλαξα το αγαπημένο μου κομμάτι από την παράσταση!Ο-πωσ-δή-πο-τε πατήστε τουλάχιστον μια φορά το Play :
  (καλό ε;)
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 03:02

  οι άνθρωποι του Rhodeway Musical

   »  Αλλού κι αλλού
  Ας δούμε ποιοί κρύβονται πίσω από Rhodeway Musical, αυτό το πρωτότυπο μουσικό εγχείρημα με το οποίο ο φετινός Ιούλιος μάς κάνει ποδαρικό. Αξίζει να τους γνωρίσουμε έναν έναν, γιατί κάτι μού λέει ότι θα τούς ξαναβρούμε μπροστά μας.. Είτε εδώ, είτε αλλού -ποιός ξέρει..
  Εγώ πάντως, τούς εύχομαι να πετυχαίνουν πάντοτε και να παραμένουν το ίδιο ενθουσιώδεις με ό,τι καταπιάνονται. 
  Διαβάστε περισσότερα για την παράσταση πατώντας ΕΔΩ!
  
  Η Μαρία Μανιώτη γεννήθηκε στη Ρόδο το 1977. Σε πολύ μικρή ηλικία, πραγματοποίησε τα πρώτα της καλλιτεχνικά βήματα ως μαθήτρια της χορογράφου Έλλης Παρασκευά, ενώ παράλληλα υπήρξε ενεργό μέλος της Παιδικής Θεατρικής Σκηνής του Δήμου Ροδιών, υπό την καθοδήγηση της Ζωής Φωτεινού. Τελειώνοντας το Λύκειο συνέχισε τις σπουδές της στην Κρατική Σχολή Χορού Αθηνών απ’ όπου αποφοίτησε το 1998 ενώ το 2001 ολοκλήρωσε τις σπουδές της και στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών. Ξεκίνησε την καλλιτεχνική της σταδιοδρομία δίπλα σε δύο σημαντικές μορφές του χώρου της Τέχνης, όπως η αείμνηστη χορογράφος Ζουζού Νικολούδη και ο καταξιωμένος σκηνοθέτης Κώστας Κουτσομύτης. Έκτοτε, τόσο με την ιδιότητα της χορογράφου, όσο και με την ιδιότητα της ηθοποιού, έλαβε μέρος σε πολλές παραγωγές του Εθνικού Θεάτρου, του Θεάτρου Τέχνης, του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας, της ΕΛΛΘΕΑ, κ.α., αναπτύσσοντας ταυτόχρονα σταθερή συνεργασία με σημαντικούς καλλιτέχνες και πολιτιστικούς φορείς. Ως ηθοποιός εμφανίστηκε σε διεθνείς κινηματογραφικές παραγωγές και σε διάφορες τηλεοπτικές σειρές. Εργάστηκε επί σειρά ετών ως δασκάλα χορού στη Δημοτική Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Καλαμάτας(ΔΕΠΑΚ) και στο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας. Συμμετείχε στις Πολιτιστικές Ολυμπιάδες, Αθήνα 2004 και Πεκίνο 2008. Είναι ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Artius Dance Theater, της πρώτης επαγγελματικής ομάδας σύγχρονου χορού που δημιουργήθηκε στη Ρόδο. Τα τελευταία δύο χρόνια, παράλληλα με την καλλιτεχνική της δραστηριότητα, εργάζεται ως εκπαιδευτικός χορού και θεάτρου στο Κολλέγιο Ρόδου. 
  
  Η Ευανθία Κρητικού γεννήθηκε στη Ρόδο και αποφοίτησε από το Μουσικό Σχολείο Ρόδου με πολλές διακρίσεις. Είναι χορωδός εδώ και 12 χρόνια και σήμερα είναι μέλος της Μικτής Χορωδίας του Δήμου Ρόδου. Διδάχθηκε κλασικό και σύγχρονο τραγούδι κοντά στη Ζωή Κοκκαλά και στην Gisela Schubert. Έχει ήδη πάρει δίπλωμα αρμονίας και αντίστοιξης, παρακολουθεί μαθήματα φωνητικής και κλασικής κιθάρας, ενώ παράλληλα συνεχίζει τις μουσικές της σπουδές για Φούγκα. Από το 2009 είναι μέλος του μουσικού φωνητικού συνόλου Crescendo, και επιμελείται τις μουσικές διασκευές του ρεπερτορίου του. 
  Ο Θανάσης Ζαχαρόπουλος γεννήθηκε στη Ρόδο το 1989. Από τα επτά του χρόνια μέχρι σήμερα είναι μέλος σε μαθητικές χορωδίες και παρακολουθεί μαθήματα κλασικής κιθάρας εδώ και έξι χρόνια. Στους Περιφερειακούς Μαθητικούς Καλλιτεχνικούς Αγώνες των ετών 2005 και 2006 διακρίθηκε με το πρώτο βραβείο στο τραγούδι. Το 2004, 2005 και το 2007 ερμηνευσε τραγούδια των Γιάννη Γιακουμάκη (μουσική) και Βάσως Αρφαρά-Μαχαηλάκη (στίχοι) για το Κέντρο Προσχολικής Αγωγής "Δημιουργία". Το 2009 συμμετείχε σε συναυλία-αφιέρωμα στον Γιάννη Ρίτσο, μαζί με τους ροδίτες επαγγελματίες τραγουδιστές Ίριδα Μαυράκη και  Αγαπητό. Φέτος συμμετείχε με το συγκρότημα "Δυο Τσιγάρα Δρόμος" στη συναυλία του Γιάννη Αγγελάκα και πρωταγωνίστησε στην μουσική διασκευή του μιούζικαλ "Το Φάντασμα της Όπερας". Από το 2009 μέχρι σήμερα είναι μέλος του φωνητικού συγκροτήματος Crescendo.
  
  Η Σαπφώ Σταυρίδου γεννήθηκε στη Φιλανδία και μεγάλωσε στη Ρόδο, όπου και αποφοίτησε από το Μουσικό Σχολείο Ρόδου. Διακρίθηκε με δεύτερο βραβείο σε διαγωνισμό σύνθεσης σε πανελλήνιο επίπεδο. Στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών πήρε πτυχίο πιάνου και ανώτερων θεωρητικών. Πήρε μέρος σε παραστάσεις για παιδιά με την Μαρίζα Κωχ και σε παραγωγές δίσκων με καλλιτέχνες σε ποικίλα είδη μουσικής. Αργότερα μετακόμισε στη Νορβηγία συνεχίζοντας τα μαθήματα μονωδίας, ασχολήθηκε με το νορβηγικό παραδοσιακό τραγούδι και σπούδασε μουσική προπαιδεία. Το 2008 έγινε μέλος των Γάλλων Αl'Ibi, που γνώρισε στο Μεσαιωνικό Φεστιβάλ Ρόδου και περιόδευσε στην Πορτογαλία και Γαλλία τραγουδώντας μεσαιωνική μουσική. Τώρα ζει και εργάζεται στη όμορφη Ρόδο ως μουσικός και μουσικοπαιδαγωγός, διδάσκει μοντέρνο τραγούδι και έχει την διεύθυνση της σχολικής χορωδίας των εκπαιδευτηρίων Ροδίων Παιδεία και του Ωδείου Corelli. Για τις ανάγκες του Μεσαιωνικού Φεστιβάλ Ρόδου δημιούργησε το συγκρότημα μεσογειακής Μεσαιωνικής μουσικής “La Galana”, επίσης συμμετέχει στο φωνητικό σχήμα “Crescendo” και στους “Moodswings” (Μουσική του Κόσμου) ενώ συνεχίζει τις σπουδές της στη μονωδία με την Gisela Schubert στη Ρόδο.
  
  Η Άντζελα Σπανού γεννήθηκε στη Ρόδο και σπούδασε πιάνο μαθητεύοντας στην Άννα Μιχαλάκη και στην Σένη Εμμανουήλ λαμβάνοντας δίπλωμα σολίστ. Ταυτόχρονα, σπουδάζει θεωρητικά με δασκάλα την Άννα Μιχαλάκη και τη Γεωργία Χαραυγή λαμβάνοντας πτυχίο Φούγκας. Άλλοτε ως πιανίστα και άλλοτε ως χορωδός, έχει παρακολουθήσει σεμινάρια για την ανάπτυξη της τεχνικής της με τους: Κωστή Γαιτάνο, Μαρτίνο Τιρίμο, Konstantin και Julia Ganevi, Αντώνη Κοντογεωργίου, Θεόδωρο Αντωνίου, Μαίρη Κωνσταντινίδου. Από το 1993 έως και το 2007 συνόδευε στο πιάνο την Πειραματική και την Παιδική Χορωδία του Δήμου Ροδίων, συμμετέχοντας σε συναυλίες και φεστιβάλ στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Από το 2007 μέχρι σήμερα είναι μέλος της Μικτής Χορωδίας του Δήμου Ρόδου και από το 2009 συνοδεύει στο πιάνο το μουσικό φωνητικό σύνολο Crescendo. Παραδίδει μαθήματα πιάνου και θεωρητικών και συνεργάζεται με το Κολέγιο Ρόδου ως μαέστρος της Παιδικής Χορωδίας του σχολείου. Σπουδάζει εκκλησιαστικό όργανο κοντά στον Χρήστο Παρασκευόπουλο, μιας και -όπως λέει η ίδια- , η γνώση δεν έχει όρια.
  
    Η Ματίνα Μακέστα γεννήθηκε στη Ρόδο. Πήρε τα πρώτα της μαθήματα στο πιάνο με την Μαίρη Σύρμου και τον Τάσο Βενετοκλή. Είναι κάτοχος πτυχίου Αρμονίας (τάξη Άννας Σαντορινιού). Είναι απόφοιτος του Τμήματος Μουσικών Σπουδών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και διπλωματούχος πιάνου (Άριστα Παμψηφεί, τάξη Christine Fressinier, Ωδείο Φίλιππος Νάκας, παράρτημα Θεσσαλονίκης). Πρόσφατα, κατέκτησε τίτλο μεταπτυχιακών σπουδών από το Ιόνιο Πανεπιστήμιο στο πρόγραμμα: Μουσική Ερμηνεία – Διδακτική του πιάνου, με υπεύθυνη καθηγήτρια την κυρία Έλενα Μουζάλα.  Έχει λάβει μέρος σε σεμινάρια με τους Θεόδωρο Αντωνίου, Λάμπη Βασιλειάδη, Νίκο Κυπουργό, Ναταλία Μιχαηλίδου, Χρήστο Νούλη, Ιωσήφ Παπαδάτο, Μαρτίνο Τιρίμο, Γιώργο Χατζηνίκο, Eric Heidsieck, Ηeribert Koch κ.ά. Επίσης, υπήρξε μέλος της συντακτικής επιτροπής του μουσικολογικού περιοδικού, "Μουσικοτροπίες". Τον Μάιο του 2007, προσκεκλημένη από την Eλληνική Eστία (Fondation Ηellenique) του Παρισιού δίνει ρεσιτάλ, συμμετέχοντας στις εορταστικές εκδηλώσεις των 75 χρόνων από την ίδρυσή της. Τον Σεπτέμβρη του 2008 έδωσε διάλεξη – ρεσιτάλ στο 1ο Διεθνές Συνέδριο της EPTA (European Piano Teachers Association) στη Ρόδο και τον Ιούλιο του 2010, έδωσε ρεσιτάλ στο 12^ο Φεστιβάλ Σύμης. Από τον Σεπτέμβρη του 2010, ζει και εργάζεται στη Ρόδο, ως καθηγήτρια μουσικής και πιάνου. Η καλλιτεχνική της δραστηριότητα έχει επεκταθεί σε πλαίσια συνοδείας τραγουδιού, μουσικής δωματίου, όσο και σε ποικίλες συνεργασίες με θέμα τον ελεύθερο αυτοσχεδιασμό.
  *οι φωτογραφίες της Μαρίας Μανιώτη και του Θανάση Ζαχαρόπουλου 
  είναι από το ροδιακό πολιτιστικό site www.rodosevents.gr
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 27.06.2011
• 08:00

  Θες να μιλήσεις; (το video)

   »  Αλλού κι αλλού
  Το φετινό Φεστιβάλ Ταινιών Ψυχικής Υγείας που διοργανώνει κάθε χρόνο η Εταιρεία Ανάπτυξης Κοινοτικών Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας Παιδιών και Ενηλίκων-"ΠΑΝΑΚΕΙΑ", άρχισε χθες στον παραμυθένιο κήπο του Κέντρου Πρόληψης "Δίοδος". 
  Πριν από την γνωστή ταινία "Trainspotting", και όπως είχε προγραμματισθεί από τους διοργανωτές, παρουσιάσθηκε το πρώτο διαφημιστικό σποτ της "ΠΑΝΑΚΕΙΑ", με σκοπό να γνωρίσει το κοινό την τηλεφωνική της γραμμή 22410 39530, στο οποίο θα απαντά το ειδικευμένο ιατρικό της προσωπικό σε ερωτήσεις του κοινού για τους τρόπους αντιμετώπισης ψυχικής διαταραχής. 
  Ήταν η πρώτη φορά που βρεθήκαμε να δίνουμε "εξετάσεις" για το..βιντεοσκοπικο χόμπυ μας, μιας και όλοι οι θεατές που ήρθαν να δουν την ταινία, είχαν να συμπληρώσουν ένα ερωτηματολόγιο κρίνοντας το σποτ διάρκειας 28 δευτερολέπτων. Ομολογουμένως, είχαμε αρκετό άγχος -δεδομένου μάλιστα ότι κάτι τέτοιο δεν είχε ξαναγίνει στα τοπικά χρονικά. Θέλουμε να πιστεύουμε πως αυτές τις πρώτες εξετάσεις, τις περάσαμε επιτυχώς.
  
  διαβάστε περισσότερα για το τηλεοπτικό σποτ της "ΠΑΝΑΚΕΙΑ"πατώντας εδώ
  Ελπίζουμε το μήνυμα του σποτ να φθάσει στους σωστούς αποδέκτες, να καταπολεμηθεί η λεγόμενη "νόσος της ντροπής και της σιωπής" που ενδημεί στις μικρές κοινωνίες σαν τη δική μας, και όσοι συμπολίτες μας νιώσουν την ανάγκη, να αποφασίσουν να επικοινωνήσουν με τους ειδικούς και να προχωρήσουν μπροστά.
  Ελπίζουμε το σποτάκι αυτό να μπει σε κάθε δωδεκανησιακό σπίτι, είτε μέσα από τις τοπικές ιστοσελίδες και τους 'Τοίχους' του facebook, είτε μέσω των τηλεοπτικών καναλιών της Δωδεκανήσου και όσο το δυνατόν πιο γρήγορα. Και ελπίζουμε όσοι το δείτε, την κατάλληλη στιγμή να θυμηθείτε την τηλεφωνική γραμμή 22410 39530.  Διαδώστε το σποτάκι παντού, ελεύθερα και με όποιον τρόπο εσείς θέλετε.
  Θα χαρούμε πολύ να ακούσουμε τις εντυπώσεις σας, για να γίνουμε καλύτεροι.
  Γαβριήλ Χαρίτος - Νίκος Τζεδάκης 
  
  
    Το Φεστιβάλ Ταινιών Ψυχικής Υγείας συνεχίζεται με τρεις ακόμα προβολές, και μάλιστα εκτός της πόλης της Ρόδου (και γι'αυτήν την φετινή ..αποκεντρωτική επιλογή, αξίζουν πολλά συγχαρητήρια!)
  Πιάστε χαρτί και μολύβι :Την Κυριακή 3/7/2011 στις 9μ.μ. στον προαύλιο χώρο του Γυμνασίου Παραδεισίου θα προβληθεί η ταινία "Καλύτερα δε γίνεται"Την Παρασκευή 15/7/2011 στις 9μ.μ. στον προαύλιο χώρο του 2ου Δημοτικού Σχολείου Αρχαγγέλου θα προβληθεί η ταινία "Η Φωλιά του Κούκου"Και τέλος, την Παρασκευή 22/7/2011 στις 9 μ.μ. στον Άγιο Σουλά (Σορωνή) το φεστιβάλ τελειώνει με την προβολή της ταινίας "Patch Adams".
  Περισσότερες πληροφορίες γαι το φετινό Φεστιβάλ θα βρείτε στην ιστοσελίδα της "ΠΑΝΑΚΕΙΑ" :  www.panakeia.org.gr
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 24.06.2011
• 03:24

  Θες να μιλήσεις; Τώρα μπορείς!

   »  Αλλού κι αλλού
  Στην αρχή νιώσαμε έκπληξη.
  Ύστερα ενθουσιαστήκαμε.
  Και λίγο αργότερα , αγχωθήκαμε..
  
  Αυτές ήταν οι διαδοχικές αντιδράσεις μας, μόλις κλείσαμε το ακουστικό και συνειδητοποιήσαμε ότι η Εταιρεία Ανάπτυξης Κοινοτικών Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας Παιδιών και Ενηλίκων -γνωστή στο ευρύ ροδιακό κοινό ως "Πανάκεια", έχοντας εκτιμήσει παλαιότερές μας δουλειές στην τηλεόραση και στο διαδίκτυο,  μάς πρότεινε να γυρίσουμε για λογαριασμό της ένα τηλεοπτικό σποτ.
  
  
  Σκοπός της διαφήμισης ήταν να γίνει γνωστότερη στο ευρύ κοινό η τηλεφωνική γραμμή της "Πανάκεια" (22410 39530), μέσω της οποίας καθένας από μας μπορεί να εμπιστευθεί τους φόβους, τα άγχη και πιθανότατα την ψυχική διαταραχή τη δική του ή των οικείων του και να έρθει σε επαφή με εξειδικευμένο ιατρικό προσωπικό. Ένα εγχείρημα καθόλου απλό -ούτε για αυτόν που θα θελήσει να μιλήσει στους ειδικούς, ούτε βέβαια και για μάς που δεν έτυχε να βρεθούμε σε αυτήν τη θέση. Και όλα αυτά θα έπρεπε να γίνουν σε περιορισμένο τηλεοπτικό χρόνο που δεν θα έπρεπε να ξεπεράσει το μισό λεπτό.
  Είχαμε να αντιμετωπίσουμε μια πρόκληση, όχι τόσο από τεχνικής πλευράς, όσο κυρίως από πλευράς του σεναρίου, λαμβάνοντας υπ'όψιν κυρίως προς ποιά μερίδα κοινού θα έπρεπε να απευθυνθούμε. Ένα κοινό που δεν είμαστε σίγουρο κατά πόσο καλά το 'γνωρίζουμε'.
  Μία πρώτη σκέψη ήταν να παραθέσουμε ψυχρά στατιστικά δεδομένα, που θα καταδείκνυαν την ανάγκη ανάληψης δράσης για την αντιμετώπιση των ολοένα και αυξανόμενων κρουσμάτων ψυχικής διαταραχής που αντιμετωπίζουν οι συμπολίτες μας. Τη στιγμή μάλιστα που παρατηρείται σημαντικότατη αύξηση των πωλήσεων ψυχοφαρμάκων στη Ρόδο, τα στατιστικά αυτά στοιχεία θα παρουσίαζαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον -πλην όμως εφήμερο.
  Δεν στοχεύαμε όμως να δημιουργηθούν απλώς ηχηρές εντυπώσεις χωρίς να παρακινείται ο θεατής να κάνει κάτι γι'αυτό. Επ'ουδενί θα μάς ενδιέφερε να φτιάξουμε ένα σποτ 'ενημερωτικό', που θα κινδύνευε να αποκτήσει ένα ελαφρώς 'κιτρινωπό' χρώμα.
  Δεύτερη σκέψη ήταν να γίνει γνωστό ότι "Υπάρχουν οι ειδικοί που μπορούν να σε βοηθήσουν" , και πάνω σε αυτό το μότο είχαμε επενδύσει πολύ χρόνο και σκέψη.
  Όντως, το νόημα του σποτ θα έπρεπε να είναι τέτοιο, έτσι ώστε ο θεατής να δείξει εμπιστοσύνη στον ειδικό και να τού εναποθέσει τις ελπίδες του για ίαση. Παρ'όλ'αυτά όμως, αυτήν την ιδέα τελικά την εγκαταλείψαμε για έναν και μόνο λόγο : ο θεατής θα έπρεπε να γνωρίζει μεν πού να απευθυνθεί, από την άλλη όμως σκοπός του σποτ θα έπρεπε να είναι η ανάληψη δράσης εκ μέρους του -Δηλαδή, να αποφασίσει να επικοινωνήσει με τους ειδικούς και όχι απλώς να ενημερωθεί ότι "οι ειδικοί υπάρχουν".
  Η "Πανάκεια" άλλωστε είναι ήδη πολύ γνωστή στο ευρύ ροδιακό κοινό και περαιτέρω συστάσεις μάλλον περιττεύουν.
  
  
  Η παρακίνηση αποδείχθηκε τελικά η κύρια 'λέξη-κλειδί' για το μήνυμα που θα έπρεπε να μεταφέρει το σποτ στον θεατή. "Θες να μιλήσεις; Τώρα μπορείς!". Μία παρακίνηση όχι ψυχαναγκαστική, όχι αυστηρή, ούτε υποτιμητική ή παρηγορητική.
  Μία παρακίνηση που πρώτ'απ'όλα θα σέβεται τη βούληση του θεατή, ο οποίος θα είναι ο πρώτος και ο τελευταίος που θα αποφασίσει τι θέλει να κάνει και εάν θα θέλει να εμπιστευθεί ό,τι τον απασχολεί στον ειδικό που θα τον περιμένει στην άλλη γραμμή του τηλεφώνου.
  Μία πολύ σημαντική παράμετρος που λάβαμε υπ'όψιν μας κάνοντας αυτό το τηλεοπτικό σποτ ήταν ο παράγοντας "Ρόδος", στην οποία και κατ'αρχήν κληθήκαμε να απευθυνθούμε. Μία μικρή κοινωνία που ξέρει να κρατά τα μυστικά της και που η έννοια της κοινωνικής 'ντροπής' μερικές φορές τείνει να αποκτά χαρακτηριστικά νοσηρότητας -κακά τα ψέμματα. "Εχθρός" της επικοινωνίας λοιπόν, δεν είναι τίποτα άλλο εκτός από την "Ντροπή", την οποία το σποτάκι στοχεύει να αποδυναμώσει και να καταπολεμήσει.
  
  
  
  
  Το αξίωμα "Η ψυχική νόσος δεν είναι ντροπή" συνοδεύεται από αμήχανες κινήσεις των χεριών, πριν αναληφθεί δράση, πριν αποφασίσει ο θεατής να επικοινωνήσει. Διακριτική είναι επίσης και η παρουσία του καναπέ που φαίνεται στο βάθος του πλάνου -ως έμμεση παρακίνηση προς ψυχανάλυση εάν αυτό κριθεί σκόπιμο από τον ειδικό.
  Στη συνέχεια, παρατίθενται τέσσερεις χαρακτήρες, που διαφέρουν στο φύλο, στην ηλικία, στην εμφάνιση και στις καθημερινές τους συνήθειες. Η κάμερα καταγράφει σε γρήγορο ρυθμό ενστικτώδεις εκφάνσεις "Ντροπής". Καταγράφεται η άρνησή τους να μιλήσουν, η επιθυμία τους να κρυφτούν από τον επίμονο τηλεοπτικό φακό, η αμηχανία τους επειδή ακριβώς δεν θέλουν να επικοινωνήσουν, η απροθυμία τους να ανοίξουν την πόρτα του σπιτιού τους.
  
  
  
  
  
  Η λύση που δίνει το σποτ, πέρα από την διακριτική ευχέρεια που δίνει στον θεατή να τηλεφωνήσει στη γραμμή της "Πανάκεια", έρχεται με την εμφάνιση λευκού φόντου που αντικαθιστά το μαύρο χρώμα και τα ασπρόμαυρα πλάνα. Οι λέξεις γίνονται στοιχισμένες, αντικαθιστώντας τις προηγούμενες λέξεις που είναι γραμμένες με ασύμμετρο τρόπο. Οι αριθμοί της τηλεφωνικής γραμμής και η διεύθυνση της ιστοσελίδας της "Πανάκεια" είναι σε πράσινο χρώμα -το χρώμα της υγείας. Ο ήχος που συνοδεύει την ανακοίνωση του αριθμού είναι ο γνωστός σε όλους μας ελληνικός ήχος τηλεφωνικής αναμονής.
  
  
  Το τηλεοπτικό σποτ κλείνει με το λογότυπο της "Πανάκεια" και την πλήρη ονομασία του φορέα, γραμμένη με ευκρίνεια και πάντοτε σε λευκό φόντο, προσδίδοντας 'λύση', αισιοδοξία και αποφασιστικότητα, καθαρότητα. 
  
  
  Τα γυρίσματα δεν μάς προβλημάτισαν ιδιαίτερα, αφού κράτησαν κάτι λιγότερο από δύο ώρες. Από την άλλη όμως, το μοντάζ, η επαλληλία των πλάνων και το σπικάζ που έπρεπε να 'δώσει ψυχή' στις ασπρόμαυρες εικόνες, μάς απασχόλησαν συνολικά δύο ολόκληρες εβδομάδες, καθ'όλη τη διάρκεια των οποίων αρωγοί μας υπήρξαν οι άνθρωποι της "Πανάκεια", που επέβλεψαν τον τρόπο με τον οποίον θα έπρεπε να μεταδοθεί το μήνυμα προς το κοινό -σύμφωνα με τα δικά τους επαγγελματικά κριτήρια. Άλλωστε, το ζητούμενο εδώ δεν ήταν απλώς και μόνο η αισθητική αρμονία όσο η επικοινωνιακή αποτελεσματικότητα του μηνύματος και η αποδοχή του από τον δέκτη, παρακινώντας τον να δράσει εποικοδομητικά και κυρίως - προς όφελος του εαυτού του.
  Ελπίζουμε αυτό το διαφημιστικό να αποτελέσει αφορμή για πολλούς ανθρώπους να αποφασίσουν να αντιμετωπίσουν ό,τι τούς απασχολεί και να κάνουν μια νέα αρχή στη ζωή τους.
  Ελπίζουμε να νικηθεί ο παράγοντας "Ντροπή" και να υπάρξουν πολλοί που θα 'θελήσουν να μιλήσουν' στους ειδικούς, επειδή..Τώρα.. μπορούν! Μπορούμε.
  Το τηλεοπτικό σποτ της "Πανάκεια" θα προβληθεί δημόσια για πρώτη φορά την Κυριακή 26 Ιουνίου 2011 στις 9 το βράδυ στο κέντρο πρόληψης "Δίοδος" (οδός Ερυθρού Σταυρού 1 -απέναντι από το Παλιό Νοσοκομείο) λίγο πριν την προβολή της ταινίας Trainspotting, στα πλαίσια του φετινού "Φεστιβάλ ταινιών Ψυχικής Υγείας" . Από τη Δευτέρα 27 Ιουνίου 2011, το τηλεοπτικό σποτ θα είναι διαθέσιμο στο διαδίκτυο και ελπίζουμε ότι πολύ σύντομα θα προβάλλεται σε μόνιμη βάση από τα τηλεοπτικά κανάλια πανδωδεκανησιακής εμβέλειας.
  Ευχαριστούμε ολόψυχα την "Πανάκεια" και το εμπνευσμένο προσωπικό της για την εμπιστοσύνη και την αγάπη που μάς έδειξαν. Ευχαριστούμε πολύ την Ηλιάνα Κατσαρίδου που μάς άφησε να την μαγνητοσκοπήσουμε όταν έπινε αμέριμνη τον καφέ της, αλλά και επειδή μάς παραχώρησε το σπίτι της για τα γυρίσματα των υπόλοιπων σκηνών του διαφημιστικού. Ευχαριστούμε τον Μάνο Χατζημαλωνά (αν και μάς έκλεισε την πόρτα στα μούτρα!) και την  Ελευθερία Γεωργά (κι ας μάς αγριοκοίταξε πριν τραβηξει την κουρτίνα της!), τον Τάσο Χαμουζά που δάνεισε τη φωνή του και τον επαγγελματία ηχολήπτη Jay Kroon, χωρίς τη βοήθεια του οποίου ο ήχος και η εικόνα δεν θα μπορούσαν να 'δεθούν' για να δώσουν το αποτέλεσμα που θέλαμε.
  Για όσους από εσάς δεν θα μπορέσετε να βρεθείτε την ερχόμενη Κυριακή 26/6 στον φιλόξενο χώρο της 'Διόδου' για να δείτε την 'πρώτη προβολή' του διαφημιστικού της "Πανάκεια", θα μπορείτε να το δείτε στο διαδίκτυο από το πρωί της Δευτέρας 27 Ιουνίου 2011 (και ..για πάντα)
  
  Γαβριήλ Χαρίτος - Νίκος Τζεδάκης
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 23.06.2011
• 01:24

  εμπρησμός επί σκηνής

   »  Αλλού κι αλλού
  Η Ρόδος έχει συνηθίσει εδώ και χρόνια να ζει χωρίς ένα κτίριο ικανό να φιλοξενήσει θεατρικές παραστάσεις. Να όμως που η φύση "μισεί" τα κενά και η απάντηση στην δυστοκία κτιριακής υποδομής ήρθε κατά τρόπο αναπάντεχο από την ερασιτεχνική θεατρική ομάδα "Εξαίρεση", που κατάφερε να μετατρέψει τον ισόγειο χώρο της Ροδιακής Έπαυλης σε σκηνή. Διάλεξε επίσης ένα έργο εξαιρετικά επίκαιρο, που κλείνει έξυπνα το μάτι σε όσους έχουν τη διάθεση να παρατηρήσουν τις αλλαγές που συντελούνται στην Ελλάδα της κρίσης και των κοινωνικών εντάσεων που διαφαίνονται στον ορίζοντα της καθημερινότητάς μας.
  
  Το έργο "Ο Μπήντερμαν και οι Εμπρηστές" του Ελβετού θεατρικού συγγραφέα και νομπελίστα Μαξ Φρις, αν και πρωτοανέβηκε στο Schauspielhaus της Ζυρίχης το 1958 (σε χρόνο κάθε άλλο παρά 'ανύποπτο'), περιγράφει κατά γράμμα το κλίμα της κοινωνικής αναταραχής και της αναδιάταξης των ταξικών ισορροπιών των ημερών μας, συνδυάζοντας την αλληγορία με το ρεαλισμό, την μαύρη κωμωδία και το δράμα. 
  
  Οι "Εμπρηστές" παρεισφρύουν στην τακτοποιημένη καθημερινότητα του μεγαλοαστού Θεόφιλου Μπήντερμαν και της γυναίκας του Μπαμπέτ, με όχημα την ενοχή του ζευγαριού για την ευδαιμονία του, τη στιγμή που ο κοινωνικός ιστός γύρω τους φαίνεται να καταρρέει. Απόδειξη : οι επαναλαμβανόμενοι εμπρησμοί σπιτιών και επιχειρήσεων που σημειώνονται σε όλη την επικράτεια και έχουν θέσει κάθε πόλη σε κατάσταση συναγερμού. Δύο απρόσκλητοι επισκέπτες 'καταλαμβάνουν' τη σοφίτα του σπιτιού, εγκαθιστούν μπιτόνια βενζίνης έτοιμα να κάνουν τα πάντα στάχτη, τη στιγμή που ο νοικοκύρης Μπήντερμαν προσπαθεί να τούς πείσει ότι δεν έχουν τίποτα να φοβούνται από την παρουσία του. Αποτέλεσμα : ακόμα ένας εμπρησμός πραγματοποιείται στο όνομα της αλλαγής του κατεστημένου. Και οι Εμπρηστές είχαν προειδοποιήσει παντοιοτρόπως και κατά γράμμα τον Μπήντερμαν για αυτήν την τραγική κατάληξη του ευδαιμονούντος  και μέχρι πρότινος ασφαλούς σπιτικού του.
  
  Οι ερμηνείες της "Εξαίρεσης" δεν είχαν σε τίποτα να ζηλέψουν αξιοπρεπείς επαγγελματικές προσπάθειες της πρωτεύουσας, τη στιγμή μάλιστα που η πλειοψηφία των συμμετεχόντων με αυτό το έργο κάνει το ντεμπούτο της επί σκηνής. Η ευφυής χρήση των φώτων αλλά και η μελετημένη εκμετάλλευση κάθε τετραγωνικού εκατοστού του ισογείου χώρου της Ροδιακής Έπαυλης όχι μόνο δεν άφησε κενά στην  πλοκή, αλλά προσέδωσε στην παράσταση ειδικό δραματουργικό βάρος και πλείστες αφορμές για περαιτέρω αναγνώσεις. Παράλληλα, η ισορροπημένη ερμηνεία των χαρακτήρων και η σοφή διανομή κατέστησαν την παράσταση κάθε άλλο παρά ερασιτεχνική. Όσο για το συγγραφικό εύρημα της παρουσίας του 'χορού' των Πυροσβεστών -ταίριαξε απόλυτα στο ελληνικό DNA, που θέλοντας και μη,  βιώνει τους τελευταίους μήνες στη σύγχρονη καθημερινότητά του πολλές από τις αλλαγές που αναδεικνύει ο Φρις μέσω των χαρακτήρων και της πλοκής του έργου του. Ο σκηνοθέτης της παράστασης και έχων το γενικό πρόσταγμα Παναγιώτης Σταθόπουλος παίρνει άριστα/δέκα, σε ένα ομολογουμένως και για πολλούς λόγους δύσκολο έργο.
  Σημειώστε τα ονόματα των συμμετεχόντων : Βασίλης Ευαγγελάκης (Θεόφιλος Μπήντερμαν), Γιώργος Παπαδόπουλος (Βίλυ Άιζενρινγκ), Βίβιαν Αποστόλου (Άννα), Νίκος Γαβριδάκης (Τζεφ Σμιτς), Σοφία Ορφανίδη (Μπαμπέτ Μπήντερμαν), Michal Franc (Αστυφύλακας), Αντώνης Αρχοντάκης (Διδάκτωρ Φιλοσοφίας), ως επίσης τις Σέβη Ιωαννίδου και Γεωργία Νικολαΐδου που συναποτέλεσαν τον χορό των Πυροσβεστών.
  
  "Ο Μπήντερμαν και οι Εμπρηστές" θα συνεχίζουν να σάς περιμένουν στο ισόγειο της Ροδιακής Έπαυλης μέχρι και την Τρίτη 28 Ιουνίου 2011 στις 9 το βράδυ. Η παράσταση διαρκεί μία ώρα και κάτι, με 10λεπτο διάλειμμα και η είσοδος είναι ελεύθερη. 
  Οι θέσεις είναι περιορισμένες, και γι'αυτό
  πρέπει οπωσδήποτε να επικοινωνήσετε με την "Εξαίρεση" από πριν,
  στο τηλέφωνο 6977 749800.Προλάβετε..
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 20.06.2011
• 19:20

  Κοινωνία : Ώρα "Ignore"..

   »  Αλλού κι αλλού
  Ανασχηματισμός έγινε, -λέει.Ψήφος εμπιστοσύνης αύριο, -ξαναλέει...
  Συμπολίτευση και αντιπολίτευση με αυτά ασχολούνται, αγνοώντας αμφότερες τον κόσμο που είτε βρίσκεται έξω από τη Βουλή και μουτζώνει αδιακρίτως σχεδόν ένα μήνα τώρα, είτε δεν βρίσκεται εκεί αλλά στηρίζει αυτούς που μουτζώνουν, ενώ παράλληλα σιχτιρίζει τους πάντες από μέσα του και όποτε βρει ευκαιρία να τα πει δυνατά, το κάνει. 
  Ο κόσμος δεκάρα δε δίνει για τα συμβούλια και τα διαβούλια που διαδραματίζονται εντός των τειχών και πίσω από όμορφα γυαλισμένες πόρτες και ακριβοπληρωμένα (άραγε από ποιούς;;) ανακαινισμένα γραφεία. Και πολύ καλά κάνει, αφού εάν υπήρχε έστω και μία μικρή πιθανότητα αυτός ο ανασχηματισμός και αυτή η νέα κυβέρνηση να φέρει μία λύση στο οικονομικό μπάχαλο της καταπληκτικής αυτής χώρας, κάτι θα σήμαινε όλο αυτό το διοικητικό μπέρδεμα για μάς, που στο κάτω-κάτω πληρώνουμε. Όταν όμως ανατίθεται σε έναν ..Συνταγματολόγο(!) να κάτσει και να βάλει σε τάξη το νευραλγικό Υπουργείο των Οικονομικών, ε ...τότε
  -καλά κάνουμε και αδιαφορούμε για το ποιοί θα κάθονται στις καρέκλες που θα μάς διοικούν.
  
  Εν ολίγοις, όσες μούτζες και να πέφτουν βροχή στην Πλατεία Συντάγματος, όσο ψυχοθεραπευτική κι αν είναι αυτή η έκλυση πάθους και οργής, το πολιτικό σύστημα αφήνει τον λαό να παρακολουθεί το γνωστό παιδικό παιχνίδι των 'Μουσικών Καρεκλών'. Ένα παιχνίδι που οι πολιτικοί μας κάθε απόχρωσης και διαμετρήματος αποφάσισαν να το παίζουν μόνοι τους, μιας κι ο λογαριασμός για τα σπασμένα θα αποστέλλεται στον ίδιο αποδέκτη (ήτοι σ'εμάς), ..βρέξει-χιονίσει. 
  Είναι βλέπεις και το καλοκαίρι με τη ζέστη που μάς αποβλακώνει όλους. Σαν να μην έφτανε το facebook, που μέρα με τη μέρα αποδεικνύεται το προηγμένης τεχνολογίας 'όπιο του λαού', το άλλοθι του "αφού δεν με ακούει κανείς, γράφω ένα εμπνευσμένο status στον Τοίχο μου, εισπράττω και κανα δυο like - και έτσι εύκολα και high-tech επαναστατώ, αγανακτώ, καταγγέλω" κ.λ.π. κ.λ.π. κ.λ.π.....
  
  Αυτοανασχηματίζεται το πολιτικό μας σύστημα, άνευ νοήματος. Η Τρόικα και οι Ευρωπαίοι θέλουν τα λεφτά τους πίσω.Κι εμείς απλώς... μουτζώνουμε. 
  Αυτή είναι η χώρα που ζούμε -και να τη χαιρόμαστε...! 
  
  Με μάς όμως, τι γίνεται; Τι κάνουμε;
  Μια καλή αρχή ίσως θα ήταν οι μικρές αυτές φρασούλες που εμφανίζονται στο σύντομο βίντεο-εγχειρίδιο που ακολουθεί.
  Δεν αποκλείεται κάπου εκεί να βρίσκεται η αρχή του τέλους ενός τούνελ που μπορεί να μην είμαστε άμοιροι ευθυνών για την καταχνιά του, αλλά όχι ότι θα πρέπει και να το αφήσουμε να μάς καταπλακώσει κιόλας.. έτσι, αμαχητί.
  Πατήστε play (και μετά, όπως πάντα, συνεχίστε την Επανάσταση των Status..)
  
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 16.06.2011
• 17:36

  όταν χορεύει ένας Πινόκιο..

   »  Αλλού κι αλλού
  "Τα παραμύθια βγαίνουν απ'τη ζωή", λέει η γνωστή λαϊκή ρήση. Και ιδού που για ακόμα μια φορά, αυτό το αξίωμα επιβεβαιώνεται με τον καλύτερο τρόπο. Ευτυχώς αυτή τη φορά, και παρά το γενικότερο κλίμα,  η επιβεβαίωση είναι ευχάριστη, τόσο ως προς τη σύλληψη και την προετοιμασία όσο και ως προς την εκτέλεση.
  Ένα χρόνο τώρα, οι μικρές μαθήτριες της γνωστής ροδιακής σχολής χορού της Σοφίας Μελισσουργού προετοιμάζονται εντατικά και συστηματικά για να ανεβάσουν επί σκηνής τον "Πινόκιο", το πασίγνωστο αυτό παραμύθι, που ταιριάζει 'γάντι' σε ό,τι περνάμε όλοι μαζί, όχι μόνο αυτήν την χρονική συγκυρία αλλά και κατά τη διάρκεια πολλών ετών που κουβαλάμε στην πλάτη μας. Ένα κλασικό παραμύθι γεμάτο ψέμματα, παθήματα και μαθήματα, που ελπίζουμε η νέα γενιά να το κάνει κτήμα της και να το ανακαλέσει στη μνήμη της στο μέλλον και προς το συμφέρον της.
  Η Σχολή Χορού της Σοφίας Μελισουργού από το 1995 μέχρι και σήμερα συνεχίζει να γράφει όμορφες σελίδες στην ιστορία του ροδιακού καλλιτεχνικού γίγνεσθαι, συνδυάζοντας το θέαμα με τον σεβασμό προς το κοινό, την τέχνη με τη μάθηση, την καλλιέργεια του αισθήματος κοινωνικής προσφοράς αλλά και την προαγωγή του τοπικού καλλιτεχνικού δυναμικού στον τομέα του χορού. Όσο για τις χορευτικές παραστάσεις της σχολής, δεν χρειάζεται να ειπωθούν περισσότερα από τα ήδη γνωστά : οι μαθήτριες της Σοφίας, από τις λιλιπούτιες μπαλαρίνες μέχρι και τις έφηβες ροδίτισσες, 'τα δίνουν όλα' κάθε χρόνο, κάνοντας το κοινό να μην μπορεί να συγκρατήσει τα χειροκροτήματά του.
  
  
  Η εξαιρετικά φιλόδοξη φετινή χορευτική απόδοση του "Πινόκιο", με φόντο το μαγευτικό περιβάλλον του Θεάτρου της Μεσαιωνικής Τάφρου της Παλιάς Πόλης της Ρόδου, προετοιμάζεται δειλά δειλά πολύ χρόνο πριν και αναμένεται να αφήσει εποχή στα τοπικά χρονικά. Αξίζει να σημειωθεί ότι φέτος συμμετέχουν 150 χορεύτριες όλων των ηλικιών -αριθμός ρεκόρ για τα τοπικά δεδομένα-, ως επίσης και ότι όλοι οι συντελεστές της παραγωγής προέρχονται αποκλειστικά και μόνο από τη ροδιακή κοινωνία. Και αυτό το τελευταίο έχει ιδιαίτερη σημασία για όλους εμάς, το κοινό. 
  Όσο για το δεύτερο μέρος της παράστασης, θα γίνει η καθερωμένη επίδειξη του ευρύτερου ρεπερτορίου της σχολής, με μοντέρνες χορογραφίες τζαζ, χιπ-χοπ, λάτιν και φυσικά ..Φλαμένκο -ένα είδος με το οποίο η Σοφία Μελισσουργού ανέκαθεν είχε ιδιαίτερη σχέση, από τα σχολικά της χρόνια μέχρι και σήμερα.
  Αυτό το σαββατοκύριακο λοιπόν -το Σάββατο 18/6 και την Κυριακή 19/6 στις 8 και μισή το βράδυ- θα έχουμε την ευκαιρία να ασχοληθούμε με τον ..γνήσιο, παραμυθένιο Πινόκιο, ξεχνώντας για λίγες ώρες όλους τους σύγχρονους μιμητές του και συνειδητοποιώντας ότι η μικρή ακριτική ροδιακή κοινωνία που διαθέτει ένα τέτοιο ποιοτικό ανθρώπινο δυναμικό, πολύ λίγα έχει ουσιαστικά να φοβάται από τις πρόσκαιρες υλικές κακουχίες -κι αυτήν τη λεπτομέρεια ας μην την ξεχνάμε. 
  
  μάθετε περισσότερα για τα γυρίσματα του βίντεο πατώντας εδώ!
  
  Τις χορογραφίες, τη διδασκαλία και τη μουσική επιμέλεια της δίωρης αυτής παράστασης υπογράφουν η Σοφία Μελισσουργού, η ταλαντούχος δασκάλα χορού Ναταλία Σέρβου και η νεαρή Δέσποινα Μπούσιου -παλιά μαθήτρια της σχολής, η οποία κάνει το χορογραφικό της ντεμπούτο-. Τα κοστούμια δημιούργησαν η Αλεξία Κατσιμπράκη και ο Αντώνης Κολέτσης. Τα σκηνικά αποτελούν μία ..καθαρά υπόθεση της οικογένειας Μελισσουργού, αφού έγιναν δια χειρός της μαμάς Χάριτος και του μπαμπά Νίκου, ενώ τα κείμενα που πλαισιώνουν την παραμυθένια πλοκή επί σκηνής επιμελήθηκε ο σύζυγος της Σοφίας, Τάσος Χαμουζάς. Το μακιγιάζ είναι της Ελένης Γιαννά και της Κατερίνας Κιαουρτζή. Ο φωτισμός είναι του Γιάννη Πάππου, η ηχητική κάλυψη είναι του Κέντρου Μουσικής Φώτη Γιακουμάκη και η Μίκα Μάτση έχει επιμεληθεί την ψηφιακή εγγραφή των μουσικών κομματιών που συνοδεύουν τις χορεύτριες. Τέλος, ο εικαστικός Δημήτρης Βασιλείου κατασκεύασε τις ἐκ τῶν ὧν οὐκ ἄνευ... πολλαπλές μύτες του Πινόκιο.
  Την παράσταση στηρίζουν το Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο Αθηνών και εκ μέρους του Δήμου Ρόδου, ο ΔΟΠΑΡ. Το πολλά υποσχόμενο χορευτικό θέαμα θα προλογίσει η εκπαιδευτικός/διδάσκουσα στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, Μαρία Κλαδάκη. Το τηλεοπτικό διαφημιστικό σποτάκι, που προβάλλεται επί τρεις συνεχείς εβδομάδες τόσο στο διαδίκτυο και στις τοπικές ενημερωτικές ιστοσελίδες www.rhodosevents.gr , www.rhodes.com.gr , www.tranzistoraki.gr όσο και από τα τοπικά κανάλια TV4, RED και ΙΡΙΔΑ, δημιούργησαν ο Γαβριήλ Χαρίτος, ο Νίκος Τζεδάκης και ο Γιώργος Τζεδάκης, .
  Το εισιτήριο για τους ενήλικες στοιχίζει 7€, ενώ για τα παιδιά η τιμή κατεβαίνει στα 5€.Μέρος των εσόδων θα διατεθεί στον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό. 
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 17:30

  τηλε-Πινόκιο...

   »  Αλλού κι αλλού
  Το διαφημιστικό σποτ που γυρίσαμε για την χορευτική παράσταση "Πινόκιο" αποτέλεσε για μάς 'Μεγάλο Σχολείο', τόσο ως προς τη λήψη πλάνων σε εξωτερικό χώρο, όσο και ως προς την  προετοιμασία των γυρισμάτων εν γένει. 
  Ήταν η πρώτη φορά που είχαμε να γυρίσουμε πλάνα που θα συμμετείχαν πολλά παιδιά και μάλιστα σε ανοιχτό χώρο. Η βασικότερη δυσκολία όμως ήταν ότι έπρεπε να βρεθεί τρόπος ούτως ώστε να συγχρονιστούν πολλοί άνθρωποι μαζί. Τα κοστούμια έπρεπε να είναι έτοιμα, οι ώρες των γυρισμάτων να βολεύουν όλον τον κόσμο -και όχι μόνον εμάς ή τα παιδιά που θα λάμβαναν μέρος, αλλά και τους γονείς τους, οι οποίοι ήταν παρόντες καθ'όλη τη διάρκειά τους-. Ακόμα και οι ..τρείς μύτες του Πινόκιο έπρεπε να είναι πανέτοιμες προς χρήση και βιντεοσκόπηση! Με λίγα λόγια, τα πράγματα δεν ήταν καθόλου μα καθόλου απλά!...
  
  
  Η προεργασία των γυρισμάτων ήταν από μόνη της μία 'Επιχείρηση' ολόκληρη. Τα χρώματα των στολών έπρεπε να ταιριάξουν με τα χρώματα των πλάνων. Οι χαρακτηριστικές κινήσεις κάθε χορευτικής υπο-ομάδας θα έπρεπε να ταιριάξουν με την αλληλουχία των πλάνων αλλά και με την υποτυπώδη πλοκή που θα έπρεπε να υπάρχει στο τρέηλερ. Η διατήρηση της προσοχής του θεατή αποτελούσε πρωταρχικό μας σκοπό, και καθοριστική ήταν η επιλογή των σημείων λήψης στην Παλιά Πόλη της Ρόδου. 
  Δεδομένης της απαγόρευσης κυκλοφορίας τροχοφόρων εντός των Τειχών, από τις 9 το πρωί έως και τις 6 το πρωί της επομένης, μάς ανάγκασε να σηκωθούμε πρωί πρωί, λίγες μέρες πριν τα γυρίσματα, για να επιλέξουμε σε ποιά σημεία της Παλιάς Πόλης θα γινόταν η λήψη κάθε πλάνου για κάθε μία από τις χορευτικές υπο-ομάδες. 
  Κριτήριο της επιλογής των πλάνων ήταν να μην επιλέξουμε τα πολύ γνωστά σημεία της πόλης, επειδή δεν θα θέλαμε να βρεθούμε εν μέσω τουριστών κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Από την άλλη όμως, ο θεατής θέλαμε να καταλάβει ότι αυτό που έβλεπε ήταν σαφέστατα.. "Ρόδος" και μόνο. Και τελικά, η ανίχνευση των 'λιγότερο γνωστών' σημείων της πόλης μπορεί όντως να μάς ταλαιπώρησε, πλην όμως μάς ανανέωσε και μάς έκανε να αγαπήσουμε τον όμορφο τόπο μας ακόμα περισσότερο.
  το τρέηλερ προβλήθηκε από τα ροδιακά τηλεοπτικά κανάλια 
  TV4, RED και ΙΡΙΔΑ
  Η ημέρα των γυρισμάτων για μάς ήταν μία από τις πιο δημιουργικές μας στιγμές των τελευταίων ετών. Κάθε χορευτική υπο-ομάδα έπρεπε να βρίσκεται σε συγκεκριμένο τόπο και χρόνο. Το μακιγιάζ έπρεπε να γίνει με προκαθορισμένη σειρά και βέβαια, ο ερχομός της άνοιξης ευτυχώς συνομότησε υπέρ μας. Οι μικρές πεταλούδες που τρύπωσαν σε πολλά από τα πλάνα του διαφημιστικού σποτ, έγιναν οι πιο αγαπημένοι απρόσκλητοι επισκέπτες μας. 
  Κι όσο για τα παιδιά : δεν μπορούσαμε ποτέ να φανταστούμε πόσο συνεργάσιμα θα ήταν! Και οι γονείς έδειξαν τον καλύτερό τους εαυτό, παρακολουθώντας από κοντά τις οδηγίες μας, χαρίζοντάς μας πολλά χαμόγελα καθ'όλη τη διάρκεια των... εννέα ολόκληρων ωρών που περάσαμε μαζί με τα παιδιά τους , εκείνη την αξέχαστη ανοιξιάτικη ροδίτικη Κυριακή.
  Η καλύτερη φιλοφρόνηση εκείνης της μέρας ήρθε από κάποιον από τους ζωγράφους έξω από το Παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου, που παρακολουθούσε την όλη... Επιχείρηση επί ώρες :  "Από την ΕΡΤ είστε;;".  -Τέλειο..!
  Αξέχαστο γύρισμα, αξέχαστη προετοιμασία, αξέχαστες ατάκες και πλάκες της στιγμής από καθένα από τα 37 σταθερά πλάνα που γέμισαν μόλις ένα λεπτό της ώρας.  
  Κι αν μάς ζητούσαν να  ..ξαναγυρίσουμε τον "Πινόκιο" ξανά και ξανά, κακά τα ψέμματα, ...πάλι 'Ναι' θα λέγαμε...
  
  Καλή επιτυχία σε όλους τους συντελεστές της παράστασης!Ευχαριστούμε για την εμπιστοσύνη σας! Γαβριήλ Χαρίτος - Νίκος Τζεδάκης - Γιώργος Τζεδάκης
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 11.06.2011
• 13:34

  λόγω πληρότητας..

   »  Αλλού κι αλλού
  Σε αυτό το ιδιότυπα προσωπικό ηλεκτρονικό μου ημερολόγιο, δεν θα μπορούσαν να λείπουν τα όσα είπε μόλις χθες στη Βουλή ο Πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, η παρουσία και οι αποφάσεις του οποίου επέπρωτο να καθορίσουν την πορεία της χώρας σε αυτές τις τόσο δύσκολες στιγμές που περνάει -και μαζί με αυτήν, όλοι εμείς.
  Είναι γεγονός ότι τόσο η παρούσα κυβέρνηση όσο και όλο το πολιτικό σύστημα, από επικοινωνιακής απόψεως πάσχουν. Οι κραυγές και οι μούτζες των αγανακτισμένων κάθε βράδυ έξω από το κτήριο της Βουλής, τα καθημερινά κρούσματα λεκτικής και σωματικής βίας ενάντια σε κάθε τι που εκπροσωπεί την κρατική εξουσία, αλλά και οι καθημερνιές αποκαρδιωτικές ειδήσεις που αφορούν όχι μόνο την οικονομική πορεία της χώρας, αλλά κυρίως την κοινωνική συνοχή -όλα αυτά τα δεινά έχουν βρει τους εκπροσώπους του κυβερνώντος πολιτικού συστήματος εξαιρετικά αμήχανους να αρθρώσουν πειστικά επιχειρήματα, αλλά και τους πολίτες εξαιρετικά απελπισμένους και εξαιρετικά αδικημένους για να μπορέσουν ή να θελήσουν να ακούσουν -και δικαίως δεν ακούν-.
  
  Το βίντεο που ακολουθεί, παρουσιάζει κατά τρόπο ευσύνοπτο και σαφή την επίσημη θέση της παρούσας κυβέρνησης, η οποία δια στόματος του Πρωθυπουργού της, υπεραμύνεται των οικονομικών μέτρων που έχει αποφασίσει να εφαρμόσει και των διεθνών συμφωνιών που καλώς ή κακώς ήδη δεσμεύουν, αλλά και θα συνεχίσουν να δεσμεύουν όλους εμάς, τους Έλληνες πολίτες, για πολλά χρόνια ακόμα.
  Χωρίς να έχω την δυνατότητα να κατανοήσω τα στυγνά οικονομικά δεδομένα που επέβαλαν τη λήψη τέτοιων διεθνών δεσμεύσεων, νομίζω πως αποκλειστικά και μόνο για λόγους 'ημερολογιακής πληρότητας', η ομιλία του Πρωθυπουργού κατά τη διάρκεια του χθεσινού κοινοβουλευτικού ελέγχου για τη λήψη των πρόσθετων οικονομικών και διαρθρωτικών κυβερνητικών μέτρων - απεικονίζει πλήρως την δικαιολογητική βάση των σημερινών πολιτικών επιλογών. 
  Έτσι λοιπόν, για λόγους πληρότητας και μόνο, σάς συστήνω να δείτε αυτό το βίντεο από την αρχή μέχρι το τέλος του. Επειδή κάτι μού λέει πως αυτά τα λόγια του γνωστού σε όλους μας και ως ΓΑΠ  θα τα θυμόμαστε για πολλά χρόνια, όπως αυτά που είχε πει στο Καστελόριζο, ένα κάποιο ανοιξιάτικο μεσημέρι Παρασκευής..
  
  10 Ιουνίου 2011
  Λάθος εκτιμήσεις; Ώριμες αποφάσεις; Προσχηματικές δικαιολογίες αντεθνικών συμβιβασμών; Οδικός χάρτης για τη σωτηρία της χώρας; Συνομωσιολογικές μεθοδεύσεις; Ειλικρινής παράθεση δεδομένων; Χριστός ή Σατανάς; Ειλικρινά, αυτήν εδώ τη χρονική στιγμή, αδυνατώ να βρω μια σωστή, εμπεριστατωμένη ή έστω ψύχραιμη απάντηση.
  Μόνο η Ιστορία είναι αυτή που θα μάς δείξει τι τελικά ισχύει απ'όλ'αυτά.Ναι. Αργά ή γρήγορα - και αυτό θα (μάς) συμβεί.
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 07.06.2011
• 14:04

  Αναγνωρίζω

   »  Αλλού κι αλλού
  Να είμαι ειλικρινής, την ποίηση δεν την συμπάθησα ποτέ μου. Ίσως επειδή είναι ένα είδος γραφής που δεν έχω συνηθίσει. Όταν αναρωτιόμουν φωναχτά "Μα βρε παιδιά, τι θέλει να πει ο ποιητής τέλος πάντων;;" -ήταν :"Περίμενε να μεγαλώσεις λίγο ακόμα και θα καταλάβεις.."
  Μανώλης Αναγνωστάκης
  
  Δείγμα γήρατος ή δήγματα εμπειριών;Δεν έχω καταλήξει ακόμα.
  Και Σήμερα, εντελώς ξαφνικά, κάποιο τυχαίο post στο facebook με έφερε ενώπιον του Μανώλη Αναγνωστάκη και με το ποίημά του με τίτλο "Φοβάμαι", το οποίο και μού παραθέτω αυτολεξεί :
  Φοβάμαιτους ανθρώπους που εφτά χρόνιαέκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρικαι μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας «Δώστε τη χούντα στο λαό».
  Φοβάμαι τους ανθρώπουςπου με καταλερωμένη τη φωλιάπασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.
  Φοβάμαι τους ανθρώπουςπου σου ‘κλειναν την πόρταμην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείονα καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.
  Φοβάμαι τους ανθρώπουςπου γέμιζαν τις ταβέρνεςκαι τα ‘σπαζαν στα μπουζούκιακάθε βράδυκαι τώρα τα ξανασπάζουν όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρηκαι έχουν και «απόψεις».
  Φοβάμαι τους ανθρώπουςπου άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσανκαι τώρα σε λοιδορούνγιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.
  Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο. 
  Διαβάζοντας αυτό το ποίημα, ασυναίσθητα αντικατέστησα το ρήμα "Φοβάμαι" με το ρήμα.. "Αναγνωρίζω". Κι έτσι, ξαφνικά, με κάποιον απίστευτα μαγικό τρόπο.. ..βρέθηκα στο Σήμερα.  
  Και είναι τόσο κρίμα που πέρασε η 26η Ιουνίου του 2006, όταν ο Αναγνωστάκης έφυγε και απ' αυτή τη χώρα και απ' αυτή τη ζωή.  Σήμερα ίσως θα έγραφε αυτό το ποίημα από την αρχή..  Ευχαριστώ την e-φίλη Μαρία για την ανάρτηση  αυτού εδώ του κειμένου, που στάθηκε αφορμή να μειωθεί κατά τιμία από τις πολλές δικές μου terrae incognitae.
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 05.06.2011
• 20:03

  σκουπίδια για πούλημα

   »  Αλλού κι αλλού
  Έκανε αίσθηση τα τελευταία εικοσιτετράωρα το ολιγόλεπτο βίντεο της κυβέρνησης, στο οποίο παρουσιάζονται τα επιτεύγματά της κατά τους τελευταίους 20 μήνες. Και πράγματι, τους τελευταίους 20 μήνες έγιναν πάρα πολλά. Αλλαγές με τη σέσουλα. Τόσα είδαν τα μάτια μας που για πάρα πολύ καιρό όλοι βλέπαμε άναυδοι ειδήσεις. Τόσο πολύ άναυδοι μείναμε που πολλοί από μας αποφασίσαμε να μην βλέπουμε ειδήσεις πια. Άλλωστε, μέσα σε αυτούς τους μήνες που πέρασαν, πολλοί από μάς διαπιστώσαμε ότι τελικά οι ειδήσεις δεν βρίσκονται μέσα στα φωτισμένα ντιζαηνάτα στούντιο των καναλιών.
  
  Οι πραγματικές ειδήσεις πλέον βρίσκονται στο δρόμο,
  μπροστά στα μάτια μας. Χωρίς μοντάζ. Χωρίς δραματικό σπικάζ. Χωρίς έγχρωμους τίτλους και γραφιστικά εφφέ. 
  
  
  Δεν πέρασε πολύς καιρός από την πρώτη Κυριακή του φετινού Ιανουαρίου. Ο πεζόδρομος που συνδέει το Θησείο με το Γκάζι τα πρωινά της Κυριακής μεταμορφώνεται σε ένα παζάρι αλλιώτικο από αυτά που ήξερα. 
  Δεν πρόκειται για το άλλοτε χαρούμενο Flea Market (sic) στο Μοναστηράκι, που πριν χρόνια έλαμπε για να υποδεχθεί τα πλήθη των Ολυμπιακών Αγώνων. Πρόκειται για ένα παζάρι σκουπιδιών. Ένα παζάρι ανακύκλωσης, που όμως δεν θυμίζει σε τίποτα κανένα οικολογικοπράσινο ιδεώδες, όσο και να θέλουμε να το ωραιοποιήσουμε. Ένα παζάρι φτώχειας, το οποίο με άφησε έκπληκτο όχι επειδή υπάρχει αλλά επειδή συγκεντρώνει τόσο πολύ κόσμο. 
  
  
  
  Το παζάρι αυτό γεμίζει από κόσμο, που όχι απλά βλέπει-απορεί και φεύγει (όπως περίπου έκανα εγώ και έκανα κάποιες ώρες να συνέλθω). Ο κόσμος που περιδιαβαίνει τα ..'προϊόντα προς πώληση' δεν τα χαζεύει απλώς. Ρωτάει, τα πιάνει να δει αν πράγματι "τα πιάνουν τα λεφτά τους", προσπαθεί να κατεβάσει (κι άλλο) τις τιμές.Ο πολύς κόσμος που πάει στο παζάρι της Φτώχειας -αγοράζει. Αγοράζει ...σκουπίδια.
  
  
  
  Αγοράζει μισογεμισμένα μπουκάλια ουίσκι. Παλιές μεταχειρισμένες συσκευές κινητών τηλεφώνων. Χρησιμοποιημένα φτηνά μαχαιροπήρουνα. Μακαρόνια συσκευασμένα από το Καρφούρ. Γυμνές παιδικές κούκλες. Ασπρόμαυρες πεταμένες οικογενειακές φωτογραφίες(!!). Καρέκλες από κάποιο μεσοαστικό σαλόνι του '50 που πλέον δεν έχει κανέναν λόγο ύπαρξης. Όλα πουλιούνται.
  
  
  
  Οι πελάτες του παζαριού δεν είναι ούτε μετανάστες, ούτε φτωχοί ξένοι.
  Είναι έλληνες, αθηναίοι, άνθρωποι της μεσαίας τάξης, χωρίς επαρχιώτικη προφορά και κάθε ηλικίας. Άνθρωποι που θα μπορούσαν να είναι οι φίλοι μου από το σχολείο, θα μπορούσαν να είναι οι γονείς των συμμαθητών μου, με ίδιες αναμνήσεις, με ίδιο τρόπο ζωής με εμένα πάνω-κάτω. Άνθρωποι που κατά πάσα πιθανότητα, κάποια χρόνια πριν, δεν θα σκέφτονταν να περάσουν ούτε καν από περιέργεια να δουν αυτό το "παζάρι" της ντροπής, πολλώ μάλλον να κάτσουν και να παζαρέψουν την τιμή του σκουπιδιού που θα τούς φαινόταν χρήσιμο. (άραγε, οι ασπρόμαυρες οικογενειακές φωτογραφίες, έναντι πόσων  ευρώ αποτιμώνται; απορία που έχω από εκείνη την αξέχαστη Κυριακή μέχρι και σήμερα. δεν τόλμησα να ρωτήσω τότε.)
  
  Αυτές οι εικόνες μού ήρθαν ασυναίσθητα στο μυαλό, βλέποντας τα πολύχρωμα γραφιστικά στο βίντεο των επιτευγμάτων της χώρας μας τους τελευταίους 20 μήνες.
  Ένα βίντεο όπου λείπουν ανθρώπινα πρόσωπα. Λείπουν, έστω, κάποιοι κομπάρσοι που θα χαμογελούν με φόντο τις ελληνικές ακρογυαλιές του νότου και τα πράσινα χωράφια του βορρά, ή έστω μια... Αννούλα που θα χαμογελάει όπως τότε, στη δεκαετία του '80... (οι παλιότεροι ίσως και να τη θυμάστε).
  Ένα βίντεο γεμάτο από πολλά κοσμητικά επίθετα αισιοδοξίας, με πολλά νούμερα, πολλά "επί τοις εκατό". Με μουσική αποφασιστική, για να διευκολύνει τις εναλλαγές των πλάνων. Με γραμματοσειρά 'στρογγυλοποιημένη' και άρα 'αισιόδοξη', άρα 'φιλική', άρα πρωτοπόρα, νεανική, καινούργια...
  Μελετημένες προτάσεις, στη σωστή θέση και με τη σωστή σειρά. Γραφιστική τελειότητα και σε πλήρη αρμονία με τα μηνύματα που θέλει να στείλει η κυβέρνηση στην ελληνική κοινή γνώμη, μήπως και την πείσει να μην βλέπει γύρω της τι ακριβώς τής συμβαίνει..
  
  Και θα πίστευα λέξη-λέξη όσα μάς είπε αυτό το βίντεο. Ειλικρινά, θα ήθελα πολύ να πιστέψω ότι ζω σε αυτή τη χώρα που παρουσιάζεται στο βίντεο, κι ας απουσιάζουν οι άνθρωποι, κι ας πρωτοστατούν νούμερα και στατιστικές.
  
  Δεν ξέρω όμως ποιά μουσική υπόκρουση θα έπρεπε να βάλω σ'αυτές τις εικόνες που μού έχουν σφηνωθεί στο μυαλό από εκείνη την πρώτη Κυριακή του 2011 στον πεζόδρομο του Θησείου με το Παζάρι των Σκουπιδιών. Δεν ξέρω ποιό εύπεπτο τραγουδάκι θα σιγομουρμούριζε χαρούμενα εκείνη η μεσοαστή ηλικιωμένη αθηναία με το καπελίνο, την ώρα που θα διάλεγε χρησιμοποιημένες ζακέτες, πεταμένες στο δρόμο.
  
  
  το βίντεο των 20μηνων επιτευγμάτων της χώραςΞαναδείτε το:
  
  
  μήπως τα Ελληνικά έγιναν η πέμπτη επίσημη γλώσσατης Ελβετικής Ομοσπονδίας;
  δεν εξηγείται αλλιώς!
  
  
  
  όλες οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν από το μπλογκ στον πεζόδρομο Θησείου-Γκάζι, την Κυριακή 9 Ιανουαρίου 2011.
  Μεγέθυνση με ένα κλικ.
   
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 04.06.2011
• 21:28

  ασήκωτος φραπές

   »  Αλλού κι αλλού
  Περίεργο καλοκαίρι το φετινό.
  Άλλες χρονιές, οι παραλιακοί φραπέδες συνοδεύονταν με σχέδια για εκείνα τα ανεπανάληπτα/παραδοσιακά αυγουστιάτικα 'μπάνια του λαού', πριν την επιστροφή του Σεπτεμβρίου. 
  Φέτος, οι συζητήσεις περιστρέφονται για ταξίδια "σ'άλλη Γη, σ'άλλα μέρη" και μάλιστα με εισιτήρια χωρίς επιστροφή. Μένω με το στόμα ανοιχτό ακούγοντας νέα παιδιά να σκέφτονται σοβαρά να πάρουν τις αναμνήσεις τους και να φύγουν για να βρουν δουλειά στο εξωτερικό. Άλλοι με διάθεση ανάλαφρης περιπέτειας, άλλοι με μία αδιόρατη μελαγχολία στο βλέμμα.  Άλλοι πάλι -με έναν ακατανόητο συνδυασμό και των δύο.
  4.6.2011
  Είναι μιά κουβέντα να λες ότι "αλλού θα είναι καλύτερα από δω" ή "αφού δεν έχω υποχρεώσεις-σκυλιά-παιδιά, άρα τι κάθομαι και δεν την κάνω, όσο είναι νωρίς;" Άλλο να το λες όμως, κι άλλο να το κάνεις.  
  Και πολύ βαρύ να το ακούς στη μητρική σου γλώσσα. 
  Και αυτή η σιωπή που ακολουθεί τις σκόρπιες κουβέντες φυγής,
  δεν θυμίζει σε τίποτα αυτό που συνηθίσαμε να λέμε "καλοκαίρι".
  Μια απελπισία φέτος.Συγχωρέστε μου τη μαύρη διάθεση. Θα έσκαγα αν δεν έγραφα αυτές τις γραμμές.
  
  τελικά, τυχερά εμείς τα σαλιγκάρια..ούτε χαμογελάμε--ούτε μουρτζουφλιάζουμε..
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 31.05.2011
• 17:00

  περί εκατοστών

   »  Αλλού κι αλλού
  Και ενώ ο κόσμος στην κυριολεξία χάνεται, η αμερικανική πολιτεία της Καλιφόρνια -παγκοσμίως γνωστή για τις προωθημένες νομοθετικές της επιλογές, που αρχίζουν από την καθολική απαγόρευση του καπνίσματος και το οικογενειακό στάτους των πολιτών της μέχρι και την δια νόμου απαγόρευση των παιδικών ..'Happy Meals' στα φαστφουντάδικα (!)- φαίνεται πως έχει βάλει σκοπό να γράψει για ακόμα μια φορά 'Ιστορία'. 
  Τον Νοέμβριο που μάς έρχεται, οι πολίτες του Σαν Φρανσίσκο θα κληθούν να αποφασίσουν με δημοψήφισμα εάν τάσσονται υπέρ ή κατά της απαγόρευσης της... περιτομής στα αγοράκια κάτω των 18 ετών! Σύμφωνα με την τοπική νομοθεσία, για τη διενέργεια δεσμευτικού δημοψηφίσματος απαιτούνται τουλάχιστον 7.168 υπογραφές. Η πρόταση για την απαγόρευση της περιτομής σε ανήλικα αγόρια -ακόμα και αν πρόκειται για θρησκευτικούς λόγους- προσυπογράφεται από 7.700 πολίτες και σε περίπτωση κατά την οποία η πρόταση αυτή υπερψηφισθεί, από τον Νοέμβριο του 2011 η πραγματοποίηση περιτομής στην Κομητεία του Σαν Φρανσίσκο θα αποτελεί ποινικό αδίκημα και θα τιμωρείται με πρόστιμο 1.000 δολλαρίων ή με φυλάκιση ενός έτους. Παρόμοια συλλογή υπογραφών πραγματοποιείται και στην Κομητεία της Σάντα Μόνικα στην Καλιφόρνια, και η ανταπόκριση των πολιτών φέρεται πως είναι μεγάλη.
  σ'ευχαριστώ Χριστέ μου που με γλύτωσες απ'αυτό!
  Βασικό επιχείρημα των υπερασπιστών της απαγόρευσης της περιτομής είναι ότι ασκείται σωματική βία κατά ανηλίκου, του οποίου μάλιστα η συναίνεση δεν είναι δυνατόν να δηλωθεί ελλείψει δικαιοπρακτικής ικανότητας και δήλωσης βουλήσεως εκ μέρους του. Οι πιο σκληροπηρυνικοί μάλιστα υποστηρίζουν ότι η περιτομή αποτελεί ουσιαστικά έκφανση σεξουαλικού ακρωτηριασμού, που ως επί το πλείστον έχει επικρατήσει να αφορά το γυναικείο φύλο και όχι το ανδρικό. Δεδομένης της δια νόμου απαγόρευσης του σεξουαλικού ακρωτηριασμού στις γυναίκες, θα πρέπει το ίδιο να ισχύει κατ'αναλογία και για τους άνδρες αμερικανούς πολίτες κάθε ηλικίας και θρησκεύματος.
  Από την άλλη πλευρά, η ενδεχόμενη απαγόρευση της περιτομής στην Καλιφόρνια έχει συσπειρώσει ορκισμένους εχθρούς, που δεν είναι άλλοι από την εβραϊκή και την μουσουλμανική κοινότητα της Πολιτείας, οι οποίες αμφότερες και με μιά φωνή δηλώνουν προς πάσα κατεύθυνση ότι "αυτή η απαγόρευση δεν θα περάσει!", επειδή με αυτόν τον τρόπο ουσιαστικά παραβιάζεται το συνταγματικά κατωχυρωμένο θεμελιώδες δικαίωμα της θρησκευτικής ελευθερίας, λατρείας και πίστης.. 
  
  Καθότι χριστιανός και απερίτμητος, μπορώ να πω ότι το συγκεκριμένο καθαρά καλιφορνέζικο δίλημμα δεν με αφορά προσωπικά. Δεν σάς κρύβω όμως ότι αυτή η τάση που παρατηρείται από την κρατική εξουσία -και μάλιστα παγκοσμίως- να θεωρεί ότι έχει λόγο ακόμα και για το σώμα των πολιτών που κυβερνά, με ενοχλεί.
  Και για να έρθω στα θλιβερά καθ'ημάς : Η πιθανή θέσπιση της απαγόρευσης της περιτομής στην μακρινή Καλιφόρνια, δεν διαφέρει και πάρα πολύ από τον a priori και χωρίς πολλές κουβέντες αυθαίρετο χαρακτηρισμό όλων ανεξαιρέτως των Ελλήνων πολιτών ως "Δωρητών Οργάνων" σε περίπτωση που δεν δηλώσουμε ότι δεν επιθυμούμε να είμαστε.
  
  
  
  Όσο "πολιτικώς ορθό" κι αν ακούγεται ότι είναι καλό να δίνουμε τα όργανά μας μετά θάνατον για άλλους συμπολίτες μας που τυχόν θα τα έχουν ανάγκη, αυτή η συναίνεση δεν βρίσκω ούτε σωστό ούτε ηθικό να ..τεκμαίρεται χωρίς να δηλώνεται ενσυνείδητα. Και για να γίνω ακόμα πιο μακάβριος: σε περίπτωση θανάτου βρέφους, ποιός γονιός θα ήθελε να βλέπει να θάβεται το σωματάκι του άψυχου παιδιού του "λειψό" ή ακόμα και παντελώς "άδειο" από σωματικά όργανα; Ποιό Κράτος ρώτησε το μωρό πριν μοιράσει τα μάτια του, τα πόδια του, τα χέρια του και πάει λέγοντας;; Και ποιά συναίνεση πήρε, κι από ποιον;;
  Το σώμα μου δεν ανήκει σε κανένα Κράτος ! Ανήκει σε μένα και το κάνω ό,τι θέλω εγώ !
  Και όσο ζω - Και μετά θάνατον
  Και απορώ πώς δεν ακούστηκε ακόμα αυτή η τόσο απλή θέση από τους καλιφορνέζους γονείς -στους οποίους, στο κάτω κάτω, το ίδιο το Κράτος είναι αυτό που τους ανέθεσε την επιμέλεια και την γονική μέριμνα επί των τέκνων τους, και επομένως και την προστασία της υγείας τους αλλά και την καλλιέργεια της θρησκευτικής τους πίστης στο δόγμα που, καλώς ή κακώς, συμβαίνει να πιστεύουν..-
  
    εν ολίγοις, είμαστε και οι δυό μας
  ευχαριστημένοι με τα ..εκατοστά μας!
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 30.05.2011
• 01:47

  διαζύγιο made in Malta

   »  Αλλού κι αλλού
  Θα μού πείτε :"άσχετο", αλλά εγώ θα συνεχίσω ακάθεκτος.Μέσα σε όλον αυτόν τον χαμό που συμβαίνει γενικώς, έρχεται ξαφνικά μια είδηση, για να σού υπενθυμίσει ότι τελικά ο κόσμος δεν έχει χάσει ακόμα όλη του την παραμυθένια αθωότητα. Πώς μού'ρθε τώρα εμένα αυτό;Θα σάς πω αμέσως : 
  "στον Χριστό, Ναι - στο Διαζύγιο, Όχι" , Μάλτα 2011
  Το οικογενειακό δίκαιο της Μάλτας -του μικρότερου κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με πληθυσμό 400.000 περίπου και με ποσοστό 98% Ρωμαιοκαθολικών (το τελευταίο έχει σημασία!)- δεν αναγνωρίζει τον θεσμό του διαζυγίου, είτε πρόκειται για γάμο θρησκευτικό είτε ακόμα και για πολιτικό! Εάν από την άλλη, οι σύζυγοι προβούν σε σύνταξη "πράξης λύσεως γάμου", θα πρέπει να ξέρουν ότι άλλον νόμιμο γάμο στη Μάλτα δεν θα μπορούν να τελέσουν.. (και όμως!!!!)  Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι όλα τα σπιτικά στο δεύτερο νησί των Ιπποτών, ζουν σε πελάγη οικογενειακής ευδαιμονίας και γαλήνης. Οι έρμοι Μαλτέζοι για να χωρίσουν ταξιδεύουν στο εξωτερικό (π.χ. μέχρι την Ιταλία που είναι και κοντά), προφανώς ξεκατινιάζονται σε κάποιο δικαστήριο εκεί για να χωρίσουν, γυρνάνε πίσω με την (π.χ. ιταλική) δικαστική απόφαση ανά χείρας και στη συνέχεια ζητούν από την μαλτέζικη δικαιοσύνη να αναγνωρίσει την αλλοδαπή δικαστική απόφαση , όπερ και γίνεται χρόνια τώρα! 
  Μία άλλη καθαρά μαλτέζικη μέθοδος για να χωρίσεις είναι να ζητήσεις από το δικαστήριο να αναγνωρίσει ότι ο γάμος που είχες τελέσει π.χ. 20 χρόνια πριν ήταν..ανυπόστατος. Π.χ. ο παπάς που σε πάντρεψε να μην ήταν ο σωστός παπάς ή να μην ήταν καν παπάς, να μην έλεγε σωστά το Πάτερ Ημών ή να μην ανέφερε στη σωστή σειρά τις ευχές που θα έπρεπε να ειπωθούν κατά τη διάρκεια του μυστηρίου. 
  Είναι πραγματικά αστείο, αλλά πέρα για πέρα αληθινό : την τελευταία πενταετία κηρύχθηκαν στη Μάλτα 690 (!) γάμοι ως ανυπόστατοι, ενώ μόνο κατά τη διετία 2007-2009 μετεγράφησαν στα ληξιαρχεία της χώρας περί τις 109 αλλοδαπές δικαστικές αποφάσεις, με τις οποίες επιτέλους χώριζαν οι κακόμοιροι Μαλτέζοι, έστω -μέσω Ρώμης, Σικελίας ή Λονδίνου... 
  (για φαντάσου το όμως : ν'ανοίγει το σπίτι σου με ταξίδι του μέλιτος και να κλείνει με ταξίδι διαζυγίου!).
  "Ναι στο Διαζύγιο - Ναι στο Γάμο", Μάλτα 2011
  Εν πάση περιπτώσει, μόλις αυτό το Σάββατο που μάς πέρασε, ήτοι την 28η Μαΐου 2011 μ.Χ. , ακόμα ένα διασκεδαστικό τοπικό έθιμο καταργήθηκε. Οι Μαλτέζοι ψηφοφόροι κλήθηκαν να συμμετάσχουν σε δημοψήφισμα, με μοναδικό ερώτημα εάν θα πρέπει να προβλέπει την έννοια του διαζυγίου το νέο οικογενειακό δίκαιο της χώρας. Ένα θέμα 'ταμπού', περί του οποίου μάλιστα κανένας πολιτικός αρχηγός και κανένα κόμμα δεν τόλμησε να πάρει καθαρή θέση, επειδή οι δημοσκοπήσεις έδειχναν ότι η κοινή γνώμη ήταν εξαιρετικά διχασμένη και μάλιστα ανεξαρτήτως κόμματος ή ιδεολογίας. 
  Και τελικά, πράγματι μόλις προχθές το διαζύγιο εισήχθη στη Μάλτα, με μόλις 3% διαφορά : 53% ψήφισαν υπέρ του δικαιώματος να χωρίζουν.. και το υπόλοιπο 47% ψήφισε εναντίον! (που κι αυτό από μόνο του αποτελεί είδηση, εδώ που τα λέμε!!).
  Για να σοβαρευτούμε όμως και λίγο, μην νομίζετε πως με ένα δημοψήφισμα όλα τακτοποιήθηκαν..
  Σύμφωνα με τον νέες διατάξεις του μαλτέζικου οικογενειακού δικαίου, ναι μεν μπορείς να χωρίσεις πλέον και στη Μάλτα, αλλά μόνο εάν αποδεικνύεται συνεχής 4ετής διάσταση. Διαφορετικά : πάρε πάλι το πλοιαράκι σου για το εξωτερικό και ψάχνε για δικαστήρια να σε χωρίσουν όπως θες..!
  γνωστό μαλτέζικο ανέκδοτο - που ισχύει ακόμα..
  Για την Ιστορία : Το τελευταίο μέρος στη Γη που συνεχίζεις να μην μπορείς να χωρίσεις σαν άνθρωπος είναι οι μακρινές (και φανατικά Ρωμαιοκαθολικές) Φιλιππίνες. Αλλά εκεί τουλάχιστον το κέρατο πάει σύννεφο έμαθα, οπότε ποσώς μάς ενδιαφέρουν τα βαρετά διαδικαστικά. Εξάλλου, εκεί με τόση φτώχεια που υπάρχει, για ποιά συμμετοχή σε ποιά αποκτήματα να μιλάμε.. 
  
  "Μαλτέζικο διαζύγιο" - κατά το "Αλβανός τουρίστας" ένα πράμα
  ένα-ένα χάνονται και τ'ανέκδοτα που να πάρει..
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 28.05.2011
• 00:04

  στο ίδιο Γκέτο θεατές

   »  Αλλού κι αλλού
  Ως ενήλικας, εδώ και πάρα πολλά χρόνια τελώ σε μόνιμη αγανάκτηση όσον αφορά τα κοινά. Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, πάντοτε ψήφιζα με μισή καρδιά όποιο κόμμα ψήφιζα. Πάντοτε στο τέλος μετάνιωνα για ό,τι είχα επιλέξει - με φωτεινή εξαίρεση : τις εκλογικές μου αποχές. 
  Η επιλογή της αποχής - δεν με πρόδωσε ποτέ! Μού έδινε ένα είδος άλλοθι ότι - για ο,τιδήποτε κακό επακολουθήσει δεν θα φταίω εγώ. Θα φταίνε οι άλλοι. Θα φταίτε εσείς. Θα φταις κι εσύ. Κι εσύ. Όχι όμως εγώ, αφού στο κάτω-κάτω, όποια επιλογή διάλεγα, στο τέλος με απογοήτευε. Δεδομένο αυτό.
  
  Και ήρθαν οι μέρες κι οι νύχτες των Αγανακτισμένων Πολιτών. 
  Και ξαφνικά ο άλλοτε αρνητικός όρος "αγανακτισμένος πολίτης" μετουσιώθηκε σε κάτι το θετικό. Αγανακτισμένος είναι πλέον ο αδύνατος, ο αδιάφθορος, ο αδικημένος απλός πολίτης που προσπαθεί να αντιδράσει με κατσαρόλες και με μουτζώματα στις κεντρικές πλατείες των ελληνικών πόλεων. Πρωταγωνιστές : όσοι έχουν το γεωγραφικό προνόμιο να μουτζώνουν απ'ευθείας το κτήριο της Βουλής των τριακοσίων Ελλήνων εκλεγμένων εκπροσώπων μας.
  Δεν είμαι κατά της διαμαρτυρίας. Ίσα ίσα! Τη στιγμή μάλιστα που όλοι μας είμαστε τρόφιμοι στο σύγχρονο εθνικό μας Γκέτο, κάποιοι από μάς επιβάλλεται να βγαίνουν στους δρόμους και να κάνουν τους υπόλοιπους να συνειδητοποιήσουν ότι : "Ναι, ρε παιδιά! Σε Γκέτο ζούμε! Όχι σε κανονικό Κράτος, με εθνική κυριαρχία. Ζούμε μέχρι εκεί που μάς έχουν επιτρέψει. Ζούμε όσο μάς επιτρέπεται, όπως γίνεται σε κάθε Γκέτο που σέβεται τον εαυτό του. Ένα Γκέτο που η ζωή μέσα σ'αυτό δεν διέπεται από νόμους, αλλά μόνο από περιορισμούς, απαγορεύσεις και ποινές." Γιατί, απ'ό,τι φαίνεται, το ότι ζούμε σε ένα Γκέτο, δεν είναι ακόμα κατανοητό από όλους μας.. Εάν είχε γίνει κατανοητό, τότε θα το είχαμε ήδη αποτινάξει. Κι ας μην ξεχνάμε ότι ο ανθρώπινος νους έχει την τάση να ωραιοποιεί τις δυστυχίες.
  
  Οι αγανακτισμένοι καλά κάνουν και βγαίνουν στο δρόμο.
  Καλά κάνουν και προτρέπουν τους αιθεροβάμoνες ή τους φοβισμένους να συνειδητοποιήσουν ότι από "Πολίτες" που νόμιζαν ότι ήταν μέχρι τώρα,  έγιναν πλέον "Τρόφιμοι ενός Γκέτο". Καλά κάνουν και προκαλούν την έκλυση τόσου θυμού, τόσης αγωνίας, τόσης κατάθλιψης με τρόπο ειρηνικό.
  Και θα κατέβαινα κι εγώ μαζί τους στις πλατείες, εάν πρότειναν μία συγκεκριμένη λύση. Μία λύση που ομολογώ πως δεν μπορώ να βρω. Μια λύση που αυτή τη στιγμή τουλάχιστον, αδυνατώ να σχηματοποιήσω είτε με τη λογική, είτε με τη φαντασία μου. Ειλικρινά δεν ξέρω τι μπορεί να αναιρέσει την κατάντια μας. Και θέλω βοήθεια. Βοήθεια πρακτική. Βοήθεια ουσίας.
  Αγανακτισμένοι στο Σύνταγμα, μέσω λάπτοπ (27.5.2011)
  Πιστεύω ότι το φαινόμενο της "Αγανάκτησης στις Πλατείες" θα αποκρυσταλλωθεί σε κάτι σαφέστερο, σε κάτι που πραγματικά θα αποτελεί πολιτική πρόταση, πέρα από κόμματα και αυτόκλητους σωτήρες και με μοναδικό γνώμωνα την αγάπη προς την πατρίδα και το λαό μας. Έναν λαό που από το στάδιο της συνειδητοποίησης της ιδιότητας του 'Τροφίμου σε Γκέτο', θα πρέπει όσο πιο γρήγορα γίνεται να αρχίσει να αποτάσσει αυτήν την επίκτητη κατάντια του και να καταλάβει ότι πρέπει να κερδίσει ξανά την ιδιότητα του 'Πολίτη σε Κράτος' που υφίσταται, υπάρχει και λειτουργεί. 
  Εγχείρημα ομολογουμένως δύσκολο....και τα αποθέματα της υπομονής μου
  έχω την εντύπωση πως φθίνουν..Κρίμα.
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 00:03

  κυπριακή ισορροπία ή στασιμότητα;

   »  Αλλού κι αλλού
  Η πρώτη μετά-Τάσου Παπαδόπουλου εκλογική αναμέτρηση στην Κύπρο και τα ποσοστά που ανέδειξε η κυπριακή κάλπη, έφεραν τα αναμενόμενα αποτελέσματα. 
  
  Δεν είναι μυστικό ότι ο διπολισμός μεταξύ του αριστερού ΑΚΕΛ και του δεξιού ΔΗΣΥ χαρακτηρίζει επί σειρά ετών τα πολιτικά δρώμενα της Μεγαλονήσου. Ο παραδοσιακός αυτός διπολισμός επαναβεβαιώθηκε στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές του Μαΐου, αλλά με μία βασική διαφορά : Αυτή τη φορά απουσίαζαν αφ'ενός η καταλυτική πολιτική παρουσία του Τάσσου Παπαδόπουλου και αφ'ετέρου η ιδεολογική 'μέγγενη' του Σχεδίου Αννάν ή κάποιας άλλης απτής πρότασης για άμεση λύση του Κυπριακού. 
  Οι επιλογές του Τάσου Παπαδόπουλου αλλά και η αρνητική του στάση ως προς το Σχέδιο Αννάν, μοιραία είχε μεταθέσει 'προς τα δεξιά' το παραδοσιακά 'κεντρώο' ΔΗΚΟ. Αντίστοιχα, το 'δεξιό' ΔΗΣΥ, τασσόμενο υπέρ του εθνικού συμβιβασμού που πρέσβευε το Σχέδιο Αννάν, μοιραία κι αυτό μετατέθηκε 'προς το κέντρο', με αποτέλεσμα η ιδεολογική τοποθέτηση του κυπριακού εκλογικού σώματος να μεταβληθεί δραστικά. Από την άλλη, ο ΑΚΕΛ υιοθετώντας ουδέτερη στάση όσον αφορά το Σχέδιο Αννάν, εξασφάλισε μακροπρόθεσμα την επικράτηση στην Προεδρία της χώρας του μέχρι τότε αδοκίμαστου Δημήτρη Χριστόφια, του πρώτου Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας που προερχόταν από την Αριστερά.
  
  Τα τελευταία αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών στη Μεγαλόνησο επανέφεραν το παραδοσιακό εκλογικό φάσμα στις παλιές του ιδεολογικές διαιρέσεις. 
  Συγκεκριμένα : ο ΔΗΣΥ ανέκτησε τους αυθεντικά δεξιούς ψηφοφόρους του που είχαν 'αποσκιρτήσει' προς το ΔΗΚΟ του 'δεξιότερου' Τάσου Παπαδόπουλου. Παράλληλα, το αντι-ομοσπονδιακό στη βάση του ΕΥΡΩΚΟ δεν κατάφερε να πείσει τους δεξιούς ψηφοφόρους του να αντισταθούν στον δεξιό πόλο του ΔΗΣΥ, κρίνοντας ότι η πρότασή του για το Κυπριακό τελικά δεν αποτελεί σήμερα μία ρεαλιστική εναλλακτική.  Η εκλογική κεντρώα δεξαμενή του ΔΗΚΟ άδειασε ακόμα περισσότερο, με μία μερίδα αριστερογενών ψηφοφόρων του, -που είχαν ταχθεί υπέρ του "Όχι" στο Σχέδιο Αννάν- να 'επιστρέφουν' στο αριστερό κυβερνών ΑΚΕΛ. Η ΕΔΕΚ κράτησε τα ποσοστά της, επιβεβαιώνοντας την συμφωνία των ψηφοφόρων της προς τις αυτοαπομονωτικές της πολιτικές επιλογές (ύστερα από την αποχώρησή της από τον κυβερνητικό συνασπισμό ΑΚΕΛ-ΔΗΚΟ). Τέλος, η όξυνση των προβλημάτων που αρχίζουν να διαφαίνονται αποσπασματικά ολοένα και περισσότερο στον κοινωνικό ιστό της κυπριακής κοινωνίας λόγω της συσσώρευσης αλλοδαπών εργαζομένων στο νησί, δημιούργησαν τις προϋποθέσεις να εμφανισθεί για πρώτη φορά το εθνικιστικό κόμμα ΕΛΑΜ, του οποίου η πολιτική σταδιοδρομία φαίνεται πως μόλις αρχίζει.
  Το πολιτικό σύστημα της Κυπριακής Δημοκρατίας επανήλθε στις σταθερές δικομματικές του ισορροπίες, μιας και η καταλυτική παρουσία τόσο του Σχεδίου Αννάν όσο και του Τάσσου Παπαδόπουλου δεν υπάρχει πια. Μία επανακτημένη ισορροπία όμως, που το παρελθόν έχει αποδείξει ότι λίγα έχει πλέον να προσφέρει στην επίτευξη μιας κάποιας λύσης στο επικίνδυνα χρόνιο εθνικό πρόβλημα.
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 00:02

  ισραηλινή κοινή γνώμη : ναι μεν, αλλά..

   »  Αλλού κι αλλού
  
  Σαφώς κερδισμένος εμφανίζεται ο ισραηλινός Πρωθυπουργός Βενιαμίν Νετανιάχου σύμφωνα με δημοσκόπηση που δημοσιεύθηκε χθες, 27/5/2011 στην εφημερίδα Israel Hayom, ύστερα από την πρόσφατη εσπευσμένη επίσημη επίσκεψή του στην Ουάσιγκτον. Μία επίσκεψη που χαρακτηρίσθηκε ως η δραματικότερη των τελευταίων ετών, υπό τη σκιά των δηλώσεων του Προέδρου Ομπάμα ο οποίος τάχθηκε ανοικτά υπέρ της αναγνώρισης ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους 'με βάση τα σύνορα πριν τον Πόλεμο του 1967'. 
  Αν και η θέση αυτή δεν είναι ούτε καινούργια, ούτε καθαρά αντιφατική προς τις εδώ και δεκαετίες διεθνείς ειρηνευτικές πρωτοβουλίες, η θέση αυτή των ΗΠΑ -που εκφράστηκε κατά τρόπο πανηγυρικό δια στόματος Ομπάμα, τη στιγμή που η Φατάχ και η Χαμάς συμφιλιώνονται και οι αραβικές κοινωνίες τελούν σε περίοδο πολιτειακών ανακατατάξεων- προβλημάτισε ιδιαίτερα τα ισραηλινά κόμματα αλλά και την κοινή γνώμη της χώρας, που δυσπιστεί ολοένα και περισσότερο ως προς τις προτεραιότητες της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στην περιοχή.
  Έτσι, η ισραηλινή κοινή γνώμη φέρεται δυσαρεστημένη έναντι του Μπαράκ Ομπάμα (49%) λόγω των δηλώσεών του περί ενδεχόμενης επιστροφής στα σύνορα του '67. Αντίθετα, οι ισραηλινοί είναι διχασμένοι, κρίνοντας κατά 45% θετικά τους χειρισμούς του Νετανιάχου και αρνητικά κατά 41%. 
  Αντιφατικά μηνύματα πάντως στέλνει η ισραηλινή κοινή γνώμη αναφορικά και στην μελλοντική ύπαρξη ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους. Συγκεκριμένα, το 60% των ερωτηθέντων υποστηρίζει την  αντιπρόταση του κ. Νετανιάχου προς τις τελευταίες δηλώσεις Ομπάμα, σύμφωνα με την οποία το Ισραήλ θα αναγνωρίσει ένα ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος στο μεγαλύτερο ποσοστό εδαφών της Δυτικής Όχθης, αλλά με ταυτόχρονη προσάρτιση μεγάλων εβραϊκών οικισμών και μακροπρόθεσμη στρατιωτική παρουσία κατά μήκος της όχθης του ποταμού Ιορδάνη. Από την άλλη πλευρά όμως, το ίδιο 61% των ερωτηθέντων δεν συμφωνεί με την πρόταση του Αμερικανού Προέδρου να προχωρήσει το Ισραήλ σε διαπραγματεύσεις με τους Παλαιστινίους, με σκοπό τη δημιουργία ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους με βάση τα σύνορα του '67 και με αμοιβαία ανταλλαγή εδαφών -πρόταση η οποία αποτελεί ουσιαστικά τη βάση της 'ισραηλινής λύσης'..-.
  Εάν θα γίνονταν σήμερα βουλευτικές εκλογές, ποιό κόμμα θα ψηφίζατε;Λικούντ -32 έδρες, Καντίμα-28 έδρες, "Ισραέλ Μπεϊτένου"-16 έδρες, Εργατικοί-9 έδρες, Θρησκευτικό κόμμα "Σάς"-9 έδρες, Εβραϊσμός της Βίβλου -5 έδρες, Εθνική Ένωση-4 έδρες, Αριστερό κόμμα "Μέρετς"-3 έδρες, Συνασπισμός αραβικών κομμάτων της Αριστεράς -7 έδρες, Αραβικό κόμμα "Χαντάς"-4 έδρες. Δεξιά : 69 έδρες - Αριστερά : 51 έδρες[πηγή : εφημερίδα Israel Hayom, 27.5.2011]
  Η ισραηλινή κοινή γνώμη, ενώ δείχνει να αντιλαμβάνεται ότι η ύπαρξη παλαιστινιακού κράτους στην Δυτική όχθη αποτελεί μονόδρομο, από την άλλη δεν εμπιστεύεται την τωρινή αμερικανική ηγεσία, θεωρώντας μάλιστα ότι ο κοινωνικός αναβρασμός στα γειτονικά αραβικά κράτη αργά ή γρήγορα θα θέσει σε κίνδυνο την ασφάλεια της χώρας (41%), ενώ το 72% των ερωτηθέντων πιστεύει ότι ο παλαιστινιακός λαός δεν επιθυμεί την ειρήνη με το Ισραήλ. 
  Η δυσπιστία τόσο ως προς τους Άραβες αλλά και όσο ως προς τις ΗΠΑ, εκδηλώνεται με τη συσπείρωση των δυνάμεων της ευρύτερης Δεξιάς. Σύμφωνα με την ίδια δημοσκόπηση, εάν θα πραγματοποιούνταν τώρα βουλευτικές εκλογές, τα κόμματα της κεντροδεξιάς, της δεξιάς και τα θρησκευτικά κόμματα θα σχημάτιζαν άνετα αυτοδύναμη κυβέρνηση συνασπισμού -γεγονός σπάνιο, δεδομένου του συστήματος απλούστατης αναλογικής στην κατανομή των εδρών.
  
  
     
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 27.05.2011
• 00:53

  τζάμια, αργίες και στατιστικές..

   »  Αλλού κι αλλού
  Η προηγούμενη ανάρτηση δεν μού άφησε πολλά περιθώρια..
  Η ξαφνική τριήμερη παράταση της Εθνικής Απογραφής, αλλά και η πιθανότητα να μού'ρθουν  τσουχτερά πρόστιμα έτσι και δεν φρόντιζα να "απογραφώ", με έκαναν να ψάξω να βρω το τοπικό παράρτημα της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας. Ας όψεται αυτή η καταραμένη μπλογκίστικη επωνυμία μου, που να πάρει..
  "Μπορείτε να έρθετε από τα γραφεία μας.
  Είμαστε ανοιχτά από το πρωί μέχρι τις 8 το βράδυ."Ευγενέστατη γυναικεία γλυκιά φωνή, 
  οπότε δεν είχα πλέον καμμία δικαιολογία..
  
  υπάκουα ζωάκια τα σκυλάκια, ε;
  Ημέρες αγανάκτησης λοιπόν και στο τοπικό γραφείο της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας.. Αγανάκτηση που την καταλάβαινες μόνο από το ύφος των πολιτών που είχαν έρθει για τον ίδιο λόγο που είχα κουβαληθεί κι εγώ. Όλα αυτά μέσα σε μετρημένα 60 τετραγωνικά, χωρίς περισσευούμενες καρέκλες, με φακέλους βαλμένους ο ένας πάνω στον άλλον, με ενδιάμεσες πόρτες στενές που καλά καλά δεν μπορούσες ούτε ο ίδιος να περάσεις. Οι απογραφείς βουλιαγμένοι στα μικρά τους γραφεία και ξυνισμένοι πολίτες να απαντάνε βαριεστημένα σε ερωτήσεις άνευ νοήματος.
  Τα τυπικά μπορούσα να τα καταλάβω : ηλικία, ονοματεπώνυμο, επίπεδο μόρφωσης, τετραγωνικά σπιτιού, εάν είμαι μισθωτός ή ελεύθερος επαγγελματίας. Λογικό να ενδιαφέρει το Κράτος ποιέ ηλικιακές ομάδες διοικεί.
  "Πόσες ώρες δουλεύετε την εβδομάδα;" Κι αυτό λογικό -και ενδιαφέρον στοιχείο, ειδικά σε τέτοιες εποχές που το Κράτος θα πρέπει κάποτε να κληθεί να αντιμετωπίσει την αυξανόμενη ανεργία. Δεν ξέρω πώς θα το καταφέρει αυτό, αλλά δεν είναι της παρούσης..
  
  Και στη συνέχεια αρχίσαμε τα περίεργα :
  
  "Πόσες ώρες δουλέψατε μεταξύ 3 έως 9 Μαΐου;"Απόρησα."Μα καλά, αφού σάς απάντησα ότι δουλεύω 50 ώρες την εβδομάδα πάνω κάτω, δέκα ώρες τη μέρα κατά μέσο όρο. Γιατί ειδικά με ρωτάτε για το πόσο δούλεψα από τις 3 έως τις 9 Μαΐου;""Εεε, δηλαδή δουλέψατε όλες τις μέρες;""Εκτός του σαββατοκύριακου, ναι όλες τις μέρες!
  Μα γιατί με ρωτάτε ειδικά για τότε;""Ε, λέω μήπως κάποια μέρα δεν είχατε δουλέψει ανάμεσα σε αυτό το διάστημα."Πήρε στροφές το μυαλό μου...
  "Ένα λεπτό. Θέλετε να μάθετε εάν δούλεψα.. την Ημέρα της Ευρώπης;Αν δηλαδή.. γιόρτασα την Ημέρα της Ευρώπης στις 9 Μαΐου;Αυτό σάς ενδιαφέρει;"
  [ σιγή , ενώ άρχισα να βράζω..]
  
  Ε λοιπόν, δεν γιόρτασα την Ημέρα της Ευρώπης και θα σάς παρακαλούσα να γράψετε ότι : την Ημέρα της Ευρώπης δούλεψα γιατί αυτή η μέρα για μένα δεν είναι ούτε αργία ούτε γιορτή.""Ααα, δεν υπάρχει πεδίο γι'αυτό. Εδώ μόνο τις ώρες πρέπει να γράψω..""Μάλιστα..."
  
  Άλλη μνημειώδης ερώτηση απογραφής :
  "Στο σπίτι σας έχετε διπλά τζάμια;"Νόμιζα πραγματικά ότι μού έκανε πλάκα.
  "Όχι, δεν έχω διπλά τζάμια. Είναι τόσο σπουδαίο;""Τι να σάς πω. Αυτή είναι η ερώτηση.""Ὀχι, δεν έχω διπλά τζάμια. Δεν μού αρέσουν τα διπλά τζάμια.  
  Μού αρέσουν τα μονά!! Μπορούμε να το γράψουμε αυτό;""Α, όχι. Δεν έχει ιδιαίτερο πεδίο γι'αυτό."
  "Μα για ένα λεπτό. Θα μπορούσε το σπίτι μου να είχε διπλά τζάμια κι εγώ να τα είχα βγάλει επειδή θα ήθελα τα μονά! Αυτό δεν θα ήταν ένα χρήσιμο στοιχείο για τα διπλά τζάμια -και για μένα επίσης;", ρωτώ."Πώς! Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον στοιχείο.
  Αλλά δεν υπάρχει ιδιαίτερο πεδίο.""Μάλιστα....
  
  ...Τελειώσαμε;"  "Τελειώσαμε!"
  Αγανακτισμένοι στο Σύνταγμα , 25.5.2011
  Συμπεράσματα :
  
  Το σημερινό Ελληνικό Κράτος δεν το ενδιαφέρει πόσα βιβλία διαβάζω κατά μέσο όρο το μήνα, τι αυτοκίνητο έχω -αν έχω-, πόσες φορές επισκέφθηκα δημόσιο νοσοκομείο τους τελευταίους μήνες, εάν αγοράζω εφημερίδα και κάθε πότε, εάν βλέπω τηλεόραση, εάν έχω ταξιδέψει και πού, εάν χρωστάω δάνεια και πόσα χρήματα πληρώνω το μήνα σε δόσεις, πόσα χρήματα μού απομένουν για να ζήσω αφού ταΐσω καλά-καλά την Τράπεζα, πόσες φορές τρώω σε εστιατόριο την εβδομάδα, όπως και τόσα άλλα πράγματα που θα σκιαγραφούσαν το πραγματικό προφίλ του επιπέδου ζωής μου. 
  Αντιθέτως, το Κράτος προχθές έμαθε πώς με λένε, πού και πότε γεννήθηκα, εάν δουλεύω και πόσες ώρες εβδομαδιαίως, εάν το σπίτι μου έχει διπλά τζάμια(!!!!) και βέβαια :  Εάν άραγε τίμησα δια της αποχής από την εργασία μου,
  την.. Ημέρα της Ευρώπης..!
  Για φα-ντά-σου!
  Πραγματικά, ψοφάω να δω τι συμπεράσματα θα βγάλουν για το λαό που διοικούν μετά από αυτήν την τόσο φοβερή και τρομερή Εθνική Απογραφή....
  
  Να δείς που τελικά η Ημέρα της Ευρώπης θα γίνει εθνική αργία!Καλά θα μάς κάνουν!...αφού αλλιώς δεν φαίνεται να βάζουμε μυαλό..
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 25.05.2011
• 04:05

  απογραφές και παραγραφές

   »  Αλλού κι αλλού
  Αλήθεια, δεν θυμάμαι, σάς ρώτησα ή το ξέχασα;
  Ὑμείς, ἀπεγράφητε;
  
  και για να μη σάς μπερδεύω με τον αόριστο β',
  να σάς τα πω λίγο πιο λιανά :
  Συμμετείχατε στην Εθνική Απογραφή, που περαιώθηκε μόλις χθες;
  Εγώ πάντως, Όχι.
  
  
  Κανένα κουδούνι δεν χτύπησε, κανένα σημείωμα δεν άφησε κανείς στην πόρτα, κανένα τηλέφωνο δεν χτύπησε. Με λίγα λόγια, αυτή η απογραφή ήρθε κι έφυγε, χωρίς να απασχοληθεί μαζί μου, ούτε κι εγώ μαζί της. Περίεργο, αφού ούτε σε γειτονιά ιδιαζόντως επικίνδυνη βρίσκομαι, ούτε στην άλλη άκρη του κόσμου ζω. Ίσα ίσα, πιο κεντρικά δε γίνεται! 
  Και όμως -το Κράτος φαίνεται πως αποφάσισε αυτή τη φορά ότι δεν επιθυμεί να με απογράψει, να συγκεντρώσει και να συνεκτιμήσει στατιστικά τα  στοιχεία που θα τού επεφύλασσα, για να πάει αυτή η χώρα επιτέλους μπροστά!!... Γιατί, ίσως να μην έγινε ιδιαιτέρως αντιληπτό, αλλά για κάτι τέτοιους λόγους γίνονται οι απογραφές : για να καταγράφει η κρατική μηχανή πώς ζουν οι πολίτες που κυβερνά, να επισημαίνει τα κακώς κείμενα για να τα διορθώσει, να επισημαίνει (γιατί όχι) τα πολλαπλά της επιτεύγματα (αν και εφόσον υπάρχουν) για να τα τονώσει, για να γίνονται τα καλά καλύτερα -αλλά και τα άσχημα να διορθώνονται..Φαίνεται όμως πως η είσοδος του σπιτιού μου θα έπρεπε να βρίσκεται πιο κοντά στο πεζοδρόμιο, το αυτοκίνητό μου να ήταν περισσότερο λαμπερό ή τα φώτα του σπιτιού μου να αναβοσβήνουν με γρήγορα φωτορυθμικά για να κοπιάσει ο απογραφέας. 
  Πάντως ένα είναι το σίγουρο : Δεν τού κρύφτηκα, όπως οι λαθρομετανάστες στα Πατήσια.
  Ίσα ίσα, ήθελα να έρθει και να απογράψει. Να ακούσει φάτσα-κάρτα μερικά όμορφα λογάκια που είχα να τού πω για το Κράτος που θα μού τον έστελνε στο σπίτι μου.
  Όπως για παράδειγμα, πόσο καλά ξέρω σε ποιά χώρα ζω.
  Μια χώρα ευτυχισμένη, ηλιόλουστη, αισιόδοξη, και πάνω απ'όλα ευημερούσα. Θα τον έβγαζα αδιάβαστο εγώ αυτόν τον σαστισμένο απογραφέα!Αυτή η απογραφή θα τού έμενε αξέχαστη αυτού του απογραφέα!
  Πλην όμως, φευ.. Δεν μού έκανε την τιμή αυτό το Κράτος να με ρωτήσει τι καλά πράγματα σκέφτομαι γι'Αυτό!
  
  Από την άλλη όμως, και μιας και το σκέφτομαι καλύτερα, νομίζω πως το Κράτος δεν θα είχε απολύτως καμμία αμφιβολία για το πόσο ευχαριστημένος είμαι από τις υπηρεσίες Του. Και για τους παρατηρητικούς, να επισημάνω πως : το κεφαλαίο Ταῦ δεν αποτελεί λάθος ορθογραφικό εν προκειμένω. 
  Ας μην ξεχνάμε πως ζω στην μοναδική εκλογική περιφέρεια αυτής της χώρας, όπου σημειώθηκε το υψηλότερο ποσοστό συμμετοχής στις τελευταίες δημοτικές εκλογές  (αν θυμάμαι καλά, κυμάνθηκε άνω του 70%, καλά δε λέω;). 
  Ας μην ξεχνάμε ότι από την πρώτη κιόλας Κυριακή, στην δική μου εκλογική περιφέρεια εξελέγη και Περιφερειάρχης και Δήμαρχος συγχρόνως!  
  Και μάλιστα, τη στιγμή που στην υπόλοιπη Ελλάδα η συμμετοχή στις κάλπες ήταν η χαμηλότερη όλων των εποχών και η δεύτερη Κυριακή επιτέλους ανέδειξε τοπικούς άρχοντες, που στην ουσία εξελέγησαν από... την Πλειοψηφία της... Μειοψηφίας!  Σωστά;   Ή μήπως μου ξαναδιαφεύγουν τα νούμερα;
  Οπότε : τι να κάτσει το Κράτος και να ξοδευτεί για να μάθει τι σόι γνώμη έχω εγώ για δαύτο; 
  Ποιός είμ'εγώ, που κοτζάμ Κράτος θα κάτσεινα χάσει τον καιρό του μαζί μου; 
  Είμαι απλώς ένας πολίτης της Πιο Ευτυχισμένης Εκλογικής Περιφέρειας Αυτής της Χώρας, και τίποτα περισσότερο ή λιγότερο απ'αυτό! 
  Δεν υπάρχει ισχυρότερη επιβράβευση για την κρατική μηχανή από την τελευταία θετική συμπεριφορά του εκλογικού σώματος της Δωδεκανήσου, τη στιγμή που οι υπόλοιποι πολίτες της χώρας επιδεικτικά διαμαρτύρονταν απέχοντας από το να επιλέξουν ποιοί θα τούς κυβερνούσαν.
  Και δεν υπάρχει πιο βαρετή "Απογραφή" από αυτήν που καταγράφει Ευτυχισμένους Πολίτες..σαν κι εμάς εδώ.
  
  Δεν έχω καμμία διάθεση να επικρίνω καμμία τοπική αρχή που προέκυψε από τις τελευταίες εκλογές. Άλλωστε, τέτοια ώρα-τέτοια λόγια. Οι προθέσεις καλές είναι, αλλά τι έργα και πολιτικές να απαιτήσεις όταν το ταμείο είναι μείον. Ας μην κοροϊδευόμαστε πια επιτέλους.
  Αλλά, το να "ΑΓΑΝΑΚΤΕΙΣ" επί τρίωρο και μάλιστα εκ των υστέρων, αφού επιδεικτικά και σε αντίθεση με όλες τις άλλες εκλογικές περιφέρειες, λίγους μόλις μήνες πριν, είχες καταστεί στην ουσία Συμμέτοχος (με κεφαλαίο το Σῖγμα) σε ένα Σύστημα σαν και το Σημερινό... ε, τότε μάλλον μιλάμε για χαρακτηριστικό φαινόμενο ..Πολιτικού Ετεροχρονισμού.
  Κάλιο αργά παρά ποτέ! λέει σοφά η παροιμία.
  Δεν θα έβλαπτε όμως να φρεσκάρουμε παραλλήλως και τη μνήμη μας
  Αλλά, δεν μού είπατε τελικά......Εσείς λοιπόν.. ..Μήπως τελικῶς Ἀπεγράφητε ;  Ξέχασα να σάς ρωτήσω..
  
  Εγώ, Ναί!
  όπως όλα τα σαλιγκάρια!όταν βρέχει, βγαίνω κι εγώ..       
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 23.05.2011
• 16:15

  αγύμναστοι μύες

   »  Αλλού κι αλλού
  Ναι, ο κόσμος δεν καταστράφηκε τελικά -αν και ομολογώ πως η πραγμάτωση ενός μεγάλου  "Τέλους" σε όλα θα ήταν μια κάποια λύση-. Ούτε δόσεις για δάνεια, ούτε απλήρωτοι λογαριασμοί, ούτε ουρές προβλημάτων, ούτε τίποτα. Όλα τα ατελή και πιθανότατα ζημιογόνα, θα παρέμεναν ημιτελή και ..ούτε γάτα ούτε ζημιά. 
  Ο κόσμος δεν καταστράφηκε, άρα τα προβλήματα συνεχίζουν να υπάρχουν και η γενικότερη κατάθλιψη να συνεχίζεται. Κι ας έχει καλοκαιριάσει, κι ας ανατέλει και δύει ο ήλιος όπως πάντα. Είναι ένα πολύ περίεργο καλοκαίρι αυτό που αρχίζει. Ένα καλοκαίρι αλλιώτικο από τόσα άλλα, γεμάτο αβεβαιότητα και άγχος υπόκωφο. Το καταλαβαίνεις στις καθημερινές συζητήσεις των γύρω τριγύρω, για τα λεφτά που δεν υπάρχουν ή που τελειώνουν, τα μαγαζιά που κλείνουν το ένα μετά το άλλο, τους all inclusive τουρίστες που δεν ξοδεύουν, τις διεξόδους που δεν διαφαίνονται..
  Μιας και πολύ λίγα φαίνονται να περνούν πλέον απ'το χέρι μας και ακόμα λιγότερα είναι σε θέση να επηρεάσει  ο μέσος άνθρωπος σ'αυτή τη χώρα - το χιούμορ ίσως να είναι μία από τις λιγοστές διεξόδους που καλούμαστε να εφεύρουμε. Το κλειδί σε όλα δεν είναι τίποτε άλλο από την δική μας ικανότητα να διασκεδάσουμε την ανησυχία και να την μετουσιώσουμε σε εποικοδομητική εφευρετικότητα. 
  Ακούγεται μπερδεμένο;Μα είναι! 
  Η αρχή όμως είναι το ήμισυ του παντός. Αυτό "το πᾶν" λοιπόν, αρχίζει από εκείνη την γνωστή σε όλους μας χαρακτηριστική σύσπαση των μυών του προσώπου μας, μέχρι να φανεί η οδοντοστοιχία μας. Και αυτή η σύσπαση των μυών, έστω και βεβιασμένη στην αρχή, μπορεί ακόμα να είναι ..μεταδοτική. Τσεκαρισμένο.
   συσπάσεις μυών προσώπου εικονογραφημένες
  Το τραγουδάκι που ακολουθεί βρισκόταν μέχρι χθες ερμητικά κλεισμένο σε κάποιο από τα πολλά cd που είχα παρατημένα σε λογιών λογιών μικροσκοπικές νάυλον σακούλες, και για μήνες απλά δεν είχα το κέφι να τις ανοίξω. Οι μακριές διαδρομές με το αυτοκίνητο όμως, με κάνουν κατά τρόπο αυτοψυχαναγκαστικό να μάθω επιτέλους τι ακριβώς βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από το καθιστικό μου.  Μού είπαν πολλά οι στίχοι του -και πιστεύω πως σε πολλούς από σάς θα πουν πολλά επίσης, ίσως μάλιστα, πολλά περισσότερα..-
  Σάς διάλεξα την unplugged εκτέλεση αλλά και το εξαιρετικά ευρηματικό (και μη-official βίντεο κλίπ) του τραγουδιού Smile 2 Me, από το νέο άλμπουμ της Karolina, που βάζω ό,τι στοίχημα θέλετε ότι δεν έχετε ξανακούσει την ύπαρξή της. (Δεν πειράζει. Για κάτι τέτοια κόλπα υπάρχουν και τα μπλογκ). 
  
  Karolina - Smile 2 me 
  Ξυπνᾶς ἕνα πρωί / καί κοιτᾶς τόν οὐρανό / Προσπαθεῖς μέ δυσκολία νά φερθεῖς πολιτισμένα στόν ἑαυτό σου / Μπορεῖς νά εἶσαι εὐτυχισμένος ἐσύ; / Μπορεῖς νά φανταστεῖς ὄμορφα πράγματα νά συμβαίνουν γύρω σου, ὅπως ἕνα γλυκό πουλάκι πάνω στό δέντρο; / Δέν θέλω νά σέ πληγώσω / Εἴμαστε δυό ἄνθρωποι πού χάνουμε τό μυαλό μας / Και δέν θέλω νά χάσω τίποτε ἀπ'αὐτό πού εἶσαι ἐσύ. Γι'αὐτό σέ παρακαλῶ / Χαμογέλασέ μου / Χαμογέλα στόν ἑαυτό σου / Χαμογέλασέ μου / Χαμογέλα στόν ἐαυτό σου /Χαμογέλα.Τό σκοτάδι σέ κάνει νά ξεχνᾶς τί εἶναι ἡ ὁμορφιά / Γκρίζες σκέψεις σέ ἀπομακρύνουν ἀπό τήν εὐτυχία / Τριγυρνᾶς σάν πυγολαμπίδα, ἐνῶ εἶναι μέρα / καί μ'αυτόν τόν τρόπο ἀπομακρύνεσαι / κι ἀπομακρύνεσαι ἀπό μένα / Εἴμαστε δυό ἄνθρωποι πού χάνουμε τό μυαλό μας / Και δέν θέλω νά χάσω τίποτε ἀπ'αὐτό πού εἶσαι ἐσύ. Γι'αὐτό σέ παρακαλῶ / Χαμογέλασέ μου / Χαμογέλα στόν ἑαυτό σου / Χαμογέλασέ μου / Χαμογέλα στόν ἐαυτό σου /Χαμογέλα.
  
  Η ορχηστική βερσιόν του Smile2Me βρίσκεται εδώ, όπως και όλο το άλμπουμ της Karolina έναντι κάποιων (πολύ λίγων) ευρώ..
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 21.05.2011
• 04:45

  Χρονιάρα Μέρα

   »  Αλλού κι αλλού
  Λοιπόν, φίλοι κι εχθροί..κάποιος ιεροκήρυκας, που δεν θυμάμαι τ'όνομά του (άλλωστε δεν έχει καμμία σημασία αν το σκεφτείτε), είναι 100% σίγουρος ότι σήμερα,
  21 Μαΐου 2011, θα έρθει το Τέλος του Κόσμου. 
  
  
  Για να είμαι περισσότερο ακριβής, ο αυτός ως άνω ιεροκήρυξ (του οποίου το όνομα άλλωστε δεν θυμάμαι, αφού δεν έχει πλέον καμμία σημασία, ως προείπα) υποστηρίζει ότι τα πρώτα γεγονότα της Μεγάλης Καταστροφής θα έρθουν από την μακρινή Ανατολή και σιγά σιγά θα εκδηλώνονται από τη μια άτρακτο στην άλλη και το τελειωτικό 'Μηδέν' θα επέλθει μερικούς μήνες αργότερα, με αποτέλεσμα την 21η Οκτωβρίου 2011 όλοι, όλες και όλα να αποτελούν παρελθόν.
  Ένα κίτρινο γράμμα στο συρτάρι με λίγα λόγια, που σκασίλα μας τι έγραφε, ποιός το έγραφε και για πού προοριζόταν.
  Άποψη καθ'όλα σεβαστή, αλλά εντελώς μεταξύ μας..
  δεν πιστεύω ότι τα βάσανά μας επιτέλους τελειώνουν σήμερα.
  Έτσι εύκολα θα τη γλυτώναμε; Δεν μπορεί!..
  Από την άλλη όμως, ποτέ δεν ξέρεις! Γι'αυτό καλού-κακού, είπα να γράψω αυτήν την ανάρτηση γιατί -ποιός ξέρει αν θα έχω χρόνο να κάτσω να γράψω αύριο (χρονιάρα μέρα) την τελευταία ανάρτηση του μπλόγκεως πριν το Τέλος του Κόσμου!  Ξέρετε, θα έχω πολλές ετοιμασίες , όπως άλλωστε πιστεύω και εσείς. Και είμαι σίγουρος ότι το τελευταίο πράγμα που θα σκεφθείτε θα είναι να τσεκάρετε τι λέει αυτό εδώ το μπλογκ, όταν όλα θα βαίνουν προς το Τέλος τους.
  
  Αν λοιπόν ο ιεροκήρυξ βγει αληθινός - θεωρώ υποχρέωσή μου να σάς εκμυστηρευθώ ότι πέρασα πολύ ωραία μαζί σας, ότι χάρηκα πολύ για τη γνωριμία και ότι τελικά αποφάσισα πως όλα ήταν ένα ψέμα! Στο αυτό συμπέρασμα βασίμως πιθανολογώ ότι θα καταλήξετε και εσείς, εφόσον προλάβετε να καταλήξετε σε συμπέρασμα (προτού καταλήξετε ανάσκελα, εννοείται..).Αν όμως ο ιεροκήρυξ αποδειχθεί τσαρλατάνος - τότε, θα τα ξαναπούμε!
  Προς το παρόν όμως, τελούμε εν αναμονή.
  Το άσμα, αφιερωμένο  :
  
  Skeeter Davis - The End of the World
   
  άκουσα "Καταστροφή",και ...βγήκα!
  
  
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 14.05.2011
• 02:32

  "θα φαγωθούμε μεταξύ μας"

   »  Αλλού κι αλλού
  Δεν μπορώ άλλο να αγνοήσω τη βαθιά μου ανησυχία για τα όσα συμβαίνουν στην πρωτεύουσα τις τελευταίες μέρες. Δεν μπορώ να μην ομολογήσω ότι αισθάνομαι απόλυτα ανήμπορος να κάνω κάτι που θα μπορούσε να επηρεάσει την όλη κατάσταση προς το καλύτερο. Ένα "καλύτερο" που δεν ξέρω ούτε εγώ ποιό θα ήταν ή με τι θα έμοιαζε. 
  Δεν ξέρω ποιός είναι αυτός που θα μπορούσε να περιγράψει αυτό το "καλύτερο", πολλώ μάλλον να μπορέσει να εκφράσει με λόγια απλά και κατανοητά πώς θα μπορούσε να πραγματωθεί. Είναι μία εποχή κατά την οποία όλοι (μα όλοι) έχουν το δικό τους μερίδιο στο 'Δίκιο', ενώ οι ίδιοι συγχρόνως έχουν εξίσου μεγάλο μερίδιο στο 'Άδικο'. Και το Κακό γίνεται απλώς χειρότερο, παντού και σε κάθε επίπεδο. 
  Καθρέφτης όλων μας η σημερινή κατάσταση. Θέατρο επιχειρήσεων κατάντησε το κέντρο της Αθήνας. Όλοι εναντίον όλων. Οι προοπτικές, εφιαλτικές. Κι όσο κι αν αρνούμαι να παρακολουθήσω τα δελτία ειδήσεων, δεν είμαι σε θέση να πείσω τον εαυτό μου να μην αντιλαμβάνομαι προς τα πού οδηγούμαστε και σε ποιές ατραπούς θα μάς βγάλει όλο αυτό.
  η συγγραφέας Λένα Διβάνη μιλάει στο πολύ ενδιαφέρον μπλογκ του Γιάννη Καφάτου για το μυθιστόρημά της  "Ένα Πεινασμένο Στόμα" (31.8.2010) 
  Το μυθιστόρημα της Λένας Διβάνη "Ένα Πεινασμένο Στόμα" δεν το έχω διαβάσει. Το περασμένο καλοκαίρι είχα ακούσει αυτές τις λίγες κουβέντες της συγγραφέως που αναφέρονταν στην πλοκή του. 
  Τότε είχα θεωρήσει ότι η προσέγγισή της ήταν υπερβολική για το τι μέλλει γενέσθαι στην  κοινωνία μας μετά την επέλαση του ΔΝΤ. Δεν σάς κρύβω ότι θεώρησα πως επρόκειτο για ένα πιασάρικο trend να μιλάμε για τα κακά που θα έρθουν, και σχεδόν να.. χαιρόμαστε σαδομαζοχιστικά για το τι θα πάθουμε, τι θα πάθετε, τι θα πάθουν και πάει λέγοντας. Μία τρίτη σκέψη (ήταν μάλιστα για πολύ καιρό η επικρατέστερη εκδοχή μου) ήταν ότι η κρίση και ό,τι τελικά θα γίνει, θα αποτελέσει μία πολύ καλή ευκαιρία να κυκλοφορήσουν και να γίνουν μπεστ-σέλλερ πλήθη εσχατολογικών μυθιστορημάτων, σήριαλ, ταινιών, τραγουδιών, θεατρικών έργων κ.λ.π.,  με σκοπό να κερδίσουν κάποιοι άνθρωποι το ψωμί τους τίμια και όμορφα -κάνοντάς μας όλους εμάς ένα ψυχολογικό ράκος, εν τω μεταξύ- .
  Όμως, η φράση της Διβάνη "Θα φαγωθούμε μεταξύ μας" μού στριφογύριζε στο μυαλό όλους αυτούς τους μήνες, από τότε που πρωτοείδα το σύντομο βιντεάκι που σάς παράθεσα παραπάνω μέχρι και σήμερα. Ακούγοντας τα λόγια, τις σκέψεις, τους φόβους, την αγανάκτηση τόσων και τόσων γύρω μου ή μακρυά μου, αυτό το βέβαιο "Θα φαγωθούμε μεταξύ μας" ερχόταν σαν μία επίμονη, μόνιμη, απαράλλαχτη επωδός. Σαν ένα αξίωμα που μέχρι επιτέλους να επαληθευθεί, θα συνεχίζει να μάς υπενθυμίζει την ύπαρξή του.      Μα είναι δυνατόν να μην υπάρχει μία λύση;Είναι δυνατόν να βιώνουμε ένα αδιέξοδο;Και τόση μόρφωση, τόση πληροφόρηση, οι αξίες με τις οποίες μεγαλώσαμε -όλα αυτά πού πήγαν; 
  Τόσα μυαλά τόσων εκατομμυρίων ανθρώπων που αποτελούν αυτή τη χώρα, είναι δυνατόν όλα να έχουν πάθει black-out και μάλιστα ταυτόχρονα;
  Τελικά, πόσο εύκολο είναι να "Φαγωθούμε μεταξύ μας";
  
       
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 11.05.2011
• 02:54

  όταν θρηνεί η Eurovision

   »  Αλλού κι αλλού
  Στα χρόνια της αθωότητας, ήταν κοινό μυστικό αλλά κανείς δεν το έλεγε καθαρά. Ύστερα όλοι μας το εμπεδώσαμε και πλέον το λέμε ανοιχτά : Το μόνο που δεν βραβεύεται στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision είναι η (καλή ή κακή) μουσική. 
  Αντιθέτως, τα 12άρια πέφτουν βροχή εάν και εφόσον οι πολιτικές σκοπιμότητες το επιτρέπουν. Και περιέργως, απ'όλες τις τηλεοράσεις που συμμετέχουν στον διαγωνισμό, η ΕΡΤ ήταν ίσως η πρώτη που το πήρε πολύ νωρίς χαμπάρι, λέγοντας πρώτη τα πράγματα με τ'όνομά τους ..κι έξω απ'τα δόντια.
  
  Ήταν το 1976, δύο χρόνια μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, όταν η ελληνική τηλεόραση αποφάσισε να μην στείλει ένα εύπεπτο ρεφραινάκι που θα ανέβαζε τη διάθεση των τηλεθεατών και των κατά τόπους κριτικών επιτροπών. Το τραγούδι "Παναγιά μου Παναγιά μου" ήταν το πρώτο αυθεντικά πολιτικό τραγούδι που ακούστηκε ποτέ σε αυτόν τον πολύ προσεκτικά υποκρυπτόμενο πολιτικό διαγωνισμό.
  Η Μαρίζα Κωχ πάντρεψε το παραδοσιακό ηπειρώτικο μοιρολόι με σύγχρονα μουσικά μοτίβα, τραγουδώντας για τη μεγαλύτερη τραγωδία της νεώτερης ελληνικής Ιστορίας. Μίλησε για βόμβες ναπάλμ, για φρεσκοσκαμμένους τάφους, για τα αντίσκηνα της προσφυγιάς. Τραγούδησε στην ουσία για πολιτική, σε έναν καθαρά πολιτικό  διαγωνισμό προπαγάνδας, αφήνοντας τα υπονοούμενα για τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες να μιλάνε απλώς γι' αγάπες και λουλούδια. Και κατά τη γνώμη μου, εκείνη η επιλογή της ΕΡΤ αποτελεί την ...κολυμβήθρα του Σιλωάμ για όλες τις προηγούμενες και επόμενες ατυχείς συμμετοχές μας (όπου "ατυχής συμμετοχή" δεν νοείται απαραίτητα το τραγούδι που συγκεντρώνει απλώς μονοψήφιο σκορ..)
  Χάγη, 3 Απριλίου 1976
  Η Κωχ δεν έφερε κανέναν θρίαμβο στην Αθήνα. Γύρισε με μόλις 20 βαθμούς (με τη Γαλλία, επηρεασμένη από το ιστορικό πια "Ελλάς-Γαλλία-Συμμαχία", να μάς δίνει ένα ηχηρό.. 8άρι.) Για την Ιστορία, εκείνη τη χρονιά η Ιταλία μάς είχε βαθμολογήσει με 5, η Φιλανδία με 4, το Βέλγιο με 2 και η εξίσου πτωχή Πορτογαλία με έναν ταπεινό άσσο.. Και πόσο αστεία ακούγοντα σήμερα όλα αυτά ε;..
  
  Το τραγούδι δεν έγινε ποτέ χιτ, ούτε ξανακούστηκε στο ραδιόφωνο. Αυτονόητο είναι πως δεν ξανακούστηκε στο εξωτερικό πλην εκείνης της βραδιάς του Απριλίου του 1976, στην Χάγη. Δεν ξανακούστηκε καλά-καλά ούτε καν στην Ελλάδα, μιας και ούτε το ελληνικό κοινό δεν ήταν έτοιμο να τραγουδήσει μία εθνική ήττα.. 
  Ήταν όμως η πιο ειλικρινής συμμετοχή που στείλαμε ποτέ στα ευρωπαϊκά αυτιά. Τόσο ειλικρινής, που η τουρκική τηλεόραση όχι μόνο αρνήθηκε εκείνη τη χρονιά να στείλει δικό της τραγούδι στον διαγωνισμό εξ αιτίας των στίχων του "Παναγιά μου Παναγιά μου", αλλά αποφάσισε να μην το αναμεταδώσει καν. Κι έτσι, για όσα λεπτά η Μαρίζα Κωχ τραγουδούσε σε απ'ευθείας μετάδοση για την καμμένη και χαμένη κυπριακή γη, η τουρκική  TRT πρόβαλε ένα σύντομο βίντεο με έναν ..εξίσου 'πολιτικό' .. χορό της κοιλιάς (!)
  Και αυτό το τελευταίο, δεν αποτελεί ακόμα ένα σχήμα λόγου... 
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 07.05.2011
• 19:14

  κεκλεισμένων των Θυρών

   »  Αλλού κι αλλού
  Μιας και πάνω-κάτω το θέμα όλων μας είναι (τι άλλο) ..τα λεφτά, αποφάσισα σ'αυτήν εδώ την ανάρτηση να επιστρατεύσω το μπλογκ ώστε να συνδράμει και αυτό στον σημαντικότατο αυτόν προβληματισμό, μήπως και τελικά διαπιστώσουμε πως μάλλον άδικα σπαζοκεφαλιάζουμε, σύντροφοι! 
  Γιατί αν αληθεύει αυτό που πληροφορήθηκα σήμερα το απόγευμα μεταξύ τυριού και αχλαδιού, τότε ίσως η λύση πολλών προβλημάτων μας βρίσκεται στην.. τουαλέτα του σπιτιού μας.
  
  Σύμφωνα λοιπόν με ασφαλέστατη πηγή (η οποία προτίμησε να τηρηθεί η ανωνυμία της) και η οποία επικαλείται τις αδιάψευστες διδαχές του γνωστού και μη εξαιρετέου Φενγκ-Σούι, το κλείσιμο του καπακιού της λεκάνης στην τουαλέτα μας, αποτελεί εγγύηση και να μην φεύγουν λεφτά από την τσέπη μας, και συγχρόνως να γεμίζει το πορτοφόλι μας με ευρώπουλα, με όσο το δυνατόν λιγότερο κόπο.
  Τα αποτελέσματα είναι -λέει- θεαματικότερα, όταν το κλείσιμο του καπακιού της λεκάνης συνοδεύεται και με το ερμητικό κλείσιμο της πόρτας της τουαλέτας, κάθε φορά που εξερχόμεθα και (εννοείται) εισερχόμεθα! Εννοείται επίσης, πως εάν στο σπίτι μας έχουμε πάνω από ένα μπάνιο, οι ως άνω απλοί κανόνες συνιστάται να εφαρμόζονται σε όλες τις πόρτες και σε όλες τις λεκάνες που υπάρχουν στο σπίτι...
  Δεν μπόρεσα να αντισταθώ μπροστά στο -τόσο απλό στην εκτέλεσή του- μέτρο οικονομικής εξυγίανσης του εξαιρετικά ολιγομελούς νοικοκυριού μου. Προχώρησα άμεσα στην εφαρμογή του, και σάς υπόσχομαι ότι θα σάς κρατώ ενήμερους για τα αποτελέσματα αυτού του άρτι εφαρμοσθέντος μακροχρόνιου Οικονομικού μου Προγράμματος Σταθερότητας και Ευημερίας.
  Δηλώνω μάλιστα εξαιρετικά αισιόδοξος, καθότι έχω βάσιμες ελπίδες ότι το πρόγραμμα αυτό θα φέρει τους αναμενόμενους καρπούς, δεδομένου ότι θα υπόκειται σε επιμηκύνσεις, αναδιαρθρώσεις καθώς και σε πλήθος άλλα πρόσθετα (που ντρέπομαι να σάς πω, σόρυ)  
  προφανώς αντιλαμβάνεσθε περί ποίας Θύρας πρόκειται
  αυτά.   
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 05.05.2011
• 18:52

  μεσιστίως

   »  Αλλού κι αλλού
  Κανονικά αυτή η ανάρτηση είναι αρμοδιότητας του τοπικού blog "Παράπονα Ρόδου", για το οποίο πολλοί από σάς θα θυμάστε ότι σάς είχα μιλήσει παλαιότερα (οι αρχάριοι ας πατήσουν εδώ και θα καταλάβουν τι εννοώ..).
  
  Επειδή όμως η μέρα σήμερα με έβγαλε προς τα μέρη του Εθνικού Θεάτρου στο κέντρο της πόλης (ή τέλος πάντων, αυτού του κτιρίου που εγώ θυμάμαι πως κάποτε ήταν το Εθνικό Θέατρο..), δεν μπόρεσα να αντισταθώ στο εξής θέαμα, σήμερα 5 Μαΐου 2011, 14 ολόκληρες μέρες και νύχτες από την πάλαι ποτε.. πένθιμη Μεγάλη Παρασκευή :
  ένα κλικ στη φωτογραφία, θα σάς πείσει.. κτίριο Στρατολογίας - κέντρο της Ρόδου, 5.5.2011
  Το ότι από τον περασμένο Απρίλιο όλοι μας λίγο-πολύ βιώνουμε μια μακρόσυρτη φάση πανεθνικής κατάθλιψης, δεν είναι κρυφό. Μη σάς πω ότι αυτή η κατάθλιψη είναι ίσως το πιο τραγικό σύμπτωμα της οικονομικής περιπέτειας που περνάει η χώρα -και για την οποία όλοι λένε ότι δυστυχώς ακόμα δεν είδαμε τίποτα-. 
  Ε λοιπόν, Ναι!..
  Μάλλον είναι σαφές ότι "ακόμα δεν είδαμε τίποτα" όσον αφορά το μέλλον των οικονομιών μας και της τσέπης του παντελονιού μας.
  Και το θέαμα της σημαίας στο κέντρο της πόλης, που προφανώς ...ξεχάστηκε μεσίστια από τη φετινή Μεγάλη Παρασκευή,  και μάλιστα ακριβώς δίπλα από το κτίριο της Στρατολογίας, υπονοεί και άλλα πολλά περισσότερα...
  Ας κάνει τον κόπο κάποιος στα επιτελεία να κοιτάξει έξω από το παράθυρο του γραφείου του και να δει πού ξεχάστηκε το σύμβολο, για την προστασία του οποίου πληρώνεται..  
  Και δε μιλάω μόνο για όσους είναι στη Στρατολογία. 
  Ολόκληρη η κρατική γραφειοκρατική μηχανή, 
  εκεί στα πέριξ ενδημεί..
  Θα μού πείτε, "μα πληρώνεται λίγο"..Σύμφωνοι!
  
  Πόσα ευρώ λοιπόν αποτιμάται μία κλεφτή ματιά στο δρόμο;
  Εν ανάγκη, ας ρωτήσουμε το ΔΝΤ,
  να μάς κάνει μια κάποια εξυπηρέτηση..
  Ένα κάποιο ..σκόντο.
  (ευχαριστώ θερμά το iPhone του Νίκου Τζεδάκη 
  που εν αντιθέσει πολλών, τουλάχιστον αυτό απεδείχθη εξαιρετικά μάχημο.. 
   Και παίρνω πίσω τα όσα πικρόχωλα κατα καιρούς έχω σούρει για το εν λόγω μαραφέτι..)
     
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 04.05.2011
• 00:19

  η καμήλα με τα τέσσερα τηλεκοντρόλ

   »  Αλλού κι αλλού
  Συμβαίνει σε πολλούς συνάδελφους blogger τώρα τελευταία κι εγώ δεν θα μπορούσα να αποτελέσω εξαίρεση. Μερικά πράγματα είναι κολλητικά και δυστυχώς δεν μπορώ να πείσω τον εαυτό μου να κλείσω τ' αυτιά μου στις σειρήνες του διαδικτύου.
  
  Πριν μερικές εβδομάδες ο Canis Libertatis αποφάσισε να κλείσει το μπλογκομάγαζό του μιά κι έξω. Μόλις προχθές το Δεσποινάριον κατέβασε τα ρολά χωρίς να λέει καθαρά πότε θα τα ξανανεβάσει. Κι εγώ δεν μπορώ να πω ότι δεν μού πέρασε από το μυαλό να κάνω το ίδιο. 
  Δεν ξέρω αν φταίει η άνοιξη, που όπως και να το κάνουμε, κρύβει μια κάποια.. επαναστατική και ανανεωτική διάθεση σε πολλούς από μάς. Δεν ξέρω πάλι αν τελικά έχει σημασία όλη αυτή η αδιάλειπτη καταγραφή γεγονότων και συναισθημάτων σε πλήθος ανθρώπων που μπαίνουν εδώ μέσα και διαβάζουν πράγματα που αφορούν εμένα και την καθημερινότητά μου - άνθρωποι που στην μεγάλη τους πλειοψηφία το πιθανότερο είναι να μην τούς γνωρίσω ποτέ στην πραγματικότητα, άνθρωποι που το πιθανότερο είναι να μήν μού πουν ποτέ όσα ζουν ή δεν ζουν κάθε μέρα που περνάει. Δε σάς κρύβω ότι ακόμα κι εγώ μερικές φορές... βαριέμαι να λέω τα ίδια και τα ίδια με διάφορους τρόπους, ηλεκτρογραφώντας όσα σημαντικά ή ασήμαντα μού περνούν από το μυαλό. 
  Αλήθεια, τι νόημα έχει όλο αυτό;
  
  Βλέποντας ξανά αυτό το φαινομενικά αθώο βιντεάκι, με την συμπαθέστατη καμήλα που στεκόταν αμέριμνη στην εθνική οδό που συνδέει τη Νεκρά Θάλασσα, την Ιεριχώ και την Ιερουσαλήμ, στο υπαίθριο παζάρι που είχε στήσει ο νεαρός βεδουίνος παραδίπλα, πουλώντας πλήθος ασήμαντων πραγμάτων (οράτε ανωτέρω..) - ασυναίσθητα μού έρχονται στο μυαλό τα τέσσερα περιττά τηλεκοντρόλ που με περιμένουν υπομονετικά πίσω στην Πατρίδα, μπροστά στην οθόνη της τηλεόρασής μου, μπροστά στον καναπέ του σαλονιού μου. 
  Μία οθόνη που δεν έχει να μού πει τίποτα σπουδαίο πια.Ένα σαλόνι που το ξέρω και με ξέρει πάρα πολύ καλά.Τα κουμπιά των τηλεκοντρόλ που έχω την αίσθηση ότι ξέρουν πια από μόνα τους με ποιά σειρά θα πατηθούν, και που λίγο-πολύ, ούτε καν αυτά δεν με έχουν πια ανάγκη...! 
  Κι εγώ νομίζω ότι δεν έχω να σάς γράψω πια τίποτα το.. μη αναμενόμενο.
  η καμήλα.29.4.2011, Δυτική Όχθη
  
  
  Πραγματικά, δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω με αυτό εδώ το μπλογκ..
  
    
  
  
  τα τέσσερα τηλεκοντρόλ
  Ρόδος, 4.5.2011    
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 24.04.2011
• 00:05

  Good News - Ημέρα 7η

   »  Αλλού κι αλλού
  Για τη σημερινή Πασχαλιάτικη και τελευταία ανάρτηση της ενότητας των "Καλών Νέων", να είμαι ειλικρινής, δεν κουράστηκα καθόλου! Το φωτογραφικό υλικό που ακολουθεί μιλάει από μόνο του και αποτελεί αφ'εαυτόν  ένα "Καλό Νέο".
   Η δεινή και μανιώδης πιλότος της Αερολέσχης Ρόδου Λίντα Σπυροπούλου, λίγο πριν μπει η Μεγάλη Εβδομάδα, έβαλε το καπελάκι της στραβά, ανακοίνωσε στον αντρούλη της να πάει να τα βγάλει μόνος του πέρα με τις τιμές του σούπερ-μάρκετ και.. μιά-και-δυό ανέβηκε στο αεροπλανάκι της λέσχης, και έκοψε τις βόλτες της από πάνω από τα κεφάλια μας.
  Σαν να μην έφταναν όμως όλα αυτά, πήρε και τη φωτογραφική της μηχανή !
  Ορίστε καρέ-καρέ η Αεροπορική Πιρουέτα της Λίντας πάνω από τα κεφάλια μας αλλά ......και πάνω από τη "Μύτη" της Ρόδου!!
  
  
  
    Τώρα, έχω κάποιες σπαστικές απορίες βέβαια, για το πώς είναι δυνατόν και να πιλοτάρεις και να φωτογραφίζεις! Και μάλιστα  και να φωτογραφίζεις τέτοιες ομορφιές και να καταφέρνεις να μην χάνεις τον έλεγχο στο κοκ-πιτ! Ξέρω βέβαια πως το γυναικείο μυαλό μπορεί να κάνει πολλά πράγματα συγχρόνως, αλλά τόσα πολλά;;!!;
  
  Αντιγράψτε, αποθηκεύστε και προωθήστε τις φωτογραφίες ελεύθερα.
  Λίντα, είσαι λεβεντιά!
  
  - Κυριακή του Πάσχα, 2011 -
  ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΤΩΝ 'ΚΑΛΩΝ ΝΕΩΝ' ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣΠΑΤΩΝΤΑΣ ΕΔΩ
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 23.04.2011
• 00:05

  Good News - Ημέρα 6η

   »  Αλλού κι αλλού
  Πιστεύετε στα θαύματα;
  Εγώ, ναι.
  
  Δεν πρόκειται για θρησκοληψία, ούτε για αυταπάτη. Είναι πεποίθηση, την οποία δεν έχω κανένα πρόβλημα να την παραδεχθώ δημόσια. Και στη ζωή μου έχω μάθει πως ό,τι δεν μπορώ να εξηγήσω λογικά, μόνο ως θαύμα μπορώ να το ερμηνεύσω.
  
  Έτσι λοιπόν, το σημερινό Καλό Νέο για το φετινό Μεγάλο Σάββατο είναι μία ιστορία που ακούω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, και μού την έχουν διηγηθεί αυτούσια πολλοί διαφορετικοί άνθρωποι που έζησαν τα γεγονότα που θα σάς πω και που σήμερα δυστυχώς δεν βρίσκονται πια γύρω μου. 
  Η ιστορία που ακολουθεί δεν είναι φανταστική,  
  κι ας ακούγεται σουρρεαλιστική. Και το "καλό νέο" για σάς θα είναι .. (γιατί όχι) 
  να την πιστέψετε κι εσείς, όπως την πιστεύω εγώ...λέξη-λέξη.
  
  Κατά τη διάρκεια της κατοχής και όταν πλέον ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος είχε φτάσει στους τελευταίους του μήνες, οι σύμμαχοι δεν έχαναν την ευκαιρία να ρίχνουν στη Ρόδο όσες βόμβες τούς είχαν περισσέψει, για να διώξουν τους Γερμανούς από τα Δωδεκάνησα. 
  
  Ο μπαμπάς ήταν μωρό όταν όλη η οικογένεια αποφάσισε να βρει καταφύγιο έξω από την πόλη και να μείνει στα Τριάντα -όπως τότε λεγόταν επίσημα η Ιαλυσός-, κάποια χιλιόμετρα μακρυά από το κέντρο της πόλης της Ρόδου, που είχε περάσει τα πάνδεινα εκείνη την εποχή. 
  Το πατρογονικό σπιτάκι που είχε εκεί το ροδίτικο σόι της γιαγιάς μου ήταν τόσο πολύ μικρό, που βλέποντας σήμερα ό,τι έχει απομείνει από αυτό, ακόμα δυσκολεύομαι να πιστέψω πώς ήταν δυνατόν να είχαν μείνει εκεί μέσα δέκα ενήλικες και ο μπαμπάς, ως μωρό. Και όμως, αυτό το σχεδόν-παράπηγμα, είχε καταφέρει και τούς χώρεσε όλους μαζί, στοιβαγμένους, φτωχούς, τρομαγμένους, πεινασμένους αλλά και πολύ αγαπημένους.
  Οι θείοι και οι θείες που είχαν εξασφαλίσει τη δική τους γωνιά σ'εκείνο το μικρό ισόγειο σπίτι, άκουγαν συχνά-πυκνά περίεργους θορύβους από το μικροσκοπικό δωματιάκι-ᾱποθήκη από πάνω, που όλοι το έλεγαν "σοφίτα" -γεγονός το οποίο τούς προέτρεψε να δανειστούν μερικές φάκες που είχαν οι γείτονες για ανάλογες περιστάσεις... Οι φάκες τοποθετήθηκαν, τα δυσεύρετα κομμάτια τυριού όμως είχαν παραμείνει άθικτα για μέρες και για νύχτες. Και οι περίεργοι ήχοι συνέχιζαν να ακούγονται.
  Όσο περνούσαν οι μέρες, οι βομβαρδισμοί γίνονταν συχνότεροι. Παράλληλα όμως, συχνότεροι και ολοένα πιο ρυθμικοί και πιο δυνατοί γίνονταν οι ήχοι της σοφίτας. Οι θείοι και οι θείες άρχισαν να παρατηρούν ότι λίγη ώρα πριν τους βομβαρδισμούς, ακούγονταν από τη "σοφίτα" ρυθμικοί βηματισμοί, και -ούτε λίγο, ούτε πολύ- άρχισαν να υποψιάζονται ότι κάποιος άνθρωπος κρυβόταν εκεί πάνω, που για κάποιον ανεξήγητο λόγο "ήξερε" το κακό που θα επακολουθούσε, και γι'αυτό.. έφευγε λίγη ώρα πριν πέσουν οι βόμβες. 
  Όσο περνούσαν οι βδομάδες, με τους συμμάχους να βομβαρδίζουν ανελέητα όλο το νησί, με το που άκουγαν όλοι τα βήματα της "σοφίτας", έβαζαν ό,τι πρόχειρο έβρισκαν μπροστά τους, άρπαζαν και τον μπαμπά μου παραμάσχαλα και έτρεχαν στο κοντινό καταφύγιο. Και πάντοτε, αυτός ο ιδιότυπος, ανεξήγητος "συναγερμός", 
  έπεφτε πάντα μέσα!
  Το μυστήριο έπρεπε να λυθεί πάση θυσία και μια μέρα ανέβηκε όλο το σόι στη "σοφίτα", να δει τι τέλος πάντων συνέβαινε εκεί πάνω και ποιός άλλος κρυβόταν, μαζί μ'αυτούς. Ποιός να ήταν αυτός ο άνθρωπος που με κάποιο μαγικό τρόπο "μύριζε τα νύχια του" και γλύτωνε από τους βομβαρδισμούς -και ίσως χωρίς να το θέλει "έδινε σήμα" στην οικογένεια να προστατευθεί όσο ήταν ακόμα καιρός.
  Το μόνο αντικείμενο που είχε βρεθεί, 
  ήταν μία μικρή ξύλινη εικόνα της Αγίας Βαρβάρας.
  Κατέβασαν την μικρή εικόνα στο ισόγειο του σπιτιού και την τοποθέτησαν σε ένα τραπεζάκι κοντά στη σκάφη που είχαν σε μια γωνιά, κάτω από το παράθυρο. Οι ρυθμικοί ήχοι συνεχίστηκαν λίγες στιγμές πριν τους βομβαρδισμούς, με τη διαφορά όμως ότι πλέον προέρχονταν από την μεριά του παραθύρου και όχι από τη σοφίτα.
  Ένα βράδυ, οι σύμμαχοι βομβάρδιζαν τη Ρόδο περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Ένα δυνατό "μπουμ" είχε ακουστεί σε απόσταση πάρα πολύ κοντινή από το καταφύγιο που είχαν ήδη προλάβει να φτάσουν ο παπούς, η γιαγιά, ο μπαμπάς μου (ως μωρό) και οι αμέτρητοι θείοι και θείες. Η Αγία Βαρβάρα είχε ξεχαστεί στο σπίτι, μέσα σ'όλον τον πανικό. 
  Και όλοι πίστεψαν ότι ο δυνατός κρότος είχε καταστρέψει το σπίτι, αγωνιώντας τι θα έβρισκαν μπροστά τους όταν θα έβγαιναν από το καταφύγιο..
  Όταν βγήκαν έξω και είδαν με ανακούφιση ότι το σπίτι αλλά και η μικρή ξύλινη εικόνα βρίσκονταν ακόμα στη θέση τους, αποφάσισαν ότι όταν ο πόλεμος θα τελείωνε, και επειδή είχαν θεωρήσει ότι εκείνος ο βομβαρδισμός ήταν ο πιο δυνατός από όλους τους προηγούμενους, το πρώτο πράγμα που θα έκαναν θα ήταν να ασιμώσουν την μικρή αυτή εικόνα, που τούς προειδοποιούσε τις δύσκολες εκείνες ημέρες.
  Ο πόλεμος τελείωσε.Οι βομβαρδισμοί σταμάτησαν.Και όλο το σόι μάζεψε τα χρήματα που ήταν αναγκαία για να πραγματοποιήσουν αυτό που υποσχέθηκαν τότε, "στις μέρες των μεγάλων βομβαρδισμών".
  
  Η Αγία Βαρβάρα είναι η αγαπημένη μου Αγία.Δεν έχω μυστικά από αυτήν.Της λέω τα πάντα.Τη ρωτάω για τα πάντα.Της ζητάω τη γνώμη της για τα σημαντικά 
  που με απασχολούν κατά καιρούς.
  Και εκείνη, ανάλογα με την περίσταση, με κοιτάει άλλοτε παιχνιδιάρικα, άλλοτε θυμωμένα, άλλες φορές πάλι με καθησυχάζει και πολλές φορές με κοιτάει επίμονα επειδή καταλαβαίνει ότι δεν είμαι απόλυτα ειλικρινής μαζί της. Και έχει πάντα δίκιο.
  Όσο για τους ήχους της :Όταν θέλει να μού πει κάτι σημαντικό, έχει τον δικό της ιδιαίτερο τρόπο να με φωνάζει και να μού ανακοινώνει και τα καλά, αλλά και τα άσχημα νέα. Και πάντοτε με το κατάλληλο, ολόδικό της ύφος.
  Όταν την φωτογράφισα, ευτυχώς την είχα βρει "στις καλές της".Ελπίζω να χαμογελάει και σε σάς.
  
  -Μεγάλο Σάββατο, 2011-
  
  
  ἕπεται συνέχεια..
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 22.04.2011
• 00:05

  Good News - Ημέρα 5η

   »  Αλλού κι αλλού
  Τη γιαγιά μου την έλεγαν Άννα. 
  Είχε γεννηθεί και μεγαλώσει στο Κάιρο, στη συνοικία Άζμπετ-Εν-Νάχ, σε ένα σπίτι με κήπο που είχε λεμονιές, πορτοκαλιές και μία ψηλή χουρμαδιά. Ο σταθμός του τραίνου ήταν ένα δεκάλεπτο δρόμος με τα πόδια και μ'αυτό πήγαινε στο σχολείο των γαλλίδων καλογραιών, παρέα με τα άλλα κοριτσάκια της χριστιανικής κοινότητας της Ηλιούπολης. Αυτά τα λίγα θυμάμαι από τις πάμπολλες διηγήσεις της για τη Γενέτειρα, που αναγκάστηκε να τήν εγκαταλείψει όταν το ανίκητο πάθος του μπαμπά της για τον ιππόδρομο έφερε τοκογλύφους, άσπονδους φίλους κι ακόμα περισσότερους πλειστηριασμούς μέσα στο σαλόνι του σπιτιού της.
  Έτσι, η τότε ιταλοκρατούμενη Ρόδος μέσα σε ένα καλοκαίρι μετατράπηκε για τη γιαγιά μου από το μόνιμο σημείο αναφοράς του ξένοιαστου καλοκαιριού σε μόνιμο τόπο κατοικίας -χωρίς καλά καλά να το πάρει χαμπάρι, ούτε εκείνη, ούτε η μαμά της, ούτε κι ο αδελφός της, μη έχοντας άλλη επιλογή από το να μείνουν μαζί με τους ροδίτες πλησιέστερούς τους συγγενείς. 
  Όσα χρόνια είχα την τύχη να τη ζήσω, δεν είχε περάσει ούτε μέρα να μην αναφερθεί στην Αίγυπτο, στο Κάιρο, στον Νείλο της, στο σπίτι της, στις σκανταλιές με τα χαμστεράκια στο υπνοδωμάτιό της, στο τι είχανε τραβήξει οι κακόμοιρες οι Ουρσουλίνες με δαύτην αλλά και στα τεράστια τσαμπιά χουρμάδες που είχε αφήσει πίσω της για να περάσει ακόμα ένα καλοκαίρι στη μακρινή Ρόδο, χωρίς να ξέρει ότι εκείνο το φθινόπωρο του '35 δεν θα επέστρεφε ποτέ από τις εφηβικές της διακοπές. Ένα μέρος που ποτέ της δεν είχε διανοηθεί ότι θα περάσει εκεί την υπόλοιπη ζωή της.
  Αξέχαστη και η επίσκεψή της στο ρημαγμένο πια σπίτι της, μετά από τριάντα τέσσερα ολόκληρα χρόνια, όταν είδε να την ξεπροβοδίζει μια.. χήνα και ένας εξοργισμένος Αιγύπτιος, που σήκωνε απειλητικά τη μαγγούρα του, μην τύχει και μπει μέσα στο σπίτι του -"και τι γυρεύεις εσύ εδώ; φύγε ξένη! δρόμο!" 
  Κι έβαλε κάτω το κεφάλι της, και εκεί ποτέ δεν ξαναγύρισε. Το Κάιρο όμως, ουσιαστικά ποτέ της δεν το αποχωρίστηκε.
  
  Πολλά στοιχεία του χαρακτήρα της η γιαγιά μου μάς τα χάρισε, με το χιούμορ της αλλά και την φαινομενική της ανεμελειά, με την οποία αντιμετώπιζε κατά καιρούς τις δυσκολίες -να βρίσκονται πρώτα πρώτα στη μεγάλη λίστα. Ένα όμως χάρισμά της το κράτησε για τον εαυτό της : Το ταλέντο της να ζωγραφίζει. 
  Παρά το ότι η Αίγυπτος ήταν πολύ μακρυά, τα χρώματα του Νείλου, οι Φαλούκες και οι Πυραμίδες φρόντισε να μην μάς λείψουν ποτέ. Κάθε πινελιά της και μια μικρή καθημερινή ιστορία. Μια ιστορία που μόνο εκείνη ήξερε να διηγηθεί, χωρίς να έχει ανάγκη από πλήθος ψηφιακές φωτογραφίες ή σκαναρισμένες αναμνήσεις σε εκατοντάδες χιλιάδες μεγαπίξελ. 
  
  
  Και όταν το θέμα "Αίγυπτος" άρχιζε να τη στενοχωρεί, σειρά έπαιρναν τα λουλούδια και τα φρούτα. Και δώσ'του τα δάχτυλά της να ξαναγεμίζουν μπογιές..
  
  
  Δεν κουράστηκα να σκεφτώ τι Καλό Νέο θα μού βρω για τη φετινή μου Μεγάλη Παρασκευή .
  Μπορεί να έχουνε περάσει μέρες αμέτρητες από τότε που μάς άφησε άκαιρα εκείνον τον Μάρτιο του 1991. Αλλά, όπως εκείνη ποτέ της δεν κατάλαβε πώς στο καλό βρέθηκε εδώ ανάμεσά μας κι έγινε Ροδίτισσα, αφήνοντας πίσω της τη Γενέτειρα, τις χουρμαδιές και τις Πυραμίδες της, έτσι κι εγώ -ακόμα και σήμερα- παλεύω να θυμηθώ λεπτομέρειες της κηδείας της, αδυνατώντας να πιστέψω ότι μάς έφυγε έτσι ξαφνικά.
  Ήταν μια κηδεία που ειλικρινά, δεν θυμάμαι να έγινε ποτέ. 
  Και αυτή η δική μου επίμονη άρνηση - είναι το δικό μου Καλό Νέο για σήμερα.
  
  - Μεγάλη Παρασκευή, 2011 -
  
  
  ἕπεται συνέχεια..
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 21.04.2011
• 00:05

  Good News - Ημέρα 4η

   »  Αλλού κι αλλού
  Το σημερινό Καλό Νέο για την φετινή Μεγάλη Πέμπτη έχει μία ισχυρή δόση νοσταλγίας. Ένα συναίσθημα όλο και πιο σύνηθες τους τελευταίους μήνες στη χώρα, για πολλούς και διάφορους λόγους. Άλλωστε, είναι παρατηρημένο ότι ο άνθρωπος γενικά νοσταλγεί τα παλιά όταν το παρόν δεν τον ικανοποιεί, ή τέλος πάντων, δεν τον ικανοποιεί όσο ίσως θα περίμενε.
  Μερικά πράγματα παραμένουν αναλλοίωτα στο χρόνο, όπως για παράδειγμα τα έντυπα της Τράπεζας της Ελλάδος όταν θέλεις να αγοράσεις συνάλλαγμα χωρίς να πληρώνεις κερατιάτικα τις προμήθειες των εμπορικών τραπεζών, ή εάν το συνάλλαγμα που θέλεις να αγοράσεις είναι κατά κάτι εξωτικότερο  του αναμενόμενου και αδύνατον να το βρεις αλλού. Και μη μού πείτε ότι θα βρείτε χαμηλότερη προμήθεια από αυτήν των ταπεινών τριών ευρώ, που ζητάει η πτωχή πλην τίμια Τράπεζα της Ελλάδος..!
  Η προκάτ αίτηση εξαγοράς συναλλάγματος προς τα κατά τόπους υποκαταστήματα της Τράπεζας της Ελλάδος είναι ίσως ό,τι πιο αυθεντικό έχει να επιδείξει η καταπληκτική ελληνική αθάνατη γραφειοκρατία. Με τις περισπωμένες της, τις υπογεγραμμένες της, τις δασείες της και με μύρια άλλα σπάνια συντακτικά φαινόμενα, που οι περισσότεροι από μάς θυμόμαστε στα κιτρινισμένα κιτάπια  των Αρχαίων της Γ'Λυκείου.
  Ένα κλικάρισμα σε μία τέτοια αίτηση που κλήθηκε να υπογράψει ένας αναγνώστης αυτού εδώ του μπλογκ πριν μερικές ημέρες και δη εν έτει 2011μ.Χ. στο Υποκατάστημα της Τράπεζας της Ελλάδος στη Ρόδο, θα σάς πείσει ότι το παρελθόν είναι μία έννοια όλως διόλου σχετική και ποικιλοτρόπως συζητήσιμη.
  μην ξεχάσετε να κλικάρετε στη φωτογραφία!!!
  Η εξήγηση, σαφής και κατηγορηματική :Δεν βρέθηκε ευκαιρία να αλλάξουν τα έντυπα του 1980, και έτσι.. 
  -μέχρι να χρησιμοποιηθούν όλα όσα έμειναν στ'αζήτητα από τότε-, ..το παρελθόν θα συνεχίζει να ζει!
  Τώρα θα με ρωτήσετε :Ωραία όλα αυτά.. ..και το σημερινό Καλό Νέο σε τί συνίσταται;
  ..Μα, είναι τόσο σαφές!
  Το Καλό Νέο της φετινής Μεγάλης Πέμπτης είναι ότι η Κραταιή Ελληνική Γραφειοκρατία θα είναι καθ'όλα έτοιμη να αντιμετωπίσει στο μέλλον τυχόν διαφαινόμενες αλλαγές στο σημερινό καθεστώς (που ως γνωστόν ουδεμία σχέση έχει με τα διαλαμβανόμενα στην αίτηση...),
  με αποτέλεσμα  το Ελληνικό Δημόσιο να μην χρειαστεί να ξαναξοδέψει ούτε περαιτέρω φαιά ουσία, ούτε δεκάρα τσακιστή για να ξανατυπώσει ανάλογες Αἰτήσεις Χορηγήσεως καί Ἐπανεξαγωγῆς Συναλλάγματος.Οι πάλαι ποτε ισχύουσες διατάξεις βρίσκονται ήδη εκεί, γραμμένες μπροστά στα μάτια μας, πανέτοιμες προς επανεφαρμογή..!
  Κι όσο για τα εξαιρετικά επίκαιρα Τριάκοντα Αργύρια: 
  αυτά κι αν έχουν ξεπουληθεί στους παραλήπτες τους, προ πολλού!
  
  
   
  - Μεγάλη Πέμπτη, 2011 - 
  
  
  ἕπεται συνέχεια...
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ρόδος, 20.04.2011
• 00:10

  Good News - Ημέρα 3η

   »  Αλλού κι αλλού
  Τα καλά νέα της φετινής Μεγάλης Τετάρτης, είναι αμιγώς καλά  - και χωρίς ενδοιασμούς.
  Παρά το ότι ακόμα βρέχει μέρα παρά μέρα και ένα κανονικό 24ωρο δεν φτάνει να χωρέσει την ποικιλία των καιρικών ανακατατάξεων, το σίγουρο είναι ότι όσο περνούν οι μέρες, όλο και περισσότερο ασχολούμαστε με ό,τι καλύτερο μάς έδωσε η μοίρα και η γεωγραφία -και μάλιστα παντελώς δωρεάν, ευτυχώς : τη Θάλασσα.
  Τα σημερινά καλά νέα είναι ότι το γαλανό που μάς περιβάλλει γίνεται ολοένα και πιο γαλανό, ότι οι κεντρικές παραλίες του νησιού έχουν περάσει ένα ξεγυρισμένο ρετουσάρισμα και ότι κάποιοι λίγοι -και τολμηροί- αρχίζουν να τις επισκέπτονται, κατ'αρχήν διστακτικά και μακρόθεν. 
  Πρώτοι διδάξαντες : οι ξανθοί τουρίστες από τα βόρεια προάστια της Ευρώπης, που αδιαφορούν για την ερημιά στην παραλία της Ψαροπούλας, στην πόλη της Ρόδου, ενώ στο βάθος διακρίνεται η μπουλντόζα του Δήμου, που ισοπεδώνει τα χαλίκια χάριν ομοιομορφίας και τουριστικής προσμονής.
  Ευοίωνο, ανεπιφύλακτα.
  
  
  
  
   οι παραλίες της Ψαροπούλας και της Ιξιάς στη Ρόδο, 
  ἐν ἀναμονῇ τελοῦσαι..
  - Μεγάλη Τετάρτη, 2011-
  
  ἕπεται συνέχεια...
  
  
  
  Περισσότερα... »